{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873086"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873086","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"O ρόλος της αυτοφαγίας στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης από πρωτεΐνες που προσδένονται σε RNA.","abstract":"Η α-συνουκλεΐνη αποτελεί μια πρωτεΐνη, η οποία εντοπίζεται κυρίως στα προσυναπτικά άκρα των νευρώνων και έχει ταυτοποιηθεί ως το κύριο συστατικό των σωμάτιων Lewy (Lewy bodies), το παθολογικό χαρακτηριστικό της νόσου του Πάρκινσον και άλλων νευρογλοιακών κυτταροπλασματικών εγκλείστων. Έχει συνδεθεί με την παθολογία της νόσου του Πάρκινσον (PD)και άλλων νευροεκφυλιστικών νόσων, οι οποίες ονομάζονται α-συνουκλεϊνοπάθειες. Μέχρι σήμερα, έχουν εντοπιστεί σημειακές μεταλλάξεις και διπλασιασμοί ή τριπλασιασμοί του γενετικού τόπου της α-συνουκλεΐνης σε οικογένειες με αυτοσωμική επικρατή μορφή της νόσου. Η λειτουργία αυτής παραμένει άγνωστη, αλλά είναι πιθανόν να εμπλέκεται στην συναπτική νευροδιαβίβαση. Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη της ρύθμισης συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από τον μηχανισμό της αυτοφαγίας μέσω πρωτεϊνών που προσδένονται σε RNA (RBPs). Σημαντικό ρόλο στην μετα-μεταγραφική ρύθμιση φαίνεται πως έχουν οι πρωτεΐνες που προσδένονται στα mRNAs (RNA Binding Proteins, RBPs). Οι RBPs συμμετέχουν σε μετα-μεταγραφικές τροποποιήσεις, όπως στο εναλλακτικό μάτισμα του πρόδρομου mRNA, στην εξαγωγή του mRNA από τον πυρήνα στο κυτταρόπλασμα, στην πολυαδενυλίωσή του, στη ρύθμιση της σταθερότητας ή της αποικοδόμησής του και σε διεργασίες μεταφραστικής ρύθμισής του. Όσον αφορά το μονοπάτι της αυτοφαγίας, αυτό είναι υπεύθυνο για την αποικοδόμηση τόσο των εκφυλισμένων πρωτεϊνών όσο και των κυτταρικών οργανιδίων. Βλάβη στην ενεργότητα της αυτοφαγίας προκαλεί τη συσσωμάτωση και το σχηματισμό εγκλείστων των πρωτεϊνών που φυσιολογικά καταστρέφονται. Επομένως, η ρύθμιση της αυτοφαγίας μπορεί να αποτρέψει τον σχηματισμό εγκλείστων και να μειώσει την πρόοδο των νευροεκφυλιστικών ασθενειών και των ασθενειών που προκαλούνται από τη συσσώρευση ανώμαλων πρωτεϊνών, και στη συγκεκριμένη περίπτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε αρχικά η επίδραση χημικών αναστολέων των μηχανισμών αποικοδόμησης των πρωτεϊνών στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης και, στη συνέχεια, η ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από το μονοπάτι της αυτοφαγίας μέσω των RBPs. Μελετήθηκαν οι RBPs TIA1, HuR,HuB,HuC,HuD,TDP43, TDP43-ΔNLS,Fus, RbFox2, RbFox3 και οι πρωτεΐνες Redd1 και Dyrk1A. Καθώς διαπιστώθηκε πως η υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών μπορεί να επηρεάσει τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης, μελετήθηκε η δράση των RBPs στο μηχανισμό της αυτοφαγίας. Παρατηρήθηκε πως τόσο η αναστολή του πρωτεασώματος όσο και η αναστολή της αυτοφαγίας, οδηγεί σε αύξηση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Κατά συνέπεια, διαπιστώθηκε πως η αποικοδόμηση των συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης γίνεται τόσο από το πρωτεάσωμα όσο και από την αυτοφαγία. Ακόμη, η υπερέκφραση των RBPs είχε σημαντική επίδραση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας και κατ’ επέκταση στη ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Πιο συγκεκριμένα, οι πρωτεΐνες TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 και Dyrk1A ,σε συνθήκες υπερέκφρασης, έδρασαν ανασταλτικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης. Αντιθέτως, οι πρωτεΐνες Redd1 και HuC συνέβαλλαν θετικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας περιορίζοντας και την τάση της α-συνουκλεΐνης για συσσωμάτωση. Οι υπόλοιπες RBPs, HuR,HuD,TDP43 και RbFox2, παρά τη ενισχυτική τους δράση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας δεν κατάφεραν να περιορίσουν τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην περίπτωση αυτή, πιθανώς να προκύπτει κάποια δυσλειτουργία στον μηχανισμό του πρωτεασώματος από την υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών με αποτέλεσμα η δράση της αυτοφαγίας να μην είναι αρκετή για την αντιμετώπιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Συμπερασματικά, τόσο οι RBPs όσο και οι μηχανισμοί αποικοδόμησης πρωτεϊνών μπορούν να αποτελέσουν νέους θεραπευτικούς στόχους των συνουκλεϊνοπαθειών, μέσω του ελέγχου που ασκούν στα πρωτεϊνικά επίπεδα σε μετα-μεταγραφικό επίπεδο.","abstract_html":"Η α-συνουκλεΐνη αποτελεί μια πρωτεΐνη, η οποία εντοπίζεται κυρίως στα προσυναπτικά άκρα των νευρώνων και έχει ταυτοποιηθεί ως το κύριο συστατικό των σωμάτιων Lewy (Lewy bodies), το παθολογικό χαρακτηριστικό της νόσου του Πάρκινσον και άλλων νευρογλοιακών κυτταροπλασματικών εγκλείστων. Έχει συνδεθεί με την παθολογία της νόσου του Πάρκινσον (PD)και άλλων νευροεκφυλιστικών νόσων, οι οποίες ονομάζονται α-συνουκλεϊνοπάθειες. Μέχρι σήμερα, έχουν εντοπιστεί σημειακές μεταλλάξεις και διπλασιασμοί ή τριπλασιασμοί του γενετικού τόπου της α-συνουκλεΐνης σε οικογένειες με αυτοσωμική επικρατή μορφή της νόσου. Η λειτουργία αυτής παραμένει άγνωστη, αλλά είναι πιθανόν να εμπλέκεται στην συναπτική νευροδιαβίβαση. Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη της ρύθμισης συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από τον μηχανισμό της αυτοφαγίας μέσω πρωτεϊνών που προσδένονται σε RNA (RBPs). Σημαντικό ρόλο στην μετα-μεταγραφική ρύθμιση φαίνεται πως έχουν οι πρωτεΐνες που προσδένονται στα mRNAs (RNA Binding Proteins, RBPs). Οι RBPs συμμετέχουν σε μετα-μεταγραφικές τροποποιήσεις, όπως στο εναλλακτικό μάτισμα του πρόδρομου mRNA, στην εξαγωγή του mRNA από τον πυρήνα στο κυτταρόπλασμα, στην πολυαδενυλίωσή του, στη ρύθμιση της σταθερότητας ή της αποικοδόμησής του και σε διεργασίες μεταφραστικής ρύθμισής του. Όσον αφορά το μονοπάτι της αυτοφαγίας, αυτό είναι υπεύθυνο για την αποικοδόμηση τόσο των εκφυλισμένων πρωτεϊνών όσο και των κυτταρικών οργανιδίων. Βλάβη στην ενεργότητα της αυτοφαγίας προκαλεί τη συσσωμάτωση και το σχηματισμό εγκλείστων των πρωτεϊνών που φυσιολογικά καταστρέφονται. Επομένως, η ρύθμιση της αυτοφαγίας μπορεί να αποτρέψει τον σχηματισμό εγκλείστων και να μειώσει την πρόοδο των νευροεκφυλιστικών ασθενειών και των ασθενειών που προκαλούνται από τη συσσώρευση ανώμαλων πρωτεϊνών, και στη συγκεκριμένη περίπτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε αρχικά η επίδραση χημικών αναστολέων των μηχανισμών αποικοδόμησης των πρωτεϊνών στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης και, στη συνέχεια, η ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από το μονοπάτι της αυτοφαγίας μέσω των RBPs. Μελετήθηκαν οι RBPs TIA1, HuR,HuB,HuC,HuD,TDP43, TDP43-ΔNLS,Fus, RbFox2, RbFox3 και οι πρωτεΐνες Redd1 και Dyrk1A. Καθώς διαπιστώθηκε πως η υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών μπορεί να επηρεάσει τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης, μελετήθηκε η δράση των RBPs στο μηχανισμό της αυτοφαγίας. Παρατηρήθηκε πως τόσο η αναστολή του πρωτεασώματος όσο και η αναστολή της αυτοφαγίας, οδηγεί σε αύξηση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Κατά συνέπεια, διαπιστώθηκε πως η