{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873028"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873028","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Vulnerability of the nigrostriatal dopaminergic system in alpha-synuclein based animal models","abstract":"Τα ζωικά μοντέλα έχουν αποτελέσει χρόνια τώρα καταλυτικό εργαλείο στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Στην περίπτωση της νόσου Πάρκινσον (ΝΠ), πολλά διαφορετικά ζωικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί με στόχο την διαλεύκανση των παθολογικών μηχανισμών της νευροεκφύλισης αλλά και της δοκιμασίας νέων θεραπευτικών στρατηγικών. Από την στιγμή που βρέθηκε ότι η α-συνουκλεΐνη αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά των σωμάτων Lewy (πρωτεϊνικά έγκλειστα ευρισκόμενα στους επιζώντες νευρώνες της μέλαινας ουσίας σε ασθενείς ΝΠ μετά θανάτου, έχει μελετηθεί εκτενώς με στόχο την καλύτερη κατανόηση του ρόλου της στην εξέλιξη της ασθένειας. Ένας μεγάλος αριθμός γενετικών ζωικών μοντέλων έχει δημιουργεί με βάση την υπερέκφραση της α-συνουκλεΐνης, παρόλα αυτά η πλήρης αναπαραγωγή όλων των παθολογικών χαρακτηριστικών και συμπτωμάτων της νόσου δεν ήταν επιτυχής μέχρι στιγμής. Το 2013, μία νέα έρευνα (Nuber et al., 2013) ανέφερε την δημιουργία ενός νέο διαγονιδιακού ζωικού μοντέλου (BAC α-συνουκλεΐνη επίμυες), το οποίο κατείχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδανικού μοντέλου για την μελέτη αυτής της ασθένειας όπως συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης, μείωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και μη κινητικά και κινητικά ελλείματα . Όμως, κατόπιν δημιουργίας αποικίας στο εργαστήριό μας, υπήρχαν εμφανείς φαινοτυπικές διαφορές ανάμεσα στα ζώα της αποικίας μας και στα ζώα της αρχικής αποικίας, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνάς μας. Αυτές οι διαφορές μας ώθησαν να διερευνησουμε το λόγο ύπαρξής τους, κυρίως από την γενετική και βιοχημική σκοπιά σε σχέση με την α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήθηκε πως διαφορές στο σχετικό αριθμό αντιγράφων του ανθρώπινου γονιδίου της α-συνουκλεΐνης (SNCA) αλλα και στο φορτίο της πρωτεΐνης κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού, μπορούν να εξηγήσουν εν μέρει την ύπαρξη αυτών των διαφορών. Στην συνέχεια, διερεύνησαμε ένα νέο μοντέλο συνουκλεϊνοπάθειας. Την τελευταία δεκαετία, μεταλλάξεις στο γονίδιο GBA1, που κωδικοποιοεί για μία λυσοσωμική πρωτεΐνη, τη γλυκοσερεβροσιδάση (GCase), υπεύθυνη για τον καταβολισμό σφιγγολιπιδίων, έχουν χαρακτηριστεί ώς ο κορυφαίος παράγοντας ρίσκου για την ανάπτυξη ΝΠ. Η πρόσφατη βιβλιογραφία υποθέτει την αλληλεπίδραση της λυσοσωμικής αυτής πρωτεΐνης (GCase) με την α-συνουκλεΐνη και για αυτόν τον λόγο ένα καινοτόμο ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” δημιουργήθηκε στο εργαστήριό μας, το οποίο μέσω της έγχυσης ιικών φορέων που φέρουν μία ακολουθία μίκροRNA, διαθέτει μειωμένη έκφραση του GBA και ταυτόχρονη υπερέκφραση της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Στόχος της έρευνας μας ήταν η χρονική εκτίμηση της μείωσης έκφρασης της GCase καθώς και των επακόλουθων αποτελεσμάτων της μείωσης αυτής στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης στην μελανοραβδωτή οδό. Τα αποτελέσματα μας δείχνουν το διάστημα των 8 εβδομάδων ως κατάλληλο για ικανοποιητική μείωση της έκφρασης του GCase και πως η μείωση αποτελεί παράγοντας που οδηγεί στη συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης τόσο στο ραβδωτό όσο και στην μέλανα ουσία. Συμπερασματικά, το ζωικό μοντέλο BAC aSyn αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την μελέτη της προ-κινητικής φάσης της ΝΠ, ενώ το ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” είναι ιδανικό για την κατανόηση των μηχανισμών της εκφύλισης αλλά και την δοκιμασία και αξιολόγηση νέων θεραπευτικών στρατηγικών.","abstract_html":"Τα ζωικά μοντέλα έχουν αποτελέσει χρόνια τώρα καταλυτικό εργαλείο στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Στην περίπτωση της νόσου Πάρκινσον (ΝΠ), πολλά διαφορετικά ζωικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί με στόχο την διαλεύκανση των παθολογικών μηχανισμών της νευροεκφύλισης αλλά και της δοκιμασίας νέων θεραπευτικών στρατηγικών. Από την στιγμή που βρέθηκε ότι η α-συνουκλεΐνη αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά των σωμάτων Lewy (πρωτεϊνικά έγκλειστα ευρισκόμενα στους επιζώντες νευρώνες της μέλαινας ουσίας σε ασθενείς ΝΠ μετά θανάτου, έχει μελετηθεί εκτενώς με στόχο την καλύτερη κατανόηση του ρόλου της στην εξέλιξη της ασθένειας. Ένας μεγάλος αριθμός γενετικών ζωικών μοντέλων έχει δημιουργεί με βάση την υπερέκφραση της α-συνουκλεΐνης, παρόλα αυτά η πλήρης αναπαραγωγή όλων των παθολογικών χαρακτηριστικών και συμπτωμάτων της νόσου δεν ήταν επιτυχής μέχρι στιγμής. Το 2013, μία νέα έρευνα (Nuber et al., 2013) ανέφερε την δημιουργία ενός νέο διαγονιδιακού ζωικού μοντέλου (BAC α-συνουκλεΐνη επίμυες), το οποίο κατείχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδανικού μοντέλου για την μελέτη αυτής της ασθένειας όπως συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης, μείωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και μη κινητικά και κινητικά ελλείματα . Όμως, κατόπιν δημιουργίας αποικίας στο εργαστήριό μας, υπήρχαν εμφανείς φαινοτυπικές διαφορές ανάμεσα στα ζώα της αποικίας μας και στα ζώα της αρχικής αποικίας, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνάς μας. Αυτές οι διαφορές μας ώθησαν να διερευνησουμε το λόγο ύπαρξής τους, κυρίως από την γενετική και βιοχημική σκοπιά σε σχέση με την α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήθηκε πως διαφορές στο σχετικό αριθμό αντιγράφων του ανθρώπινου γονιδίου της α-συνουκλεΐνης (SNCA) αλλα και στο φορτίο της πρωτεΐνης κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού, μπορούν να εξηγήσουν εν μέρει την ύπαρξη αυτών των διαφορών. Στην συνέχεια, διερεύνησαμε ένα νέο μοντέλο συνουκλεϊνοπάθειας. Την τελευταία δεκαετία, μεταλλάξεις στο γονίδιο GBA1, που κωδικοποιοεί για μία λυσοσωμική πρωτεΐνη, τη γλυκοσερεβροσιδάση (GCase), υπεύθυνη για τον καταβολισμό σφιγγολιπιδίων, έχουν χαρακτηριστεί ώς ο κορυφαίος παράγοντας ρίσκου για την ανάπτυξη ΝΠ. Η πρόσφατη βιβλιογραφία υποθέτει την αλληλεπίδραση της λυσοσωμικής αυτής πρωτεΐνης (GCase) με την α-συνουκλεΐνη και για αυτόν τον λόγο ένα καινοτόμο ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” δημιουργήθηκε στο εργαστήριό μας, το οποίο μέσω της έγχυσης ιικών φορέων που φέρουν μία ακολουθία μίκροRNA, διαθέτει μειωμένη έκφραση του GBA και ταυτόχρονη υπερέκφραση της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Στόχος της έρευνας μας ήταν η χρονική εκτίμηση της μείωσης έκφρασης της GCase καθώς και των επακόλουθων αποτελεσμάτων της μείωσης αυτής στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης στην μελανοραβδωτή οδό. Τα αποτελέσματα μας δείχνουν το διάστημα των 8 εβδομάδων ως κατάλληλο για ικανοποιητική μείωση της έκφρασης του GCase και πως η μείωση αποτελεί παράγοντας που οδηγεί στη συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης τόσο στο ραβδωτό όσο και στην μέλανα ουσία. Συμπερασματικά, το ζωικό μοντέλο BAC aSyn αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την μελέτη της προ-κινητικής φάσης της ΝΠ, ενώ το ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” είναι ιδανικό για την κατανόηση των μηχανισμών της εκφύλισης αλλά και την δοκιμασία και αξιολόγηση νέων θεραπευτικών στρατηγικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπογιόνγκο Μάριος-Ευάγγελος","Bogiongko Marios-Evangelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873028"],"render_values":[{"text":"uoadl:2873028","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873028","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873028","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2873028","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπογιόνγκο Μάριος-Ευάγγελος","Bogiongko Marios-Evangelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873028"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ζωικά μοντέλα έχουν αποτελέσει χρόνια τώρα καταλυτικό εργαλείο στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Στην περίπτωση της νόσου Πάρκινσον (ΝΠ), πολλά διαφορετικά ζωικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί με στόχο την διαλεύκανση των παθολογικών μηχανισμών της νευροεκφύλισης αλλά και της δοκιμασίας νέων θεραπευτικών στρατηγικών. Από την στιγμή που βρέθηκε ότι η α-συνουκλεΐνη αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά των σωμάτων Lewy (πρωτεϊνικά έγκλειστα ευρισκόμενα στους επιζώντες νευρώνες της μέλαινας ουσίας σε ασθενείς ΝΠ μετά θανάτου, έχει μελετηθεί εκτενώς με στόχο την καλύτερη κατανόηση του ρόλου της στην εξέλιξη της ασθένειας. Ένας μεγάλος αριθμός γενετικών ζωικών μοντέλων έχει δημιουργεί με βάση την υπερέκφραση της α-συνουκλεΐνης, παρόλα αυτά η πλήρης αναπαραγωγή όλων των παθολογικών χαρακτηριστικών και συμπτωμάτων της νόσου δεν ήταν επιτυχής μέχρι στιγμής. Το 2013, μία νέα έρευνα (Nuber et al., 2013) ανέφερε την δημιουργία ενός νέο διαγονιδιακού ζωικού μοντέλου (BAC α-συνουκλεΐνη επίμυες), το οποίο κατείχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδανικού μοντέλου για την μελέτη αυτής της ασθένειας όπως συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης, μείωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και μη κινητικά και κινητικά ελλείματα . Όμως, κατόπιν δημιουργίας αποικίας στο εργαστήριό μας, υπήρχαν εμφανείς φαινοτυπικές διαφορές ανάμεσα στα ζώα της αποικίας μας και στα ζώα της αρχικής αποικίας, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνάς μας. Αυτές οι διαφορές μας ώθησαν να διερευνησουμε το λόγο ύπαρξής τους, κυρίως από την γενετική και βιοχημική σκοπιά σε σχέση με την α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήθηκε πως διαφορές στο σχετικό αριθμό αντιγράφων του ανθρώπινου γονιδίου της α-συνουκλεΐνης (SNCA) αλλα και στο φορτίο της πρωτεΐνης κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού, μπορούν να εξηγήσουν εν μέρει την ύπαρξη αυτών των διαφορών. Στην συνέχεια, διερεύνησαμε ένα νέο μοντέλο συνουκλεϊνοπάθειας. Την τελευταία δεκαετία, μεταλλάξεις στο γονίδιο GBA1, που κωδικοποιοεί για μία λυσοσωμική πρωτεΐνη, τη γλυκοσερεβροσιδάση (GCase), υπεύθυνη για τον καταβολισμό σφιγγολιπιδίων, έχουν χαρακτηριστεί ώς ο κορυφαίος παράγοντας ρίσκου για την ανάπτυξη ΝΠ. Η πρόσφατη βιβλιογραφία υποθέτει την αλληλεπίδραση της λυσοσωμικής αυτής πρωτεΐνης (GCase) με την α-συνουκλεΐνη και για αυτόν τον λόγο ένα καινοτόμο ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” δημιουργήθηκε στο εργαστήριό μας, το οποίο μέσω της έγχυσης ιικών φορέων που φέρουν μία ακολουθία μίκροRNA, διαθέτει μειωμένη έκφραση του GBA και ταυτόχρονη