{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874995"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2874995","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Between the Cave and Assuming One's Place in Society: Modern Rewritings of Philoctetes","abstract":"Στο άρθρο της «Antigone, Deportee,» η Jutta Gsoels-Lorensen γράφει πως η σπηλιά στην οποία ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη δεν είναι απλά ένας τόπος τιμωρίας, αλλά επίσης μια νομική και πολιτική δομή που διέπει τον τρόπο με τον οποίο η φαινομενικά αψεγάδιαστη εξουσία διαρρηγνύει την νομικοπολιτική υπόσταση του ατόμου (114). Ωστόσο, η Αντιγόνη δεν είναι ο μοναδικός χαρακτήρας του Σοφοκλή που εξορίζεται σε μια σπηλιά. Πράγματι, η σπηλιά, η οποία συχνά αποτελεί αναπαράσταση του κόσμου στη μυθολογία και τη φιλοσοφία, καθώς και το νησί της Λήμνου γενικότερα, επιτελούν παρόμοια λειτουργία στον «Φιλοκτήτη». Μέσα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Τρωϊκού Πολέμου, ο Φιλοκτήτης περνά από την κατάσταση του πολίτη στην κατάσταση του «απόλιδος» χωρίς προφανή λόγο. Έτσι η δομή της σπηλιάς λειτουργεί ως ένας βιοπολιτικός χώρος, όπου, όπως δείχνει η ιατρική ορολογία που χρησιμοποιεί ο Σοφοκλής για να αναφερθεί στην πληγή του ήρωα, ο πολιτικός «βίος» τείνει να συρρικνώνεται σε «γυμνή ζωή». Ωστόσο, όπως όλα τα σύμβολα, έτσι και η σπηλιά έχει δύο όψεις και ενώ αναπαριστά έναν σπηλαιώδη κόσμο, ταυτόχρονα υποδεικνύει και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η ψυχή για να φτάσει στην αλήθεια (Chevalier και Gheerbrant 180-184). Εστιάζοντας στο θεατρικό έργο του Oscar Mandel «Η Κλήτευση του Φιλοκτήτη» (The Summoning of Philoctetes, 1961), καθώς και στο δυστοπικό μυθιστόρημα του George Orwell «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» (Nineteen Eighty-Four, 1949) ως μια ασυνήθιστη επανεγγραφή του μύθου του Φιλοκτήτη, αυτή η εργασία εξετάζει τη διπλή λειτουργία της έννοιας της σπηλιάς και ως συνεκδοχή της φυλακής (the carceral) και ως έναν, προσωρινά τουλάχιστον, μυστηριακό χώρο ο οποίος οδηγεί σε βαθύτερη γνώση. Πράγματι, η πληγή του Φιλοκτήτη γίνεται στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» μια αφορμή για δημιουργικότητα και αυτάρκεια, ενώ στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» το κακοφορμισμένο κιρσώδες έλκος του Winston Smith φανερώνει τη βαθύτατη δυσαρέσκειά του με τη γυμνή ζωή που επιβάλλεται από το κόμμα, κάτι που τον οδηγεί στο να αμφισβητήσει το πολιτικό σύστημα της Ωκεανίας. Έτσι, ο συμβολισμός του σπηλαίου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με το ερώτημα του τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος και με το τίμημα που συνεπάγεται η ένταξη στην κοινωνία, όπως φανερώνει η τελική συνθηκολόγηση του Φιλοκτήτη, η οποία αποτελεί προδοσία του εαυτού του και στα δυο κείμενα. Η έμφαση που δίνει ο χρησμός στο να πάει ο Φιλοκτήτης στην Τροία οικειοθελώς, υπερνικώντας την αποστροφή που νιώθει για τον Τρωικό πόλεμο και για αυτούς που τον διεξάγουν, δείχνει πως το αγαθό που κατέχει ο ήρωας και το οποίο αναζητούν ο Οδυσσέας και το Κόμμα δεν έχει να κάνει τόσο με το μυθικό τόξο όσο με το μυαλό και την ψυχή του ήρωα, κάτι που τονίζεται ιδιαίτερα τόσο στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» όσο και στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα». Όντας ανοιχτή από δύο πλευρές, η σπηλιά του μυθικού ήρωα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο για πολύ καιρό, αλλά αφήνει τον εσώτερο εαυτό του εκτεθειμένο στη βία της εξουσίας, παρέχοντας ένα σχήμα μέσω του οποίου μπορεί κανείς να δει και να ασκήσει κριτική σε ανάλογες «σπηλαιώδεις» συνθήκες και χώρους στην κοινωνία.","abstract_html":"Στο άρθρο της «Antigone, Deportee,» η Jutta Gsoels-Lorensen γράφει πως η σπηλιά στην οποία ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη δεν είναι απλά ένας τόπος τιμωρίας, αλλά επίσης μια νομική και πολιτική δομή που διέπει τον τρόπο με τον οποίο η φαινομενικά αψεγάδιαστη εξουσία διαρρηγνύει την νομικοπολιτική υπόσταση του ατόμου (114). Ωστόσο, η Αντιγόνη δεν είναι ο μοναδικός χαρακτήρας του Σοφοκλή που εξορίζεται σε μια σπηλιά. Πράγματι, η σπηλιά, η οποία συχνά αποτελεί αναπαράσταση του κόσμου στη μυθολογία και τη φιλοσοφία, καθώς και το νησί της Λήμνου γενικότερα, επιτελούν παρόμοια λειτουργία στον «Φιλοκτήτη». Μέσα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Τρωϊκού Πολέμου, ο Φιλοκτήτης περνά από την κατάσταση του πολίτη στην κατάσταση του «απόλιδος» χωρίς προφανή λόγο. Έτσι η δομή της σπηλιάς λειτουργεί ως ένας βιοπολιτικός χώρος, όπου, όπως δείχνει η ιατρική ορολογία που χρησιμοποιεί ο Σοφοκλής για να αναφερθεί στην πληγή του ήρωα, ο πολιτικός «βίος» τείνει να συρρικνώνεται σε «γυμνή ζωή». Ωστόσο, όπως όλα τα σύμβολα, έτσι και η σπηλιά έχει δύο όψεις και ενώ αναπαριστά έναν σπηλαιώδη κόσμο, ταυτόχρονα υποδεικνύει και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η ψυχή για να φτάσει στην αλήθεια (Chevalier και Gheerbrant 180-184). Εστιάζοντας στο θεατρικό έργο του Oscar Mandel «Η Κλήτευση του Φιλοκτήτη» (The Summoning of Philoctetes, 1961), καθώς και στο δυστοπικό μυθιστόρημα του George Orwell «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» (Nineteen Eighty-Four, 1949) ως μια ασυνήθιστη επανεγγραφή του μύθου του Φιλοκτήτη, αυτή η εργασία εξετάζει τη διπλή λειτουργία της έννοιας της σπηλιάς και ως συνεκδοχή της φυλακής (the carceral) και ως έναν, προσωρινά τουλάχιστον, μυστηριακό χώρο ο οποίος οδηγεί σε βαθύτερη γνώση. Πράγματι, η πληγή του Φιλοκτήτη γίνεται στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» μια αφορμή για δημιουργικότητα και αυτάρκεια, ενώ στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» το κακοφορμισμένο κιρσώδες έλκος του Winston Smith φανερώνει τη βαθύτατη δυσαρέσκειά του με τη γυμνή ζωή που επιβάλλεται από το κόμμα, κάτι που τον οδηγεί στο να αμφισβητήσει το πολιτικό σύστημα της Ωκεανίας. Έτσι, ο συμβολισμός του σπηλαίου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με το ερώτημα του τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος και με το τίμημα που συνεπάγεται η ένταξη στην κοινωνία, όπως φανερώνει η τελική συνθηκολόγηση του Φιλοκτήτη, η οποία αποτελεί προδοσία του εαυτού του και στα δυο κείμενα. Η έμφαση που δίνει ο χρησμός στο να πάει ο Φιλοκτήτης στην Τροία οικειοθελώς, υπερνικώντας την αποστροφή που νιώθει για τον Τρωικό πόλεμο και για αυτούς που τον διεξάγουν, δείχνει πως το αγαθό που κατέχει ο ήρωας και το οποίο αναζητούν ο Οδυσσέας και το Κόμμα δεν έχει να κάνει τόσο με το μυθικό τόξο όσο με το μυαλό και την ψυχή του ήρωα, κάτι που τονίζεται ιδιαίτερα τόσο στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» όσο και στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα». Όντας ανοιχτή από δύο πλευρές, η σπηλιά του μυθικού ήρωα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο για πολύ καιρό, αλλά αφήνει τον εσώτερο εαυτό του εκτεθειμένο στη βία της εξουσίας, παρέχοντας ένα σχήμα μέσω του οποίου μπορεί κανείς να δει και να ασκήσει κριτική σε ανάλογες «σπηλαιώδεις» συνθήκες και χώρους στην κοινωνία.