{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874980"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874980","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Antigone and Dionysus in ’69: When Performance Meets Rebellion","abstract":"Αυτή η διπλωματική εργασία θα συζητήσει δύο αξιοσημείωτες και εξαιρετικής επιρροής Αμερικανικές επανεγγραφές της ελληνικής τραγωδίας, οι οποίες σηματοδότησαν την πολιτιστική ιστορία της δεκαετίας του 1960. Συγκεκριμένα, θα εξετάσω το Antigone του Living Theater (1967), η οποία αποτελεί διασκευή της ομώνυμης τραγωδίας του Bertolt Brecht, καθώς και το Dionysus in ’69 του Performance Group (1968), μια ριζική επαναπροσέγγιση πάνω στις Βάκχες του Ευριπίδη. Ο πρωταρχικός σκοπός της εργασίας είναι να συζητήσει διεξοδικά πώς το Living Theater και το Performance Group κατόρθωσαν να δώσουν μια σύγχρονη πολιτική ερμηνεία σε ένα αρχαίο θέμα και, ως εκ τούτου, να εκφράσουν ευαισθησίες που παραμένουν μοναδικές στα πλαίσια όχι μόνο του εξαιρετικά πολιτικοποιημένου πολιτιστικού περιβάλλοντος της δεκαετίας του εξήντα, αλλά και των δικών τους επαναστατικών πολιτικών πεποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα, θα δοθεί μεγάλη έμφαση στους διακριτούς τρόπους με τους οποίους τα έργα Antigone και Dionysus in ’69 αντανακλούν, ενισχύουν και πρωτίστως συμβάλλουν στο έντονο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε για να αντιταχθεί στην εκτεταμένη στρατιωτική επέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρύτερα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας κατά την οποία ανέβηκαν για πρώτη φορά και τα δύο έργα, η παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετάσει πιθανούς τρόπους συσχέτισης του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου με τον πειραματισμό που εξέφρασαν με τα έργα τους οι δύο θεατρικές ομάδες. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία επικεντρώνεται στο πνεύμα και τις κοινωνικές δομές που επικρατούσαν στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, έτσι ώστε να εξεταστεί ο πιθανός αντίκτυπος που είχε στην Antigone και στο Dionysus in ’69 του Living Theater και του Performance Group αντίστοιχα. Μελετώντας εκτενώς τους λόγους πίσω από την επιλογή των ομάδων να επανεξετάσουν τις συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, επιχειρώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολιτικά και αισθητικά κίνητρα για την εκ νέου ανακάλυψη αυτών των έργων στην ταραγμένη δεκαετία του '60. Ειδικότερα, θα διερευνήσω με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό η Αντιγόνη και οι Βάκχες φαίνεται να αποτελούν γόνιμη πηγή για την διερεύνηση ζητημάτων που σχετίζονται με το κοινωνικοπολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής. Στην περίπτωση του Living Theater, θα ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κρίσιμοι λόγοι που οδήγησαν τον Julian Beck και την Judith Malina να εξετάσουν τόσο το πρωτότυπο του Σοφοκλή, όσο και τη νεότερη ανάγνωση του έργου από τον Brecht. Ωστόσο, θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους λόγους που οδήγησαν την ομάδα να ακολουθήσει την διασκευή του Brecht με αξιοσημείωτη πιστότητα. Επιπλέον, εξετάζοντας το έργο του Living Theater, θα αναλυθεί εκτενέστερα η επαναστατική πολιτική ατζέντα της ομάδας και, πιο συγκεκριμένα, οι αναρχικές και ειρηνιστικές πεποιθήσεις της. Σε αυτό το πλαίσιο, σκοπεύω να καταδείξω ότι αυτές οι πεποιθήσεις έχουν ενσωματωθεί στη συγκεκριμένη ερμηνεία της Αντιγόνης, ενώ το ίδιο το έργο φαίνεται να έχει επηρεαστεί από ανάλογες πολιτικές πεποιθήσεις. Στην περίπτωση του Performance Group, λαμβάνεται υπόψη και η έντονα αρνητική κριτική που αφορά την αναντιστοιχία μεταξύ της ζωής και των φιλοσοφικών πεποιθήσεων του Richard Schechner. Ωστόσο, θα υποστηρίξω ότι οι κριτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Schechner διαπράττει μια αντι-ηγεμονική πράξη μέσω του έργου του, καθώς επιτελεί ένα ρόλο που ο Ιταλός μαρξιστής φιλόσοφος Antonio Francesco Gramsci θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι έχουν χρέος να αναλάβουν. