{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875098"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875098","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ομοιότητα καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμία φαρμακευτικών σκευασμάτων","abstract":"Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρείται σχετικά με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης για την πρόβλεψη της βιοϊσοδυναμίας per os χορηγούμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία, εξετάζεται η ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας) και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο που υφίστανται in vivo με βάση κυρίως τις παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα), AUC (επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα - χρόνου) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης Tmax του σκευάσματος αναφοράς R). Με τη χρήση προσομοιώσεων in vitro και in vivo εξετάζονται διάφορες περιπτώσεις φαρμάκων που θεωρείται ότι ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής και πρωτοταξική κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία ενώ εξετάζεται και μία μόνο περίπτωση που θεωρείται ότι η κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους. Αναγεννήθηκαν αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης με σφάλμα και εκτιμήθηκαν οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης με σημεία και με επιφάνειες μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής. Επίσης, αναγεννήθηκαν και αντίστοιχα προσομοιωμένα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα μετά από per os χορήγηση των σκευασμάτων, θεωρώντας ότι η διάλυση αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Με βάση τα in vivo δεδομένα με σφάλμα έγινε ανάλυση διασποράς για τους λογαρίθμους των παραμέτρων Cmax και AUCTmax,R και υπολογίστηκαν τα 90% διαστήματα εμπιστοσύνης για τους λόγους των γεωμετρικών μέσων των παραμέτρων. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη, έδειξαν ότι, για τις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους και ο λόγος της σταθεράς του ρυθμού απορρόφησης ως προς τη σταθερά του ρυθμού απομάκρυνσης είναι kaR/kel>1, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που οι δείκτες f1 και f2 βρίσκονται εκτός των αποδεκτών ορίων, αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο, οι οποίες υφίστανται in vivo με βάση τη φαρμακοκινητική παράμετρο AUCTmax,R αλλά όχι πάντα με βάση την παράμετρο Cmax, ως προς την οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζονται «αυστηροί». Όταν ο λόγος των σταθερών είναι kaR/kel<1 (χαρακτηριστικά κινητικής “flip-flop”), οι δείκτες f1 και f2 στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνουν να προβλέψουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση τους δείκτες βιοϊσοδυναμίας AUCTmax,R και Cmax. Λίγες είναι οι περιπτώσεις όπου οι δείκτες αυτοί αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται σύμφωνα με τις παραμέτρους AUCTmax,R και Cmax (όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης δεν διαφέρουν πολύ, 0,75<kaT/kaR<1,32). Όσον αφορά τους δείκτες Rescigno, ξ1 και ξ2, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ των δύο υπό μελέτη σκευασμάτων που υφίστανται in vivo. Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις, όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης του σκευάσματος αναφοράς και υπό έλεγχο διαφέρουν αρκετά (kaT/kaR<0,67 και kaT/kaR>1,5), εμφανίζονται κι αυτοί πιο αυστηροί δείχνοντας διαφορές που δεν φαίνεται να υπάρχουν σύμφωνα με την παράμετρο Cmax, όταν kaR/kel>1. Όμως, οι διαφορές αυτές αντανακλούνται στις περιπτώσεις που το σκεύασμα αναφοράς χαρακτηρίζεται από κινητική “flip-flop”. Στις περιπτώσεις όπου τα δύο συγκρινόμενα σκευάσματα θεωρείται ότι ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης και διαφέρουν ως προς το ρυθμό αλλά και την έκταση της απορρόφησης του φαρμάκου, οι δείκτες f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται ευαίσθητοι και προβλέπουν την in vivo συμπεριφορά, όταν kaR/kel>1. Στην περίπτωση που ο λόγος kaR/kel<1 και το σκεύασμα υπό έλεγχο απορροφάται σε μεγαλύτερη έκταση αλλά πιο αργά από το σκεύασμα αναφοράς, οι δείκτες δεν καταφέρνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση την παράμετρο AUC. Στις περιπτώσεις που η κινητική διάλυσης / απορρόφησης περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull, οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης, f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται αυστηροί και δε συμφωνούν με τις in vivo φαρμακοκινητικές παραμέτρους ενώ βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τους δείκτες που υπολογίστηκαν από in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα κυρίως μέχρι το Tmax του σκευάσματος αναφοράς.