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιμάκου Γεωργία","Simakou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874995"],"render_values":[{"text":"uoadl:2874995","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874995","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874995","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2874995","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιμάκου Γεωργία","Simakou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2874995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874995"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο άρθρο της «Antigone, Deportee,» η Jutta Gsoels-Lorensen γράφει πως η σπηλιά στην οποία ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη δεν είναι απλά ένας τόπος τιμωρίας, αλλά επίσης μια νομική και πολιτική δομή που διέπει τον τρόπο με τον οποίο η φαινομενικά αψεγάδιαστη εξουσία διαρρηγνύει την νομικοπολιτική υπόσταση του ατόμου (114). Ωστόσο, η Αντιγόνη δεν είναι ο μοναδικός χαρακτήρας του Σοφοκλή που εξορίζεται σε μια σπηλιά. Πράγματι, η σπηλιά, η οποία συχνά αποτελεί αναπαράσταση του κόσμου στη μυθολογία και τη φιλοσοφία, καθώς και το νησί της Λήμνου γενικότερα, επιτελούν παρόμοια λειτουργία στον «Φιλοκτήτη». Μέσα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Τρωϊκού Πολέμου, ο Φιλοκτήτης περνά από την κατάσταση του πολίτη στην κατάσταση του «απόλιδος» χωρίς προφανή λόγο. Έτσι η δομή της σπηλιάς λειτουργεί ως ένας βιοπολιτικός χώρος, όπου, όπως δείχνει η ιατρική ορολογία που χρησιμοποιεί ο Σοφοκλής για να αναφερθεί στην πληγή του ήρωα, ο πολιτικός «βίος» τείνει να συρρικνώνεται σε «γυμνή ζωή». Ωστόσο, όπως όλα τα σύμβολα, έτσι και η σπηλιά έχει δύο όψεις και ενώ αναπαριστά έναν σπηλαιώδη κόσμο, ταυτόχρονα υποδεικνύει και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η ψυχή για να φτάσει στην αλήθεια (Chevalier και Gheerbrant 180-184). Εστιάζοντας στο θεατρικό έργο του Oscar Mandel «Η Κλήτευση του Φιλοκτήτη» (The Summoning of Philoctetes, 1961), καθώς και στο δυστοπικό μυθιστόρημα του George Orwell «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» (Nineteen Eighty-Four, 1949) ως μια ασυνήθιστη επανεγγραφή του μύθου του Φιλοκτήτη, αυτή η εργασία εξετάζει τη διπλή λειτουργία της έννοιας της σπηλιάς και ως συνεκδοχή της φυλακής (the carceral) και ως έναν, προσωρινά τουλάχιστον, μυστηριακό χώρο ο οποίος οδηγεί σε βαθύτερη γνώση. Πράγματι, η πληγή του Φιλοκτήτη γίνεται στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» μια αφορμή για δημιουργικότητα και αυτάρκεια, ενώ στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» το κακοφορμισμένο κιρσώδες έλκος του Winston Smith φανερώνει τη βαθύτατη δυσαρέσκειά του με τη γυμνή ζωή που επιβάλλεται από το κόμμα, κάτι που τον οδηγεί στο να αμφισβητήσει το πολιτικό σύστημα της Ωκεανίας. Έτσι, ο συμβολισμός του σπηλαίου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με το ερώτημα του τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος και με το τίμημα που συνεπάγεται η ένταξη στην κοινωνία, όπως φανερώνει η τελική συνθηκολόγηση του Φιλοκτήτη, η οποία αποτελεί προδοσία του εαυτού του και στα δυο