{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875126"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875126","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Περιεγχειρητική φροντίδα ασθενών με ρευματολογικά νοσήματα","abstract":"Η ειδικότητα της ρευματολογίας καλείται να διαγνώσει, να αντιμετωπίσει τα κλινικά συμπτώματα, και να θεραπεύσει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, κάποιες εκ των οποίων εντοπίζονται στις αρθρώσεις, ενώ κάποιες άλλες έχουν συστηματική φύση και μπορούν να πλήξουν τους συνδετικούς ιστούς σε πολλά σημεία τους σώματος. Όλες, όμως, έχουν κοινά σημεία τον εκφυλισμό και την προοδευτικότητα, με χαρακτηριστικές περιόδους εξάρσεων και υφέσεων- που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν- και την σταδιακή μείωση της λειτουργικής ικανότητας των ατόμων που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναπηρία ή ακόμα και στο θάνατο. Κατά την δεκαετία του ’90 καινούργιες ανακαλύψεις στο εργαστήριο βοήθησαν στο να γίνουν περισσότερα κατανοητά τα παθοφυσιολογικά συμβάματα που διέπουν τις ρευματικές κλινικές οντότητες, και κατά συνέπεια να δοθεί μία ώθηση στην φαρμακευτική αντιμετώπισή τους. Αυτά τα νέα φάρμακα (βιολογικοί DMARD) προστέθηκαν στην φαρέτρα των κλινικών ρευματολόγων, σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνταν για τις ασθένειες αυτές. Η πολυδιάστατη φύση των ρευματικών νοσημάτων καθιστά συχνά την πολυφαρμακία αναπόφευκτη, γεγονός που δυσκολεύει αρκετά την διαχείριση της αγωγής ενός ασθενούς κατά την περιεγχειρητική περίοδο. Οι κατευθυντήριες γραμμές που εκδίδουν και αναθεωρούν τακτικά οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν πολύτιμο σύμμαχο των γιατρών, προσθέτουν, όμως πάντα ότι η κλινική συνεκτίμηση είναι απαραίτητη και ότι την τελική απόφαση λαμβάνεται πάντα από τον θεράποντα. Με άλλα λόγια, οι κατευθυντήριες γραμμές που βασίζονται σε συστηματικές ανασκοπήσεις, expert opinions και συνήθως μικρού δείγματος κλινικές μελέτες αποτελούν ένα αδρό οδοδεικτικό πλαίσιο, αλλά δεν θεωρούνται πρωτόκολλα διαχείρισης που πρέπει να ακολουθούνται πιστά.","abstract_html":"Η ειδικότητα της ρευματολογίας καλείται να διαγνώσει, να αντιμετωπίσει τα κλινικά συμπτώματα, και να θεραπεύσει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, κάποιες εκ των οποίων εντοπίζονται στις αρθρώσεις, ενώ κάποιες άλλες έχουν συστηματική φύση και μπορούν να πλήξουν τους συνδετικούς ιστούς σε πολλά σημεία τους σώματος. Όλες, όμως, έχουν κοινά σημεία τον εκφυλισμό και την προοδευτικότητα, με χαρακτηριστικές περιόδους εξάρσεων και υφέσεων- που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν- και την σταδιακή μείωση της λειτουργικής ικανότητας των ατόμων που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναπηρία ή ακόμα και στο θάνατο. Κατά την δεκαετία του ’90 καινούργιες ανακαλύψεις στο εργαστήριο βοήθησαν στο να γίνουν περισσότερα κατανοητά τα παθοφυσιολογικά συμβάματα που διέπουν τις ρευματικές κλινικές οντότητες, και κατά συνέπεια να δοθεί μία ώθηση στην φαρμακευτική αντιμετώπισή τους. Αυτά τα νέα φάρμακα (βιολογικοί DMARD) προστέθηκαν στην φαρέτρα των κλινικών ρευματολόγων, σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνταν για τις ασθένειες αυτές. Η πολυδιάστατη φύση των ρευματικών νοσημάτων καθιστά συχνά την πολυφαρμακία αναπόφευκτη, γεγονός που δυσκολεύει αρκετά την διαχείριση της αγωγής ενός ασθενούς κατά την περιεγχειρητική περίοδο. Οι κατευθυντήριες γραμμές που εκδίδουν και αναθεωρούν τακτικά οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν πολύτιμο σύμμαχο των γιατρών, προσθέτουν, όμως πάντα ότι η κλινική συνεκτίμηση είναι απαραίτητη και ότι την τελική απόφαση λαμβάνεται πάντα από τον θεράποντα. Με άλλα λόγια, οι κατευθυντήριες γραμμές που βασίζονται σε συστηματικές ανασκοπήσεις, expert opinions και συνήθως μικρού δείγματος κλινικές μελέτες αποτελούν ένα αδρό οδοδεικτικό πλαίσιο, αλλά δεν θεωρούνται πρωτόκολλα διαχείρισης που πρέπει να ακολουθούνται πιστά.