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πτυχή ή παράμετρο των έργων, η εργασία εστιάζει στους ακριβείς τρόπους με τους οποίους τα Antigone και Dionysus in ’69 κατορθώνουν να προωθήσουν ένα επαναστατικό πλαίσιο αναφοράς. Ερευνώντας τις τεχνικές και τις μεθόδους που ανέπτυξαν οι δύο ομάδες για να αναζωογονήσουν μια παράδοση εξέγερσης με εργαλείο την τέχνη, θα τονίσω κυρίως την επαναστατική δυναμική αυτών των πειραματικών προσπαθειών. Συγκεκριμένα, σκοπεύω να δείξω ότι το Living Theater και το Performance Group, θέτοντας στο επίκεντρο τη μετασχηματιστική δύναμης της επιτέλεσης (performance), καθώς και τις επαναστατικές δυνατότητές της, προσπαθούν να προωθήσουν ένα επαναστατικό, αντιιεραρχικό και ταυτόχρονα συλλογικό ήθος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης. Η έρευνά μου σκοπεύει επίσης να ρίξει φως στους τρόπους με τους οποίους και οι δύο ομάδες κατορθώνουν να διευρύνουν τις απόψεις μας για το τι είναι το θέατρο ή τι πρόκειται να είναι στο μέλλον.","abstract_html":"Αυτή η διπλωματική εργασία θα συζητήσει δύο αξιοσημείωτες και εξαιρετικής επιρροής Αμερικανικές επανεγγραφές της ελληνικής τραγωδίας, οι οποίες σηματοδότησαν την πολιτιστική ιστορία της δεκαετίας του 1960. Συγκεκριμένα, θα εξετάσω το Antigone του Living Theater (1967), η οποία αποτελεί διασκευή της ομώνυμης τραγωδίας του Bertolt Brecht, καθώς και το Dionysus in ’69 του Performance Group (1968), μια ριζική επαναπροσέγγιση πάνω στις Βάκχες του Ευριπίδη. Ο πρωταρχικός σκοπός της εργασίας είναι να συζητήσει διεξοδικά πώς το Living Theater και το Performance Group κατόρθωσαν να δώσουν μια σύγχρονη πολιτική ερμηνεία σε ένα αρχαίο θέμα και, ως εκ τούτου, να εκφράσουν ευαισθησίες που παραμένουν μοναδικές στα πλαίσια όχι μόνο του εξαιρετικά πολιτικοποιημένου πολιτιστικού περιβάλλοντος της δεκαετίας του εξήντα, αλλά και των δικών τους επαναστατικών πολιτικών πεποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα, θα δοθεί μεγάλη έμφαση στους διακριτούς τρόπους με τους οποίους τα έργα Antigone και Dionysus in ’69 αντανακλούν, ενισχύουν και πρωτίστως συμβάλλουν στο έντονο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε για να αντιταχθεί στην εκτεταμένη στρατιωτική επέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρύτερα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας κατά την οποία ανέβηκαν για πρώτη φορά και τα δύο έργα, η παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετάσει πιθανούς τρόπους συσχέτισης του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου με τον πειραματισμό που εξέφρασαν με τα έργα τους οι δύο θεατρικές ομάδες. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία επικεντρώνεται στο πνεύμα και τις κοινωνικές δομές που επικρατούσαν στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, έτσι ώστε να εξεταστεί ο πιθανός αντίκτυπος που είχε στην Antigone και στο Dionysus in ’69 του Living Theater και του Performance Group αντίστοιχα. Μελετώντας εκτενώς τους λόγους πίσω από την επιλογή των ομάδων να επανεξετάσουν τις συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, επιχειρώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολιτικά και αισθητικά κίνητρα για την εκ νέου ανακάλυψη αυτών των έργων στην ταραγμένη δεκαετία του &#x27;60. Ειδικότερα, θα διερευνήσω με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό η Αντιγόνη και οι Βάκχες φαίνεται να αποτελούν γόνιμη πηγή για την διερεύνηση ζητημάτων που σχετίζονται με το κοινωνικοπολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής. Στην περίπτωση του Living Theater, θα ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κρίσιμοι λόγοι που οδήγησαν τον Julian Beck και την Judith Malina να εξετάσουν τόσο το πρωτότυπο του Σοφοκλή, όσο και τη νεότερη ανάγνωση του έργου από τον Brecht. Ωστόσο, θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους λόγους που οδήγησαν την ομάδα να ακολουθήσει την διασκευή του Brecht με αξιοσημείωτη πιστότητα. Επιπλέον, εξετάζοντας το έργο του Living Theater, θα αναλυθεί εκτενέστερα η επαναστατική πολιτική ατζέντα της ομάδας και, πιο συγκεκριμένα, οι αναρχικές και ειρηνιστικές πεποιθήσεις της. Σε αυτό το πλαίσιο, σκοπεύω να καταδείξω