{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875184"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875184","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The Uncanny Chorus: The Untamed Woman as Freud's \"Unheimlich\" in Euripides's \"Bacchae\", Wole Soyinka's \"The Bacchae of Euripides: A Communion Rite'' and Charles L. Mee's ''The Bacchae 2.1''","abstract":"«Αποτελεί το να είσαι γυναίκα ένα ''φυσικό γεγονός'' ή μια πολιτιστική επιτέλεση», αναρωτιέται η Τζούντιθ Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble. Η θεωρητικός συνδυάζει δύο έννοιες σε αυτή της τη δήλωση: τη θηλυκότητα ως βιολογικό γεγονός με την αντίληψή της ως επιτέλεση της συμμόρφωσης σε κοινωνικά κατασκευασμένες συμβάσεις. Για εκείνη, η υπακοή σε αυτούς τους κανόνες καταλήγει στην επανάληψη πράξεων που κατασκευάζουν, με τη σειρά τους, την ιδέα του φύλου, καθώς έχουν οριστεί ως πάγιες. Επομένως, όντας μια «πράξη», οι κοινωνικοί κανόνες εμποτίζονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η «πράξη», σε αντίθεση με την απαγγελία αποτελεί το στοιχείο που ο Αριστοτέλης θεωρεί αναπόσπαστο για την τραγωδία, εκείνο που τη διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη. Ωστόσο, παραμένει η ερώτηση του τί ακολουθεί τη ρήξη αυτής της «τελετουργικής επανάληψης» των ρόλων των φύλων, τα οποία αναπόφευκτα μετατρέπονται σε κάτι μη οικείο και παράξενο. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud, όμως, αυτά είναι οι κύριες πηγές του τύπου του φόβου στον οποίο αναφέρεται ως ανοίκειο, το συναίσθημα της αμφιβολίας που σχηματίζεται στη θέα ενός πρώην οικείου αντικειμένου, προσώπου, ή κατάστασης που είναι ταυτόχρονα παρόμοιο με και διαφορετικό από αυτό που ήταν κάποτε. Εξερευνώντας την αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες και δύο σύγχρονες διασκευές της, το The Bacchae of Euripides: A Communion Rite του Wole Soyinka και το The Bacchae 2.1 του Charles L. Mee, αυτή η διατριβή θα τολμήσει να απαντήσει στην ερώτηση του πώς το φύλο μπορεί να γίνει η πηγή του ανοικείου. Ο Πενθέας, ο Θηβαίος βασιλιάς που παράγει και εφαρμόζει το νόμο στην πόλη, καταπιέζει το λαό του υποδουλώνοντάς τον, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, όπως στην περίπτωση του Soyinka. Ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, εισέρχεται στο χώρο του τραγικού για να το μεταμορφώσει από ένα μέρος ορίων σε ένα χώρο απελευθέρωσης. Εισάγοντας τις λάτρεις του -βάρβαρες Ασιάτισσες ονόματι Βάκχες- απελευθερώνει στο κέντρο της πόλεως αυτό που ήταν «κρυμμένο» στα ενδόμυχά της, αναγκάζοντας έτσι τους κατοίκους της, και συγκεκριμένα το βασιλιά της, να γίνουν μάρτυρες του βίαιου αντίκτυπου της καταπίεσής του. Οι Βάκχες, που ενσαρκώνουν το ανοίκειο στα τρία έργα με την αντίστασή τους στη συμβατική επιτέλεση του φύλου, υπάρχουν για να καταδεικνύουν τις φρικτές συνέπειες της καταπίεσης. 'Εχοντας παραμείνει κρυμμένες, σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά, καλωσορίζουν τον ελαφρώς ψυχικά ασταθή Πενθέα και βοηθούν τη μητέρα του να τον σκίσει σε κομμάτια. Θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι οι ανοίκειες γυναίκες, καταπιεσμένες και για πολύ καιρό περιθωριοποιημένες, απαιτούν την καταστροφή του παλιού καθεστώτος και την ανάδειξη μίας νέας τάξεως γενικής αρμονικής αποδοχής.","abstract_html":"«Αποτελεί το να είσαι γυναίκα ένα &#x27;&#x27;φυσικό γεγονός&#x27;&#x27; ή μια πολιτιστική επιτέλεση», αναρωτιέται η Τζούντιθ Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble. Η θεωρητικός συνδυάζει δύο έννοιες σε αυτή της τη δήλωση: τη θηλυκότητα ως βιολογικό γεγονός με την αντίληψή της ως επιτέλεση της συμμόρφωσης σε κοινωνικά κατασκευασμένες συμβάσεις. Για