{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875113"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875113","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση διαλειμματικής και συνεχόμενης άσκησης στην καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Εισαγωγή: Η καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί ένα σύνθετο κλινικό σύνδρομο, το οποίο προκύπτει από δομική ή λειτουργική βλάβη της κοιλιακής πλήρωσης ή εξώθησης του αίματος. Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, στην οποία αναφέρεται και η παρούσα ανασκόπηση, παρουσιάζουν αλλοιώσεις στο καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και μυοσκελετικό τους σύστημα. Η καρδιοαγγειακή αποκατάσταση στοχεύει στη μείωση αυτών των παθολογικών αλλαγών και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η διαλειμματική και συνεχής άσκηση αποτελούν κύριους τρόπους αερόβιας άσκησης στην καρδιοαγγειακή αποκατάσταση και ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να τις συγκρίνει, ώστε να παρουσιαστεί ο βέλτιστος τρόπος άσκησης. Μέθοδος: Διεξήχθη έρευνα σε βάσεις δεδομένων (PubMed, Google scholar και Cochrane Controlled Register of Trials) για μελέτες άσκησης και μετα-αναλύσεις σε σταθερούς ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τους όρους: καρδιοαγγειακή αποκατάσταση, χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, διαλειμματική, συνεχής άσκηση. Οι έρευνες αξιολογήθηκαν με βάση το PEDro ώστε να πληρούν τις αρχές της εγκυρότητας και αντικειμενικότητας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των ερευνών αποδεικνύει την υπεροχή της διαλειμματικής άσκησης στην αύξηση της ικανότητας για άσκηση σε σύγκριση με τη συνεχή άσκηση. Επιπλέον, η διαλειμματική άσκηση σχετίζεται με αναστροφή της αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας, τη μείωση των επιπέδων των νατριουρητικών πεπτιδίων, τη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας, της ποιότητας ζωής και της αναπνευστικής ενόρμησης. Από την άλλη πλευρά, η συνεχής άσκηση φαίνεται να αυξάνει λιγότερο την ικανότητα για άσκηση, αλλά ίσως να βελτιώνει στον ίδιο βαθμό την ποιότητα ζωής και τις υπόλοιπες καρδιοαγγειακές και αναπνευστικές παραμέτρους. Συμπεράσματα: Μέσω ερευνών και μετα-αναλύσεων προκύπτει η υπεροχή της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης στην βελτίωση της ικανότητας για άσκησης. Παρόλα αυτά πρέπει να μελετηθεί περεταίρω η αποδοτικότητα και η ασφάλεια των προγραμμάτων της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης .","abstract_html":"Εισαγωγή: Η καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί ένα σύνθετο κλινικό σύνδρομο, το οποίο προκύπτει από δομική ή λειτουργική βλάβη της κοιλιακής πλήρωσης ή εξώθησης του αίματος. Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, στην οποία αναφέρεται και η παρούσα ανασκόπηση, παρουσιάζουν αλλοιώσεις στο καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και μυοσκελετικό τους σύστημα. Η καρδιοαγγειακή αποκατάσταση στοχεύει στη μείωση αυτών των παθολογικών αλλαγών και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η διαλειμματική και συνεχής άσκηση αποτελούν κύριους τρόπους αερόβιας άσκησης στην καρδιοαγγειακή αποκατάσταση και ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να τις συγκρίνει, ώστε να παρουσιαστεί ο βέλτιστος τρόπος άσκησης. Μέθοδος: Διεξήχθη έρευνα σε βάσεις δεδομένων (PubMed, Google scholar και Cochrane Controlled Register of Trials) για μελέτες άσκησης και μετα-αναλύσεις σε σταθερούς ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τους όρους: καρδιοαγγειακή αποκατάσταση, χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, διαλειμματική, συνεχής άσκηση. Οι έρευνες αξιολογήθηκαν με βάση το PEDro ώστε να πληρούν τις αρχές της εγκυρότητας και αντικειμενικότητας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των ερευνών αποδεικνύει την υπεροχή της διαλειμματικής άσκησης στην αύξηση της ικανότητας για άσκηση σε σύγκριση με τη συνεχή άσκηση. Επιπλέον, η διαλειμματική άσκηση σχετίζεται με αναστροφή της αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας, τη μείωση των επιπέδων των νατριουρητικών πεπτιδίων, τη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας, της ποιότητας ζωής και της αναπνευστικής ενόρμησης. Από την άλλη πλευρά, η συνεχής άσκηση φαίνεται να αυξάνει λιγότερο την ικανότητα για άσκηση, αλλά ίσως να βελτιώνει στον ίδιο βαθμό την ποιότητα ζωής και τις υπόλοιπες καρδιοαγγειακές και αναπνευστικές παραμέτρους. Συμπεράσματα: Μέσω ερευνών και μετα-αναλύσεων προκύπτει η υπεροχή της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης στην βελτίωση της ικανότητας για άσκησης. Παρόλα αυτά πρέπει να μελετηθεί περεταίρω η αποδοτικότητα και η ασφάλεια των προγραμμάτων της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης .","abstract_has_math":false,"creators":["Τρίμπαλη Μαρίνα-Σοφία","Trimpali Marina-Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875113"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875113","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875113","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875113","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875113","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τρίμπαλη Μαρίνα-Σοφία","Trimpali Marina-Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875113","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875113"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί ένα σύνθετο κλινικό σύνδρομο, το οποίο προκύπτει από δομική ή λειτουργική βλάβη της κοιλιακής πλήρωσης ή εξώθησης του αίματος. Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, στην οποία αναφέρεται και η παρούσα ανασκόπηση, παρουσιάζουν αλλοιώσεις στο καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και μυοσκελετικό τους σύστημα. Η καρδιοαγγειακή αποκατάσταση στοχεύει στη μείωση αυτών των παθολογικών αλλαγών και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η διαλειμματική και συνεχής άσκηση αποτελούν κύριους τρόπους αερόβιας άσκησης στην καρδιοαγγειακή αποκατάσταση και ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να τις συγκρίνει, ώστε να παρουσιαστεί ο βέλτιστος τρόπος άσκησης. Μέθοδος: Διεξήχθη έρευνα σε βάσεις δεδομένων (PubMed, Google scholar και Cochrane Controlled Register of Trials) για μελέτες άσκησης και μετα-αναλύσεις σε σταθερούς ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τους όρους: καρδιοαγγειακή αποκατάσταση, χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, διαλειμματική, συνεχής άσκηση. Οι έρευνες αξιολογήθηκαν με βάση το PEDro ώστε να πληρούν τις αρχές της εγκυρότητας και αντικειμενικότητας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των ερευνών αποδεικνύει την υπεροχή της διαλειμματικής άσκησης στην αύξηση της ικανότητας για άσκηση σε σύγκριση με τη συνεχή άσκηση. Επιπλέον, η διαλειμματική άσκηση σχετίζεται με αναστροφή της αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας, τη μείωση των επιπέδων των νατριουρητικών πεπτιδίων, τη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας, της ποιότητας ζωής και της αναπνευστικής ενόρμησης. Από την άλλη πλευρά, η συνεχής άσκηση φαίνεται να αυξάνει λιγότερο την ικανότητα για άσκηση, αλλά ίσως να βελτιώνει στον ίδιο βαθμό την ποιότητα ζωής και τις υπόλοιπες καρδιοαγγειακές και αναπνευστικές παραμέτρους. Συμπεράσματα: Μέσω ερευνών και μετα-αναλύσεων προκύπτει η υπεροχή της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης στην βελτίωση της ικανότητας για άσκησης. Παρόλα αυτά πρέπει να μελετηθεί περεταίρω η αποδοτικότητα και η ασφάλεια των προγραμμάτων της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης .","Background: Heart failure is a complex clinical syndrome that results from any structural or functional impairment of ventricular filling or ejection of blood. Patients with chronic heart failure in which this review focuses on, present severe abnormalities in the cardiovascular, respiratory and musculoskeletal system. Cardiac rehabilitation aims to reduce these alterations and improve quality of life. Two main modalities have been described in cardiac rehabilitation, high-intensity interval training, and moderate-intensity continuous exercise training.The current review aims at comparing interval/intermittent and continuous training in heart failure patients in order to present the most beneficial training protocol for cardiac rehabilitation. Methods: It was conducted database search (PubMed, Google Scholar, and Cochrane Controlled Register of Trials) for exercise-based trials and meta-analyses in stable patients with chronic heart failure with reduced or preserved ejection fraction with the terms: cardiac rehabilitation, chronic heart failure, high-intensity interval training, and continuous exercise training. Studies evaluated in PEDro in order to be characterized by validity and objectivity. Results: Most of the trials showed that high-intensity interval exercise training increases peakVO2 to a greater extent than continuous exercise. Additionally, high-intensity interval exercise may reverse left ventricular remodeling, reduce pro-BNP levels and also improve endothelial function, quality of life and respiratory drive. On the other hand, continuous training appears to increase in a lesser extend exercise capacity, but it may improve at an identical level quality of life and all other cardiorespiratory parameters. Conclusions: Several number of studies demonstrate that interval exercise training increases peak VO2 more than continuous exercise training. However, better- designed studies are still needed to establish the safety and efficiency of interval exercise training."