{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873055"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873055","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δράση της ορεξίνης-α στο σύστημα μεταλλοπρωτεινασών και αναστολέων τους (ΜΜΡs και TIMPs) και σε άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης","abstract":"Στόχοι της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ορεξίνης-α σε παράγοντες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας. Η αρτηριοσκλήρυνση ή αθηρωμάτωση είναι εκφυλιστική πάθηση των μεγάλου και μεσαίου μεγέθους αρτηριών. Αυτή η νόσος αποτελεί μια συστηματική φλεγμονώδη διαδικασία που εμπλέκει κύτταρα του ανοσοποιητικού και του αγγειακού τοιχώματος, όπως είναι τα ενδοθηλιακά και τα λεία μυικά κύτταρα. Έχει δειχθεί οτι η διατροφή κατά τη νεογνική και την παιδική ηλικία μπορεί να συσχετίζεται με νοσήματα που εκδηλώνονται κατά την ενήλικη ζωή όπως παχυσαρκία και αθηροσκλήρωση. Είναι επίσης γνωστό οτι υπάρχει ένας εντεροεγκεφαλικός άξονας που εξασφαλίζει επικοινωνία μεταξύ εγκεφάλου και πεπτικού συστήματος μέσω έκκρισης πεπτιδικών ορμονών μεταξύ των οποίων και οι ορεξίνες, κεντρικά εκκρινόμενες από το ΚΝΣ, αν και μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη ορεξινεργικών νευρώνων και στον πεπτικό σωλήνα. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η σίτιση του βρέφους με γάλα μητρικό προκαλεί διαφορετικό πρότυπο έκκρισης ορεξίνης-α, όπως αυτή μετρήθηκε στον ορό, σε σύγκριση με σίτιση με γάλα εμπορίου ή με παρεντερική σίτιση ή με χορήγηση ενδοφλεβίως γλυκόζης και ινσουλίνης αντίστοιχων θερμίδων. Με δεδομένο τον προστατευτικό ρόλο του μητρικού γάλακτος στην εκδήλωση μεταβολικού συνδρόμου και αθηρωμάτωσης στην μετέπειτα ζωή, μπορεί κανείς να υποθέσει οτι ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη σίτιση με μητρικό γάλα, μεταξύ των οποίων η ορεξίνη-α μπορεί να παίζουν απ’ ευθείας ρόλο στα ανωτέρω νοσήματα. Για το σκοπό αυτό μελετήσαμε in vitro, την επίδραση της ορεξίνης-α τόσο στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό ή/και κυτταρικό θάνατο όσο και στην έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την προαγωγή και αποσταθεροποίηση της αθηρωματικής πλάκας, σε ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής. Τα ανθρώπινα ενδοθηλιακά κύτταρα αορτής (HAEC) επωάστηκαν με ορεξίνη-α σε συγκεντρώσεις 10-8M (40ng/ml), 5x10-8M (200ng/ml) και 10-7M (400ng/ml) σε τέσσερεις διαφορετικούς χρόνους 6h, 12h, 24h και 48h. Με τη δοκιμασία ΜΤΤ μελετήθηκε η κυτταρική βιωσιμότητα των κυττάρων HAEC από τις επιδράσεις της ορεξίνης-α. Μελετήθηκε στη συνέχεια η έκφραση των γονιδίων ΜCP-1, MMP-2, MMP-9, TIMP-1 και TIMP-2 με την τεχνική της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου. Ακολούθησε η αξιολόγηση της έκφρασης του υποδοχέα ορεξίνης-α και της πρωτείνης ΜΜΡ-2 με την τεχνική της ανοσοαποτύπωσης (Western blot). Τέλος με την τεχνική του ενζυμικού ανοσοπροσδιορισμού μελετήθηκε η έκφραση της πρωτείνης TIMP-1. Τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης δείχνουν οτι υπάρχει μια δοσοεξαρτώμενη μείωση των επιπέδων του ΤΙΜΡ-1 σε επίπεδο πρωτεΐνης στις 24h επώασης με ορεξίνη-α που δεν καταδείχθηκε σε επίπεδο mRNA υποδηλώνοντας μετα-μεταγραφικές ρυθμίσεις. Όσον αφορά την ΜΜΡ-2 στις 6h επώασης με ορεξίνη-α φαίνεται ότι μειώνεται ενώ στις 24h αυξάνει η έκφρασή της τόσο σε επίπεδο mRNA όσο και σε επίπεδο πρωτεΐνης. Όσον αφορά το MCP-1 υπάρχει μια μείωση των επιπέδων του κατά την επώαση με ορεξίνη-α για 6h και 12h στην μεγαλύτερη συγκέντρωση ορεξίνης, ενώ στις 24h και 48h υπάρχει σημαντική αύξηση Πολύ σημαντικός φαίνεται να είναι ο χρόνος επώασης των κυττάρων με ορεξίνη-α εφ όσον βλέπουμε ότι θετικές επιδράσεις σε δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης και αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1) βελτιώνονται μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6h, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h, 48h. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη έδειξε έμμεσα ότι η ορεξίνη-α είναι ικανή να μειώσει την προσκόλληση μονοκυττάρων σε ενδοθηλιακά κύτταρα αναστέλλοντας τη διαδικασία της αθηρωμάτωσης, με την μείωση που προκάλεσε στην έκφραση της κυτοκίνης ΜCP-1. Επίσης δείχθηκε προστατευτική δράση της ορεξίνης-α στην αθηρωμάτωση, μέσω περιορισμού της αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας, όπως αποδείχτηκε από την μείωση που προκάλεσε στο λόγο ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1. Αυτές οι ευνοικές δράσεις φαίνεται να ασκούνται κατά τη βραχεία επώαση με ορεξίνη-Α και όχι κατά την πιο μακρά. Αυτό καταδεικνύει πώς η διάρκεια και ίσως και το πρότυπο επίδρασης της ορεξίνης-α σε κύτταρα που συμμετέχουν στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης φαίνεται να είναι πολύ σημαντικά, εφ όσον βλέπουμε τις θετικές επιδράσεις της ορεξίνης-α τόσο στους δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης όσο και δείκτες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ ΤΙΜΡ-1) μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6 ώρες, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h,48h. Περαιτέρω έρευνα είναι αναγκαία 1) για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης της ορεξίνης-α στα ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής και συγκεκριμένα μέσω ποιού μηχανισμού διαμεσολαβεί τη μείωση του MCP-1, του MMP-2 και την αύξηση του TIMP-1, 2) αν ευνοική δράση ασκείται και σε άλλα κύτταρα που συμμετέχουν στη διαδικασία αθηρωμάτωσης όπως λεία μυικά κύτταρα ή κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τέλος, ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της ορεξίνης-α στη διαδικασία αθηρωμάτωσης πρέπει να επιβεβαιωθεί και σε ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης.","abstract_html":"Στόχοι της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ορεξίνης-α σε παράγοντες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας. Η αρτηριοσκλήρυνση ή αθηρωμάτωση είναι εκφυλιστική πάθηση των μεγάλου και μεσαίου μεγέθους αρτηριών. Αυτή η νόσος αποτελεί μια συστηματική φλεγμονώδη διαδικασία που εμπλέκει κύτταρα του ανοσοποιητικού και του αγγειακού τοιχώματος, όπως είναι τα ενδοθηλιακά και τα λεία μυικά κύτταρα. Έχει δειχθεί οτι η διατροφή κατά τη νεογνική και την παιδική ηλικία μπορεί να συσχετίζεται με νοσήματα που εκδηλώνονται κατά την ενήλικη ζωή όπως παχυσαρκία και αθηροσκλήρωση. Είναι επίσης γνωστό οτι υπάρχει ένας εντεροεγκεφαλικός άξονας που εξασφαλίζει επικοινωνία μεταξύ εγκεφάλου και πεπτικού συστήματος μέσω έκκρισης πεπτιδικών ορμονών μεταξύ των οποίων και οι ορεξίνες, κεντρικά εκκρινόμενες από το ΚΝΣ, αν και μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη ορεξινεργικών νευρώνων και στον πεπτικό σωλήνα. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η σίτιση του βρέφους με γάλα μητρικό προκαλεί διαφορετικό πρότυπο έκκρισης ορεξίνης-α, όπως αυτή μετρήθηκε στον ορό, σε σύγκριση με σίτιση με γάλα εμπορίου ή με παρεντερική σίτιση ή με χορήγηση ενδοφλεβίως γλυκόζης και ινσουλίνης αντίστοιχων θερμίδων. Με δεδομένο τον προστατευτικό ρόλο του μητρικού γάλακτος στην εκδήλωση μεταβολικού συνδρόμου και αθηρωμάτωσης στην μετέπειτα ζωή, μπορεί κανείς να υποθέσει οτι ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη σίτιση με μητρικό γάλα, μεταξύ των οποίων η ορεξίνη-α μπορεί να παίζουν απ’ ευθείας ρόλο στα ανωτέρω νοσήματα. Για το σκοπό αυτό μελετήσαμε in vitro, την επίδραση της ορεξίνης-α τόσο στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό ή/και κυτταρικό θάνατο όσο και στην έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την προαγωγή και αποσταθεροποίηση της αθηρωματικής πλάκας, σε ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής. Τα ανθρώπινα ενδοθηλιακά κύτταρα αορτής (HAEC) επωάστηκαν με ορεξίνη-α σε συγκεντρώσεις 10-8M (40ng/ml), 5x10-8M (200ng/ml) και 10-7M (400ng/ml) σε τέσσερεις διαφορετικούς χρόνους 6h, 12h, 24h και 48h. Με τη δοκιμασία ΜΤΤ μελετήθηκε η κυτταρική βιωσιμότητα των κυττάρων HAEC από τις επιδράσεις της ορεξίνης-α. Μελετήθηκε στη συνέχεια η έκφραση των γονιδίων ΜCP-1, MMP-2, MMP-9, TIMP-1 και TIMP-2 με την τεχνική της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου. Ακολούθησε η αξιολόγηση της έκφρασης του υποδοχέα ορεξίνης-α και της πρωτείνης ΜΜΡ-2 με την τεχνική της ανοσοαποτύπωσης (Western blot). Τέλος με την τεχνική του ενζυμικού ανοσοπροσδιορισμού μελετήθηκε η έκφραση της πρωτείνης TIMP-1. Τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης δείχνουν οτι υπάρχει μια δοσοεξαρτώμενη μείωση των επιπέδων του ΤΙΜΡ-1 σε επίπεδο πρωτεΐνης στις 24h επώασης με ορεξίνη-α που δεν καταδείχθηκε σε επίπεδο mRNA υποδηλώνοντας μετα-μεταγραφικές ρυθμίσεις. Όσον αφορά την ΜΜΡ-2 στις 6h επώασης με ορεξίνη-α φαίνεται ότι μειώνεται ενώ στις 24h αυξάνει η έκφρασή της τόσο σε επίπεδο mRNA όσο και σε επίπεδο πρωτεΐνης. Όσον αφορά το MCP-1 υπάρχει μια μείωση των επιπέδων του κατά την επώαση με ορεξίνη-α για 6h και 12h στην μεγαλύτερη συγκέντρωση ορεξίνης, ενώ στις 24h και 48h υπάρχει σημαντική αύξηση Πολύ σημαντικός φαίνεται να είναι ο χρόνος επώασης των κυττάρων με ορεξίνη-α εφ όσον βλέπουμε ότι θετικές επιδράσεις σε δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης και αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1) βελτιώνονται μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6h, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h, 48h. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη έδειξε έμμεσα ότι η ορεξίνη-α είναι ικανή να μειώσει την προσκόλληση μονοκυττάρων σε ενδοθηλιακά κύτταρα αναστέλλοντας τη διαδικασία της αθηρωμάτωσης, με την μείωση που προκάλεσε στην έκφραση της κυτοκίνης ΜCP-1. Επίσης δείχθηκε προστατευτική δράση της ορεξίνης-α στην αθηρωμάτωση, μέσω περιορισμού της αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας, όπως αποδείχτηκε από την μείωση που προκάλεσε στο λόγο ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1. Αυτές οι ευνοικές δράσεις φαίνεται να ασκούνται κατά τη βραχεία επώαση με ορεξίνη-Α και όχι κατά την πιο μακρά. Αυτό καταδεικνύει πώς η διάρκεια και ίσως και το πρότυπο επίδρασης της ορεξίνης-α σε κύτταρα που συμμετέχουν στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης φαίνεται να είναι πολύ σημαντικά, εφ όσον βλέπουμε τις θετικές επιδράσεις της ορεξίνης-α τόσο στους δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης όσο και δείκτες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ ΤΙΜΡ-1) μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6 ώρες, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h,48h. Περαιτέρω έρευνα είναι αναγκαία 1) για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης της ορεξίνης-α στα ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής και συγκεκριμένα μέσω ποιού μηχανισμού διαμεσολαβεί τη μείωση του MCP-1, του MMP-2 και την αύξηση του TIMP-1, 2) αν ευνοική δράση ασκείται και σε άλλα κύτταρα που συμμετέχουν στη διαδικασία αθηρωμάτωσης όπως λεία μυικά κύτταρα ή κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τέλος, ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της ορεξίνης-α στη διαδικασία αθηρωμάτωσης πρέπει να επιβεβαιωθεί και σε ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπέντζα Φλώρα","Spentza Flora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873055"],"render_values":[{"text":"uoadl:2873055","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873055","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873055","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2873055","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπέντζα Φλώρα","Spentza Flora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873055"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχοι της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ορεξίνης-α σε παράγοντες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας. Η αρτηριοσκλήρυνση ή αθηρωμάτωση είναι εκφυλιστική πάθηση των μεγάλου και μεσαίου μεγέθους αρτηριών. Αυτή η νόσος αποτελεί μια συστηματική φλεγμονώδη διαδικασία που εμπλέκει κύτταρα του ανοσοποιητικού και του αγγειακού τοιχώματος, όπως είναι τα ενδοθηλιακά και τα λεία μυικά κύτταρα. Έχει δειχθεί οτι η διατροφή κατά τη νεογνική και την παιδική ηλικία μπορεί να συσχετίζεται με νοσήματα που εκδηλώνονται κατά την ενήλικη ζωή όπως παχυσαρκία και αθηροσκλήρωση. Είναι επίσης γνωστό οτι υπάρχει ένας εντεροεγκεφαλικός άξονας που εξασφαλίζει επικοινωνία μεταξύ εγκεφάλου και πεπτικού συστήματος μέσω έκκρισης πεπτιδικών ορμονών μεταξύ των οποίων και οι ορεξίνες, κεντρικά εκκρινόμενες από το ΚΝΣ, αν και μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη ορεξινεργικών νευρώνων και στον πεπτικό σωλήνα. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η σίτιση του βρέφους με γάλα μητρικό προκαλεί διαφορετικό πρότυπο έκκρισης ορεξίνης-α, όπως αυτή μετρήθηκε στον ορό, σε σύγκριση με σίτιση με γάλα εμπορίου ή με παρεντερική σίτιση ή με χορήγηση ενδοφλεβίως γλυκόζης και ινσουλίνης αντίστοιχων θερμίδων. Με δεδομένο τον προστατευτικό ρόλο του μητρικού γάλακτος στην εκδήλωση μεταβολικού συνδρόμου και αθηρωμάτωσης στην μετέπειτα ζωή, μπορεί κανείς να υποθέσει οτι ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη σίτιση με μητρικό γάλα, μεταξύ των οποίων η ορεξίνη-α μπορεί να παίζουν απ’ ευθείας ρόλο στα ανωτέρω νοσήματα. Για το σκοπό αυτό μελετήσαμε in vitro, την επίδραση της ορεξίνης-α τόσο στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό ή/και κυτταρικό θάνατο όσο και στην έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την προαγωγή και αποσταθεροποίηση της αθηρωματικής πλάκας, σε ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής. Τα ανθρώπινα ενδοθηλιακά κύτταρα αορτής (HAEC) επωάστηκαν με ορεξίνη-α σε συγκεντρώσεις 10-8M (40ng/ml), 5x10-8M (200ng/ml) και 10-7M (400ng/ml) σε τέσσερεις διαφορετικούς χρόνους 6h, 12h, 24h και 48h. Με τη δοκιμασία ΜΤΤ μελετήθηκε η κυτταρική βιωσιμότητα των κυττάρων HAEC από τις επιδράσεις της ορεξίνης-α. Μελετήθηκε στη συνέχεια η έκφραση των γονιδίων ΜCP-1, MMP-2, MMP-9, TIMP-1 και TIMP-2 με την τεχνική της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου. Ακολούθησε η αξιολόγηση της έκφρασης του υποδοχέα ορεξίνης-α και της πρωτείνης ΜΜΡ-2 με την τεχνική της ανοσοαποτύπωσης (Western blot). Τέλος με την