{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873385"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2873385","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μοναξιά σε μαθητές δημοτικού με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες","abstract":"Εισαγωγή: Η μοναξιά θεωρείται μια κοινή δυσάρεστη εμπειρία και αποτελεί αναπτυξιακό κίνδυνο για την ευημερία. Ενώ το ερευνητικό ενδιαφέρον για την μοναξιά στην παιδική και εφηβική ηλικία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, τα ευρήματα είναι περιορισμένα ιδιαίτερα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Στόχος: Η διερεύνηση των επιπέδων μοναξιάς παιδιών ηλικίας 10-12 ετών, με ειδικές δυσκολίες μάθησης καθώς και η σύγκριση των επιπέδων αυτών με τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων τους. Μέθοδος: Συνολικά 50 μαθητές και 69 γονείς συμμετείχαν στη μελέτη. Για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των παιδιών χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA), ενώ για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των γονέων χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα UCLA Loneliness Scale. Για τη διερεύνηση των εν λόγω υποθέσεων χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες t-test ανά ζεύγη και ο δείκτης συσχέτισης Pearson. Αποτελέσματα: Τα παιδιά σπάνια ένιωθαν μοναξιά με τους γονείς και τους φίλους τους, ενώ όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα εγγύτητας με τους γονείς, τόσο χαμηλότερα ήταν τα επίπεδα μοναξιάς με φίλους (p<0.01). Ως προς το φύλο και την τάξη φοίτησης των μαθητών δε βρέθηκαν σημαντικές διαφορές (p>0.05). Τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων βρέθηκαν υψηλά αλλά δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στα επίπεδα μοναξιάς παιδιών και γονιών (p>0.05). Συμπεράσματα: Παρά την ύπαρξη δυσκολιών μάθησης, τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες είναι πιθανό να μπορούν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν θετικές κοινωνικές σχέσεις ως μέλη ενός κοινωνικού δικτύου. Τα παιδιά που έχουν αναπτύξει ασφαλείς δεσμούς με τους γονείς τους βρέθηκαν να διατηρούν σταθερές σχέσεις με συνομηλίκους και να είναι λιγότερο ευάλωτα στη μοναξιά.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η μοναξιά θεωρείται μια κοινή δυσάρεστη εμπειρία και αποτελεί αναπτυξιακό κίνδυνο για την ευημερία. Ενώ το ερευνητικό ενδιαφέρον για την μοναξιά στην παιδική και εφηβική ηλικία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, τα ευρήματα είναι περιορισμένα ιδιαίτερα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Στόχος: Η διερεύνηση των επιπέδων μοναξιάς παιδιών ηλικίας 10-12 ετών, με ειδικές δυσκολίες μάθησης καθώς και η σύγκριση των επιπέδων αυτών με τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων τους. Μέθοδος: Συνολικά 50 μαθητές και 69 γονείς συμμετείχαν στη μελέτη. Για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των παιδιών χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA), ενώ για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των γονέων χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα UCLA Loneliness Scale. Για τη διερεύνηση των εν λόγω υποθέσεων χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες t-test ανά ζεύγη και ο δείκτης συσχέτισης Pearson. Αποτελέσματα: Τα παιδιά σπάνια ένιωθαν μοναξιά με τους γονείς και τους φίλους τους, ενώ όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα εγγύτητας με τους γονείς, τόσο χαμηλότερα ήταν τα επίπεδα μοναξιάς με φίλους (p&lt;0.01). Ως προς το φύλο και την τάξη φοίτησης των μαθητών δε βρέθηκαν σημαντικές διαφορές (p&gt;0.05). Τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων βρέθηκαν υψηλά αλλά δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στα επίπεδα μοναξιάς παιδιών και γονιών (p&gt;0.05). Συμπεράσματα: Παρά την ύπαρξη δυσκολιών μάθησης, τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες είναι πιθανό να μπορούν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν θετικές κοινωνικές σχέσεις ως μέλη ενός κοινωνικού δικτύου. Τα παιδιά που έχουν αναπτύξει ασφαλείς δεσμούς με τους γονείς τους βρέθηκαν να διατηρούν σταθερές σχέσεις με συνομηλίκους και να είναι λιγότερο ευάλωτα στη μοναξιά.","abstract_has_math":false,"creators":["Θανασούρα Κωνσταντία","Thanasoura Konstantia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873385"],"render_values":[{"text":"uoadl:2873385","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873385","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873385","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2873385","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θανασούρα Κωνσταντία","Thanasoura Konstantia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2873385","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873385"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η μοναξιά θεωρείται μια κοινή δυσάρεστη εμπειρία και αποτελεί αναπτυξιακό κίνδυνο για την ευημερία. Ενώ το ερευνητικό ενδιαφέρον για την μοναξιά στην παιδική και εφηβική ηλικία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, τα ευρήματα είναι περιορισμένα ιδιαίτερα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Στόχος: Η διερεύνηση των επιπέδων μοναξιάς παιδιών ηλικίας 10-12 ετών, με ειδικές δυσκολίες μάθησης καθώς και η σύγκριση των επιπέδων αυτών με τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων τους. Μέθοδος: Συνολικά 50 μαθητές και 69 γονείς συμμετείχαν στη μελέτη. Για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των παιδιών χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA), ενώ για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των γονέων χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα UCLA Loneliness Scale. Για τη διερεύνηση των εν λόγω υποθέσεων χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες t-test ανά ζεύγη και ο δείκτης συσχέτισης Pearson. Αποτελέσματα: Τα παιδιά σπάνια ένιωθαν μοναξιά με τους γονείς και τους φίλους τους, ενώ όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα εγγύτητας με τους γονείς, τόσο χαμηλότερα ήταν τα