{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875164"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875164","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The Emancipation of the Contemporary Spectator: Exploring Different Kinds of Reception in Postmodern Rewritings of Euripides's and Sophocles's Tragedies","abstract":"Η παρούσα θέση θα συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονες μετεγγραφές των χορών των Βακχών του Ευριπίδη και της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως στις περιπτώσεις του Dionysus in 69 (1968) του Richard Schechner και του Performance Group και του Antigone (2001) του Mac Wellman, μπορούν να εξεταστούν σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ενεργοποιούν τους σύγχρονους θεατές και τους καθιστούν ικανούς να αναπτύξουν τη δική τους κοινωνικοπολιτική και οντολογική συνείδηση. Μέσω της χρησιμοποίησης του κρίσιμης σημασίας δραματικού και θεατρικού ρόλου του χορού, θα βασιστώ πάνω στις έννοιες του Jacques Rancière περί διανοητικής ισότητας και διανοητικής χειραφέτησης στην τέχνη και την εκπαίδευση, έτσι ώστε να εξετάσω τη σχέση μεταξύ της δημιουργικής διαδικασίας της συγγραφής και της παρουσίασης ενός έργου και της ανταπόκρισης του κοινού. Το θεωρητικό έργο πάνω στην «κοινωνία του θεάματος» του Guy Debord (1967) έχει ορίσει τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη ως μια συνθήκη η οποία έχει χάσει την προηγούμενή ενότητά της ως ζωή, στην οποία τα άτομα έχουν γίνει παθητικά και ανίκανα να σκεφτούν εξαιτίας της αλλοτρίωσης την οποία προκαλεί το θέαμα στη βιωμένη εμπειρία. Επιπλέον, στην εποχή μας στην οποία η τεχνολογία έχει εισβάλλει σχεδόν σε όλες τις περιοχές των ανθρώπινων ζωών, η πραγματική και ουσιαστική επαφή με την τέχνη όπως και με τις κοινωνικές σχέσεις γενικά φαίνεται να έχει χαθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Rancière, δε θα έπρεπε κανείς να υποτιμά την ικανότητα και τη δύναμη του ανθρώπινου όντος να προσλαμβάνει και να επεξεργάζεται κριτικά οποιαδήποτε καλλιτεχνική ή άλλου είδους εμπειρία. Μια τέτοια υποτιμητική θεώρηση του υποκειμένου αυτόματα τοποθετεί τον καλλιτέχνη και το έργο τέχνης σε ένα υψηλότερο, άνισο επίπεδο σε σχέση με τον θεατή, μαθητή, αποδέκτη, και η ιεραρχία αυτή επιδρά αρνητικά στη δυνατότητα του θεατή να αναπτύξει τις απόψεις του και να χειραφετήσει τον εαυτό του. Επομένως, η δημιουργία τέχνης η οποία θέτει προκλήσεις σε καθιερωμένες προσλήψεις της θέασης έχει κρίσιμη σημασία για το στόχο της παραγωγής τέχνης η οποία επικοινωνεί ελεύθερα ανησυχίες και ιδέες σχετικά με την ανθρώπινη εμπειρία και διευκολύνει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον. Επιδιώκοντας μια συγκριτική ανάλυση τόσο των αρχαίων κειμένων όσο και των μεταμοντέρνων μετεγγραφών τους, ή διασκευών τους, έχω σκοπό να εξετάσω τις ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες στις οποίες τόσο τα αρχαία όσο και τα σύγχρονα θεατρικά έργα παράχθηκαν, προκειμένου να εξάγω κάποια συμπεράσματα σχετικά με το ζήτημα της θέασης στην τέχνη αλλά και τί ψρειάζεται μια τέχνη που να οδηγεί με τον καλύτερο τρόπο προς τη χειραφέτησή της και του ανθρώπου. Ερευνώ το ρόλο και τη λειτουργία των χορών τόσο των αρχαίων όσο και των σύγχρονων θεατρικών έργων και της διαφορετικής συμμετοχής του θεατή την οποία προκαλούν. Μέσα από την έρευνά μου, σκοπεύω να ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου θεατρικού έργου το οποίο είναι ικανό να χειραφετήσει πνευματικά αλλά και πρακτικά το θεατή του 21ου αιώνα.","abstract_html":"Η παρούσα θέση θα συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονες μετεγγραφές των χορών των Βακχών του Ευριπίδη και της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως στις περιπτώσεις του Dionysus in 69 (1968) του Richard Schechner και του Performance Group και του Antigone (2001) του Mac Wellman, μπορούν να εξεταστούν σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ενεργοποιούν τους σύγχρονους θεατές και τους καθιστούν ικανούς να αναπτύξουν τη δική τους κοινωνικοπολιτική και οντολογική συνείδηση. Μέσω της χρησιμοποίησης του κρίσιμης σημασίας δραματικού και θεατρικού ρόλου