ότι αυτές οι πεποιθήσεις έχουν ενσωματωθεί στη συγκεκριμένη ερμηνεία της Αντιγόνης, ενώ το ίδιο το έργο φαίνεται να έχει επηρεαστεί από ανάλογες πολιτικές πεποιθήσεις. Στην περίπτωση του Performance Group, λαμβάνεται υπόψη και η έντονα αρνητική κριτική που αφορά την αναντιστοιχία μεταξύ της ζωής και των φιλοσοφικών πεποιθήσεων του Richard Schechner. Ωστόσο, θα υποστηρίξω ότι οι κριτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Schechner διαπράττει μια αντι-ηγεμονική πράξη μέσω του έργου του, καθώς επιτελεί ένα ρόλο που ο Ιταλός μαρξιστής φιλόσοφος Antonio Francesco Gramsci θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι έχουν χρέος να αναλάβουν. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πτυχή ή παράμετρο των έργων, η εργασία εστιάζει στους ακριβείς τρόπους με τους οποίους τα Antigone και Dionysus in ’69 κατορθώνουν να προωθήσουν ένα επαναστατικό πλαίσιο αναφοράς. Ερευνώντας τις τεχνικές και τις μεθόδους που ανέπτυξαν οι δύο ομάδες για να αναζωογονήσουν μια παράδοση εξέγερσης με εργαλείο την τέχνη, θα τονίσω κυρίως την επαναστατική δυναμική αυτών των πειραματικών προσπαθειών. Συγκεκριμένα, σκοπεύω να δείξω ότι το Living Theater και το Performance Group, θέτοντας στο επίκεντρο τη μετασχηματιστική δύναμης της επιτέλεσης (performance), καθώς και τις επαναστατικές δυνατότητές της, προσπαθούν να προωθήσουν ένα επαναστατικό, αντιιεραρχικό και ταυτόχρονα συλλογικό ήθος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης. Η έρευνά μου σκοπεύει επίσης να ρίξει φως στους τρόπους με τους οποίους και οι δύο ομάδες κατορθώνουν να διευρύνουν τις απόψεις μας για το τι είναι το θέατρο ή τι πρόκειται να είναι στο μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Πλουμάκη Ελευθερία","Ploumaki Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874980"],"render_values":[{"text":"uoadl:2874980","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874980","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874980","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2874980","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πλουμάκη Ελευθερία","Ploumaki Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874980","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874980"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η διπλωματική εργασία θα συζητήσει δύο αξιοσημείωτες και εξαιρετικής επιρροής Αμερικανικές επανεγγραφές της ελληνικής τραγωδίας, οι οποίες σηματοδότησαν την πολιτιστική ιστορία της δεκαετίας του 1960. Συγκεκριμένα, θα εξετάσω το Antigone του Living Theater (1967), η οποία αποτελεί διασκευή της ομώνυμης τραγωδίας του Bertolt Brecht, καθώς και το Dionysus in ’69 του Performance Group (1968), μια ριζική επαναπροσέγγιση πάνω στις Βάκχες του Ευριπίδη. Ο πρωταρχικός σκοπός της εργασίας είναι να συζητήσει διεξοδικά πώς το Living Theater και το Performance Group κατόρθωσαν να δώσουν μια σύγχρονη πολιτική ερμηνεία σε ένα αρχαίο θέμα και, ως εκ τούτου, να εκφράσουν ευαισθησίες που παραμένουν μοναδικές στα πλαίσια όχι μόνο του εξαιρετικά πολιτικοποιημένου πολιτιστικού περιβάλλοντος της δεκαετίας του εξήντα, αλλά και των δικών τους επαναστατικών πολιτικών πεποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα, θα δοθεί μεγάλη έμφαση στους διακριτούς τρόπους με τους οποίους τα έργα Antigone και Dionysus in ’69 αντανακλούν, ενισχύουν και πρωτίστως συμβάλλουν στο έντονο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε για να αντιταχθεί στην εκτεταμένη στρατιωτική επέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρύτερα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας κατά την οποία ανέβηκαν για πρώτη φορά και τα δύο έργα, η παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετάσει πιθανούς τρόπους συσχέτισης του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου με τον πειραματισμό που εξέφρασαν με τα έργα τους οι δύο θεατρικές ομάδες. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία επικεντρώνεται στο πνεύμα και τις κοινωνικές δομές που επικρατούσαν στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, έτσι ώστε να εξεταστεί ο πιθανός αντίκτυπος που είχε στην Antigone και στο Dionysus in ’69 του Living Theater και του Performance Group αντίστοιχα. Μελετώντας εκτενώς τους λόγους πίσω από την επιλογή των ομάδων να επανεξετάσουν τις συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, επιχειρώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολιτικά και αισθητικά κίνητρα για την εκ νέου ανακάλυψη αυτών των έργων στην ταραγμένη δεκαετία του '60. Ειδικότερα, θα διερευνήσω με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό η Αντιγόνη και οι Βάκχες φαίνεται να αποτελούν γόνιμη πηγή για την διερεύνηση ζητημάτων που σχετίζονται με το κοινωνικοπολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής. Στην περίπτωση του Living Theater, θα ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κρίσιμοι λόγοι που οδήγησαν τον Julian Beck και την Judith Malina να εξετάσουν τόσο το πρωτότυπο του Σοφοκλή, όσο και τη νεότερη ανάγνωση του έργου από τον Brecht. Ωστόσο, θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους λόγους που οδήγησαν την ομάδα να ακολουθήσει την διασκευή του Brecht με αξιοσημείωτη πιστότητα. Επιπλέον, εξετάζοντας το έργο του Living Theater, θα αναλυθεί εκτενέστερα η επαναστατική πολιτική ατζέντα της ομάδας και, πιο συγκεκριμένα, οι αναρχικές και ειρηνιστικές πεποιθήσεις της. Σε αυτό το πλαίσιο, σκοπεύω να καταδείξω ότι αυτές οι πεποιθήσεις έχουν ενσωματωθεί στη συγκεκριμένη ερμηνεία της Αντιγόνης, ενώ το ίδιο το έργο φαίνεται να έχει επηρεαστεί από ανάλογες πολιτικές πεποιθήσεις. Στην περίπτωση του Performance Group, λαμβάνεται υπόψη και η έντονα αρνητική κριτική που αφορά την αναντιστοιχία μεταξύ της ζωής και των φιλοσοφικών πεποιθήσεων του Richard Schechner. Ωστόσο, θα υποστηρίξω ότι οι κριτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Schechner διαπράττει μια αντι-ηγεμονική πράξη μέσω του έργου του, καθώς επιτελεί ένα ρόλο που ο Ιταλός μαρξιστής φιλόσοφος Antonio Francesco Gramsci θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι έχουν χρέος να αναλάβουν. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πτυχή ή παράμετρο των έργων, η εργασία εστιάζει στους ακριβείς τρόπους με τους οποίους τα Antigone και Dionysus in ’69 κατορθώνουν να προωθήσουν ένα επαναστατικό πλαίσιο αναφοράς. Ερευνώντας τις τεχνικές και τις μεθόδους που ανέπτυξαν οι δύο ομάδες για να αναζωογονήσουν μια παράδοση εξέγερσης με εργαλείο την τέχνη, θα τονίσω κυρίως την επαναστατική δυναμική αυτών των πειραματικών προσπαθειών. Συγκεκριμένα, σκοπεύω να δείξω ότι το Living Theater και το Performance Group, θέτοντας στο επίκεντρο τη μετασχηματιστική δύναμης της επιτέλεσης (performance), καθώς και τις επαναστατικές δυνατότητές της, προσπαθούν να προωθήσουν ένα επαναστατικό, αντιιεραρχικό και ταυτόχρονα συλλογικό ήθος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης. Η έρευνά μου σκοπεύει επίσης να ρίξει φως στους τρόπους με τους οποίους και οι δύο ομάδες κατορθώνουν να διευρύνουν τις απόψεις μας για το τι είναι το θέατρο ή τι πρόκειται να είναι στο μέλλον.","This thesis will discuss two prominent and highly influential American rewrites of Greek tragedy that have marked the cultural history of the 1960s. Specifically, I will examine The Living Theater’s Antigone (1967), which is an adaptation of Bertlot Brecht’s version of Sophocles’s homonymous tragedy, and The Performance Group’s Dionysus in ’69 (1968), which is a radical reinterpretation of Euripides’s Bacchae. The primary purpose of the current thesis is to thoroughly discuss how The Living Theater and The Performance Group managed to give a contemporary political interpretation to an ancient subject matter and thereby express sensibilities unique not only to the extremely politicized and cultural environment of the sixties, but also to their own revolutionary political convictions. More precisely, great emphasis will be placed on the distinctive ways in which Antigone and Dionysus in ’69 reflect but also reinforce and contribute primarily to the vehement anti-war movement which arose to oppose U.S. government’s extensive military intervention in Vietnam. By attending to larger historical, social, cultural