{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874740"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874740","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταβολές της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων σε υπερτασικούς ασθενείς πριν και μετά την έναρξη αγωγής","abstract":"Εισαγωγή: Η ενεργοποίηση των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης των αιμοπεταλίων θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβάλει στην περαιτέρω εξέλιξη των θρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με Αρτηριακή υπέρταση (ΑΥ). Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο ο αποκλεισμός αυτών των υποδοχέων των αιμοπεταλίων έχει οποιαδήποτε κλινική σημασία ή μπορεί να προκληθεί από τους αναστολείς των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (AΤΙΙ) παραμένουν λιγοστά. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της αντιυπερτασικής θεραπείας με ΑΤΙΙ στη λειτουργικότητα και τη μορφολογία των αιμοπεταλίων σε πληθυσμό μη θεραπευμένων υπερτασικών ασθενών. Μέθοδοι: Συνολικά εντάχθηκαν 61 ασθενείς με ήπια έως μέτρια υπέρταση (μέση ηλικία 50 έτη, μέση ΑΠ ιατρείου: 154/88 ± 7/5 mmHg, 54% άντρες, 56% καπνιστές, 48% με ιστορικό δυσλιπιδαιμίας) οι οποίοι ταξινομήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη λήψη (ομάδα 1/ n=48) ή μη (ομάδα 2/ n=13) αγωγής με ΑΤΙΙ. Επιπλέον οι ασθενείς της ομάδας 1 ταξινομήθηκαν περαιτέρω σε 2 υποομάδες όπου στην υποομάδα 1 (n=24) οι ασθενείς έλαβαν αγωγή με ολμεσαρτάνη και την υποομάδα 2 (n=24) που έλαβαν αγωγή με καντεσαρτάνη. Η λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων αξιολογήθηκε κατά την έναρξη και 40 ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, με τη βοήθεια αναλυτή PFA-100 με χρήση επινεφρίνης (EPI) και ADP. Προσδιορίστηκε ο χρόνος κλεισίματος (CT) από το PFA σε δευτερόλεπτα o ο οποίος σχετίζεται αντίστροφα με το βαθμό ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι χρόνοι πήξης (PT, APTT), ο μέσος όγκος αιμοπεταλίων (MPV), τα επίπεδα ινωδογόνου, ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των αιμοπεταλίων των ασθενών καθώς και ο παράγοντας VWf. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη, προσδιορίστηκαν οι τιμές λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων στο σύνολο του πληθυσμού (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 119,6 ± 25,7 sec, CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 111,1 ± 21,6 sec, CT-PFAADP = 85,2 ± 12,9 sec) και δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων (p =NS). Κατά την επανεκτίμηση των ασθενών, 40 ημέρες μετά από την ένταξη τους στη μελέτη, διαπιστώνονται μεταβολές στις τιμές τόσο του CT- PFAEPI (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 138,9 ± 22,3 sec, και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 104,9 ± 22,9 sec) όσο και του CT-PFAADP (ομάδα 1: CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAADP = 81,5 ± 11,9 sec) ανάμεσα στις 2 ομάδες. Ωστόσο μετά από έλεγχο της σημαντικότητας των παραπάνω μεταβολών (Δ) διαπιστώθηκε ότι μόνο η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες 1 και 2 (ομάδα 2 vs υποομάδα 1: ΔCT-PFAEPI 21,8 [95% CI (2,17 - 41,4)], p=0,025, ομάδα 2 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 20,7 [95% CI (1,09 – 40,3)], p=0,035, υποομάδα 1 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 1,08 [95% CI (15,3 – 17,4)], p=1,00) Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, η θεραπεία με ATII συσχετίστηκε με σημαντική μείωση του ινωδογόνου (από 340,8 ± 63,2 σε 317,1 ± 62,7 mg / dl, p <0,001) του MPV (από 10,2 ± 0,93 σε 8,9 ± 1, p <0,001) και του vWf:Ag (από 101.1 ± 6,9 σε 94.1 ± 7,2), χωρίς αντίστοιχες μειώσεις στην ομάδα 2. Δεν παρατηρήθηκαν ωστόσο σημαντικές μεταβολές στις τιμές των χρόνων πήξης αλλά και στον αριθμό των αιμοπεταλίων και στις 2 ομάδες της μελέτης. Μετά από πολυπαραγοντική ανάλυση γραμμικής παλινδρόμησης διαπιστώνεται ότι η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI σχετιζόταν στατιστικώς σημαντικά μόνο με την λήψη μη αγωγής (p<0,001) ανεξάρτητα τόσο από το είδος του φαρμάκου που επιλέχθηκε όσο και από πλήθος άλλων κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη παρέχει μια σημαντική ένδειξη ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ συμβάλλει στην υποβάθμιση της αυξημένης δραστηριότητας των αιμοπεταλίων που παρατηρείται σε ασθενείς με ΑΥ. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ θα μπορούσε να προσφέρει ένα πρόσθετο καρδιαγγειακό όφελος σε υπερτασικούς ασθενείς.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ενεργοποίηση των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης των αιμοπεταλίων θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβάλει στην περαιτέρω εξέλιξη των θρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με Αρτηριακή υπέρταση (ΑΥ). Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο ο αποκλεισμός αυτών των υποδοχέων των αιμοπεταλίων έχει οποιαδήποτε κλινική σημασία ή μπορεί να προκληθεί από τους αναστολείς των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (AΤΙΙ) παραμένουν λιγοστά. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της αντιυπερτασικής θεραπείας με ΑΤΙΙ στη λειτουργικότητα και τη μορφολογία των αιμοπεταλίων σε πληθυσμό μη θεραπευμένων υπερτασικών ασθενών. Μέθοδοι: Συνολικά εντάχθηκαν 61 ασθενείς με ήπια έως μέτρια υπέρταση (μέση ηλικία 50 έτη, μέση ΑΠ ιατρείου: 154/88 ± 7/5 mmHg, 54% άντρες, 56% καπνιστές, 48% με ιστορικό δυσλιπιδαιμίας) οι οποίοι ταξινομήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη λήψη (ομάδα 1/ n=48) ή μη (ομάδα 2/ n=13) αγωγής με ΑΤΙΙ. Επιπλέον οι ασθενείς της ομάδας 1 ταξινομήθηκαν περαιτέρω σε 2 υποομάδες όπου στην υποομάδα 1 (n=24) οι ασθενείς έλαβαν αγωγή με ολμεσαρτάνη και την υποομάδα 2 (n=24) που έλαβαν αγωγή με καντεσαρτάνη. Η λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων αξιολογήθηκε κατά την έναρξη και 40 ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, με τη βοήθεια αναλυτή PFA-100 με χρήση επινεφρίνης (EPI) και ADP. Προσδιορίστηκε ο χρόνος κλεισίματος (CT) από το PFA σε δευτερόλεπτα o ο οποίος σχετίζεται αντίστροφα με το βαθμό ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι χρόνοι πήξης (PT, APTT), ο μέσος όγκος αιμοπεταλίων (MPV), τα επίπεδα ινωδογόνου, ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των αιμοπεταλίων των ασθενών καθώς και ο παράγοντας VWf. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη, προσδιορίστηκαν οι τιμές λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων στο σύνολο του πληθυσμού (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 119,6 ± 25,7 sec, CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 111,1 ± 21,6 sec, CT-PFAADP = 85,2 ± 12,9 sec) και δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων (p =NS). Κατά την επανεκτίμηση των ασθενών, 40 ημέρες μετά από την ένταξη τους στη μελέτη, διαπιστώνονται μεταβολές στις τιμές τόσο του CT- PFAEPI (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 138,9 ± 22,3 sec, και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 104,9 ± 22,9 sec) όσο και του CT-PFAADP (ομάδα 1: CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAADP = 81,5 ± 11,9 sec) ανάμεσα στις 2 ομάδες. Ωστόσο μετά από έλεγχο της σημαντικότητας των παραπάνω μεταβολών (Δ) διαπιστώθηκε ότι μόνο η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες 1 και 2 (ομάδα 2 vs υποομάδα 1: ΔCT-PFAEPI 21,8 [95% CI (2,17 - 41,4)], p=0,025, ομάδα 2 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 20,7 [95% CI (1,09 – 40,3)], p=0,035, υποομάδα 1 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 1,08 [95% CI (15,3 – 17,4)], p=1,00) Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, η θεραπεία με ATII συσχετίστηκε με σημαντική μείωση του ινωδογόνου (από 340,8 ± 63,2 σε 317,1 ± 62,7 mg / dl, p &lt;0,001) του MPV (από 10,2 ± 0,93 σε 8,9 ± 1, p &lt;0,001) και του vWf:Ag (από 101.1 ± 6,9 σε 94.1 ± 7,2), χωρίς αντίστοιχες μειώσεις στην ομάδα 2. Δεν παρατηρήθηκαν ωστόσο σημαντικές μεταβολές στις τιμές των χρόνων πήξης αλλά και στον αριθμό των αιμοπεταλίων και στις 2 ομάδες της μελέτης. Μετά από πολυπαραγοντική ανάλυση γραμμικής παλινδρόμησης διαπιστώνεται ότι η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI σχετιζόταν στατιστικώς σημαντικά μόνο με την λήψη μη αγωγής (p&lt;0,001) ανεξάρτητα τόσο από το είδος του φαρμάκου που επιλέχθηκε όσο και από πλήθος άλλων κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη παρέχει μια σημαντική ένδειξη ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ συμβάλλει στην υποβάθμιση της αυξημένης δραστηριότητας των αιμοπεταλίων που παρατηρείται σε ασθενείς με ΑΥ. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ θα μπορούσε να προσφέρει ένα πρόσθετο καρδιαγγειακό όφελος σε υπερτασικούς ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωνσταντίνου Κωνσταντίνος","Konstantinou Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874740"],"render_values":[{"text":"uoadl:2874740","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874740","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874740","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2874740","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωνσταντίνου Κωνσταντίνος","Konstantinou Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874740","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874740"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ενεργοποίηση των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης των αιμοπεταλίων θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβάλει στην περαιτέρω εξέλιξη των θρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με Αρτηριακή υπέρταση (ΑΥ). Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο ο αποκλεισμός αυτών των υποδοχέων των αιμοπεταλίων έχει οποιαδήποτε κλινική σημασία ή μπορεί να προκληθεί από τους αναστολείς των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (AΤΙΙ) παραμένουν λιγοστά. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της αντιυπερτασικής θεραπείας με ΑΤΙΙ στη λειτουργικότητα και τη μορφολογία των αιμοπεταλίων σε πληθυσμό μη θεραπευμένων υπερτασικών ασθενών. Μέθοδοι: Συνολικά εντάχθηκαν 61 ασθενείς με ήπια έως μέτρια υπέρταση (μέση ηλικία 50 έτη, μέση ΑΠ ιατρείου: 154/88 ± 7/5 mmHg, 54% άντρες, 56% καπνιστές, 48% με ιστορικό δυσλιπιδαιμίας) οι οποίοι ταξινομήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη λήψη (ομάδα 1/ n=48) ή μη (ομάδα 2/ n=13) αγωγής με ΑΤΙΙ. Επιπλέον οι ασθενείς της ομάδας 1 ταξινομήθηκαν περαιτέρω σε 2 υποομάδες όπου στην υποομάδα 1 (n=24) οι ασθενείς έλαβαν αγωγή με ολμεσαρτάνη και την υποομάδα 2 (n=24) που έλαβαν αγωγή με καντεσαρτάνη. Η λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων αξιολογήθηκε κατά την έναρξη και 40 ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, με τη βοήθεια αναλυτή PFA-100 με χρήση επινεφρίνης (EPI) και ADP. Προσδιορίστηκε ο χρόνος κλεισίματος (CT) από το PFA σε δευτερόλεπτα o ο οποίος σχετίζεται αντίστροφα με το βαθμό ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι χρόνοι πήξης (PT, APTT), ο μέσος όγκος αιμοπεταλίων (MPV), τα επίπεδα ινωδογόνου, ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των αιμοπεταλίων των ασθενών καθώς και ο παράγοντας VWf. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη, προσδιορίστηκαν οι τιμές λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων στο σύνολο του πληθυσμού (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 119,6 ± 25,7 sec, CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 111,1 ± 21,6 sec, CT-PFAADP = 85,2 ± 12,9 sec) και δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων (p =NS). Κατά την επανεκτίμηση των ασθενών, 40 ημέρες μετά από την ένταξη τους στη μελέτη, διαπιστώνονται μεταβολές στις τιμές τόσο του CT- PFAEPI (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 138,9 ± 22,3 sec, και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 104,9 ± 22,9 sec) όσο και του CT-PFAADP (ομάδα 1: CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAADP = 81,5 ± 11,9 sec) ανάμεσα στις 2 ομάδες. Ωστόσο μετά από έλεγχο της σημαντικότητας των παραπάνω μεταβολών (Δ) διαπιστώθηκε ότι μόνο η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες 1 και 2 (ομάδα 2 vs υποομάδα 1: ΔCT-PFAEPI 21,8 [95% CI (2,17 - 41,4)], p=0,025, ομάδα 2 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 20,7 [95% CI (1,09 – 40,3)], p=0,035, υποομάδα 1 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 1,08 [95% CI (15,3 – 17,4)], p=1,00) Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, η θεραπεία με ATII συσχετίστηκε με σημαντική μείωση του ινωδογόνου (από 340,8 ± 63,2 σε 317,1 ± 62,7 mg / dl, p <0,001) του MPV (από 10,2 ± 0,93 σε 8,9 ± 1, p <0,001) και του vWf:Ag (από 101.1 ± 6,9 σε 94.1 ± 7,2), χωρίς αντίστοιχες μειώσεις στην ομάδα 2. Δεν παρατηρήθηκαν ωστόσο σημαντικές μεταβολές στις τιμές των χρόνων πήξης αλλά και στον αριθμό των αιμοπεταλίων και στις 2 ομάδες της μελέτης. Μετά από πολυπαραγοντική ανάλυση γραμμικής παλινδρόμησης διαπιστώνεται ότι η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI σχετιζόταν στατιστικώς σημαντικά μόνο με την λήψη μη αγωγής (p<0,001) ανεξάρτητα τόσο από το είδος του φαρμάκου που επιλέχθηκε όσο και από πλήθος άλλων κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη παρέχει μια σημαντική ένδειξη ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ συμβάλλει στην υποβάθμιση της αυξημένης δραστηριότητας των αιμοπεταλίων που παρατηρείται σε ασθενείς με ΑΥ. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ θα μπορούσε να προσφέρει ένα πρόσθετο καρδιαγγειακό όφελος σε υπερτασικούς ασθενείς.","Background: Activation of platelet angiotensin receptors could potentially contribute to further progression of thrombotic events in hypertension. However, data on whether blockade of these receptors has any clinical relevance or can be induced by angiotensin II receptor blockers (ARBs) remain scarce. Objective: To investigate the effect of antihypertensive therapy with ARBs on platelet function and morphology in a population of untreated hypertensive patients. Methods: Sixty-one untreated patients with mild to moderate hypertension (mean age 50 years; office blood pressure: 154/88±7.5 mmHg, 54% males; 56% smokers; 48% history of dyslipidemia) were divided into groups based on assignment to