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρείται σχετικά με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης για την πρόβλεψη της βιοϊσοδυναμίας per os χορηγούμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία, εξετάζεται η ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας) και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο που υφίστανται in vivo με βάση κυρίως τις παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα), AUC (επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα - χρόνου) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης Tmax του σκευάσματος αναφοράς R). Με τη χρήση προσομοιώσεων in vitro και in vivo εξετάζονται διάφορες περιπτώσεις φαρμάκων που θεωρείται ότι ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής και πρωτοταξική κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία ενώ εξετάζεται και μία μόνο περίπτωση που θεωρείται ότι η κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους. Αναγεννήθηκαν αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης με σφάλμα και εκτιμήθηκαν οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης με σημεία και με επιφάνειες μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής. Επίσης, αναγεννήθηκαν και αντίστοιχα προσομοιωμένα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα μετά από per os χορήγηση των σκευασμάτων, θεωρώντας ότι η διάλυση αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Με βάση τα in vivo δεδομένα με σφάλμα έγινε ανάλυση διασποράς για τους λογαρίθμους των παραμέτρων Cmax και AUCTmax,R και υπολογίστηκαν τα 90% διαστήματα εμπιστοσύνης για τους λόγους των γεωμετρικών μέσων των παραμέτρων. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη, έδειξαν ότι, για τις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους και ο λόγος της σταθεράς του ρυθμού απορρόφησης ως προς τη σταθερά του ρυθμού απομάκρυνσης είναι kaR/kel&gt;1, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που οι δείκτες f1 και f2 βρίσκονται εκτός των αποδεκτών ορίων, αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο, οι οποίες υφίστανται in vivo με βάση τη φαρμακοκινητική παράμετρο AUCTmax,R αλλά όχι πάντα με βάση την παράμετρο Cmax, ως προς την οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζονται «αυστηροί». Όταν ο λόγος των σταθερών είναι kaR/kel&lt;1 (χαρακτηριστικά κινητικής “flip-flop”), οι δείκτες f1 και f2 στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνουν να προβλέψουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση τους δείκτες βιοϊσοδυναμίας AUCTmax,R και Cmax. Λίγες είναι οι περιπτώσεις όπου οι δείκτες αυτοί αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται σύμφωνα με τις παραμέτρους AUCTmax,R και Cmax (όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης δεν διαφέρουν πολύ, 0,75&lt;kaT/kaR&lt;1,32). Όσον αφορά τους δείκτες Rescigno, ξ1 και ξ2, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ των δύο υπό μελέτη σκευασμάτων που υφίστανται in vivo. Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις, όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης του σκευάσματος αναφοράς και υπό έλεγχο διαφέρουν αρκετά (kaT/kaR&lt;0,67 και kaT/kaR&gt;1,5), εμφανίζονται κι αυτοί πιο αυστηροί δείχνοντας διαφορές που δεν φαίνεται να υπάρχουν σύμφωνα με την παράμετρο Cmax, όταν kaR/kel&gt;1. Όμως, οι διαφορές αυτές αντανακλούνται στις περιπτώσεις που το σκεύασμα αναφοράς χαρακτηρίζεται από κινητική “flip-flop”. Στις περιπτώσεις όπου τα δύο συγκρινόμενα σκευάσματα θεωρείται ότι ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης και διαφέρουν ως προς το ρυθμό αλλά και την έκταση της απορρόφησης του φαρμάκου, οι δείκτες f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται ευαίσθητοι και προβλέπουν την in vivo συμπεριφορά, όταν kaR/kel&gt;1. Στην περίπτωση που ο λόγος kaR/kel&lt;1 και το σκεύασμα υπό έλεγχο απορροφάται σε μεγαλύτερη έκταση αλλά πιο αργά από το σκεύασμα αναφοράς, οι δείκτες δεν καταφέρνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση την παράμετρο AUC. Στις περιπτώσεις που η κινητική διάλυσης / απορρόφησης περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull, οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης, f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται αυστηροί και δε συμφωνούν με τις in vivo φαρμακοκινητικές παραμέτρους ενώ βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τους δείκτες που υπολογίστηκαν από in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα κυρίως μέχρι το Tmax του σκευάσματος