κείμενα. Η έμφαση που δίνει ο χρησμός στο να πάει ο Φιλοκτήτης στην Τροία οικειοθελώς, υπερνικώντας την αποστροφή που νιώθει για τον Τρωικό πόλεμο και για αυτούς που τον διεξάγουν, δείχνει πως το αγαθό που κατέχει ο ήρωας και το οποίο αναζητούν ο Οδυσσέας και το Κόμμα δεν έχει να κάνει τόσο με το μυθικό τόξο όσο με το μυαλό και την ψυχή του ήρωα, κάτι που τονίζεται ιδιαίτερα τόσο στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» όσο και στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα». Όντας ανοιχτή από δύο πλευρές, η σπηλιά του μυθικού ήρωα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο για πολύ καιρό, αλλά αφήνει τον εσώτερο εαυτό του εκτεθειμένο στη βία της εξουσίας, παρέχοντας ένα σχήμα μέσω του οποίου μπορεί κανείς να δει και να ασκήσει κριτική σε ανάλογες «σπηλαιώδεις» συνθήκες και χώρους στην κοινωνία.","In “Antigone, Deportee,” Jutta Gsoels-Lorensen argues that the cave to which Antigone is sentenced is not merely a site of punishment, but also a “legal and political figuration underpinning sovereignty’s putatively ‘blameless’ rupturing of a person’s juridico-political existence” (114). However, Antigone is not the only Sophoclean character consigned to a cave; indeed, the cave, as a common representation of the world in both ritual and philosophy, and the desert island of Lemnos in general, have a similar function in Philoctetes. Within the state of emergency of the Trojan War, Philoctetes passes from being a citizen to being apolis for no apparent reason; thus, the cave construct functions as a biopolitical space where, as the medical imagery employed indicates, political bios is intended to shrink into bare life. However, like all symbols, the cave has two sides, and while it represents a cavernous regression, it also indicates, like Plato’s later parable of the cave, the tunnel-like course the soul must follow to arrive to the “truth” (Chevalier and Gheerbrant 180-184). Focusing on Oscar Mandel’s play The Summoning of Philoctetes (1961), as well as on George Orwell’s dystopian novel Nineteen Eighty-Four (1949) as an atypical rewriting of Philoctetes, this thesis aims to examine this double function of the cave construct as both a synecdoche for the carceral and a – provisionally – mystical space which leads to a deeper understanding. Indeed, Philoctetes’ wound becomes in The Summoning of Philoctetes an occasion for creativity and self-reliance, while in Nineteen Eighty-Four Winston Smith’s inflamed varicose ulcer, revelatory of his fundamental disatisfaction with the bare life imposed by the Party, leads to a questioning of the political system of Oceania. Thus, the device of the cave is inherently linked to the question of what it means to be human, and to the price that social inclusion entails, as shown by Philoctetes’ eventual capitulation in both texts, which constitutes a betrayal of himself. The oracle’s insistence that Philoctetes should come to Troy of his own free will, overcoming his aversion for the Troyan War and for those who wage it, reveals that the hero’s possession which Odysseus – or the Party – seek has to do not so much with the mythical bow as with the hero’s mind and soul, something which is highlighted both in The Summoning of Philoctetes and in Nineteen Eighty-Four. The mythical hero’s cave, being open on two sides, cannot long function as a shelter, but leaves his inner