treatment with ARBs (group 1) or no treatment (group 2) and were prospectively followed up. Group 1 patients were further classified into 2 subgroups with subgroup 1 (n = 24) receiving Olmesartan and subgroup 2 (n = 24) receiving Candesartan. Platelet function was assessed at baseline and at 40 days after treatment initiation by means of a PFA-100 analyzer using epinephrine (EPI) and ADP for cartridge. Time to aperture occlusion, closure time (CT), was recorded in seconds and is inversely related to the degree of shear-induced platelet activation. Additionally, clotting times (PT, APTT), mean platelet volume (MPV), vWf:Ag, fibrinogen levels, hematocrit and hemoglobin levels of patients, as well as platelet number, were assessed. Results: At baseline, platelet activity was determined (group 1: PFA CTEPI=119.6±25.7 sec, PFA CTADP =85.5±18.6 sec and group 2: PFA CTEPI =111.1 ± 21.6 sec, PFA CTADP =85.2 ±12.9 sec) with no statistically significant differences between groups (p=NS for all comparisons). At reassessment, 40 days after enrollment, changes in both CT- PFAEPI and CT-PFAADP values were found between groups (group 1: CT-PFAEPI = 138.9 ± 22.3 sec, group 2: CT-PFAEPI = 104.9 ± 22.9 sec, group 1: CT-PFAADP = 85.5 ± 18.6 sec and group 2: CT-PFAADP = 81.5 ± 11.9 sec). However, after checking the significance of these changes (Δ) it was found that only CT-PFAEPI change (Δ) difference between treatment groups reached statistical significance (group 2 vs subgroup 1: ΔCT-PFAEPI 21.8 [95% CI (2.17 – 41.4)], p=0,025, group 2 vs subgroup 2: ΔCT-PFAEPI 20.7 [95% CI (1.09 – 40.3)], p=0.035, subgroup 1 vs subgroup 2: ΔCT-PFAEPI 1.08 [95% CI (-15.3 – 17.4)], p=NS). Additionally, during the 40 days follow-up period, treatment with ARBs was associated with significant lowering of fibrinogen (from 340.8 ±63.2 to 317.1±62.7 mg/dl, p<0.001), MPV levels (from 10.2±0.93 to 8.9±1 fL, p<0.001) and vWf:Ag (from 101.1 ± 6,9 to 94.1 ± 7,2) with no corresponding reductions observed in group 2. No significant changes in coagulation time and platelet count were observed in any study group. Finally, following application of multivariate linear regression, CT-PFAEPI changes (Δ) were statistically significantly correlated only with the administration of antihypertensive treatment (p <0.001), irrespectively of specific drug given. Conclusions: The present study provides a significant indication that treatment with ARBs contributes to downregulation of platelet activity in hypertension, suggesting that therapy with ARBs could offer additional cardiovascular benefit in hypertensive patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταβολές της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων σε υπερτασικούς ασθενείς πριν και μετά την έναρξη αγωγής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωνσταντίνου Κωνσταντίνος","Konstantinou Konstantinos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ενεργοποίηση των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης των αιμοπεταλίων θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβάλει στην περαιτέρω εξέλιξη των θρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με Αρτηριακή υπέρταση (ΑΥ). Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με το κατά πόσο ο αποκλεισμός αυτών των υποδοχέων των αιμοπεταλίων έχει οποιαδήποτε κλινική σημασία ή μπορεί να προκληθεί από τους αναστολείς των υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (AΤΙΙ) παραμένουν λιγοστά. Σκοπός: Να διερευνηθεί η επίδραση της αντιυπερτασικής θεραπείας με ΑΤΙΙ στη λειτουργικότητα και τη μορφολογία των αιμοπεταλίων σε πληθυσμό μη θεραπευμένων υπερτασικών ασθενών. Μέθοδοι: Συνολικά εντάχθηκαν 61 ασθενείς με ήπια έως μέτρια υπέρταση (μέση ηλικία 50 έτη, μέση ΑΠ ιατρείου: 154/88 ± 7/5 mmHg, 54% άντρες, 56% καπνιστές, 48% με ιστορικό δυσλιπιδαιμίας) οι οποίοι ταξινομήθηκαν σε 2 ομάδες ανάλογα με τη λήψη (ομάδα 1/ n=48) ή μη (ομάδα 2/ n=13) αγωγής με ΑΤΙΙ. Επιπλέον οι ασθενείς της ομάδας 1 ταξινομήθηκαν περαιτέρω σε 2 υποομάδες όπου στην υποομάδα 1 (n=24) οι ασθενείς έλαβαν αγωγή με ολμεσαρτάνη και την υποομάδα 2 (n=24) που έλαβαν αγωγή με καντεσαρτάνη. Η λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων αξιολογήθηκε κατά την έναρξη και 40 ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, με τη βοήθεια αναλυτή PFA-100 με χρήση επινεφρίνης (EPI) και ADP. Προσδιορίστηκε ο χρόνος κλεισίματος (CT) από το PFA σε δευτερόλεπτα o ο οποίος σχετίζεται αντίστροφα με το βαθμό ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι χρόνοι πήξης (PT, APTT), ο μέσος όγκος αιμοπεταλίων (MPV), τα επίπεδα ινωδογόνου, ο αιματοκρίτης, η αιμοσφαιρίνη και ο αριθμός των αιμοπεταλίων των ασθενών καθώς και ο παράγοντας VWf. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη, προσδιορίστηκαν οι τιμές λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων στο σύνολο του πληθυσμού (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 119,6 ± 25,7 sec, CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 111,1 ± 21,6 sec, CT-PFAADP = 85,2 ± 12,9 sec) και δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων (p =NS). Κατά την επανεκτίμηση των ασθενών, 40 ημέρες μετά από την ένταξη τους στη μελέτη, διαπιστώνονται μεταβολές στις τιμές τόσο του CT- PFAEPI (ομάδα 1: CT-PFAEPI = 138,9 ± 22,3 sec, και ομάδα 2: CT-PFAEPI = 104,9 ± 22,9 sec) όσο και του CT-PFAADP (ομάδα 1: CT-PFAADP = 85,5 ± 18,6 sec και ομάδα 2: CT-PFAADP = 81,5 ± 11,9 sec) ανάμεσα στις 2 ομάδες. Ωστόσο μετά από έλεγχο της σημαντικότητας των παραπάνω μεταβολών (Δ) διαπιστώθηκε ότι μόνο η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI παρουσιάζει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες 1 και 2 (ομάδα 2 vs υποομάδα 1: ΔCT-PFAEPI 21,8 [95% CI (2,17 - 41,4)], p=0,025, ομάδα 2 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 20,7 [95% CI (1,09 – 40,3)], p=0,035, υποομάδα 1 vs υποομάδα 2: ΔCT-PFAEPI 1,08 [95% CI (15,3 – 17,4)], p=1,00) Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, η θεραπεία με ATII συσχετίστηκε με σημαντική μείωση του ινωδογόνου (από 340,8 ± 63,2 σε 317,1 ± 62,7 mg / dl, p <0,001) του MPV (από 10,2 ± 0,93 σε 8,9 ± 1, p <0,001) και του vWf:Ag (από 101.1 ± 6,9 σε 94.1 ± 7,2), χωρίς αντίστοιχες μειώσεις στην ομάδα 2. Δεν παρατηρήθηκαν ωστόσο σημαντικές μεταβολές στις τιμές των χρόνων πήξης αλλά και στον αριθμό των αιμοπεταλίων και στις 2 ομάδες της μελέτης. Μετά από πολυπαραγοντική ανάλυση γραμμικής παλινδρόμησης διαπιστώνεται ότι η μεταβολή (Δ) του CT-PFAEPI σχετιζόταν στατιστικώς σημαντικά μόνο με την λήψη μη αγωγής (p<0,001) ανεξάρτητα τόσο από το είδος του φαρμάκου που επιλέχθηκε όσο και από πλήθος άλλων κλινικών και εργαστηριακών παραμέτρων. Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη παρέχει μια σημαντική ένδειξη ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ συμβάλλει στην υποβάθμιση της αυξημένης δραστηριότητας των αιμοπεταλίων που παρατηρείται σε ασθενείς με ΑΥ. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η θεραπεία με ΑΤΙΙ θα μπορούσε να προσφέρει ένα πρόσθετο καρδιαγγειακό όφελος σε υπερτασικούς ασθενείς.","Background: Activation of platelet angiotensin receptors could potentially contribute to further progression of thrombotic events in hypertension. However, data on whether blockade of these receptors has any clinical relevance or can be induced by angiotensin II receptor blockers (ARBs) remain scarce. Objective: To investigate the effect of antihypertensive therapy with ARBs on platelet function and morphology in a population of untreated hypertensive patients. Methods: Sixty-one untreated patients with mild to moderate hypertension (mean age 50 years; office blood pressure: 154/88±7.5 mmHg, 54% males; 56% smokers; 48% history of dyslipidemia) were divided into groups based on assignment to treatment with ARBs (group 1) or no treatment (group 2) and were prospectively followed up. Group 1 patients were further classified into 2 subgroups with subgroup 1 (n = 24) receiving Olmesartan and subgroup 2 (n = 24) receiving Candesartan. Platelet function was assessed at baseline and at 40 days after treatment initiation by means of a PFA-100 analyzer using epinephrine (EPI) and ADP for cartridge. Time to aperture occlusion, closure time (CT), was recorded in seconds and is inversely related to the degree of shear-induced platelet activation. Additionally, clotting times (PT, APTT), mean platelet volume (MPV), vWf:Ag, fibrinogen levels, hematocrit and hemoglobin levels of patients, as well as platelet number, were assessed. Results: At baseline, platelet activity was determined (group 1: PFA CTEPI=119.6±25.7 sec, PFA CTADP =85.5±18.6 sec and group 2: PFA CTEPI =111.1 ± 21.6 sec, PFA CTADP =85.2 ±12.9 sec) with no statistically significant differences between groups (p=NS for all comparisons). At reassessment, 40 days after enrollment, changes in both CT- PFAEPI and CT-PFAADP values were found between groups (group 1: CT-PFAEPI = 138.9 ± 22.3 sec, group 2: CT-PFAEPI = 104.9 ± 22.9 sec, group 1: CT-PFAADP = 85.5 ± 18.6 sec and group 2: CT-PFAADP = 81.5 ± 11.9 sec). However, after checking the significance of these changes (Δ) it was found that only CT-PFAEPI change (Δ) difference between treatment groups reached statistical significance (group 2 vs subgroup 1: ΔCT-PFAEPI 21.8 [95% CI (2.17 – 41.4)], p=0,025, group 2 vs subgroup 2: ΔCT-PFAEPI 20.7 [95% CI (1.09 – 40.3)], p=0.035, subgroup 1 vs subgroup 2: ΔCT-PFAEPI 1.08 [95% CI (-15.3 – 17.4)], p=NS). Additionally, during the 40 days follow-up period, treatment with ARBs was associated with significant lowering of fibrinogen (from 340.8 ±63.2 to 317.1±62.7 mg/dl, p<0.001), MPV levels (from 10.2±0.93 to 8.9±1 fL, p<0.001) and vWf:Ag (from 101.1 ± 6,9 to 94.1 ± 7,2) with no corresponding reductions observed in group 2. No significant changes in coagulation time and platelet count were observed in any study group. Finally, following application of multivariate linear regression, CT-PFAEPI changes (Δ) were statistically significantly correlated only with the administration of antihypertensive treatment (p <0.001), irrespectively of specific drug given. Conclusions: The present study provides a significant indication that treatment with ARBs contributes to downregulation of platelet activity in hypertension, suggesting that therapy with ARBs could offer additional cardiovascular benefit in hypertensive patients."],"dc:identifier":["uoadl:2874740","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874740"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταβολές της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων σε υπερτασικούς ασθενείς πριν και μετά την έναρξη αγωγής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:14Z"}