αναφοράς.","abstract_has_math":false,"creators":["Περικλέους Σόνια","Perikleous Sonia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875098"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875098","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875098","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875098","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875098","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Περικλέους Σόνια","Perikleous Sonia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875098","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875098"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρείται σχετικά με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης για την πρόβλεψη της βιοϊσοδυναμίας per os χορηγούμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία, εξετάζεται η ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας) και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο που υφίστανται in vivo με βάση κυρίως τις παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα), AUC (επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα - χρόνου) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης Tmax του σκευάσματος αναφοράς R). Με τη χρήση προσομοιώσεων in vitro και in vivo εξετάζονται διάφορες περιπτώσεις φαρμάκων που θεωρείται ότι ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής και πρωτοταξική κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία ενώ εξετάζεται και μία μόνο περίπτωση που θεωρείται ότι η κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους. Αναγεννήθηκαν αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης με σφάλμα και εκτιμήθηκαν οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης με σημεία και με επιφάνειες μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής. Επίσης, αναγεννήθηκαν και αντίστοιχα προσομοιωμένα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα μετά από per os χορήγηση των σκευασμάτων, θεωρώντας ότι η διάλυση αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Με βάση τα in vivo δεδομένα με σφάλμα έγινε ανάλυση διασποράς για τους λογαρίθμους των παραμέτρων Cmax και AUCTmax,R και υπολογίστηκαν τα 90% διαστήματα εμπιστοσύνης για τους λόγους των γεωμετρικών μέσων των παραμέτρων. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη, έδειξαν ότι, για τις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους και ο λόγος της σταθεράς του ρυθμού απορρόφησης ως προς τη σταθερά του ρυθμού απομάκρυνσης είναι kaR/kel>1, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που οι δείκτες f1 και f2 βρίσκονται εκτός των αποδεκτών ορίων, αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο, οι οποίες υφίστανται in vivo με βάση τη φαρμακοκινητική παράμετρο AUCTmax,R αλλά όχι πάντα με βάση την παράμετρο Cmax, ως προς την οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζονται «αυστηροί». Όταν ο λόγος των σταθερών είναι kaR/kel<1 (χαρακτηριστικά κινητικής “flip-flop”), οι δείκτες f1 και f2 στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνουν να προβλέψουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση τους δείκτες βιοϊσοδυναμίας AUCTmax,R και Cmax. Λίγες είναι οι περιπτώσεις όπου οι δείκτες αυτοί αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται σύμφωνα με τις παραμέτρους AUCTmax,R και Cmax (όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης δεν διαφέρουν πολύ, 0,75<kaT/kaR<1,32). Όσον αφορά τους δείκτες Rescigno, ξ1 και ξ2, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ των δύο υπό μελέτη σκευασμάτων που υφίστανται in vivo. Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις, όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης του σκευάσματος αναφοράς και υπό έλεγχο διαφέρουν αρκετά (kaT/kaR<0,67 και kaT/kaR>1,5), εμφανίζονται κι αυτοί πιο αυστηροί δείχνοντας διαφορές που δεν φαίνεται να υπάρχουν σύμφωνα με την παράμετρο Cmax, όταν kaR/kel>1. Όμως, οι διαφορές αυτές αντανακλούνται στις περιπτώσεις που το σκεύασμα αναφοράς χαρακτηρίζεται από κινητική “flip-flop”. Στις περιπτώσεις όπου τα δύο συγκρινόμενα σκευάσματα θεωρείται ότι ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης και διαφέρουν ως προς το ρυθμό αλλά και την έκταση της απορρόφησης του φαρμάκου, οι δείκτες f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται ευαίσθητοι και προβλέπουν την in vivo συμπεριφορά, όταν kaR/kel>1. Στην περίπτωση που ο λόγος kaR/kel<1 και το σκεύασμα υπό έλεγχο απορροφάται σε μεγαλύτερη έκταση αλλά πιο αργά από το σκεύασμα αναφοράς, οι δείκτες δεν καταφέρνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση την παράμετρο AUC. Στις περιπτώσεις που η κινητική διάλυσης / απορρόφησης περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull, οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης, f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται αυστηροί και δε συμφωνούν με τις in vivo φαρμακοκινητικές παραμέτρους ενώ βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τους δείκτες που υπολογίστηκαν από in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα κυρίως μέχρι το Tmax του σκευάσματος αναφοράς.","In recent years, there has been increasing interest in whether in vitro dissolution curve comparison indices reflect the bioequivalence of per os administered pharmaceutical products. The goal of the present study was to examine the sensitivity of in vitro dissolution curve comparison indices, namely of f1 (difference factor), f2 (similarity factor), ξ1 and ξ2 (Rescigno indices), to reflect differences observed in vivo between a reference and a test product for the parameters used in bioequivalence studies, i.e. Cmax (maximum drug concentration in blood), AUC (area under the blood concentration-time curve) and AUCTmax,R (partial area up to the time of maximum concentration, Tmax, of the reference formulation R). Several series of simulated in vitro and in vivo data were generated assuming one-compartment distribution model and first-order dissolution / input kinetics and one case assuming Weibull dissolution / input kinetics. Various scenarios were considered by varying rate and extent of absorption. Also, particular emphasis was given in cases of drugs that dissolve and enter the blood stream with the same rate but differ in their elimination characteristics. Simulated cumulative dissolution data with error were regenerated and the direct curve comparison indices f1, f2 ξ1 and ξ2 were calculated up to two cutoff points. The respective simulated in vivo data after per os administration of the formulations were regenerated assuming that dissolution fully reflects the drug input into the general circulation. Twenty four virtual subjects were generated per scenario using in vivo data with error. Analysis of variance was performed for the log transformed values of Cmax and AUCTmax,R, and the 90% confidence intervals for the geometric means ratios of the parameters were calculated. The results of the study show that, for drugs that dissolve and enter the blood stream with the same rate but differ in their elimination characteristics and the ratio of the absorption to the elimination rate constant is kaR/kel>1, in the majority of cases where f1 and f2 are outside the similarity limits, they correctly reflect in vivo differences for the parameter AUCTmax,R, but not always for Cmax, thus appearing rather conservative in relation to this parameter. When the ratio of rate constants is kaR/kel<1 (“flip-flop” kinetics), f1 and f2, in the majority of cases, correctly reflect in vivo differences for AUCTmax,R and Cmax. In only few cases, where the absorption rate constants have quite similar values, (i.e. 0,75<kaT/kaR<1,32) indices f1 and f2 fail to predict differences based on AUCTmax, R and Cmax parameters. Rescigno ξ1 and ξ2 indices, in the majority of cases, fail to detect the observed in vivo differences between the two formulations. In some cases, when kaR/kel>1 and the absorption rate constants have quite different values (i.e. kaT/kaR<0,67 and kaT/kaR>1,67), ξ1 and ξ2 also appear conservative showing differences that do not exist in vivo according to Cmax. However, these differences are correctly reflected in cases where the reference formulation is characterized by “flip-flop” kinetics. In the cases where the two compared formulations follow first-order dissolution / input kinetics and show difference not only in the rate but also in the extent of absorption, the indices f1, f2, ξ1 and ξ2 appear to be quite sensitive and predict the in vivo behavior when the ratio of rate constants is kaR/kel>1. When the ratio is kaR/kel<1 and the test formulation is absorbed in greater extent but more slowly than the reference formulation, the indices fail to detect the differences existing in vivo according to the parameter AUC. In the case where Weibull dissolution / input kinetics was assumed, the in vitro dissolution curve comparison indices,, f1, f2, ξ1 and ξ2 appear quite conservative and not in accordance with the in vivo pharmacokinetic parameters Cmax and AUCTmax,R whilst they are in full agreement with the direct curve comparison indices calculated from in vivo data, mainly up to the Tmax of the reference formulation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ομοιότητα καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμία φαρμακευτικών σκευασμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Περικλέους Σόνια","Perikleous Sonia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρατηρείται σχετικά με τη δυνατότητα χρησιμοποίησης των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης για την πρόβλεψη της βιοϊσοδυναμίας per os χορηγούμενων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία, εξετάζεται η ευαισθησία των δεικτών άμεσης σύγκρισης in vitro καμπυλών διάλυσης, f1 (δείκτης διαφοράς), f2 (δείκτης ομοιότητας) και ξ1, ξ2 (δείκτες Rescigno) στο να αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο που υφίστανται in vivo με βάση κυρίως τις παραμέτρους Cmax (μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου στο αίμα), AUC (επιφάνεια κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα - χρόνου) και AUCTmax,R (μερική επιφάνεια μέχρι το χρόνο μέγιστης συγκέντρωσης Tmax του σκευάσματος αναφοράς R). Με τη χρήση προσομοιώσεων in vitro και in vivo εξετάζονται διάφορες περιπτώσεις φαρμάκων που θεωρείται ότι ακολουθούν μονοδιαμερισματική κινητική κατανομής και πρωτοταξική κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία ενώ εξετάζεται και μία μόνο περίπτωση που θεωρείται ότι η κινητική διάλυσης / εισόδου του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους. Αναγεννήθηκαν αθροιστικά προσομοιωμένα δεδομένα διάλυσης με σφάλμα και εκτιμήθηκαν οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης με σημεία και με επιφάνειες μέχρι δύο συγκεκριμένους χρόνους αποκοπής. Επίσης, αναγεννήθηκαν και αντίστοιχα προσομοιωμένα in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα μετά από per os χορήγηση των σκευασμάτων, θεωρώντας ότι η διάλυση αντανακλά πλήρως την είσοδο του φαρμάκου στη γενική κυκλοφορία. Με βάση τα in vivo δεδομένα με σφάλμα έγινε ανάλυση διασποράς για τους λογαρίθμους των παραμέτρων Cmax και AUCTmax,R και υπολογίστηκαν τα 90% διαστήματα εμπιστοσύνης για τους λόγους των γεωμετρικών μέσων των παραμέτρων. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη, έδειξαν ότι, για τις περιπτώσεις φαρμάκων που διαλύονται και εισέρχονται στον οργανισμό με τον ίδιο ρυθμό αλλά διαφέρουν ως προς τα χαρακτηριστικά απομάκρυνσής τους και ο λόγος της σταθεράς του ρυθμού απορρόφησης ως προς τη σταθερά του ρυθμού απομάκρυνσης είναι kaR/kel>1, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που οι δείκτες f1 και f2 βρίσκονται εκτός των αποδεκτών ορίων, αντανακλούν διαφορές μεταξύ του σκευάσματος αναφοράς και του σκευάσματος υπό έλεγχο, οι οποίες υφίστανται in vivo με βάση τη φαρμακοκινητική παράμετρο AUCTmax,R αλλά όχι πάντα με βάση την παράμετρο Cmax, ως προς την οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζονται «αυστηροί». Όταν ο λόγος των σταθερών είναι kaR/kel<1 (χαρακτηριστικά κινητικής “flip-flop”), οι δείκτες f1 και f2 στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνουν να προβλέψουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση τους δείκτες βιοϊσοδυναμίας AUCTmax,R και Cmax. Λίγες είναι οι περιπτώσεις όπου οι δείκτες αυτοί αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται σύμφωνα με τις παραμέτρους AUCTmax,R και Cmax (όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης δεν διαφέρουν πολύ, 0,75<kaT/kaR<1,32). Όσον αφορά τους δείκτες Rescigno, ξ1 και ξ2, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτυγχάνουν να ανιχνεύσουν τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ των δύο υπό μελέτη σκευασμάτων που υφίστανται in vivo. Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις, όταν οι σταθερές του ρυθμού απορρόφησης του σκευάσματος αναφοράς και υπό έλεγχο διαφέρουν αρκετά (kaT/kaR<0,67 και kaT/kaR>1,5), εμφανίζονται κι αυτοί πιο αυστηροί δείχνοντας διαφορές που δεν φαίνεται να υπάρχουν σύμφωνα με την παράμετρο Cmax, όταν kaR/kel>1. Όμως, οι διαφορές αυτές αντανακλούνται στις περιπτώσεις που το σκεύασμα αναφοράς χαρακτηρίζεται από κινητική “flip-flop”. Στις περιπτώσεις όπου τα δύο συγκρινόμενα σκευάσματα θεωρείται ότι ακολουθούν πρωτοταξική κινητική διάλυσης και διαφέρουν ως προς το ρυθμό αλλά και την έκταση της απορρόφησης του φαρμάκου, οι δείκτες f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται ευαίσθητοι και προβλέπουν την in vivo συμπεριφορά, όταν kaR/kel>1. Στην περίπτωση που ο λόγος kaR/kel<1 και το σκεύασμα υπό έλεγχο απορροφάται σε μεγαλύτερη έκταση αλλά πιο αργά από το σκεύασμα αναφοράς, οι δείκτες δεν καταφέρνουν να ανιχνεύσουν τις διαφορές που υφίστανται με βάση την παράμετρο AUC. Στις περιπτώσεις που η κινητική διάλυσης / απορρόφησης περιγράφεται από τη συνάρτηση Weibull, οι δείκτες άμεσης σύγκρισης καμπυλών in vitro διάλυσης, f1, f2, ξ1 