{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874731"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874731","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του σηματοδοτικού μονοπατιού IGF1 σε αιματολογικές κακοήθειες","abstract":"Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν το φαινόμενο της αυτοφαγίας. Η αυτοφαγία εμπλέκεται σε πληθώρα κυτταρικών διεργασιών και αποτελεί κρίσιμο συστατικό των μηχανισμών κυτταρικής επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Πολλά από τα γονίδια που συμμετέχουν στην αυτοφαγία εμπλέκονται και σε άλλα σηματοδοτικά μονοπάτια όπως του IGF-1. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε την έκφραση του μονοπατιού IGF-1 σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα και συγκεκριμένα τα γονίδια που συνιστούν το μονοπάτι του IGF-1 και παράλληλα εμπλέκονται στο μονοπάτι της αυτοφαγίας. Προσπαθήσαμε έτσι, να συσχετίσουμε το σηματοδοτικό μονοπάτι IGF-1 και τη γήρανση με την ενεργοποίηση ή αποσιώπηση της αυτοφαγίας, αναζητώντας τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι δράσεις στην επιβίωση και την ανθεκτικότητα των νεοπλασματικών κυττάρων. Έπειτα από ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14. P53 και IGF-1 R σε δείγματα περιφερικού αίματος και μυελού των οστών ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, βρέθηκε σημαντική διαφορά έκφρασης μεταξύ των υγιών και των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας. Στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, τα γονίδια MAPK8, LC3, p53 και IGF-IR υπερεκφράζονται, ενώ στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας υπερεκφράζονται τα γονίδια MAPK8, LC3 και IGF-IR. Η υπερέκφραση του υποδοχέα IGF-1R δείχνει ότι το μονοπάτι IGF-1 έχει αυξημένη ενεργότητα, η οποία από σχετικές μελέτες έχει συνδεθεί με διάφορους τύπους καρκίνου καθώς και με αυξημένη μεταστατικότητα των καρκινικών κυττάρων. Σε πειράματα με ποντίκια έχει φανεί ότι η υπερέκφραση του IGF-1 και του υποδοχέα του σε βλαστικά αιμοποιητικά κύτταρα έδωσε μεταστάσεις βλαστών από το μυελό των οστών σε πολλά όργανα. Επιπλέον, οι JNKs, (MAPK8), ενεργοποιούν την αυτοφαγία μέσω της ενεργοποίησης ATG. Η LC3 που είναι κυρίαρχος δείκτης αυτοφαγίας υπερεκφράζεται στους ασθενείς τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας, με μία στατιστικά σημαντική αυξημένη έκφραση στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υψηλής κακοήθειας, κάτι που συμφωνεί με σχετικές μελέτες που διαπιστώνουν αυξημένη μιτοφαγία στην πρώτη ομάδα η οποία μάλιστα την προστατεύει από την μετάπτωση σε ΟΜΛ. Τέλος, η p53 υπερεκφράζεται στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, ενώ για τους ασθενείς υψηλής κακοήθειας δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά με τους υγιείς. Το παραπάνω εν μέρει συμβαδίζει με το γεγονός ότι σε υψηλής κακοήθειας κύτταρα είναι πιο συχνές οι μεταλλαγές απενεργοποίησης ή μειωμένης λειτουργίας της p53, που οδηγούν σε απώλεια ελέγχου τους κυτταρικού κύκλου και τον υπέρμετρο πολλαπλασιασμό που χαρακτηρίζει τα καρκινικά κύτταρα. Ένας σημαντικός στόχος για το μέλλον είναι ο εντοπισμός τυχόν μεταλλαγών απενεργοποίησης ή μείωσης λειτουργίας στα γονίδια της αυτοφαγίας στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν το φαινόμενο της αυτοφαγίας. Η αυτοφαγία εμπλέκεται σε πληθώρα κυτταρικών διεργασιών και αποτελεί κρίσιμο συστατικό των μηχανισμών κυτταρικής επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Πολλά από τα γονίδια που συμμετέχουν στην αυτοφαγία εμπλέκονται και σε άλλα σηματοδοτικά μονοπάτια όπως του IGF-1. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε την έκφραση του μονοπατιού IGF-1 σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα και συγκεκριμένα τα γονίδια που συνιστούν το μονοπάτι του IGF-1 και παράλληλα εμπλέκονται στο μονοπάτι της αυτοφαγίας. Προσπαθήσαμε έτσι, να συσχετίσουμε το σηματοδοτικό μονοπάτι IGF-1 και τη γήρανση με την ενεργοποίηση ή αποσιώπηση της αυτοφαγίας, αναζητώντας τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι δράσεις στην επιβίωση και την ανθεκτικότητα των νεοπλασματικών κυττάρων. Έπειτα από ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14. P53 και IGF-1 R σε δείγματα περιφερικού αίματος και μυελού των οστών ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, βρέθηκε σημαντική διαφορά έκφρασης μεταξύ των υγιών και των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας. Στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, τα γονίδια MAPK8, LC3, p53 και IGF-IR υπερεκφράζονται, ενώ στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας υπερεκφράζονται τα γονίδια MAPK8, LC3 και IGF-IR. Η υπερέκφραση του υποδοχέα IGF-1R δείχνει ότι το μονοπάτι IGF-1 έχει αυξημένη ενεργότητα, η οποία από σχετικές μελέτες έχει συνδεθεί με διάφορους τύπους καρκίνου καθώς και με αυξημένη μεταστατικότητα των καρκινικών κυττάρων. Σε πειράματα με ποντίκια έχει φανεί ότι η υπερέκφραση του IGF-1 και του υποδοχέα του σε βλαστικά αιμοποιητικά κύτταρα έδωσε μεταστάσεις βλαστών από το μυελό των οστών σε πολλά όργανα. Επιπλέον, οι JNKs, (MAPK8), ενεργοποιούν την αυτοφαγία μέσω της ενεργοποίησης ATG. Η LC3 που είναι κυρίαρχος δείκτης αυτοφαγίας υπερεκφράζεται στους ασθενείς τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας, με μία στατιστικά σημαντική αυξημένη έκφραση στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υψηλής κακοήθειας, κάτι που συμφωνεί με σχετικές μελέτες που διαπιστώνουν αυξημένη μιτοφαγία στην πρώτη ομάδα η οποία μάλιστα την προστατεύει από την μετάπτωση σε ΟΜΛ. Τέλος, η p53 υπερεκφράζεται στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, ενώ για τους ασθενείς υψηλής κακοήθειας δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά με τους υγιείς. Το παραπάνω εν μέρει συμβαδίζει με το γεγονός ότι σε υψηλής κακοήθειας κύτταρα είναι πιο συχνές οι μεταλλαγές απενεργοποίησης ή μειωμένης λειτουργίας της p53, που οδηγούν σε απώλεια ελέγχου τους κυτταρικού κύκλου και τον υπέρμετρο πολλαπλασιασμό που χαρακτηρίζει τα καρκινικά κύτταρα. Ένας σημαντικός στόχος για το μέλλον είναι ο εντοπισμός τυχόν μεταλλαγών απενεργοποίησης ή μείωσης λειτουργίας στα γονίδια της αυτοφαγίας στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταλιουράκη Αγγελική","Taliouraki Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:14Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874731"],"render_values":[{"text":"uoadl:2874731","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874731","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874731","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2874731","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταλιουράκη Αγγελική","Taliouraki Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874731","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874731"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν το φαινόμενο της αυτοφαγίας. Η αυτοφαγία εμπλέκεται σε πληθώρα κυτταρικών διεργασιών και αποτελεί κρίσιμο συστατικό των μηχανισμών κυτταρικής επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Πολλά από τα γονίδια που συμμετέχουν στην αυτοφαγία εμπλέκονται και σε άλλα σηματοδοτικά μονοπάτια όπως του IGF-1. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε την έκφραση του μονοπατιού IGF-1 σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα και συγκεκριμένα τα γονίδια που συνιστούν το μονοπάτι του IGF-1 και παράλληλα εμπλέκονται στο μονοπάτι της αυτοφαγίας. Προσπαθήσαμε έτσι, να συσχετίσουμε το σηματοδοτικό μονοπάτι IGF-1 και τη γήρανση με την ενεργοποίηση ή αποσιώπηση της αυτοφαγίας, αναζητώντας τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι δράσεις στην επιβίωση και την ανθεκτικότητα των νεοπλασματικών κυττάρων. Έπειτα από ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14. P53 και IGF-1 R σε δείγματα περιφερικού αίματος και μυελού των οστών ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, βρέθηκε σημαντική διαφορά έκφρασης μεταξύ των υγιών και των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας. Στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, τα γονίδια MAPK8, LC3, p53 και IGF-IR υπερεκφράζονται, ενώ στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας υπερεκφράζονται τα γονίδια MAPK8, LC3 και IGF-IR. Η υπερέκφραση του υποδοχέα IGF-1R δείχνει ότι το μονοπάτι IGF-1 έχει αυξημένη ενεργότητα, η οποία από σχετικές μελέτες έχει συνδεθεί με διάφορους τύπους καρκίνου καθώς και με αυξημένη μεταστατικότητα των καρκινικών κυττάρων. Σε πειράματα με ποντίκια έχει φανεί ότι η υπερέκφραση του IGF-1 και του υποδοχέα του σε βλαστικά αιμοποιητικά κύτταρα έδωσε μεταστάσεις βλαστών από το μυελό των οστών σε πολλά όργανα. Επιπλέον, οι JNKs, (MAPK8), ενεργοποιούν την αυτοφαγία μέσω της ενεργοποίησης ATG. Η LC3 που είναι κυρίαρχος δείκτης αυτοφαγίας υπερεκφράζεται στους ασθενείς τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας, με μία στατιστικά σημαντική αυξημένη έκφραση στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υψηλής κακοήθειας, κάτι που συμφωνεί με σχετικές μελέτες που διαπιστώνουν αυξημένη μιτοφαγία στην πρώτη ομάδα η οποία μάλιστα την προστατεύει από την μετάπτωση σε ΟΜΛ. Τέλος, η p53 υπερεκφράζεται στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, ενώ για τους ασθενείς υψηλής κακοήθειας δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά με τους υγιείς. Το παραπάνω εν μέρει συμβαδίζει με το γεγονός ότι σε υψηλής κακοήθειας κύτταρα είναι πιο συχνές οι μεταλλαγές απενεργοποίησης ή μειωμένης λειτουργίας της p53, που οδηγούν σε απώλεια ελέγχου τους κυτταρικού κύκλου και τον υπέρμετρο πολλαπλασιασμό που χαρακτηρίζει τα καρκινικά κύτταρα. Ένας σημαντικός στόχος για το μέλλον είναι ο εντοπισμός τυχόν μεταλλαγών απενεργοποίησης ή μείωσης λειτουργίας στα γονίδια της αυτοφαγίας στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας.","The present study aims to understand the mechanisms that govern the phenomenon of autophagy. Autophagy is involved in a variety of cellular processes and is a critical component of cell survival and proliferation mechanisms. Many of the genes involved in autophagy are also involved in other signaling pathways such as IGF-1. In this study, we analyzed the expression of several genes involved in both the IGF-1 pathway and autophagy pathway in patients with myelodysplastic syndromes. We thus attempted to associate the IGF-1 signaling pathway and aging with the activation or silencing of autophagy, looking for the effects these interactions may have on the survival and resistance of tumor cells. After analysis of the expression of the MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14, P53 and IGF-1 R genes, in peripheral blood and bone marrow samples of patients with myelodysplastic syndromes, a significant difference in expression was found between healthy individuals and patients with myelodysplastic syndromes of both high and low malignancy. In low-grade patients, the MAPK8, LC3, p53 and IGF-IR genes are overexpressed, while MAPK8, LC3 and IGF-IR genes are overexpressed in high-malignant