τεχνική του ενζυμικού ανοσοπροσδιορισμού μελετήθηκε η έκφραση της πρωτείνης TIMP-1. Τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης δείχνουν οτι υπάρχει μια δοσοεξαρτώμενη μείωση των επιπέδων του ΤΙΜΡ-1 σε επίπεδο πρωτεΐνης στις 24h επώασης με ορεξίνη-α που δεν καταδείχθηκε σε επίπεδο mRNA υποδηλώνοντας μετα-μεταγραφικές ρυθμίσεις. Όσον αφορά την ΜΜΡ-2 στις 6h επώασης με ορεξίνη-α φαίνεται ότι μειώνεται ενώ στις 24h αυξάνει η έκφρασή της τόσο σε επίπεδο mRNA όσο και σε επίπεδο πρωτεΐνης. Όσον αφορά το MCP-1 υπάρχει μια μείωση των επιπέδων του κατά την επώαση με ορεξίνη-α για 6h και 12h στην μεγαλύτερη συγκέντρωση ορεξίνης, ενώ στις 24h και 48h υπάρχει σημαντική αύξηση Πολύ σημαντικός φαίνεται να είναι ο χρόνος επώασης των κυττάρων με ορεξίνη-α εφ όσον βλέπουμε ότι θετικές επιδράσεις σε δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης και αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1) βελτιώνονται μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6h, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h, 48h. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη έδειξε έμμεσα ότι η ορεξίνη-α είναι ικανή να μειώσει την προσκόλληση μονοκυττάρων σε ενδοθηλιακά κύτταρα αναστέλλοντας τη διαδικασία της αθηρωμάτωσης, με την μείωση που προκάλεσε στην έκφραση της κυτοκίνης ΜCP-1. Επίσης δείχθηκε προστατευτική δράση της ορεξίνης-α στην αθηρωμάτωση, μέσω περιορισμού της αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας, όπως αποδείχτηκε από την μείωση που προκάλεσε στο λόγο ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1. Αυτές οι ευνοικές δράσεις φαίνεται να ασκούνται κατά τη βραχεία επώαση με ορεξίνη-Α και όχι κατά την πιο μακρά. Αυτό καταδεικνύει πώς η διάρκεια και ίσως και το πρότυπο επίδρασης της ορεξίνης-α σε κύτταρα που συμμετέχουν στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης φαίνεται να είναι πολύ σημαντικά, εφ όσον βλέπουμε τις θετικές επιδράσεις της ορεξίνης-α τόσο στους δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης όσο και δείκτες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ ΤΙΜΡ-1) μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6 ώρες, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h,48h. Περαιτέρω έρευνα είναι αναγκαία 1) για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης της ορεξίνης-α στα ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής και συγκεκριμένα μέσω ποιού μηχανισμού διαμεσολαβεί τη μείωση του MCP-1, του MMP-2 και την αύξηση του TIMP-1, 2) αν ευνοική δράση ασκείται και σε άλλα κύτταρα που συμμετέχουν στη διαδικασία αθηρωμάτωσης όπως λεία μυικά κύτταρα ή κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τέλος, ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της ορεξίνης-α στη διαδικασία αθηρωμάτωσης πρέπει να επιβεβαιωθεί και σε ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης.","Malnutrition in neonates and children has been associated with adult-onset diseases such as obesity and atherosclerosis. Infants breastfeeding exhibit a different pattern of orexin-α secretion compared to formula-fed or infants on parenteral feeding. Given the protective role of maternal milk in the onset of metabolic syndrome and atherosclerosis in later life, we hypothesized that orexin-α may be involved in this process. We studied in vitro the effect of orexin-α on cell proliferation and expression of factors involved in atherosclerosis process in human aortic endothelial cells (HAECs). HAECs were incubated with orexin-α at concentrations of 40ng/ml, 200ng/ml and 400ng/ml for 6, 