εκείνη, η υπακοή σε αυτούς τους κανόνες καταλήγει στην επανάληψη πράξεων που κατασκευάζουν, με τη σειρά τους, την ιδέα του φύλου, καθώς έχουν οριστεί ως πάγιες. Επομένως, όντας μια «πράξη», οι κοινωνικοί κανόνες εμποτίζονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η «πράξη», σε αντίθεση με την απαγγελία αποτελεί το στοιχείο που ο Αριστοτέλης θεωρεί αναπόσπαστο για την τραγωδία, εκείνο που τη διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη. Ωστόσο, παραμένει η ερώτηση του τί ακολουθεί τη ρήξη αυτής της «τελετουργικής επανάληψης» των ρόλων των φύλων, τα οποία αναπόφευκτα μετατρέπονται σε κάτι μη οικείο και παράξενο. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud, όμως, αυτά είναι οι κύριες πηγές του τύπου του φόβου στον οποίο αναφέρεται ως ανοίκειο, το συναίσθημα της αμφιβολίας που σχηματίζεται στη θέα ενός πρώην οικείου αντικειμένου, προσώπου, ή κατάστασης που είναι ταυτόχρονα παρόμοιο με και διαφορετικό από αυτό που ήταν κάποτε. Εξερευνώντας την αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες και δύο σύγχρονες διασκευές της, το The Bacchae of Euripides: A Communion Rite του Wole Soyinka και το The Bacchae 2.1 του Charles L. Mee, αυτή η διατριβή θα τολμήσει να απαντήσει στην ερώτηση του πώς το φύλο μπορεί να γίνει η πηγή του ανοικείου. Ο Πενθέας, ο Θηβαίος βασιλιάς που παράγει και εφαρμόζει το νόμο στην πόλη, καταπιέζει το λαό του υποδουλώνοντάς τον, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, όπως στην περίπτωση του Soyinka. Ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, εισέρχεται στο χώρο του τραγικού για να το μεταμορφώσει από ένα μέρος ορίων σε ένα χώρο απελευθέρωσης. Εισάγοντας τις λάτρεις του -βάρβαρες Ασιάτισσες ονόματι Βάκχες- απελευθερώνει στο κέντρο της πόλεως αυτό που ήταν «κρυμμένο» στα ενδόμυχά της, αναγκάζοντας έτσι τους κατοίκους της, και συγκεκριμένα το βασιλιά της, να γίνουν μάρτυρες του βίαιου αντίκτυπου της καταπίεσής του. Οι Βάκχες, που ενσαρκώνουν το ανοίκειο στα τρία έργα με την αντίστασή τους στη συμβατική επιτέλεση του φύλου, υπάρχουν για να καταδεικνύουν τις φρικτές συνέπειες της καταπίεσης. &#x27;Εχοντας παραμείνει κρυμμένες, σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά, καλωσορίζουν τον ελαφρώς ψυχικά ασταθή Πενθέα και βοηθούν τη μητέρα του να τον σκίσει σε κομμάτια. Θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι οι ανοίκειες γυναίκες, καταπιεσμένες και για πολύ καιρό περιθωριοποιημένες, απαιτούν την καταστροφή του παλιού καθεστώτος και την ανάδειξη μίας νέας τάξεως γενικής αρμονικής αποδοχής.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταντσιοπούλου Δέσποινα","Tantsiopoulou Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875184"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875184","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875184","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875184","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875184","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταντσιοπούλου Δέσποινα","Tantsiopoulou Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875184","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875184"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["«Αποτελεί το να είσαι γυναίκα ένα ''φυσικό γεγονός'' ή μια πολιτιστική επιτέλεση», αναρωτιέται η Τζούντιθ Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble. Η θεωρητικός συνδυάζει δύο έννοιες σε αυτή της τη δήλωση: τη θηλυκότητα ως βιολογικό γεγονός με την αντίληψή της ως επιτέλεση της συμμόρφωσης σε κοινωνικά κατασκευασμένες συμβάσεις. Για εκείνη, η υπακοή σε αυτούς τους κανόνες καταλήγει στην επανάληψη πράξεων που κατασκευάζουν, με τη σειρά τους, την ιδέα του φύλου, καθώς έχουν οριστεί ως πάγιες. Επομένως, όντας μια «πράξη», οι κοινωνικοί κανόνες εμποτίζονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η «πράξη», σε αντίθεση με την απαγγελία αποτελεί το στοιχείο που ο Αριστοτέλης θεωρεί αναπόσπαστο για την τραγωδία, εκείνο που τη διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη. Ωστόσο, παραμένει η ερώτηση του τί ακολουθεί τη ρήξη αυτής της «τελετουργικής επανάληψης» των ρόλων των φύλων, τα οποία αναπόφευκτα μετατρέπονται σε κάτι μη οικείο και παράξενο. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud, όμως, αυτά είναι οι κύριες πηγές του τύπου του φόβου στον οποίο αναφέρεται ως ανοίκειο, το συναίσθημα της αμφιβολίας που σχηματίζεται στη θέα ενός πρώην οικείου αντικειμένου, προσώπου, ή κατάστασης που είναι ταυτόχρονα παρόμοιο με και διαφορετικό από αυτό που ήταν κάποτε. Εξερευνώντας την αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες και δύο σύγχρονες διασκευές της, το The Bacchae of Euripides: A Communion Rite του Wole Soyinka και το The Bacchae 2.1 του Charles L. Mee, αυτή η διατριβή θα τολμήσει να απαντήσει στην ερώτηση του πώς το φύλο μπορεί να γίνει η πηγή του ανοικείου. Ο Πενθέας, ο Θηβαίος βασιλιάς που παράγει και εφαρμόζει το νόμο στην πόλη, καταπιέζει το λαό του υποδουλώνοντάς τον, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, όπως στην περίπτωση του Soyinka. Ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, εισέρχεται στο χώρο του τραγικού για να το μεταμορφώσει από ένα μέρος ορίων σε ένα χώρο απελευθέρωσης. Εισάγοντας τις λάτρεις του -βάρβαρες Ασιάτισσες ονόματι Βάκχες- απελευθερώνει στο κέντρο της πόλεως αυτό που ήταν «κρυμμένο» στα ενδόμυχά της, αναγκάζοντας έτσι τους κατοίκους της, και συγκεκριμένα το βασιλιά της, να γίνουν μάρτυρες του βίαιου αντίκτυπου της καταπίεσής του. Οι Βάκχες, που ενσαρκώνουν το ανοίκειο στα τρία έργα με την αντίστασή τους στη συμβατική επιτέλεση του φύλου, υπάρχουν για να καταδεικνύουν τις φρικτές συνέπειες της καταπίεσης. 'Εχοντας παραμείνει κρυμμένες, σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά, καλωσορίζουν τον ελαφρώς ψυχικά ασταθή Πενθέα και βοηθούν τη μητέρα του να τον σκίσει σε κομμάτια. Θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι οι ανοίκειες γυναίκες, καταπιεσμένες και για πολύ καιρό περιθωριοποιημένες, απαιτούν την καταστροφή του παλιού καθεστώτος και την ανάδειξη μίας νέας τάξεως γενικής αρμονικής αποδοχής.","\"Does being female constitute a \"natural fact\" or a cultural performance,\" Judith Butler wonders in her book Gender Trouble (xxviii). The theorist merges two concepts in this statement: that of femininity and that of conformity to culturally constructed conventions as a performance. To her, abiding to these rules creates a repetition of acts that constitute the idea of gender, because they are established as unbreakable. Thus, social norms are imbued with a sense of theatricality, since they are an 'act', the same attribute that Aristotle praised as integral to tragedy and its essential difference from other literary genres. However, there is a question as to what follows the breach of this \"ritualistic repetition\" (186) of gender roles, that inevitably transforms them into something unfamiliar and strange. According to Sigmund Freud, though, these are the main sources of the production of the type of fear he refers to as unheimlich, the feeling of uncertainty formed when a formerly familiar object, person or situation is simultaneously similar to and different from what it used to be. Investigating the ancient Euripidean tragedy Bacchae and two more of its contemporary adaptations, Wole Soyinka's