but mostly political events of the decade during which both plays were first performed, this thesis will examine the possible interrelations between these events and the experimentation these two theater groups undertook in that particular historical moment. More to the point, the thesis focuses on the spirit and structure of the late sixties in order to discuss its possible impact on The Living Theater and The Performance Group’s Antigone and Dionysus in ’69 respectively. By examining at length the reasons behind both groups’ choice to revisit these two ancient Greek tragedies, I aim to demonstrate that there are political and aesthetic reasons for their rediscovery in the turbulent decade of the sixties. In particular, I will explore in what ways and to what extent Antigone and Bacchae appear to be a fertile resource for probing issues related to the sociopolitical and cultural context of that time. In the case of The Living Theater, the critical reasons that led Julian Beck and Judith Malina to return towards both the Sophoclean prototype and Bertolt Brecht’s modernist rereading of it will be taken into serious consideration. However, closer attention will be paid to the reasons that led the group to adhere with remarkable fidelity to Brecht’s adaptation. Furthermore, while examining The Living Theater, great emphasis will be given to the group’s revolutionary political agenda, and, specifically, to their anarchist and pacifist beliefs. In this context, I intend to demonstrate that the latter have been embedded in Antigone, while the play itself seems to have been motivated by them. In the case of The Performance Group, the considerable negative criticism that has been leveled against the discrepancy between Richard Schechner’s life and philosophical beliefs is taken into consideration, but I will argue that the critics fail to realize that Schechner, through his work, engages in a counter-hegemonic act, as he performs a role that the Italian Marxist philosopher, Antonio Francesco Gramsci, felt intellectuals had to play. More than on any other aspect or parameter, this thesis focuses on the exact ways through which Antigone and Dionysus in ’69 manage to promote a revolutionary frame of reference. By exploring the techniques and methods both groups developed to revitalize a tradition of revolt, I will primarily emphasize on the revolutionary potential of these experimental endeavors. Specifically, I intend to demonstrate that The Living Theater and The Performance Group, by means of placing the transformative power of performance, as well as its revolutionary potential, at the forefront, attempt to promote a rebellious, anti-hierarchical and at the same time communal ethos during this period of crisis. My research also intends to shed light on the ways that both groups manage to expand our preconceptions of what theater is or is meant to be."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Antigone and Dionysus in ’69: When Performance Meets Rebellion"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πλουμάκη Ελευθερία","Ploumaki Eleftheria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Αυτή η διπλωματική εργασία θα συζητήσει δύο αξιοσημείωτες και εξαιρετικής επιρροής Αμερικανικές επανεγγραφές της ελληνικής τραγωδίας, οι οποίες σηματοδότησαν την πολιτιστική ιστορία της δεκαετίας του 1960. Συγκεκριμένα, θα εξετάσω το Antigone του Living Theater (1967), η οποία αποτελεί διασκευή της ομώνυμης τραγωδίας του Bertolt Brecht, καθώς και το Dionysus in ’69 του Performance Group (1968), μια ριζική επαναπροσέγγιση πάνω στις Βάκχες του Ευριπίδη. Ο πρωταρχικός σκοπός της εργασίας είναι να συζητήσει διεξοδικά πώς το Living Theater και το Performance Group κατόρθωσαν να δώσουν μια σύγχρονη πολιτική ερμηνεία σε ένα αρχαίο θέμα και, ως εκ τούτου, να εκφράσουν ευαισθησίες που παραμένουν μοναδικές στα πλαίσια όχι μόνο του εξαιρετικά πολιτικοποιημένου πολιτιστικού περιβάλλοντος της δεκαετίας του εξήντα, αλλά και των δικών τους επαναστατικών πολιτικών πεποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα, θα