12, 24 and 48 hours. MTS assay was performed to evaluate cell viability/proliferation. The expression of MCP-1,MMP-2, MMP-9, TIMP-1 and TIMP-2 mRNA was measured by real-time qPCR. Orexin-α receptor and MMP-2 protein expression was evaluated by Western blot. Finally, the expression of TIMP-1 protein was studied using an enzyme immunoassay. Incubation of cells with orexin-α for 24h induced a dose-dependent decrease in TIMP-1 protein expression (200ng/ml and 400ng/ml, p<0.05) with stronger suppression exerted at the lowest concentration (40ng/ml, p<0.01). However, this was not demonstrated at mRNA level. Incubation of HAECs with orexin-α for 6 hours resulted in a decrease in MMP-2 expression at mRNA level ( all concentrations p<0.05), and dose-dependently at protein level (400ng/ml P<0.05), while incubation of cells for 24 hours increased dose-dependently MMP-2 mRNA ( 400ng/ml P<0.05) and protein levels (200ng/ml p<0.05 and 400ng/ml p<0.01). Incubation of HAECs with orexin-α at the highest concentration of 400ng/ml for 6 and 12 hours decreased significantly MCP-1 mRNA levels (p<0.05), while incubation for 24 and 48 hours promoted a significant increase of MCP-1 expression (p<0.05). Incubation of cells with orexin-α (400ng/ml 6h) resulted in significant reduction (p<0.05) of MMP-2/TIMP-1 ratio while this ratio was significantly induced (p<0.01) after 24 hours of incubation. According to our findings, orexin-α may have an equivocal role in atherosclerosis process/plaque stability with its effects depending mainly on incubation duration. Short incubation period of 6 or 12 hours could promote beneficial effects exerted via reducing the expression of MCP-1 and MMP-2/TIMP-1 ratio. In contrast, longer incubation duration of 24-48 hours could result in detrimental effects, by inducing factors involved in atherosclerosis process and plaque instability (MCP-1, MMP-2/TIMP-1). Further investigation is warranted in order to shed light in the mechanism of action of orexin-α in human aortic endothelial cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δράση της ορεξίνης-α στο σύστημα μεταλλοπρωτεινασών και αναστολέων τους (ΜΜΡs και TIMPs) και σε άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπέντζα Φλώρα","Spentza Flora"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στόχοι της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της ορεξίνης-α σε παράγοντες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας. Η αρτηριοσκλήρυνση ή αθηρωμάτωση είναι εκφυλιστική πάθηση των μεγάλου και μεσαίου μεγέθους αρτηριών. Αυτή η νόσος αποτελεί μια συστηματική φλεγμονώδη διαδικασία που εμπλέκει κύτταρα του ανοσοποιητικού και του αγγειακού τοιχώματος, όπως είναι τα ενδοθηλιακά και τα λεία μυικά κύτταρα. Έχει δειχθεί οτι η διατροφή κατά τη νεογνική και την παιδική ηλικία μπορεί να συσχετίζεται με νοσήματα που εκδηλώνονται κατά την ενήλικη ζωή όπως παχυσαρκία και αθηροσκλήρωση. Είναι επίσης γνωστό οτι υπάρχει ένας εντεροεγκεφαλικός άξονας που εξασφαλίζει επικοινωνία μεταξύ εγκεφάλου και πεπτικού συστήματος μέσω έκκρισης πεπτιδικών ορμονών μεταξύ των οποίων και οι ορεξίνες, κεντρικά εκκρινόμενες από το ΚΝΣ, αν και μελέτες έχουν δείξει την ύπαρξη ορεξινεργικών νευρώνων και στον πεπτικό σωλήνα. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η σίτιση του βρέφους με γάλα μητρικό προκαλεί διαφορετικό πρότυπο έκκρισης ορεξίνης-α, όπως αυτή μετρήθηκε στον ορό, σε σύγκριση με σίτιση με γάλα εμπορίου ή με παρεντερική σίτιση ή με χορήγηση ενδοφλεβίως γλυκόζης και ινσουλίνης αντίστοιχων θερμίδων. Με δεδομένο τον προστατευτικό ρόλο του μητρικού γάλακτος στην εκδήλωση μεταβολικού συνδρόμου και αθηρωμάτωσης στην μετέπειτα ζωή, μπορεί κανείς να υποθέσει οτι ορμόνες που εκκρίνονται κατά τη σίτιση με μητρικό γάλα, μεταξύ των οποίων η ορεξίνη-α μπορεί να παίζουν απ’ ευθείας ρόλο στα ανωτέρω νοσήματα. Για το σκοπό αυτό μελετήσαμε in vitro, την επίδραση της ορεξίνης-α τόσο στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό ή/και κυτταρικό θάνατο όσο και στην έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την προαγωγή και αποσταθεροποίηση της αθηρωματικής πλάκας, σε ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής. Τα ανθρώπινα ενδοθηλιακά κύτταρα αορτής (HAEC) επωάστηκαν με ορεξίνη-α σε συγκεντρώσεις 10-8M (40ng/ml), 5x10-8M (200ng/ml) και 10-7M (400ng/ml) σε τέσσερεις διαφορετικούς χρόνους 6h, 12h, 24h και 48h. Με τη δοκιμασία ΜΤΤ μελετήθηκε η κυτταρική βιωσιμότητα των κυττάρων HAEC από τις επιδράσεις της ορεξίνης-α. Μελετήθηκε στη συνέχεια η έκφραση των γονιδίων ΜCP-1, MMP-2, MMP-9, TIMP-1 και TIMP-2 με την τεχνική της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου. Ακολούθησε η αξιολόγηση της έκφρασης του υποδοχέα ορεξίνης-α και της πρωτείνης ΜΜΡ-2 με την τεχνική της ανοσοαποτύπωσης (Western blot). Τέλος με την τεχνική του ενζυμικού ανοσοπροσδιορισμού μελετήθηκε η έκφραση της πρωτείνης TIMP-1. Τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης δείχνουν οτι υπάρχει μια δοσοεξαρτώμενη μείωση των επιπέδων του ΤΙΜΡ-1 σε επίπεδο πρωτεΐνης στις 24h επώασης με ορεξίνη-α που δεν καταδείχθηκε σε επίπεδο mRNA υποδηλώνοντας μετα-μεταγραφικές ρυθμίσεις. Όσον αφορά την ΜΜΡ-2 στις 6h επώασης με ορεξίνη-α φαίνεται ότι μειώνεται ενώ στις 24h αυξάνει η έκφρασή της τόσο σε επίπεδο mRNA όσο και σε επίπεδο πρωτεΐνης. Όσον αφορά το MCP-1 υπάρχει μια μείωση των επιπέδων του κατά την επώαση με ορεξίνη-α για 6h και 12h στην μεγαλύτερη συγκέντρωση ορεξίνης, ενώ στις 24h και 48h υπάρχει σημαντική αύξηση Πολύ σημαντικός φαίνεται να είναι ο χρόνος επώασης των κυττάρων με ορεξίνη-α εφ όσον βλέπουμε ότι θετικές επιδράσεις σε δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης και αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1) βελτιώνονται μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6h, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h, 48h. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη έδειξε έμμεσα ότι η ορεξίνη-α είναι ικανή να μειώσει την προσκόλληση μονοκυττάρων σε ενδοθηλιακά κύτταρα αναστέλλοντας τη διαδικασία της αθηρωμάτωσης, με την μείωση που προκάλεσε στην έκφραση της κυτοκίνης ΜCP-1. Επίσης δείχθηκε προστατευτική δράση της ορεξίνης-α στην αθηρωμάτωση, μέσω περιορισμού της αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας, όπως αποδείχτηκε από την μείωση που προκάλεσε στο λόγο ΜΜΡ-2/ΤΙΜΡ-1. Αυτές οι ευνοικές δράσεις φαίνεται να ασκούνται κατά τη βραχεία επώαση με ορεξίνη-Α και όχι κατά την πιο μακρά. Αυτό καταδεικνύει πώς η διάρκεια και ίσως και το πρότυπο επίδρασης της ορεξίνης-α σε κύτταρα που συμμετέχουν στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης φαίνεται να είναι πολύ σημαντικά, εφ όσον βλέπουμε τις θετικές επιδράσεις της ορεξίνης-α τόσο στους δείκτες προαγωγής της αθηρωμάτωσης όσο και δείκτες αποσταθεροποίησης της αθηρωματικής πλάκας (MCP-1, ΜΜΡ-2/ ΤΙΜΡ-1) μετά από επώαση των κυττάρων με ορεξίνη-α για 6 ώρες, ενώ μένουν ανεπηρέαστοι ή μπορεί να επιδεινώνονται μετά από επώαση για 12h, 24h,48h. Περαιτέρω έρευνα είναι αναγκαία 1) για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης της ορεξίνης-α στα ενδοθηλιακά