The Bacchae of Euripides: A Communion Rite and Charles L. Mee's The Bacchae 2.1, this dissertation will attempt to answer the question of how gender becomes a source of the unheimlich. Pentheus, the Theban king who formulates and applies the law in the polis, oppresses his people by enslaving them, both metaphorically and literally in Soyinka's case. The god of wine, Dionysus, enters the tragic lieu to transform it from a place of limits to one of liberation. By introducing his worshippers -barbaric, Asian women called Bacchae- he releases to the centre of the polis what was hidden in its recesses, forcing the inhabitants, and specifically their king, to bear witness to the violent aftermath of his oppression. The Bacchae, who embody the unheimlich in the three plays by opposing conventional gender performance, are there to demonstrate the dire consequences of oppression. Having remained concealed by the orders of the king, they welcome slightly deranged Pentheus and help his mother tear him to pieces. I will try to argue that the unheimlich women, oppressed and marginalised for too long, demand the destruction of the old regime and the rise of a new order of harmonious acceptance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The Uncanny Chorus: The Untamed Woman as Freud's \"Unheimlich\" in Euripides's \"Bacchae\", Wole Soyinka's \"The Bacchae of Euripides: A Communion Rite'' and Charles L. Mee's ''The Bacchae 2.1''"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταντσιοπούλου Δέσποινα","Tantsiopoulou Despoina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["«Αποτελεί το να είσαι γυναίκα ένα ''φυσικό γεγονός'' ή μια πολιτιστική επιτέλεση», αναρωτιέται η Τζούντιθ Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble. Η θεωρητικός συνδυάζει δύο έννοιες σε αυτή της τη δήλωση: τη θηλυκότητα ως βιολογικό γεγονός με την αντίληψή της ως επιτέλεση της συμμόρφωσης σε κοινωνικά κατασκευασμένες συμβάσεις. Για εκείνη, η υπακοή σε αυτούς τους κανόνες καταλήγει στην επανάληψη πράξεων που κατασκευάζουν, με τη σειρά τους, την ιδέα του φύλου, καθώς έχουν οριστεί ως πάγιες. Επομένως, όντας μια «πράξη», οι κοινωνικοί κανόνες εμποτίζονται με την έννοια της θεατρικότητας. Η «πράξη», σε αντίθεση με την απαγγελία αποτελεί το στοιχείο που ο Αριστοτέλης θεωρεί αναπόσπαστο για την τραγωδία, εκείνο που τη διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είδη. Ωστόσο, παραμένει η ερώτηση του τί ακολουθεί τη ρήξη αυτής της «τελετουργικής επανάληψης» των ρόλων των φύλων, τα οποία αναπόφευκτα μετατρέπονται σε κάτι μη οικείο και παράξενο. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud, όμως, αυτά είναι οι κύριες πηγές του τύπου του φόβου στον οποίο αναφέρεται ως ανοίκειο, το συναίσθημα της αμφιβολίας που σχηματίζεται στη θέα ενός πρώην οικείου αντικειμένου, προσώπου, ή κατάστασης που είναι ταυτόχρονα παρόμοιο με και διαφορετικό από αυτό που ήταν κάποτε. Εξερευνώντας την αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες και δύο σύγχρονες διασκευές της, το The Bacchae of Euripides: A Communion Rite του Wole Soyinka και το The Bacchae 2.1 του Charles L. Mee, αυτή η διατριβή θα τολμήσει να απαντήσει στην ερώτηση του πώς το φύλο μπορεί να γίνει η πηγή του ανοικείου. Ο Πενθέας, ο Θηβαίος βασιλιάς που παράγει και εφαρμόζει το νόμο στην πόλη, καταπιέζει το λαό του υποδουλώνοντάς τον, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, όπως στην περίπτωση του Soyinka. Ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, εισέρχεται στο χώρο του τραγικού για να το μεταμορφώσει από ένα μέρος ορίων σε ένα χώρο απελευθέρωσης. Εισάγοντας τις λάτρεις του -βάρβαρες Ασιάτισσες ονόματι Βάκχες- απελευθερώνει στο κέντρο της πόλεως αυτό που ήταν «κρυμμένο» στα ενδόμυχά της, αναγκάζοντας έτσι τους κατοίκους της, και συγκεκριμένα το βασιλιά της, να γίνουν μάρτυρες του βίαιου αντίκτυπου της καταπίεσής του. Οι Βάκχες, που ενσαρκώνουν το ανοίκειο στα τρία έργα με την αντίστασή τους στη συμβατική επιτέλεση του φύλου, υπάρχουν για να καταδεικνύουν τις φρικτές συνέπειες της καταπίεσης. 'Εχοντας παραμείνει κρυμμένες, σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά, καλωσορίζουν τον ελαφρώς ψυχικά ασταθή Πενθέα και βοηθούν τη μητέρα του να τον σκίσει σε κομμάτια. Θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι οι ανοίκειες γυναίκες, καταπιεσμένες και για πολύ καιρό περιθωριοποιημένες, απαιτούν την καταστροφή του παλιού καθεστώτος και την ανάδειξη μίας νέας τάξεως γενικής αρμονικής αποδοχής.","\"Does being female constitute a \"natural fact\" or a cultural performance,\" Judith Butler wonders in her book Gender Trouble (xxviii). The theorist merges two concepts in this statement: that of femininity and that of conformity to culturally constructed conventions as a performance. To her, abiding to these rules creates a repetition of acts that constitute the idea of gender, because they are established as unbreakable. Thus, social norms are imbued with a sense of theatricality, since they are an 'act', the same attribute that Aristotle praised as integral to tragedy and its essential difference from other literary genres. However, there is a question as to what follows the breach of this \"ritualistic repetition\" (186) of gender roles, that inevitably transforms them into something unfamiliar and strange. According to Sigmund Freud, though, these are the main sources of the production of the type of fear he refers to as unheimlich, the feeling of uncertainty formed when a formerly familiar object, person or situation is simultaneously similar to and different from what it used to be. Investigating the ancient Euripidean tragedy Bacchae and two more of its contemporary adaptations, Wole Soyinka's The Bacchae of Euripides: A Communion Rite and Charles L. Mee's The Bacchae 2.1, this dissertation will attempt to answer the question of how gender becomes a source of the unheimlich. Pentheus, the Theban king who formulates and applies the law in the polis, oppresses his people by enslaving them, both metaphorically and literally in Soyinka's case. The god of wine, Dionysus, enters the tragic lieu to transform it from a place of limits to one of liberation. By introducing his worshippers -barbaric, Asian women called Bacchae- he releases to the centre of the polis what was hidden in its recesses, forcing the inhabitants, and specifically their king, to bear witness to the violent aftermath of his oppression. The Bacchae, who embody the unheimlich in the three plays by opposing conventional gender performance, are there to demonstrate the dire consequences of oppression. Having remained concealed by the orders of the king, they welcome slightly deranged Pentheus and help his mother tear him to pieces. I will try to argue that the unheimlich women, oppressed and marginalised for too long, demand the destruction of the old regime and the rise of a new order of harmonious acceptance."],"dc:identifier":["uoadl:2875184","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875184"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["The Uncanny Chorus: The Untamed Woman as Freud's \"Unheimlich\" in Euripides's \"Bacchae\", Wole Soyinka's \"The Bacchae of Euripides: A Communion Rite'' and Charles L. Mee's ''The Bacchae 2.1''"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:16Z"}