επίπεδα μοναξιάς με φίλους (p<0.01). Ως προς το φύλο και την τάξη φοίτησης των μαθητών δε βρέθηκαν σημαντικές διαφορές (p>0.05). Τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων βρέθηκαν υψηλά αλλά δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στα επίπεδα μοναξιάς παιδιών και γονιών (p>0.05). Συμπεράσματα: Παρά την ύπαρξη δυσκολιών μάθησης, τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες είναι πιθανό να μπορούν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν θετικές κοινωνικές σχέσεις ως μέλη ενός κοινωνικού δικτύου. Τα παιδιά που έχουν αναπτύξει ασφαλείς δεσμούς με τους γονείς τους βρέθηκαν να διατηρούν σταθερές σχέσεις με συνομηλίκους και να είναι λιγότερο ευάλωτα στη μοναξιά.","Introduction: Loneliness is considered a common unpleasant experience but also a developmental hazard for well-being. Although research on loneliness in childhood and puberty has increased during the past years little is known on the feeling of loneliness among pupils with learning difficulties. Aim: To investigate loneliness levels among children, 10-12 years old, with specific learning difficulties and to compare them with the loneliness levels of their parents. Method: 50 pupils and 69 parents participated in the study. Loneliness was measured among children with the Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA) and among parents with the UCLA Loneliness Scale. Paired t-test and Pearson correlation coefficient were used to evaluate the specific hypotheses. Results: Pupils rarely felt loneliness with their parents and friends, whereas the higher the levels of proximity to their parents, the lower the levels of loneliness with friends (p<0.01). The levels of the parents’ loneliness were high and no correlation was found with their children’s loneliness levels (p>0.05). No association was found between loneliness and pupils sex and class of attendance (p>0.05). Conclusions: Despite their learning difficulties, it is possible for these students to form and maintain social relationships as members of a social network. Children with secure bonds with their parents are able to develop safe and stable relationships with peers and become less vulnerable to loneliness."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μοναξιά σε μαθητές δημοτικού με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θανασούρα Κωνσταντία","Thanasoura Konstantia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η μοναξιά θεωρείται μια κοινή δυσάρεστη εμπειρία και αποτελεί αναπτυξιακό κίνδυνο για την ευημερία. Ενώ το ερευνητικό ενδιαφέρον για την μοναξιά στην παιδική και εφηβική ηλικία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, τα ευρήματα είναι περιορισμένα ιδιαίτερα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Στόχος: Η διερεύνηση των επιπέδων μοναξιάς παιδιών ηλικίας 10-12 ετών, με ειδικές δυσκολίες μάθησης καθώς και η σύγκριση των επιπέδων αυτών με τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων τους. Μέθοδος: Συνολικά 50 μαθητές και 69 γονείς συμμετείχαν στη μελέτη. Για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των παιδιών χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA), ενώ για τη μέτρηση των επιπέδων μοναξιάς των γονέων χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα UCLA Loneliness Scale. Για τη διερεύνηση των εν λόγω υποθέσεων χρησιμοποιήθηκαν οι στατιστικές δοκιμασίες t-test ανά ζεύγη και ο δείκτης συσχέτισης Pearson. Αποτελέσματα: Τα παιδιά σπάνια ένιωθαν μοναξιά με τους γονείς και τους φίλους τους, ενώ όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα εγγύτητας με τους γονείς, τόσο χαμηλότερα ήταν τα επίπεδα μοναξιάς με φίλους (p<0.01). Ως προς το φύλο και την τάξη φοίτησης των μαθητών δε βρέθηκαν σημαντικές διαφορές (p>0.05). Τα επίπεδα μοναξιάς των γονέων βρέθηκαν υψηλά αλλά δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στα επίπεδα μοναξιάς παιδιών και γονιών (p>0.05). Συμπεράσματα: Παρά την ύπαρξη δυσκολιών μάθησης, τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες είναι πιθανό να μπορούν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν θετικές κοινωνικές σχέσεις ως μέλη ενός κοινωνικού δικτύου. Τα παιδιά που έχουν αναπτύξει ασφαλείς δεσμούς με τους γονείς τους βρέθηκαν να διατηρούν σταθερές σχέσεις με συνομηλίκους και να είναι λιγότερο ευάλωτα στη μοναξιά.","Introduction: Loneliness is considered a common unpleasant experience but also a developmental hazard for well-being. Although research on loneliness in childhood and puberty has increased during the past years little is known on the feeling of loneliness among pupils with learning difficulties. Aim: To investigate loneliness levels among children, 10-12 years old, with specific learning difficulties and to compare them with the loneliness levels of their parents. Method: 50 pupils and 69 parents participated in the study. Loneliness was measured among children with the Loneliness and Aloneness Scale for Children and Adolescents (LACA) and among parents with the UCLA Loneliness Scale. Paired t-test and Pearson correlation coefficient were used to evaluate the specific hypotheses. Results: Pupils rarely felt loneliness with their parents and friends, whereas the higher the levels of proximity to their parents, the lower the levels of loneliness with friends (p<0.01). The levels of the parents’ loneliness were high and no correlation was found with their children’s loneliness levels (p>0.05). No association was found between loneliness and pupils sex and class of attendance (p>0.05). Conclusions: Despite their learning difficulties, it is possible for these students to form and maintain social relationships as members of a social network. Children with secure bonds with their parents are able to develop safe and stable relationships with peers and become less vulnerable to loneliness."],"dc:identifier":["uoadl:2873385","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2873385"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η μοναξιά σε μαθητές δημοτικού με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:11Z"}