αποικοδόμηση των συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης γίνεται τόσο από το πρωτεάσωμα όσο και από την αυτοφαγία. Ακόμη, η υπερέκφραση των RBPs είχε σημαντική επίδραση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας και κατ’ επέκταση στη ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Πιο συγκεκριμένα, οι πρωτεΐνες TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 και Dyrk1A ,σε συνθήκες υπερέκφρασης, έδρασαν ανασταλτικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης. Αντιθέτως, οι πρωτεΐνες Redd1 και HuC συνέβαλλαν θετικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας περιορίζοντας και την τάση της α-συνουκλεΐνης για συσσωμάτωση. Οι υπόλοιπες RBPs, HuR,HuD,TDP43 και RbFox2, παρά τη ενισχυτική τους δράση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας δεν κατάφεραν να περιορίσουν τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην περίπτωση αυτή, πιθανώς να προκύπτει κάποια δυσλειτουργία στον μηχανισμό του πρωτεασώματος από την υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών με αποτέλεσμα η δράση της αυτοφαγίας να μην είναι αρκετή για την αντιμετώπιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Συμπερασματικά, τόσο οι RBPs όσο και οι μηχανισμοί αποικοδόμησης πρωτεϊνών μπορούν να αποτελέσουν νέους θεραπευτικούς στόχους των συνουκλεϊνοπαθειών, μέσω του ελέγχου που ασκούν στα πρωτεϊνικά επίπεδα σε μετα-μεταγραφικό επίπεδο.","abstract_has_math":false,"creators":["Νάκη Μαριάννα","Naki Marianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:11Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873086"],"render_values":[{"text":"uoadl:2873086","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873086","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873086","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2873086","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νάκη Μαριάννα","Naki Marianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873086","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873086"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η α-συνουκλεΐνη αποτελεί μια πρωτεΐνη, η οποία εντοπίζεται κυρίως στα προσυναπτικά άκρα των νευρώνων και έχει ταυτοποιηθεί ως το κύριο συστατικό των σωμάτιων Lewy (Lewy bodies), το παθολογικό χαρακτηριστικό της νόσου του Πάρκινσον και άλλων νευρογλοιακών κυτταροπλασματικών εγκλείστων. Έχει συνδεθεί με την παθολογία της νόσου του Πάρκινσον (PD)και άλλων νευροεκφυλιστικών νόσων, οι οποίες ονομάζονται α-συνουκλεϊνοπάθειες. Μέχρι σήμερα, έχουν εντοπιστεί σημειακές μεταλλάξεις και διπλασιασμοί ή τριπλασιασμοί του γενετικού τόπου της α-συνουκλεΐνης σε οικογένειες με αυτοσωμική επικρατή μορφή της νόσου. Η λειτουργία αυτής παραμένει άγνωστη, αλλά είναι πιθανόν να εμπλέκεται στην συναπτική νευροδιαβίβαση. Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη της ρύθμισης συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από τον μηχανισμό της αυτοφαγίας μέσω πρωτεϊνών που προσδένονται σε RNA (RBPs). Σημαντικό ρόλο στην μετα-μεταγραφική ρύθμιση φαίνεται πως έχουν οι πρωτεΐνες που προσδένονται στα mRNAs (RNA Binding Proteins, RBPs). Οι RBPs συμμετέχουν σε μετα-μεταγραφικές τροποποιήσεις, όπως στο εναλλακτικό μάτισμα του πρόδρομου mRNA, στην εξαγωγή του mRNA από τον πυρήνα στο κυτταρόπλασμα, στην πολυαδενυλίωσή του, στη ρύθμιση της σταθερότητας ή της αποικοδόμησής του και σε διεργασίες μεταφραστικής ρύθμισής του. Όσον αφορά το μονοπάτι της αυτοφαγίας, αυτό είναι υπεύθυνο για την αποικοδόμηση τόσο των εκφυλισμένων πρωτεϊνών όσο και των κυτταρικών οργανιδίων. Βλάβη