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζουπίδου Κωνσταντίνα","Zoupidou Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875126"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875126","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875126","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875126","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875126","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζουπίδου Κωνσταντίνα","Zoupidou Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875126","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875126"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ειδικότητα της ρευματολογίας καλείται να διαγνώσει, να αντιμετωπίσει τα κλινικά συμπτώματα, και να θεραπεύσει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, κάποιες εκ των οποίων εντοπίζονται στις αρθρώσεις, ενώ κάποιες άλλες έχουν συστηματική φύση και μπορούν να πλήξουν τους συνδετικούς ιστούς σε πολλά σημεία τους σώματος. Όλες, όμως, έχουν κοινά σημεία τον εκφυλισμό και την προοδευτικότητα, με χαρακτηριστικές περιόδους εξάρσεων και υφέσεων- που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν- και την σταδιακή μείωση της λειτουργικής ικανότητας των ατόμων που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναπηρία ή ακόμα και στο θάνατο. Κατά την δεκαετία του ’90 καινούργιες ανακαλύψεις στο εργαστήριο βοήθησαν στο να γίνουν περισσότερα κατανοητά τα παθοφυσιολογικά συμβάματα που διέπουν τις ρευματικές κλινικές οντότητες, και κατά συνέπεια να δοθεί μία ώθηση στην φαρμακευτική αντιμετώπισή τους. Αυτά τα νέα φάρμακα (βιολογικοί DMARD) προστέθηκαν στην φαρέτρα των κλινικών ρευματολόγων, σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνταν για τις ασθένειες αυτές. Η πολυδιάστατη φύση των ρευματικών νοσημάτων καθιστά συχνά την πολυφαρμακία αναπόφευκτη, γεγονός που δυσκολεύει αρκετά την διαχείριση της αγωγής ενός ασθενούς κατά την περιεγχειρητική περίοδο. Οι κατευθυντήριες γραμμές που εκδίδουν και αναθεωρούν τακτικά οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν πολύτιμο σύμμαχο των γιατρών, προσθέτουν, όμως πάντα ότι η κλινική συνεκτίμηση είναι απαραίτητη και ότι την τελική απόφαση λαμβάνεται πάντα από τον θεράποντα. Με άλλα λόγια, οι κατευθυντήριες γραμμές που βασίζονται σε συστηματικές ανασκοπήσεις, expert opinions και συνήθως μικρού δείγματος κλινικές μελέτες αποτελούν ένα αδρό οδοδεικτικό πλαίσιο, αλλά δεν θεωρούνται πρωτόκολλα διαχείρισης που πρέπει να ακολουθούνται πιστά.","Rheumatology focuses on diagnosing, treating clinical symptoms and providing therapy for a broad spectrum of diseases, some of which have localized symptoms at the joints, whereas others present a systemic nature and can affect connective tissues in multiple sites. They all share a degenerative and progressive course, with characteristic phases of flair and recession, which are difficult to predict, and the gradual loss of functional ability that can lead to serious inhibition or even death. During the 90s laboratory research helped in understanding the pathophysiologic pathways that lead to rheumatologic clinical entities, and thus gave a new thrust to their pharmaceutical treatment. These new drugs (biologic DMARD) were added to the options of clinicians in combination with traditional drugs already used for such cases. The multidimensional nature of rheumatic diseases renders the use of multiple drugs unavoidable, which in turn makes perioperative drug management difficult. Guidelines issued and revised on a regular base by international organizations, though invaluable to doctors, never fail to point out that clinical assessment is sine qua non and that the ultimate decision lies with the clinician in charge of the therapeutic scheme. In other words, guidelines based mainly on systematic reviews, expert opinions and research with small sample, are to be viewed as an outline of possible pathways