του χορού, θα βασιστώ πάνω στις έννοιες του Jacques Rancière περί διανοητικής ισότητας και διανοητικής χειραφέτησης στην τέχνη και την εκπαίδευση, έτσι ώστε να εξετάσω τη σχέση μεταξύ της δημιουργικής διαδικασίας της συγγραφής και της παρουσίασης ενός έργου και της ανταπόκρισης του κοινού. Το θεωρητικό έργο πάνω στην «κοινωνία του θεάματος» του Guy Debord (1967) έχει ορίσει τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη ως μια συνθήκη η οποία έχει χάσει την προηγούμενή ενότητά της ως ζωή, στην οποία τα άτομα έχουν γίνει παθητικά και ανίκανα να σκεφτούν εξαιτίας της αλλοτρίωσης την οποία προκαλεί το θέαμα στη βιωμένη εμπειρία. Επιπλέον, στην εποχή μας στην οποία η τεχνολογία έχει εισβάλλει σχεδόν σε όλες τις περιοχές των ανθρώπινων ζωών, η πραγματική και ουσιαστική επαφή με την τέχνη όπως και με τις κοινωνικές σχέσεις γενικά φαίνεται να έχει χαθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Rancière, δε θα έπρεπε κανείς να υποτιμά την ικανότητα και τη δύναμη του ανθρώπινου όντος να προσλαμβάνει και να επεξεργάζεται κριτικά οποιαδήποτε καλλιτεχνική ή άλλου είδους εμπειρία. Μια τέτοια υποτιμητική θεώρηση του υποκειμένου αυτόματα τοποθετεί τον καλλιτέχνη και το έργο τέχνης σε ένα υψηλότερο, άνισο επίπεδο σε σχέση με τον θεατή, μαθητή, αποδέκτη, και η ιεραρχία αυτή επιδρά αρνητικά στη δυνατότητα του θεατή να αναπτύξει τις απόψεις του και να χειραφετήσει τον εαυτό του. Επομένως, η δημιουργία τέχνης η οποία θέτει προκλήσεις σε καθιερωμένες προσλήψεις της θέασης έχει κρίσιμη σημασία για το στόχο της παραγωγής τέχνης η οποία επικοινωνεί ελεύθερα ανησυχίες και ιδέες σχετικά με την ανθρώπινη εμπειρία και διευκολύνει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον. Επιδιώκοντας μια συγκριτική ανάλυση τόσο των αρχαίων κειμένων όσο και των μεταμοντέρνων μετεγγραφών τους, ή διασκευών τους, έχω σκοπό να εξετάσω τις ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες στις οποίες τόσο τα αρχαία όσο και τα σύγχρονα θεατρικά έργα παράχθηκαν, προκειμένου να εξάγω κάποια συμπεράσματα σχετικά με το ζήτημα της θέασης στην τέχνη αλλά και τί ψρειάζεται μια τέχνη που να οδηγεί με τον καλύτερο τρόπο προς τη χειραφέτησή της και του ανθρώπου. Ερευνώ το ρόλο και τη λειτουργία των χορών τόσο των αρχαίων όσο και των σύγχρονων θεατρικών έργων και της διαφορετικής συμμετοχής του θεατή την οποία προκαλούν. Μέσα από την έρευνά μου, σκοπεύω να ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου θεατρικού έργου το οποίο είναι ικανό να χειραφετήσει πνευματικά αλλά και πρακτικά το θεατή του 21ου αιώνα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βασιλοπούλου Σταυρίνα","Vasilopoulou Stavrina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875164"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875164","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875164","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875164","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875164","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βασιλοπούλου Σταυρίνα","Vasilopoulou Stavrina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875164"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα θέση θα συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονες μετεγγραφές των χορών των Βακχών του Ευριπίδη και της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως στις περιπτώσεις του Dionysus in 69 (1968) του Richard Schechner και του Performance Group και του Antigone (2001) του Mac Wellman, μπορούν να εξεταστούν σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ενεργοποιούν τους σύγχρονους θεατές και τους καθιστούν ικανούς να αναπτύξουν τη δική τους κοινωνικοπολιτική και οντολογική συνείδηση. Μέσω της χρησιμοποίησης του κρίσιμης σημασίας δραματικού και θεατρικού ρόλου του χορού, θα βασιστώ πάνω στις έννοιες του Jacques Rancière περί διανοητικής ισότητας και διανοητικής χειραφέτησης στην τέχνη και την εκπαίδευση, έτσι ώστε να εξετάσω τη σχέση μεταξύ της δημιουργικής διαδικασίας της συγγραφής και της παρουσίασης ενός έργου και της ανταπόκρισης του κοινού. Το θεωρητικό έργο πάνω στην «κοινωνία του θεάματος» του Guy Debord (1967) έχει ορίσει τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη ως μια συνθήκη η οποία έχει χάσει την προηγούμενή ενότητά της ως ζωή, στην οποία τα άτομα έχουν γίνει παθητικά και ανίκανα να σκεφτούν εξαιτίας της αλλοτρίωσης την οποία προκαλεί το θέαμα στη βιωμένη εμπειρία. Επιπλέον, στην εποχή μας στην οποία η τεχνολογία έχει εισβάλλει σχεδόν σε όλες τις περιοχές των ανθρώπινων ζωών, η πραγματική και ουσιαστική επαφή με την τέχνη όπως και με τις κοινωνικές σχέσεις γενικά φαίνεται να έχει χαθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Rancière, δε θα έπρεπε κανείς να υποτιμά την ικανότητα και τη δύναμη του ανθρώπινου όντος να προσλαμβάνει και να επεξεργάζεται κριτικά οποιαδήποτε καλλιτεχνική ή άλλου είδους εμπειρία. Μια τέτοια υποτιμητική θεώρηση του υποκειμένου αυτόματα τοποθετεί τον καλλιτέχνη και το έργο τέχνης σε ένα υψηλότερο, άνισο επίπεδο σε σχέση με τον θεατή, μαθητή, αποδέκτη, και η ιεραρχία αυτή επιδρά αρνητικά στη δυνατότητα του θεατή να αναπτύξει τις απόψεις του και να χειραφετήσει τον εαυτό του. Επομένως, η δημιουργία τέχνης η οποία θέτει προκλήσεις σε καθιερωμένες προσλήψεις της θέασης έχει κρίσιμη σημασία για το στόχο της παραγωγής τέχνης η οποία επικοινωνεί ελεύθερα ανησυχίες και ιδέες σχετικά με την ανθρώπινη εμπειρία και διευκολύνει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον. Επιδιώκοντας μια συγκριτική ανάλυση τόσο των αρχαίων κειμένων όσο και των μεταμοντέρνων μετεγγραφών τους, ή διασκευών τους, έχω σκοπό να εξετάσω τις ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες στις οποίες τόσο τα αρχαία όσο και τα σύγχρονα θεατρικά έργα παράχθηκαν, προκειμένου να εξάγω κάποια συμπεράσματα σχετικά με το ζήτημα της θέασης στην τέχνη αλλά και τί ψρειάζεται μια τέχνη που να οδηγεί με τον καλύτερο τρόπο προς τη χειραφέτησή της και του ανθρώπου. Ερευνώ το ρόλο και τη λειτουργία των χορών τόσο των αρχαίων όσο και των σύγχρονων θεατρικών έργων και της διαφορετικής συμμετοχής του θεατή την οποία προκαλούν. Μέσα από την έρευνά μου, σκοπεύω να ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου θεατρικού έργου το οποίο είναι ικανό να χειραφετήσει πνευματικά αλλά και πρακτικά το θεατή του 21ου αιώνα.","This thesis will discuss the role of the chorus in two postmodern rewritings of Euripides’s Bacchae and Sophocles’s Antigone, namely Richard Schechner and The Performance Group’s Dionysus in 69 (1968) and Mac Wellman’s Antigone (2001), respectively. The choruses of these two different plays will be examined regarding the different ways in which they activate contemporary spectators and enable them to develop their own sociopolitical and ontological consciousness. By exploring the chorus’s crucial dramatic and theatrical role, I will draw on Jacques Rancière’s concepts of intellectual equality and intellectual emancipation in art and education, so as to examine the way the creative process of writing and presenting a play affects the way the latter is perceived by the different members of the audience as they take part in the process of viewing not only as passive spectators, but also as active commentators and creators of their own, unique interpretatios and stories. Theoretical work on “the society of the spectacle” by Guy Debord (1967) has defined the modern human condition as one having lost its former unity of life, in which individuals have become passive and incapable to think because of the alienation the spectacle causes to lived experience. What is more, in our era when technology has invaded almost all areas of people's lives, real and substantial contact with art as well as with social relationships in general seems to have been lost. Yet, according to Rancière, one should not underestimate the ability and power of the human being to perceive and critically process any artistic or other experience. A perception that holds that a spectator can only be a passive, easily-influenced receiver with no critical thinking and thus one who must be taught the truth by the knowledgeable artist, automatically places the artist and the artifact in a higher, unequal position in relation to the