κύτταρα ανθρώπινης αορτής και συγκεκριμένα μέσω ποιού μηχανισμού διαμεσολαβεί τη μείωση του MCP-1, του MMP-2 και την αύξηση του TIMP-1, 2) αν ευνοική δράση ασκείται και σε άλλα κύτταρα που συμμετέχουν στη διαδικασία αθηρωμάτωσης όπως λεία μυικά κύτταρα ή κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τέλος, ο πιθανός προστατευτικός ρόλος της ορεξίνης-α στη διαδικασία αθηρωμάτωσης πρέπει να επιβεβαιωθεί και σε ζωικό μοντέλο αθηρωμάτωσης.","Malnutrition in neonates and children has been associated with adult-onset diseases such as obesity and atherosclerosis. Infants breastfeeding exhibit a different pattern of orexin-α secretion compared to formula-fed or infants on parenteral feeding. Given the protective role of maternal milk in the onset of metabolic syndrome and atherosclerosis in later life, we hypothesized that orexin-α may be involved in this process. We studied in vitro the effect of orexin-α on cell proliferation and expression of factors involved in atherosclerosis process in human aortic endothelial cells (HAECs). HAECs were incubated with orexin-α at concentrations of 40ng/ml, 200ng/ml and 400ng/ml for 6, 12, 24 and 48 hours. MTS assay was performed to evaluate cell viability/proliferation. The expression of MCP-1,MMP-2, MMP-9, TIMP-1 and TIMP-2 mRNA was measured by real-time qPCR. Orexin-α receptor and MMP-2 protein expression was evaluated by Western blot. Finally, the expression of TIMP-1 protein was studied using an enzyme immunoassay. Incubation of cells with orexin-α for 24h induced a dose-dependent decrease in TIMP-1 protein expression (200ng/ml and 400ng/ml, p<0.05) with stronger suppression exerted at the lowest concentration (40ng/ml, p<0.01). However, this was not demonstrated at mRNA level. Incubation of HAECs with orexin-α for 6 hours resulted in a decrease in MMP-2 expression at mRNA level ( all concentrations p<0.05), and dose-dependently at protein level (400ng/ml P<0.05), while incubation of cells for 24 hours increased dose-dependently MMP-2 mRNA ( 400ng/ml P<0.05) and protein levels (200ng/ml p<0.05 and 400ng/ml p<0.01). Incubation of HAECs with orexin-α at the highest concentration of 400ng/ml for 6 and 12 hours decreased significantly MCP-1 mRNA levels (p<0.05), while incubation for 24 and 48 hours promoted a significant increase of MCP-1 expression (p<0.05). Incubation of cells with orexin-α (400ng/ml 6h) resulted in significant reduction (p<0.05) of MMP-2/TIMP-1 ratio while this ratio was significantly induced (p<0.01) after 24 hours of incubation. According to our findings, orexin-α may have an equivocal role in atherosclerosis process/plaque stability with its effects depending mainly on incubation duration. Short incubation period of 6 or 12 hours could promote beneficial effects exerted via reducing the expression of MCP-1 and MMP-2/TIMP-1 ratio. In contrast, longer incubation duration of 24-48 hours could result in detrimental effects, by inducing factors involved in atherosclerosis process and plaque instability (MCP-1, MMP-2/TIMP-1). Further investigation is warranted in order to shed light in the mechanism of action of orexin-α in human aortic endothelial cells."],"dc:identifier":["uoadl:2873055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873055"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Δράση της ορεξίνης-α στο σύστημα μεταλλοπρωτεινασών και αναστολέων τους (ΜΜΡs και TIMPs) και σε άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στην διαδικασία της αθηρωμάτωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z"}