δοθεί μεγάλη έμφαση στους διακριτούς τρόπους με τους οποίους τα έργα Antigone και Dionysus in ’69 αντανακλούν, ενισχύουν και πρωτίστως συμβάλλουν στο έντονο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε για να αντιταχθεί στην εκτεταμένη στρατιωτική επέμβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρύτερα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά γεγονότα της δεκαετίας κατά την οποία ανέβηκαν για πρώτη φορά και τα δύο έργα, η παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετάσει πιθανούς τρόπους συσχέτισης του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου με τον πειραματισμό που εξέφρασαν με τα έργα τους οι δύο θεατρικές ομάδες. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία επικεντρώνεται στο πνεύμα και τις κοινωνικές δομές που επικρατούσαν στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, έτσι ώστε να εξεταστεί ο πιθανός αντίκτυπος που είχε στην Antigone και στο Dionysus in ’69 του Living Theater και του Performance Group αντίστοιχα. Μελετώντας εκτενώς τους λόγους πίσω από την επιλογή των ομάδων να επανεξετάσουν τις συγκεκριμένες αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, επιχειρώ να καταδείξω ότι υπάρχουν πολιτικά και αισθητικά κίνητρα για την εκ νέου ανακάλυψη αυτών των έργων στην ταραγμένη δεκαετία του '60. Ειδικότερα, θα διερευνήσω με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό η Αντιγόνη και οι Βάκχες φαίνεται να αποτελούν γόνιμη πηγή για την διερεύνηση ζητημάτων που σχετίζονται με το κοινωνικοπολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο της εποχής. Στην περίπτωση του Living Theater, θα ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κρίσιμοι λόγοι που οδήγησαν τον Julian Beck και την Judith Malina να εξετάσουν τόσο το πρωτότυπο του Σοφοκλή, όσο και τη νεότερη ανάγνωση του έργου από τον Brecht. Ωστόσο, θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους λόγους που οδήγησαν την ομάδα να ακολουθήσει την διασκευή του Brecht με αξιοσημείωτη πιστότητα. Επιπλέον, εξετάζοντας το έργο του Living Theater, θα αναλυθεί εκτενέστερα η επαναστατική πολιτική ατζέντα της ομάδας και, πιο συγκεκριμένα, οι αναρχικές και ειρηνιστικές πεποιθήσεις της. Σε αυτό το πλαίσιο, σκοπεύω να καταδείξω ότι αυτές οι πεποιθήσεις έχουν ενσωματωθεί στη συγκεκριμένη ερμηνεία της Αντιγόνης, ενώ το ίδιο το έργο φαίνεται να έχει επηρεαστεί από ανάλογες πολιτικές πεποιθήσεις. Στην περίπτωση του Performance Group, λαμβάνεται υπόψη και η έντονα αρνητική κριτική που αφορά την αναντιστοιχία μεταξύ της ζωής και των φιλοσοφικών πεποιθήσεων του Richard Schechner. Ωστόσο, θα υποστηρίξω ότι οι κριτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Schechner διαπράττει μια αντι-ηγεμονική πράξη μέσω του έργου του, καθώς επιτελεί ένα ρόλο που ο Ιταλός μαρξιστής φιλόσοφος Antonio Francesco Gramsci θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι έχουν χρέος να αναλάβουν. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πτυχή ή παράμετρο των έργων, η εργασία εστιάζει στους ακριβείς τρόπους με τους οποίους τα Antigone και Dionysus in ’69 κατορθώνουν να προωθήσουν ένα επαναστατικό πλαίσιο αναφοράς. Ερευνώντας τις τεχνικές και τις μεθόδους που ανέπτυξαν οι δύο ομάδες για να αναζωογονήσουν μια παράδοση εξέγερσης με εργαλείο την τέχνη, θα τονίσω κυρίως την επαναστατική δυναμική αυτών των πειραματικών προσπαθειών. Συγκεκριμένα, σκοπεύω να δείξω ότι το Living Theater και το Performance Group, θέτοντας στο επίκεντρο τη μετασχηματιστική δύναμης της επιτέλεσης (performance), καθώς και τις επαναστατικές δυνατότητές της, προσπαθούν να προωθήσουν ένα επαναστατικό, αντιιεραρχικό και ταυτόχρονα συλλογικό ήθος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης. Η έρευνά μου σκοπεύει επίσης να ρίξει φως στους τρόπους με τους οποίους και οι δύο ομάδες κατορθώνουν να διευρύνουν τις απόψεις μας για το τι είναι το θέατρο ή τι πρόκειται να είναι στο μέλλον.","This thesis will discuss two prominent and highly influential American rewrites of Greek tragedy that have marked the cultural history of the 1960s. Specifically, I will examine The Living Theater’s