and not as treatment protocols that allow very little room for deviation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Περιεγχειρητική φροντίδα ασθενών με ρευματολογικά νοσήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζουπίδου Κωνσταντίνα","Zoupidou Konstantina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η ειδικότητα της ρευματολογίας καλείται να διαγνώσει, να αντιμετωπίσει τα κλινικά συμπτώματα, και να θεραπεύσει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, κάποιες εκ των οποίων εντοπίζονται στις αρθρώσεις, ενώ κάποιες άλλες έχουν συστηματική φύση και μπορούν να πλήξουν τους συνδετικούς ιστούς σε πολλά σημεία τους σώματος. Όλες, όμως, έχουν κοινά σημεία τον εκφυλισμό και την προοδευτικότητα, με χαρακτηριστικές περιόδους εξάρσεων και υφέσεων- που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν- και την σταδιακή μείωση της λειτουργικής ικανότητας των ατόμων που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αναπηρία ή ακόμα και στο θάνατο. Κατά την δεκαετία του ’90 καινούργιες ανακαλύψεις στο εργαστήριο βοήθησαν στο να γίνουν περισσότερα κατανοητά τα παθοφυσιολογικά συμβάματα που διέπουν τις ρευματικές κλινικές οντότητες, και κατά συνέπεια να δοθεί μία ώθηση στην φαρμακευτική αντιμετώπισή τους. Αυτά τα νέα φάρμακα (βιολογικοί DMARD) προστέθηκαν στην φαρέτρα των κλινικών ρευματολόγων, σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνταν για τις ασθένειες αυτές. Η πολυδιάστατη φύση των ρευματικών νοσημάτων καθιστά συχνά την πολυφαρμακία αναπόφευκτη, γεγονός που δυσκολεύει αρκετά την διαχείριση της αγωγής ενός ασθενούς κατά την περιεγχειρητική περίοδο. Οι κατευθυντήριες γραμμές που εκδίδουν και αναθεωρούν τακτικά οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν πολύτιμο σύμμαχο των γιατρών, προσθέτουν, όμως πάντα ότι η κλινική συνεκτίμηση είναι απαραίτητη και ότι την τελική απόφαση λαμβάνεται πάντα από τον θεράποντα. Με άλλα λόγια, οι κατευθυντήριες γραμμές που βασίζονται σε συστηματικές ανασκοπήσεις, expert opinions και συνήθως μικρού δείγματος κλινικές μελέτες αποτελούν ένα αδρό οδοδεικτικό πλαίσιο, αλλά δεν θεωρούνται πρωτόκολλα διαχείρισης που πρέπει να ακολουθούνται πιστά.","Rheumatology focuses on diagnosing, treating clinical symptoms and providing therapy for a broad spectrum of diseases, some of which have localized symptoms at the joints, whereas others present a systemic nature and can affect connective tissues in multiple sites. They all share a degenerative and progressive course, with characteristic phases of flair and recession, which are difficult to predict, and the gradual loss of functional ability that can lead to serious inhibition or even death. During the 90s laboratory research helped in understanding the pathophysiologic pathways that lead to rheumatologic clinical entities, and thus gave a new thrust to their pharmaceutical treatment. These new drugs (biologic DMARD) were added to the options of clinicians in combination with traditional drugs already used for such cases. The multidimensional nature of rheumatic diseases renders the use of multiple drugs unavoidable, which in turn makes perioperative drug management difficult. Guidelines issued and revised on a regular base by international organizations, though invaluable to doctors, never fail to point out that clinical assessment is sine qua non and that the ultimate decision lies with the clinician in charge of the therapeutic scheme. In other words, guidelines based mainly on systematic reviews, expert opinions and research with small sample, are to be viewed as an outline of possible pathways and not as treatment protocols that allow very little room for deviation."],"dc:identifier":["uoadl:2875126","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875126"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Περιεγχειρητική φροντίδα ασθενών με ρευματολογικά νοσήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}