υπερέκφραση της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Στόχος της έρευνας μας ήταν η χρονική εκτίμηση της μείωσης έκφρασης της GCase καθώς και των επακόλουθων αποτελεσμάτων της μείωσης αυτής στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης στην μελανοραβδωτή οδό. Τα αποτελέσματα μας δείχνουν το διάστημα των 8 εβδομάδων ως κατάλληλο για ικανοποιητική μείωση της έκφρασης του GCase και πως η μείωση αποτελεί παράγοντας που οδηγεί στη συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης τόσο στο ραβδωτό όσο και στην μέλανα ουσία. Συμπερασματικά, το ζωικό μοντέλο BAC aSyn αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την μελέτη της προ-κινητικής φάσης της ΝΠ, ενώ το ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” είναι ιδανικό για την κατανόηση των μηχανισμών της εκφύλισης αλλά και την δοκιμασία και αξιολόγηση νέων θεραπευτικών στρατηγικών.","Animal models have provided us with a valuable translational tool to understand, diagnose and treat disease for many years. As far as Parkinson’s disease (PD) goes, many animal models have been implemented in recent years, in order to elucidate and better understand the pathological mechanisms of degeneration as well as to test novel therapeutic strategies. Since its discovery as a constituent of Lewy Bodies (inclusions found in the surviving substantia nigra neurons of PD patients), α-synuclein (aSyn) has been the focus of countless studies, all aiming to better understand its role in the development of the disease. Thus, a great number of genetic animal models have been generated, most of which, however, fail to fully recapitulate the entire spectrum of pathology and symptoms that are present in PD. In 2013, a novel study (Nuber et al.,2013) introduced a transgenic animal model (BAC aSyn rat) exhibiting all the features of an ideal model for the study of this disease: aggregation pathology, loss of dopaminergic system intergrity, and non-motor and motor behavioral deficits. However, after establishing a colony in our lab we witnessed a number of phenotypic differences in our animals (GR BAC rats) compared to what the initial study (DE BAC rats) had reported. This phenomenon drove us to investigate the reason behind these differences; from both a genetic and biochemical perspective as far as aSyn goes. Interestingly, differences in both the relative copy number of the human SNCA (aSyn gene) and the levels of the protein along the nigrostriatal axis can potentially explain the presence of these differences between the two groups. Additionally, during the past decade mutations in the GBA1 gene which encodes for glucocerebrosidase (GCase), a lysosomal enzyme responsible for the breakdown of lipids, have been labeled as the number one risk factor in developing PD. Current literature suggest an interplay between GCase and aSyn, thus our lab generated a novel murine “double-hit” viral model through striatal injection of viral vectors containing a microRNA sequence in order to downregulate GBA while at the same time overexpressing human aSyn. The aim of this project was to evaluate the temporal downregulation of GBA and investigate its effects on the nigrostriatal levels of aSyn. Our results suggest that 8 weeks is an appropriate time point for significant downregulation of GBA. Our findings also report and confirm that the downregulation of GBA leads to subsequent accumulation of human aSyn in both the striatum and the substantia nigra. Our results indicate the suitability of the BAC aSyn rat as a tool for understanding the pre-motor phase