patients. IGF-1R receptor overexpression shows that the IGF-1 pathway has increased activity, which has been associated with various types of cancer and an increased capacity of metastasis for the tumor cells. In mouse experiments, it has been shown that overexpression of IGF-1 and its receptor in stem cell hematopoietic cells has resulted in metastases of bone marrow stem cells in many organs. In addition, JNKs, (MAPK8), activate autophagy by activating ATGs. LC3, which is a predominantly self-reported marker, is overexpressed in both high and low-grade patients with statistically significant increased expression in low-grade malignancies compared to high-grade malignancies, which is consistent with relevant studies that show increased mitophagy in the first group, protects it from progression to AML. Finally, p53 is overexpressed in patients with low-grade malignancy, while for patients with high malignancy there is no statistically significant difference with healthy subjects. This is partly in line with the fact that high-malignant cells are more common in inactivation or reduced function mutations of p53, leading to loss of cell cycle control and excessive proliferation characterizing cancer cells. An important goal for the future is to identify any inactivation or impairment mutations in autophagy genes in high-morbidity patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του σηματοδοτικού μονοπατιού IGF1 σε αιματολογικές κακοήθειες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταλιουράκη Αγγελική","Taliouraki Angeliki"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν το φαινόμενο της αυτοφαγίας. Η αυτοφαγία εμπλέκεται σε πληθώρα κυτταρικών διεργασιών και αποτελεί κρίσιμο συστατικό των μηχανισμών κυτταρικής επιβίωσης και πολλαπλασιασμού. Πολλά από τα γονίδια που συμμετέχουν στην αυτοφαγία εμπλέκονται και σε άλλα σηματοδοτικά μονοπάτια όπως του IGF-1. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε την έκφραση του μονοπατιού IGF-1 σε ασθενείς με Μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα και συγκεκριμένα τα γονίδια που συνιστούν το μονοπάτι του IGF-1 και παράλληλα εμπλέκονται στο μονοπάτι της αυτοφαγίας. Προσπαθήσαμε έτσι, να συσχετίσουμε το σηματοδοτικό μονοπάτι IGF-1 και τη γήρανση με την ενεργοποίηση ή αποσιώπηση της αυτοφαγίας, αναζητώντας τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν αυτές οι δράσεις στην επιβίωση και την ανθεκτικότητα των νεοπλασματικών κυττάρων. Έπειτα από ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14. P53 και IGF-1 R σε δείγματα περιφερικού αίματος και μυελού των οστών ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, βρέθηκε σημαντική διαφορά έκφρασης μεταξύ των υγιών και των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας. Στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, τα γονίδια MAPK8, LC3, p53 και IGF-IR υπερεκφράζονται, ενώ στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας υπερεκφράζονται τα γονίδια MAPK8, LC3 και IGF-IR. Η υπερέκφραση του υποδοχέα IGF-1R δείχνει ότι το μονοπάτι IGF-1 έχει αυξημένη ενεργότητα, η οποία από σχετικές μελέτες έχει συνδεθεί με διάφορους τύπους καρκίνου καθώς και με αυξημένη μεταστατικότητα των καρκινικών κυττάρων. Σε πειράματα με ποντίκια έχει φανεί ότι η υπερέκφραση του IGF-1 και του υποδοχέα του σε βλαστικά αιμοποιητικά κύτταρα έδωσε μεταστάσεις βλαστών από το μυελό των οστών σε πολλά όργανα. Επιπλέον, οι JNKs, (MAPK8), ενεργοποιούν την αυτοφαγία μέσω της ενεργοποίησης ATG. Η LC3 που είναι κυρίαρχος δείκτης αυτοφαγίας υπερεκφράζεται στους ασθενείς τόσο υψηλής όσο και χαμηλής κακοήθειας, με μία στατιστικά σημαντική αυξημένη έκφραση στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας σε σχέση με τους υψηλής κακοήθειας, κάτι που συμφωνεί με σχετικές μελέτες που διαπιστώνουν αυξημένη μιτοφαγία στην πρώτη ομάδα η οποία μάλιστα την προστατεύει από την μετάπτωση σε ΟΜΛ. Τέλος, η p53 υπερεκφράζεται στους ασθενείς χαμηλής κακοήθειας, ενώ για τους ασθενείς υψηλής κακοήθειας δεν παρατηρείται στατιστικά σημαντική διαφορά με τους υγιείς. Το παραπάνω εν μέρει συμβαδίζει με το γεγονός ότι σε υψηλής κακοήθειας κύτταρα είναι πιο συχνές οι μεταλλαγές απενεργοποίησης ή μειωμένης λειτουργίας της p53, που οδηγούν σε απώλεια ελέγχου τους κυτταρικού κύκλου και τον υπέρμετρο πολλαπλασιασμό που χαρακτηρίζει τα καρκινικά κύτταρα. Ένας σημαντικός στόχος για το μέλλον είναι ο εντοπισμός τυχόν μεταλλαγών απενεργοποίησης ή μείωσης λειτουργίας στα γονίδια της αυτοφαγίας στους ασθενείς υψηλής κακοήθειας.","The present study aims to understand the mechanisms that govern the phenomenon of autophagy. Autophagy is involved in a variety of cellular processes and is a critical component of cell survival and proliferation mechanisms. Many of the genes involved in autophagy are also involved in other signaling pathways such as IGF-1. In this study, we analyzed the expression of several genes involved in both the IGF-1 pathway and autophagy pathway in patients with myelodysplastic syndromes. We thus attempted to associate the IGF-1 signaling pathway and aging with the activation or silencing of autophagy, looking for the effects these interactions may have on the survival and resistance of tumor cells. After analysis of the expression of the MTOR, LC3, MAPK8, MAPK14, P53 and IGF-1 R genes, in peripheral blood and bone marrow samples of patients with myelodysplastic syndromes, a significant difference in expression was found between healthy individuals and patients with myelodysplastic syndromes of both high and low malignancy. In low-grade patients, the MAPK8, LC3, p53 and IGF-IR genes are overexpressed, while MAPK8, LC3 and IGF-IR genes are overexpressed in high-malignant patients. IGF-1R receptor overexpression shows that the IGF-1 pathway has increased activity, which has been associated with various types of cancer and an increased capacity of metastasis for the tumor cells. In mouse experiments, it has been shown that overexpression of IGF-1 and its receptor in stem cell hematopoietic cells has resulted in metastases of bone marrow stem cells in many organs. In addition, JNKs, (MAPK8), activate autophagy by activating ATGs. LC3, which is a predominantly self-reported marker, is overexpressed in both high and low-grade patients with statistically significant increased expression in low-grade malignancies compared to high-grade malignancies, which is consistent with relevant studies that show increased mitophagy in the first group, protects it from progression to AML. Finally, p53 is overexpressed in patients with low-grade malignancy, while for patients with high malignancy there is no statistically significant difference with healthy subjects. This is partly in line with the fact that high-malignant cells are more common in inactivation or reduced function mutations of p53, leading to loss of cell cycle control and excessive proliferation characterizing cancer cells. An important goal for the future is to identify any inactivation or impairment mutations in autophagy genes in high-morbidity patients."],"dc:identifier":["uoadl:2874731","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874731"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη του σηματοδοτικού μονοπατιού IGF1 σε αιματολογικές κακοήθειες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:14Z"}