στην ενεργότητα της αυτοφαγίας προκαλεί τη συσσωμάτωση και το σχηματισμό εγκλείστων των πρωτεϊνών που φυσιολογικά καταστρέφονται. Επομένως, η ρύθμιση της αυτοφαγίας μπορεί να αποτρέψει τον σχηματισμό εγκλείστων και να μειώσει την πρόοδο των νευροεκφυλιστικών ασθενειών και των ασθενειών που προκαλούνται από τη συσσώρευση ανώμαλων πρωτεϊνών, και στη συγκεκριμένη περίπτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε αρχικά η επίδραση χημικών αναστολέων των μηχανισμών αποικοδόμησης των πρωτεϊνών στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης και, στη συνέχεια, η ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από το μονοπάτι της αυτοφαγίας μέσω των RBPs. Μελετήθηκαν οι RBPs TIA1, HuR,HuB,HuC,HuD,TDP43, TDP43-ΔNLS,Fus, RbFox2, RbFox3 και οι πρωτεΐνες Redd1 και Dyrk1A. Καθώς διαπιστώθηκε πως η υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών μπορεί να επηρεάσει τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης, μελετήθηκε η δράση των RBPs στο μηχανισμό της αυτοφαγίας. Παρατηρήθηκε πως τόσο η αναστολή του πρωτεασώματος όσο και η αναστολή της αυτοφαγίας, οδηγεί σε αύξηση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Κατά συνέπεια, διαπιστώθηκε πως η αποικοδόμηση των συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης γίνεται τόσο από το πρωτεάσωμα όσο και από την αυτοφαγία. Ακόμη, η υπερέκφραση των RBPs είχε σημαντική επίδραση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας και κατ’ επέκταση στη ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Πιο συγκεκριμένα, οι πρωτεΐνες TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 και Dyrk1A ,σε συνθήκες υπερέκφρασης, έδρασαν ανασταλτικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης. Αντιθέτως, οι πρωτεΐνες Redd1 και HuC συνέβαλλαν θετικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας περιορίζοντας και την τάση της α-συνουκλεΐνης για συσσωμάτωση. Οι υπόλοιπες RBPs, HuR,HuD,TDP43 και RbFox2, παρά τη ενισχυτική τους δράση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας δεν κατάφεραν να περιορίσουν τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην περίπτωση αυτή, πιθανώς να προκύπτει κάποια δυσλειτουργία στον μηχανισμό του πρωτεασώματος από την υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών με αποτέλεσμα η δράση της αυτοφαγίας να μην είναι αρκετή για την αντιμετώπιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Συμπερασματικά, τόσο οι RBPs όσο και οι μηχανισμοί αποικοδόμησης πρωτεϊνών μπορούν να αποτελέσουν νέους θεραπευτικούς στόχους των συνουκλεϊνοπαθειών, μέσω του ελέγχου που ασκούν στα πρωτεϊνικά επίπεδα σε μετα-μεταγραφικό επίπεδο.","Α-synuclein is a protein found primarily in the presynaptic nerve endings and has been identified as the main component of Lewy bodies, the pathological feature of Parkinson's disease and other glial cytoplasmic inclusions. It has been linked to the pathology of Parkinson's disease (PD) and other neurodegenerative diseases, called α-synucleinopathies. Until today, point mutations and duplications or triplications of the α-synuclein gene site have been identified in families with an autosomal dominant form of the disease. Its function remains unknown, but it is likely to be involved in synaptic neurotransmission. The aim of this thesis is to study the regulation of aggregation of α-synuclein by the mechanism of autophagy through RNA-binding proteins (RBPs). Proteins that bind to mRNAs have an important role in post-transcriptional regulation. RBPs are involved in post-transcriptional modifications such as alternative