Antigone (1967), which is an adaptation of Bertlot Brecht’s version of Sophocles’s homonymous tragedy, and The Performance Group’s Dionysus in ’69 (1968), which is a radical reinterpretation of Euripides’s Bacchae. The primary purpose of the current thesis is to thoroughly discuss how The Living Theater and The Performance Group managed to give a contemporary political interpretation to an ancient subject matter and thereby express sensibilities unique not only to the extremely politicized and cultural environment of the sixties, but also to their own revolutionary political convictions. More precisely, great emphasis will be placed on the distinctive ways in which Antigone and Dionysus in ’69 reflect but also reinforce and contribute primarily to the vehement anti-war movement which arose to oppose U.S. government’s extensive military intervention in Vietnam. By attending to larger historical, social, cultural but mostly political events of the decade during which both plays were first performed, this thesis will examine the possible interrelations between these events and the experimentation these two theater groups undertook in that particular historical moment. More to the point, the thesis focuses on the spirit and structure of the late sixties in order to discuss its possible impact on The Living Theater and The Performance Group’s Antigone and Dionysus in ’69 respectively. By examining at length the reasons behind both groups’ choice to revisit these two ancient Greek tragedies, I aim to demonstrate that there are political and aesthetic reasons for their rediscovery in the turbulent decade of the sixties. In particular, I will explore in what ways and to what extent Antigone and Bacchae appear to be a fertile resource for probing issues related to the sociopolitical and cultural context of that time. In the case of The Living Theater, the critical reasons that led Julian Beck and Judith Malina to return towards both the Sophoclean prototype and Bertolt Brecht’s modernist rereading of it will be taken into serious consideration. However, closer attention will be paid to the reasons that led the group to adhere with remarkable fidelity to Brecht’s adaptation. Furthermore, while examining The Living Theater, great emphasis will be given to the group’s revolutionary political agenda, and, specifically, to their anarchist and pacifist beliefs. In this context, I intend to demonstrate that the latter have been embedded in Antigone, while the play itself seems to have been motivated by them. In the case of The Performance Group, the considerable negative criticism that has been leveled against the discrepancy between Richard Schechner’s life and philosophical beliefs is taken into consideration, but I will argue that the critics fail to realize that Schechner, through his work, engages in a counter-hegemonic act, as he performs a role that the Italian Marxist philosopher, Antonio Francesco Gramsci, felt intellectuals had to play. More than on any other aspect or parameter, this thesis focuses on the exact ways through which Antigone and Dionysus in ’69 manage to promote a revolutionary frame of reference. By exploring the techniques and methods both groups developed to revitalize a tradition of revolt, I will primarily emphasize on the revolutionary potential of these experimental endeavors. Specifically, I intend to demonstrate that The Living Theater and The Performance Group, by means of placing the transformative power of performance, as well as its revolutionary potential, at the forefront, attempt to promote a rebellious, anti-hierarchical and at the same time communal ethos during this period of crisis. My research also intends to shed light on the ways that both groups manage to expand our preconceptions of what theater is or is meant to be."],"dc:identifier":["uoadl:2874980","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874980"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Antigone and Dionysus in ’69: When Performance Meets Rebellion"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}