spectator, student, receiver, and this hierarchy negatively affects the possibility of the spectator to develop her views and emancipate herself. Thus, Rancière argues, creating art that challenges established perceptions of spectatorship is crucial for the interests of producing art that freely communicates concerns and ideas on human experience and that facilitates intellectual equality and democratic dialogue, as a first step towards social and political change and a better future. By pursuing a comparative analysis of both the ancient texts and their postmodern rewritings, or adaptations, I intend to examine the historical and cultural conditions in which both the ancient and the modern plays were produced, in order to reach conclusions concerning the issue of spectatorship in relation to an art that works the best towards intellectual and social education and liberation. I explore the role and the function of the choruses of both the ancient and the modern plays and the different spectator participation or activation they trigger. Through my research, I aspire to trace the qualities of the modern theatrical play that can manage to contribute to the emancipation of the spectator of the 21st century."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The Emancipation of the Contemporary Spectator: Exploring Different Kinds of Reception in Postmodern Rewritings of Euripides's and Sophocles's Tragedies"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βασιλοπούλου Σταυρίνα","Vasilopoulou Stavrina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα θέση θα συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονες μετεγγραφές των χορών των Βακχών του Ευριπίδη και της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως στις περιπτώσεις του Dionysus in 69 (1968) του Richard Schechner και του Performance Group και του Antigone (2001) του Mac Wellman, μπορούν να εξεταστούν σχετικά με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ενεργοποιούν τους σύγχρονους θεατές και τους καθιστούν ικανούς να αναπτύξουν τη δική τους κοινωνικοπολιτική και οντολογική συνείδηση. Μέσω της χρησιμοποίησης του κρίσιμης σημασίας δραματικού και θεατρικού ρόλου του χορού, θα βασιστώ πάνω στις έννοιες του Jacques Rancière περί διανοητικής ισότητας και διανοητικής χειραφέτησης στην τέχνη και την εκπαίδευση, έτσι ώστε να εξετάσω τη σχέση μεταξύ της δημιουργικής διαδικασίας της συγγραφής και της παρουσίασης ενός έργου και της ανταπόκρισης του κοινού. Το θεωρητικό έργο πάνω στην «κοινωνία του θεάματος» του Guy Debord (1967) έχει ορίσει τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη ως μια συνθήκη η οποία έχει χάσει την προηγούμενή ενότητά της ως ζωή, στην οποία τα άτομα έχουν γίνει παθητικά και ανίκανα να σκεφτούν εξαιτίας της αλλοτρίωσης την οποία προκαλεί το θέαμα στη βιωμένη εμπειρία. Επιπλέον, στην εποχή μας στην οποία η τεχνολογία έχει εισβάλλει σχεδόν σε όλες τις περιοχές των ανθρώπινων ζωών, η πραγματική και ουσιαστική επαφή με την τέχνη όπως και με τις κοινωνικές σχέσεις γενικά φαίνεται να έχει χαθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Rancière, δε θα έπρεπε κανείς να υποτιμά την ικανότητα και τη δύναμη του ανθρώπινου όντος να προσλαμβάνει και να επεξεργάζεται κριτικά οποιαδήποτε καλλιτεχνική ή άλλου είδους εμπειρία. Μια τέτοια υποτιμητική θεώρηση του υποκειμένου αυτόματα τοποθετεί τον καλλιτέχνη και το έργο τέχνης σε ένα υψηλότερο, άνισο επίπεδο σε σχέση με τον θεατή, μαθητή, αποδέκτη, και η ιεραρχία αυτή επιδρά αρνητικά στη δυνατότητα του θεατή να αναπτύξει τις απόψεις του και να χειραφετήσει τον εαυτό του. Επομένως, η δημιουργία τέχνης η οποία θέτει προκλήσεις σε καθιερωμένες προσλήψεις της θέασης έχει κρίσιμη σημασία για το στόχο της παραγωγής τέχνης η οποία επικοινωνεί ελεύθερα ανησυχίες και ιδέες σχετικά με την ανθρώπινη εμπειρία και διευκολύνει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον. Επιδιώκοντας μια συγκριτική ανάλυση τόσο των αρχαίων κειμένων όσο και των μεταμοντέρνων μετεγγραφών τους, ή διασκευών τους, έχω σκοπό να εξετάσω τις ιστορικές και πολιτισμικές συνθήκες στις οποίες τόσο τα αρχαία όσο και