splicing of the mRNA precursor, extraction of the mRNA from the nucleus to the cytoplasm, polyadenylation, stabilization or degradation, and translational regulation processes. As for the pathway of autophagy, it is responsible for the degradation of both degenerated proteins and cellular organelles. Damage to the activity of autophagy causes the aggregation and formation of encapsulated proteins that are normally destroyed. Thus, regulation of autophagy can prevent the formation of inclusions and reduce the progression of neurodegenerative diseases and diseases caused by the accumulation of abnormal proteins, and in this specific case, of α-synuclein. In the present study, the effect of chemical inhibitors of protein degradation mechanisms was first studied on the aggregation of α-synuclein and then the regulation of the α-synuclein aggregation from the autophagy pathway through the RBPs. The RBPs TIA1, HuR, HuB, HuC, HuD, TDP43, TDP43-ΔNLS, Fus, RbFox2, RbFox3 and proteins Redd1 and Dyrk1A proteins were studied. As it was found that, overexpression of the above proteins may affect the aggregation of α-synuclein, the effect of RBPs on the mechanism of autophagy was studied. It has been observed that both proteasome inhibition and inhibition of autophagy lead to an increase in α-synuclein aggregation. Therefore, it has been assumed that the degradation of α-synuclein aggregates occurs both by the proteasome and by the autophagy pathways. Furthermore, overexpression of RBPs has had a significant effect on the pathway of autophagy and thus on the regulation of α-synuclein aggregation. In particular, the proteins TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 and Dyrk1A, under overexpression conditions, inhibited the autophagy mechanism resulting in the accumulation of α-synuclein aggregates. In contrast, Redd1 and HuC proteins have positively contributed to the autophagy mechanism by limiting the tendency of α-synuclein to aggregate. The remaining RBPs, HuR, HuD, TDP43 and RbFox2, despite their positive contribution to the enhancement of autophagy pathway, failed to limit the aggregation of α-synuclein. In this case, there may be some dysfunction in the proteasome mechanism due to the overexpression of the above proteins, and as a result, the action of autophagy alone is not sufficient to treat the α-synuclein aggregation. In conclusion, both RBPs and protein degradation mechanisms can be new therapeutic targets for synucleinopathies through regulation of protein levels at a post-transcriptional level."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["O ρόλος της αυτοφαγίας στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης από πρωτεΐνες που προσδένονται σε RNA."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νάκη Μαριάννα","Naki Marianna"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η α-συνουκλεΐνη αποτελεί μια πρωτεΐνη, η οποία εντοπίζεται κυρίως στα προσυναπτικά άκρα των νευρώνων και έχει ταυτοποιηθεί ως το κύριο συστατικό των σωμάτιων Lewy (Lewy bodies), το παθολογικό χαρακτηριστικό της νόσου του Πάρκινσον και άλλων νευρογλοιακών κυτταροπλασματικών εγκλείστων. Έχει συνδεθεί με την παθολογία της νόσου του Πάρκινσον (PD)και άλλων νευροεκφυλιστικών νόσων, οι οποίες ονομάζονται α-συνουκλεϊνοπάθειες. Μέχρι σήμερα, έχουν εντοπιστεί σημειακές μεταλλάξεις και διπλασιασμοί ή τριπλασιασμοί του γενετικού τόπου της α-συνουκλεΐνης σε οικογένειες με αυτοσωμική επικρατή μορφή της νόσου. Η λειτουργία αυτής παραμένει άγνωστη, αλλά είναι πιθανόν να εμπλέκεται στην συναπτική νευροδιαβίβαση. Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη της ρύθμισης συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από τον μηχανισμό της αυτοφαγίας μέσω πρωτεϊνών που προσδένονται σε RNA (RBPs). Σημαντικό ρόλο στην μετα-μεταγραφική ρύθμιση φαίνεται πως έχουν οι πρωτεΐνες που προσδένονται στα mRNAs (RNA Binding Proteins, RBPs). Οι RBPs συμμετέχουν σε μετα-μεταγραφικές τροποποιήσεις, όπως στο εναλλακτικό μάτισμα του πρόδρομου mRNA, στην εξαγωγή του mRNA από τον πυρήνα στο κυτταρόπλασμα, στην πολυαδενυλίωσή του, στη ρύθμιση της σταθερότητας ή της αποικοδόμησής του και σε διεργασίες μεταφραστικής ρύθμισής του. Όσον αφορά το μονοπάτι της αυτοφαγίας, αυτό είναι υπεύθυνο για την αποικοδόμηση τόσο των εκφυλισμένων πρωτεϊνών όσο και των κυτταρικών οργανιδίων. Βλάβη στην ενεργότητα της αυτοφαγίας προκαλεί τη συσσωμάτωση και το σχηματισμό εγκλείστων των πρωτεϊνών που φυσιολογικά καταστρέφονται. Επομένως, η ρύθμιση της αυτοφαγίας μπορεί να αποτρέψει τον σχηματισμό εγκλείστων και να μειώσει την πρόοδο των νευροεκφυλιστικών ασθενειών και των ασθενειών που προκαλούνται από τη συσσώρευση ανώμαλων πρωτεϊνών, και στη συγκεκριμένη περίπτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε αρχικά η επίδραση χημικών αναστολέων των μηχανισμών αποικοδόμησης των πρωτεϊνών στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης και, στη συνέχεια, η ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης από το μονοπάτι της αυτοφαγίας μέσω των RBPs. Μελετήθηκαν οι RBPs TIA1, HuR,HuB,HuC,HuD,TDP43, TDP43-ΔNLS,Fus, RbFox2, RbFox3 και οι πρωτεΐνες Redd1 και Dyrk1A. Καθώς διαπιστώθηκε πως η υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών μπορεί να επηρεάσει τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης, μελετήθηκε η δράση των RBPs στο μηχανισμό της αυτοφαγίας. Παρατηρήθηκε πως τόσο η αναστολή του πρωτεασώματος όσο και η αναστολή της αυτοφαγίας, οδηγεί σε αύξηση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Κατά συνέπεια, διαπιστώθηκε πως η αποικοδόμηση των συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης γίνεται τόσο από το πρωτεάσωμα όσο και από την αυτοφαγία. Ακόμη, η υπερέκφραση των RBPs είχε σημαντική επίδραση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας και κατ’ επέκταση στη ρύθμιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Πιο συγκεκριμένα, οι πρωτεΐνες TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 και Dyrk1A ,σε συνθήκες υπερέκφρασης, έδρασαν ανασταλτικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης. Αντιθέτως, οι πρωτεΐνες Redd1 και HuC συνέβαλλαν θετικά στον μηχανισμό της αυτοφαγίας περιορίζοντας και την τάση της α-συνουκλεΐνης για συσσωμάτωση. Οι υπόλοιπες RBPs, HuR,HuD,TDP43 και RbFox2, παρά τη ενισχυτική τους δράση στο μονοπάτι της αυτοφαγίας δεν κατάφεραν να περιορίσουν τη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης. Στην περίπτωση αυτή, πιθανώς να προκύπτει κάποια δυσλειτουργία στον μηχανισμό του πρωτεασώματος από την υπερέκφραση των παραπάνω πρωτεϊνών με αποτέλεσμα η δράση της αυτοφαγίας να μην είναι αρκετή για την αντιμετώπιση της συσσωμάτωσης της α-συνουκλεΐνης. Συμπερασματικά, τόσο οι RBPs όσο και οι μηχανισμοί αποικοδόμησης πρωτεϊνών μπορούν να αποτελέσουν νέους θεραπευτικούς στόχους των συνουκλεϊνοπαθειών, μέσω του ελέγχου που ασκούν στα πρωτεϊνικά επίπεδα σε μετα-μεταγραφικό επίπεδο.","Α-synuclein is a protein found primarily in the presynaptic nerve endings and has been identified as the main component of Lewy bodies, the pathological feature of Parkinson's disease and other glial cytoplasmic