και ξ2 εμφανίζονται αυστηροί και δε συμφωνούν με τις in vivo φαρμακοκινητικές παραμέτρους ενώ βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τους δείκτες που υπολογίστηκαν από in vivo δεδομένα συγκέντρωσης του φαρμάκου στο αίμα κυρίως μέχρι το Tmax του σκευάσματος αναφοράς.","In recent years, there has been increasing interest in whether in vitro dissolution curve comparison indices reflect the bioequivalence of per os administered pharmaceutical products. The goal of the present study was to examine the sensitivity of in vitro dissolution curve comparison indices, namely of f1 (difference factor), f2 (similarity factor), ξ1 and ξ2 (Rescigno indices), to reflect differences observed in vivo between a reference and a test product for the parameters used in bioequivalence studies, i.e. Cmax (maximum drug concentration in blood), AUC (area under the blood concentration-time curve) and AUCTmax,R (partial area up to the time of maximum concentration, Tmax, of the reference formulation R). Several series of simulated in vitro and in vivo data were generated assuming one-compartment distribution model and first-order dissolution / input kinetics and one case assuming Weibull dissolution / input kinetics. Various scenarios were considered by varying rate and extent of absorption. Also, particular emphasis was given in cases of drugs that dissolve and enter the blood stream with the same rate but differ in their elimination characteristics. Simulated cumulative dissolution data with error were regenerated and the direct curve comparison indices f1, f2 ξ1 and ξ2 were calculated up to two cutoff points. The respective simulated in vivo data after per os administration of the formulations were regenerated assuming that dissolution fully reflects the drug input into the general circulation. Twenty four virtual subjects were generated per scenario using in vivo data with error. Analysis of variance was performed for the log transformed values of Cmax and AUCTmax,R, and the 90% confidence intervals for the geometric means ratios of the parameters were calculated. The results of the study show that, for drugs that dissolve and enter the blood stream with the same rate but differ in their elimination characteristics and the ratio of the absorption to the elimination rate constant is kaR/kel>1, in the majority of cases where f1 and f2 are outside the similarity limits, they correctly reflect in vivo differences for the parameter AUCTmax,R, but not always for Cmax, thus appearing rather conservative in relation to this parameter. When the ratio of rate constants is kaR/kel<1 (“flip-flop” kinetics), f1 and f2, in the majority of cases, correctly reflect in vivo differences for AUCTmax,R and Cmax. In only few cases, where the absorption rate constants have quite similar values, (i.e. 0,75<kaT/kaR<1,32) indices f1 and f2 fail to predict differences based on AUCTmax, R and Cmax parameters. Rescigno ξ1 and ξ2 indices, in the majority of cases, fail to detect the observed in vivo differences between the two formulations. In some cases, when kaR/kel>1 and the absorption rate constants have quite different values (i.e. kaT/kaR<0,67 and kaT/kaR>1,67), ξ1 and ξ2 also appear conservative showing differences that do not exist in vivo according to Cmax. However, these differences are correctly reflected in cases where the reference formulation is characterized by “flip-flop” kinetics. In the cases where the two compared formulations follow first-order dissolution / input kinetics and show difference not only in the rate but also in the extent of absorption, the indices f1, f2, ξ1 and ξ2 appear to be quite sensitive and predict the in vivo behavior when the ratio of rate constants is kaR/kel>1. When the ratio is kaR/kel<1 and the test formulation is absorbed in greater extent but more slowly than the reference formulation, the indices fail to detect the differences existing in vivo according to the parameter AUC. In the case where Weibull dissolution / input kinetics was assumed, the in vitro dissolution curve comparison indices,, f1, f2, ξ1 and ξ2 appear quite conservative and not in accordance with the in vivo pharmacokinetic parameters Cmax and AUCTmax,R whilst they are in full agreement with the direct curve comparison indices calculated from in vivo data, mainly up to the Tmax of the reference formulation."],"dc:identifier":["uoadl:2875098","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875098"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ομοιότητα καμπυλών διάλυσης και βιοϊσοδυναμία φαρμακευτικών σκευασμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}