of PD whereas the “double-hit” viral model is better suited for elucidating the mechanisms of degeneration and evaluating therapeutic strategies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Vulnerability of the nigrostriatal dopaminergic system in alpha-synuclein based animal models"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπογιόνγκο Μάριος-Ευάγγελος","Bogiongko Marios-Evangelos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Τα ζωικά μοντέλα έχουν αποτελέσει χρόνια τώρα καταλυτικό εργαλείο στην προσπάθεια για καλύτερη κατανόηση, διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Στην περίπτωση της νόσου Πάρκινσον (ΝΠ), πολλά διαφορετικά ζωικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί με στόχο την διαλεύκανση των παθολογικών μηχανισμών της νευροεκφύλισης αλλά και της δοκιμασίας νέων θεραπευτικών στρατηγικών. Από την στιγμή που βρέθηκε ότι η α-συνουκλεΐνη αποτελεί ένα από τα κύρια συστατικά των σωμάτων Lewy (πρωτεϊνικά έγκλειστα ευρισκόμενα στους επιζώντες νευρώνες της μέλαινας ουσίας σε ασθενείς ΝΠ μετά θανάτου, έχει μελετηθεί εκτενώς με στόχο την καλύτερη κατανόηση του ρόλου της στην εξέλιξη της ασθένειας. Ένας μεγάλος αριθμός γενετικών ζωικών μοντέλων έχει δημιουργεί με βάση την υπερέκφραση της α-συνουκλεΐνης, παρόλα αυτά η πλήρης αναπαραγωγή όλων των παθολογικών χαρακτηριστικών και συμπτωμάτων της νόσου δεν ήταν επιτυχής μέχρι στιγμής. Το 2013, μία νέα έρευνα (Nuber et al., 2013) ανέφερε την δημιουργία ενός νέο διαγονιδιακού ζωικού μοντέλου (BAC α-συνουκλεΐνη επίμυες), το οποίο κατείχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδανικού μοντέλου για την μελέτη αυτής της ασθένειας όπως συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης, μείωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και μη κινητικά και κινητικά ελλείματα . Όμως, κατόπιν δημιουργίας αποικίας στο εργαστήριό μας, υπήρχαν εμφανείς φαινοτυπικές διαφορές ανάμεσα στα ζώα της αποικίας μας και στα ζώα της αρχικής αποικίας, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνάς μας. Αυτές οι διαφορές μας ώθησαν να διερευνησουμε το λόγο ύπαρξής τους, κυρίως από την γενετική και βιοχημική σκοπιά σε σχέση με την α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήθηκε πως διαφορές στο σχετικό αριθμό αντιγράφων του ανθρώπινου γονιδίου της α-συνουκλεΐνης (SNCA) αλλα και στο φορτίο της πρωτεΐνης κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού, μπορούν να εξηγήσουν εν μέρει την ύπαρξη αυτών των διαφορών. Στην συνέχεια, διερεύνησαμε ένα νέο μοντέλο συνουκλεϊνοπάθειας. Την τελευταία δεκαετία, μεταλλάξεις στο γονίδιο GBA1, που κωδικοποιοεί για μία λυσοσωμική πρωτεΐνη, τη γλυκοσερεβροσιδάση (GCase), υπεύθυνη για τον καταβολισμό σφιγγολιπιδίων, έχουν χαρακτηριστεί ώς ο κορυφαίος παράγοντας ρίσκου για την ανάπτυξη ΝΠ. Η πρόσφατη βιβλιογραφία υποθέτει την αλληλεπίδραση της λυσοσωμικής αυτής πρωτεΐνης (GCase) με την α-συνουκλεΐνη και για αυτόν τον λόγο ένα καινοτόμο ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” δημιουργήθηκε στο εργαστήριό μας, το οποίο μέσω της έγχυσης ιικών φορέων που φέρουν μία ακολουθία μίκροRNA, διαθέτει μειωμένη έκφραση του GBA και ταυτόχρονη υπερέκφραση της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Στόχος της έρευνας μας ήταν η χρονική εκτίμηση της μείωσης έκφρασης της GCase καθώς και των επακόλουθων αποτελεσμάτων της μείωσης αυτής στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης στην μελανοραβδωτή οδό. Τα αποτελέσματα μας δείχνουν το διάστημα των 8 εβδομάδων ως κατάλληλο για ικανοποιητική μείωση της έκφρασης του GCase και πως η μείωση