self exposed to the violence of sovereign power, and provides a schema via which one can see, and critique, similar “cavernous” conditions/spaces in society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Between the Cave and Assuming One's Place in Society: Modern Rewritings of Philoctetes"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιμάκου Γεωργία","Simakou Georgia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στο άρθρο της «Antigone, Deportee,» η Jutta Gsoels-Lorensen γράφει πως η σπηλιά στην οποία ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη δεν είναι απλά ένας τόπος τιμωρίας, αλλά επίσης μια νομική και πολιτική δομή που διέπει τον τρόπο με τον οποίο η φαινομενικά αψεγάδιαστη εξουσία διαρρηγνύει την νομικοπολιτική υπόσταση του ατόμου (114). Ωστόσο, η Αντιγόνη δεν είναι ο μοναδικός χαρακτήρας του Σοφοκλή που εξορίζεται σε μια σπηλιά. Πράγματι, η σπηλιά, η οποία συχνά αποτελεί αναπαράσταση του κόσμου στη μυθολογία και τη φιλοσοφία, καθώς και το νησί της Λήμνου γενικότερα, επιτελούν παρόμοια λειτουργία στον «Φιλοκτήτη». Μέσα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Τρωϊκού Πολέμου, ο Φιλοκτήτης περνά από την κατάσταση του πολίτη στην κατάσταση του «απόλιδος» χωρίς προφανή λόγο. Έτσι η δομή της σπηλιάς λειτουργεί ως ένας βιοπολιτικός χώρος, όπου, όπως δείχνει η ιατρική ορολογία που χρησιμοποιεί ο Σοφοκλής για να αναφερθεί στην πληγή του ήρωα, ο πολιτικός «βίος» τείνει να συρρικνώνεται σε «γυμνή ζωή». Ωστόσο, όπως όλα τα σύμβολα, έτσι και η σπηλιά έχει δύο όψεις και ενώ αναπαριστά έναν σπηλαιώδη κόσμο, ταυτόχρονα υποδεικνύει και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η ψυχή για να φτάσει στην αλήθεια (Chevalier και Gheerbrant 180-184). Εστιάζοντας στο θεατρικό έργο του Oscar Mandel «Η Κλήτευση του Φιλοκτήτη» (The Summoning of Philoctetes, 1961), καθώς και στο δυστοπικό μυθιστόρημα του George Orwell «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» (Nineteen Eighty-Four, 1949) ως μια ασυνήθιστη επανεγγραφή του μύθου του Φιλοκτήτη, αυτή η εργασία εξετάζει τη διπλή λειτουργία της έννοιας της σπηλιάς και ως συνεκδοχή της φυλακής (the carceral) και ως έναν, προσωρινά τουλάχιστον, μυστηριακό χώρο ο οποίος οδηγεί σε βαθύτερη γνώση. Πράγματι, η πληγή του Φιλοκτήτη γίνεται στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» μια αφορμή για δημιουργικότητα και αυτάρκεια, ενώ στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα» το κακοφορμισμένο κιρσώδες έλκος του Winston Smith φανερώνει τη βαθύτατη δυσαρέσκειά του με τη γυμνή ζωή που επιβάλλεται από το κόμμα, κάτι που τον οδηγεί στο να αμφισβητήσει το πολιτικό σύστημα της Ωκεανίας. Έτσι, ο συμβολισμός του σπηλαίου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με το ερώτημα του τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος και με το τίμημα που συνεπάγεται η ένταξη στην κοινωνία, όπως φανερώνει η τελική συνθηκολόγηση του Φιλοκτήτη, η οποία αποτελεί προδοσία του εαυτού του και στα δυο κείμενα. Η έμφαση που δίνει ο χρησμός στο να πάει ο Φιλοκτήτης στην Τροία οικειοθελώς, υπερνικώντας την αποστροφή που νιώθει για τον Τρωικό πόλεμο και για αυτούς που τον διεξάγουν, δείχνει πως το αγαθό που κατέχει ο ήρωας και το οποίο αναζητούν ο Οδυσσέας και το Κόμμα δεν έχει να κάνει τόσο με το μυθικό τόξο όσο με το μυαλό και την ψυχή του ήρωα, κάτι που τονίζεται ιδιαίτερα τόσο στην «Κλήτευση του Φιλοκτήτη» όσο και στο «Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα». Όντας ανοιχτή από δύο πλευρές, η σπηλιά του μυθικού ήρωα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο για πολύ καιρό, αλλά αφήνει τον εσώτερο εαυτό του εκτεθειμένο στη βία της εξουσίας, παρέχοντας ένα σχήμα μέσω του οποίου μπορεί κανείς να δει και να ασκήσει κριτική σε ανάλογες «σπηλαιώδεις» συνθήκες και χώρους στην κοινωνία.","In “Antigone, Deportee,” Jutta Gsoels-Lorensen argues that the cave to which Antigone is sentenced is not merely a site of punishment, but also a “legal and political figuration underpinning sovereignty’s putatively ‘blameless’ rupturing of a person’s juridico-political existence” (114). However, Antigone is not the only Sophoclean character consigned to a cave; indeed, the cave, as a common representation of the world in both ritual and philosophy, and the desert island of Lemnos in general, have a similar function in Philoctetes. Within the state of emergency of the Trojan War, Philoctetes passes from being a citizen to being apolis for no apparent reason; thus, the cave construct functions as a biopolitical space where, as the medical imagery employed indicates, political bios is intended to shrink into bare life. However, like all symbols, the cave has two sides, and while it represents a cavernous regression, it also indicates, like Plato’s later parable of the cave, the tunnel-like course the soul must follow to arrive to the “truth” (Chevalier and Gheerbrant 180-184). Focusing on Oscar Mandel’s play The Summoning of Philoctetes (1961), as well as on George Orwell’s dystopian novel Nineteen Eighty-Four (1949) as an atypical rewriting of Philoctetes, this thesis aims to examine this double function of the cave construct as both a synecdoche for the carceral and a – provisionally – mystical space which leads to a deeper understanding. Indeed, Philoctetes’ wound becomes in The Summoning of Philoctetes an occasion for creativity and self-reliance, while in Nineteen Eighty-Four Winston Smith’s inflamed varicose ulcer, revelatory of his fundamental disatisfaction with the bare life imposed by the Party, leads to a questioning of the political system of Oceania. Thus, the device of the cave is inherently linked to the question of what it means to be human, and to the price that social inclusion entails, as shown by Philoctetes’ eventual capitulation in both texts, which constitutes a betrayal of himself. The oracle’s insistence that Philoctetes should come to Troy of his own free will, overcoming his aversion for the Troyan War and for those who wage it, reveals that the hero’s possession which Odysseus – or the Party – seek has to do not so much with the mythical bow as with the hero’s mind and soul, something which is highlighted both in The Summoning of Philoctetes and in Nineteen Eighty-Four. The mythical hero’s cave, being open on two sides, cannot long function as a shelter, but leaves his inner self exposed to the violence of sovereign power, and provides a schema via which one can see, and critique, similar “cavernous” conditions/spaces in society."],"dc:identifier":["uoadl:2874995","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2874995"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Between the Cave and Assuming One's Place in Society: Modern Rewritings of Philoctetes"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}