inclusions. It has been linked to the pathology of Parkinson's disease (PD) and other neurodegenerative diseases, called α-synucleinopathies. Until today, point mutations and duplications or triplications of the α-synuclein gene site have been identified in families with an autosomal dominant form of the disease. Its function remains unknown, but it is likely to be involved in synaptic neurotransmission. The aim of this thesis is to study the regulation of aggregation of α-synuclein by the mechanism of autophagy through RNA-binding proteins (RBPs). Proteins that bind to mRNAs have an important role in post-transcriptional regulation. RBPs are involved in post-transcriptional modifications such as alternative splicing of the mRNA precursor, extraction of the mRNA from the nucleus to the cytoplasm, polyadenylation, stabilization or degradation, and translational regulation processes. As for the pathway of autophagy, it is responsible for the degradation of both degenerated proteins and cellular organelles. Damage to the activity of autophagy causes the aggregation and formation of encapsulated proteins that are normally destroyed. Thus, regulation of autophagy can prevent the formation of inclusions and reduce the progression of neurodegenerative diseases and diseases caused by the accumulation of abnormal proteins, and in this specific case, of α-synuclein. In the present study, the effect of chemical inhibitors of protein degradation mechanisms was first studied on the aggregation of α-synuclein and then the regulation of the α-synuclein aggregation from the autophagy pathway through the RBPs. The RBPs TIA1, HuR, HuB, HuC, HuD, TDP43, TDP43-ΔNLS, Fus, RbFox2, RbFox3 and proteins Redd1 and Dyrk1A proteins were studied. As it was found that, overexpression of the above proteins may affect the aggregation of α-synuclein, the effect of RBPs on the mechanism of autophagy was studied. It has been observed that both proteasome inhibition and inhibition of autophagy lead to an increase in α-synuclein aggregation. Therefore, it has been assumed that the degradation of α-synuclein aggregates occurs both by the proteasome and by the autophagy pathways. Furthermore, overexpression of RBPs has had a significant effect on the pathway of autophagy and thus on the regulation of α-synuclein aggregation. In particular, the proteins TIA1, HuB, TDP43-ΔNLS, FUS, RbFox3 and Dyrk1A, under overexpression conditions, inhibited the autophagy mechanism resulting in the accumulation of α-synuclein aggregates. In contrast, Redd1 and HuC proteins have positively contributed to the autophagy mechanism by limiting the tendency of α-synuclein to aggregate. The remaining RBPs, HuR, HuD, TDP43 and RbFox2, despite their positive contribution to the enhancement of autophagy pathway, failed to limit the aggregation of α-synuclein. In this case, there may be some dysfunction in the proteasome mechanism due to the overexpression of the above proteins, and as a result, the action of autophagy alone is not sufficient to treat the α-synuclein aggregation. In conclusion, both RBPs and protein degradation mechanisms can be new therapeutic targets for synucleinopathies through regulation of protein levels at a post-transcriptional level."],"dc:identifier":["uoadl:2873086","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873086"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["O ρόλος της αυτοφαγίας στη συσσωμάτωση της α-συνουκλεΐνης από πρωτεΐνες που προσδένονται σε RNA."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:11Z"}