αποτελεί παράγοντας που οδηγεί στη συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης τόσο στο ραβδωτό όσο και στην μέλανα ουσία. Συμπερασματικά, το ζωικό μοντέλο BAC aSyn αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την μελέτη της προ-κινητικής φάσης της ΝΠ, ενώ το ιικό μοντέλο “διπλού χτυπήματος” είναι ιδανικό για την κατανόηση των μηχανισμών της εκφύλισης αλλά και την δοκιμασία και αξιολόγηση νέων θεραπευτικών στρατηγικών.","Animal models have provided us with a valuable translational tool to understand, diagnose and treat disease for many years. As far as Parkinson’s disease (PD) goes, many animal models have been implemented in recent years, in order to elucidate and better understand the pathological mechanisms of degeneration as well as to test novel therapeutic strategies. Since its discovery as a constituent of Lewy Bodies (inclusions found in the surviving substantia nigra neurons of PD patients), α-synuclein (aSyn) has been the focus of countless studies, all aiming to better understand its role in the development of the disease. Thus, a great number of genetic animal models have been generated, most of which, however, fail to fully recapitulate the entire spectrum of pathology and symptoms that are present in PD. In 2013, a novel study (Nuber et al.,2013) introduced a transgenic animal model (BAC aSyn rat) exhibiting all the features of an ideal model for the study of this disease: aggregation pathology, loss of dopaminergic system intergrity, and non-motor and motor behavioral deficits. However, after establishing a colony in our lab we witnessed a number of phenotypic differences in our animals (GR BAC rats) compared to what the initial study (DE BAC rats) had reported. This phenomenon drove us to investigate the reason behind these differences; from both a genetic and biochemical perspective as far as aSyn goes. Interestingly, differences in both the relative copy number of the human SNCA (aSyn gene) and the levels of the protein along the nigrostriatal axis can potentially explain the presence of these differences between the two groups. Additionally, during the past decade mutations in the GBA1 gene which encodes for glucocerebrosidase (GCase), a lysosomal enzyme responsible for the breakdown of lipids, have been labeled as the number one risk factor in developing PD. Current literature suggest an interplay between GCase and aSyn, thus our lab generated a novel murine “double-hit” viral model through striatal injection of viral vectors containing a microRNA sequence in order to downregulate GBA while at the same time overexpressing human aSyn. The aim of this project was to evaluate the temporal downregulation of GBA and investigate its effects on the nigrostriatal levels of aSyn. Our results suggest that 8 weeks is an appropriate time point for significant downregulation of GBA. Our findings also report and confirm that the downregulation of GBA leads to subsequent accumulation of human aSyn in both the striatum and the substantia nigra. Our results indicate the suitability of the BAC aSyn rat as a tool for understanding the pre-motor phase of PD whereas the “double-hit” viral model is better suited for elucidating the mechanisms of degeneration and evaluating therapeutic strategies."],"dc:identifier":["uoadl:2873028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873028"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Vulnerability of the nigrostriatal dopaminergic system in alpha-synuclein based animal models"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z"}