τα σύγχρονα θεατρικά έργα παράχθηκαν, προκειμένου να εξάγω κάποια συμπεράσματα σχετικά με το ζήτημα της θέασης στην τέχνη αλλά και τί ψρειάζεται μια τέχνη που να οδηγεί με τον καλύτερο τρόπο προς τη χειραφέτησή της και του ανθρώπου. Ερευνώ το ρόλο και τη λειτουργία των χορών τόσο των αρχαίων όσο και των σύγχρονων θεατρικών έργων και της διαφορετικής συμμετοχής του θεατή την οποία προκαλούν. Μέσα από την έρευνά μου, σκοπεύω να ανακαλύψω τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου θεατρικού έργου το οποίο είναι ικανό να χειραφετήσει πνευματικά αλλά και πρακτικά το θεατή του 21ου αιώνα.","This thesis will discuss the role of the chorus in two postmodern rewritings of Euripides’s Bacchae and Sophocles’s Antigone, namely Richard Schechner and The Performance Group’s Dionysus in 69 (1968) and Mac Wellman’s Antigone (2001), respectively. The choruses of these two different plays will be examined regarding the different ways in which they activate contemporary spectators and enable them to develop their own sociopolitical and ontological consciousness. By exploring the chorus’s crucial dramatic and theatrical role, I will draw on Jacques Rancière’s concepts of intellectual equality and intellectual emancipation in art and education, so as to examine the way the creative process of writing and presenting a play affects the way the latter is perceived by the different members of the audience as they take part in the process of viewing not only as passive spectators, but also as active commentators and creators of their own, unique interpretatios and stories. Theoretical work on “the society of the spectacle” by Guy Debord (1967) has defined the modern human condition as one having lost its former unity of life, in which individuals have become passive and incapable to think because of the alienation the spectacle causes to lived experience. What is more, in our era when technology has invaded almost all areas of people's lives, real and substantial contact with art as well as with social relationships in general seems to have been lost. Yet, according to Rancière, one should not underestimate the ability and power of the human being to perceive and critically process any artistic or other experience. A perception that holds that a spectator can only be a passive, easily-influenced receiver with no critical thinking and thus one who must be taught the truth by the knowledgeable artist, automatically places the artist and the artifact in a higher, unequal position in relation to the spectator, student, receiver, and this hierarchy negatively affects the possibility of the spectator to develop her views and emancipate herself. Thus, Rancière argues, creating art that challenges established perceptions of spectatorship is crucial for the interests of producing art that freely communicates concerns and ideas on human experience and that facilitates intellectual equality and democratic dialogue, as a first step towards social and political change and a better future. By pursuing a comparative analysis of both the ancient texts and their postmodern rewritings, or adaptations, I intend to examine the historical and cultural conditions in which both the ancient and the modern plays were produced, in order to reach conclusions concerning the issue of spectatorship in relation to an art that works the best towards intellectual and social education and liberation. I explore the role and the function of the choruses of both the ancient and the modern plays and the different spectator participation or activation they trigger. Through my research, I aspire to trace the qualities of the modern theatrical play that can manage to contribute to the emancipation of the spectator of the 21st century."],"dc:identifier":["uoadl:2875164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875164"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["The Emancipation of the Contemporary Spectator: Exploring Different Kinds of Reception in Postmodern Rewritings of Euripides's and Sophocles's Tragedies"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}