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση διαλειμματικής και συνεχόμενης άσκησης στην καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τρίμπαλη Μαρίνα-Σοφία","Trimpali Marina-Sofia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί ένα σύνθετο κλινικό σύνδρομο, το οποίο προκύπτει από δομική ή λειτουργική βλάβη της κοιλιακής πλήρωσης ή εξώθησης του αίματος. Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, στην οποία αναφέρεται και η παρούσα ανασκόπηση, παρουσιάζουν αλλοιώσεις στο καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και μυοσκελετικό τους σύστημα. Η καρδιοαγγειακή αποκατάσταση στοχεύει στη μείωση αυτών των παθολογικών αλλαγών και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η διαλειμματική και συνεχής άσκηση αποτελούν κύριους τρόπους αερόβιας άσκησης στην καρδιοαγγειακή αποκατάσταση και ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να τις συγκρίνει, ώστε να παρουσιαστεί ο βέλτιστος τρόπος άσκησης. Μέθοδος: Διεξήχθη έρευνα σε βάσεις δεδομένων (PubMed, Google scholar και Cochrane Controlled Register of Trials) για μελέτες άσκησης και μετα-αναλύσεις σε σταθερούς ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τους όρους: καρδιοαγγειακή αποκατάσταση, χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, διαλειμματική, συνεχής άσκηση. Οι έρευνες αξιολογήθηκαν με βάση το PEDro ώστε να πληρούν τις αρχές της εγκυρότητας και αντικειμενικότητας. Αποτελέσματα: Η πλειοψηφία των ερευνών αποδεικνύει την υπεροχή της διαλειμματικής άσκησης στην αύξηση της ικανότητας για άσκηση σε σύγκριση με τη συνεχή άσκηση. Επιπλέον, η διαλειμματική άσκηση σχετίζεται με αναστροφή της αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας, τη μείωση των επιπέδων των νατριουρητικών πεπτιδίων, τη βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας, της ποιότητας ζωής και της αναπνευστικής ενόρμησης. Από την άλλη πλευρά, η συνεχής άσκηση φαίνεται να αυξάνει λιγότερο την ικανότητα για άσκηση, αλλά ίσως να βελτιώνει στον ίδιο βαθμό την ποιότητα ζωής και τις υπόλοιπες καρδιοαγγειακές και αναπνευστικές παραμέτρους. Συμπεράσματα: Μέσω ερευνών και μετα-αναλύσεων προκύπτει η υπεροχή της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης στην βελτίωση της ικανότητας για άσκησης. Παρόλα αυτά πρέπει να μελετηθεί περεταίρω η αποδοτικότητα και η ασφάλεια των προγραμμάτων της υψηλής έντασης διαλειμματικής άσκησης .","Background: Heart failure is a complex clinical syndrome that results from any structural or functional impairment of ventricular filling or ejection of blood. Patients with chronic heart failure in which this review focuses on, present severe abnormalities in the cardiovascular, respiratory and musculoskeletal system. Cardiac rehabilitation aims to reduce these alterations and improve quality of life. Two main modalities have been described in cardiac rehabilitation, high-intensity interval training, and moderate-intensity continuous exercise training.The current review aims at comparing interval/intermittent and continuous training in heart failure patients in order to present the most beneficial training protocol for cardiac rehabilitation. Methods: It was conducted database search (PubMed, Google Scholar, and Cochrane Controlled Register of Trials) for exercise-based trials and meta-analyses in stable patients with chronic heart failure with reduced or preserved ejection fraction with the terms: cardiac rehabilitation, chronic heart failure, high-intensity interval training, and continuous exercise training. Studies evaluated in PEDro in order to be characterized by validity and objectivity. Results: Most of the trials showed that high-intensity interval exercise training increases peakVO2 to a greater extent than continuous exercise. Additionally, high-intensity interval exercise may reverse left ventricular remodeling, reduce pro-BNP levels and also improve endothelial function, quality of life and respiratory drive. On the other hand, continuous training appears to increase in a lesser extend exercise capacity, but it may improve at an identical level quality of life and all other cardiorespiratory parameters. Conclusions: Several number of studies demonstrate that interval exercise training increases peak VO2 more than continuous exercise training. However, better- designed studies are still needed to establish the safety and efficiency of interval exercise training."],"dc:identifier":["uoadl:2875113","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875113"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση διαλειμματικής και συνεχόμενης άσκησης στην καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}