{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875272"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875272","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηλεκτροκοχλιογραφία στην κλινική πράξη. Μελέτη ανασκόπησης.","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ηλεκτροκοχλιογραφία είναι μια αντικειμενική ηλεκτροφυσιολογική εξέταση καταγραφής των δυναμικών του κοχλία και του ακουστικού νεύρου και πιο συγκεκριμένα των αθροιστικών δυναμικών (SP),των δυναμικών ενεργείας (AP) και των κοχλιακών μικροφωνικών (CM). Δύναται να εκτελεστεί με διατυμπανική ή εξωτυμπανική τεχνική. Οι κυριότερες σύγχρονες κλινικές εφαρμογές της αποτελούν η διάγνωση και παρακολούθηση του ενδολεμφικού ύδρωπα στη νόσο Meniere και η συμμετοχή της στη διάγνωση της ακουστικής νευροπάθειας. Χρήσιμες είναι και οι πληροφορίες της διεγχειρητικής ηλεκτροκοχλιογραφίας, όπως και η ενδοκοχλιακή καταγραφή κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Η αναζήτηση της καλύτερης μεθόδου καταγραφής και υπολογισμού των κυμάτων αποτελεί σημείο διένεξης ανάμεσα στα διάφορα νευροωτολογικά κέντρα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εργασία αυτή αποτελεί μια αναδρομική μελέτη της σύγχρονης αγγλικής βιβλιογραφίας, με στόχο την παρουσίαση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των τεχνικών καταγραφής ανάμεσα στην εξωτυμπανική και διατυμπανική μέθοδο. Παράλληλα, επιχειρείται προσπάθεια σύγκρισης της αποτελεσματικότητας μεταξύ του χορηγούμενου ερεθίσματος click και toneburst, αλλά και της ευαισθησίας της μέτρησης του λόγου αθροιστικών προς δυναμικών ενεργείας (SP/AP) και της περιοχικής αναλογίας (area ratio). Τέλος, παρουσιάζονται νεότερες κλινικές εφαρμογές, καθώς και παράμετροι διεγχειρητικής και της σχετικά πρόσφατης ενδοκοχλιακής καταγραφής. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Παρόλο που η χρησιμοποίηση των ηλεκτροδίων εξωτυμπανικής καταγραφής θεωρείται ασφαλέστερη και πιο ελκυστική μέθοδος με ασήμαντη δυσφορία του ασθενούς, η διατυμπανική μέθοδος παράγει αναντίρρητα πιο εύρωστα και με μεγαλύτερη ευκρίνεια κύματα, κατά μέσο όρο δεκαπλάσια σε πλάτος. H συχνότερη καταγραφή του ενδολεμφικού ύδρωπα επιχειρείται με click ερέθισμα και μέσω προσδιορισμού του λόγου SP/AP. Αύξηση της αναλογίας αυτής άνω του 0,3-0,5 ανάλογα με το κέντρο και το είδος ηλεκτροδίου θεωρείται παθολογική, με μεγάλη διακύμανση της ευασθησίας μεταξύ 40% και 80%. Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθόδου με χορηγούμενο ερέθισμα toneburst σε συγκεκριμένες συχνότητες φαίνεται να αυξάνει τόσο την ευαισθησία όσο και ειδικότητα της μεθόδου κατά μέσο όρο σε επίπεδα 85% και 80% αντίστοιχα. Επιπροσθέτως, μια παράταση του λανθάνοντος χρόνου του κύματος των δυναμικών ενεργείας μετά από χορήγηση rarefaction και condensation clicks (σε ποσοστό 62%) αποτελεί ένα ακόμα υποβοηθητικό στοιχείο στη διαγνωστική δοκιμασία της νόσου Meniere. Παράλληλα, σε πρόσφατες ερευνητικές εργασίες φάνηκε πως ο υπολογισμός του εμβαδού της περιοχής που οριοθετείται από τα κύματα SP και AP (area under the curve – AUC) αυξάνει στατιστικώς σημαντικά την ευαισθησία και ειδικότητα της ηλεκτροκοχλιογραφίας σε επίπεδα 90% και 85% αντίστοιχα, αν και αυτό δεν υιοθετείται από το σύνολο των ερευνητών. Στην ακουστική νευροπάθεια τα CM είναι πιο εύρωστα, με ανώμαλο αυξημένο πλάτος και επιμένουν για περισσότερο χρόνο από 4-6 ms μετά από click ερέθισμα. Μια σχετικά πρόσφατη μέτρηση στην EcochG αποτελεί η «συνολική απάντηση» (“total response” –TR), που αποτελεί το άθροισμα των φασματικών κορυφών σε απάντηση τόνων διαφορετικών συχνοτήτων και αποτελεί χρήσιμο προγνωστικό δείκτη για την αντιληπτική ικανότητα ασθενών με κοχλιακό εμφύτευμα (CI). ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθοδολογίας σε συνδυασμό με το χορηγούμενο ερέθισμα του toneburst φαίνεται να αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο προσδιορισμού του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και η αποτελεσματικότητα και μη επεμβατικότητα των εξωτυμπανικών ηλεκτροδίων αποτελεί δελεαστικό κίνητρο για πολλούς νευροωτολόγους. Η ηλεκτροκοχλιογραφική καταγραφή συχνά είναι χρήσιμη για την εργαστηριακή παρακολούθηση ασθενών που υποβάλλονται σε ενδοτυμπανική έγχυση γενταμυκίνης ή κορτικοστεροειδών ή σε αποσυμπίεση του ενδολεμφικού σάκου. Η μαγνητική τομογραφία με γαδολίνιο είναι μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος καταγραφής του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και προς το παρών δεν φαίνεται να υπερτερεί της EcochG. Tα αιθουσαία μυογενή προκλητά δυναμικά παρουσιάζουν μειωμένη ευαισθησία και ειδικότητα συγκριτικά με την ηλεκτροκοχλιογραφία, κύρια λόγω της ετερογένειας των αποτελεσμάτων τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η EcochG αποτελεί μια χρήσιμη εξέταση κύρια ως επιβεβαιωτική αντικειμενική μέθοδος σε άτυπες περιπτώσεις νόσου Meniere, ενώ τα εύρωστα CM με εναλλασσόμενο ερέθισμα συμβάλουν αποφασιστικά στη διαγνωστική προσέγγιση της ακουστικής νευροπάθειας. Επιπροσθέτως, ο καθορισμός της «συνολικής απάντησης» φαίνεται να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη της ακουστικής αντίληψης ατόμων με CI, ενώ η ενδοκοχλιακή καταγραφή βοηθάει στη μείωση του τραύματος κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Νεότερες τεχνολογικές εξελίξεις συμβάλλουν στη διάνθιση της ηλεκτροκοχλιογραφίας και στον εμπλουτισμό των κλινικών εφαρμογών της.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ηλεκτροκοχλιογραφία είναι μια αντικειμενική ηλεκτροφυσιολογική εξέταση καταγραφής των δυναμικών του κοχλία και του ακουστικού νεύρου και πιο συγκεκριμένα των αθροιστικών δυναμικών (SP),των δυναμικών ενεργείας (AP) και των κοχλιακών μικροφωνικών (CM). Δύναται να εκτελεστεί με διατυμπανική ή εξωτυμπανική τεχνική. Οι κυριότερες σύγχρονες κλινικές εφαρμογές της αποτελούν η διάγνωση και παρακολούθηση του ενδολεμφικού ύδρωπα στη νόσο Meniere και η συμμετοχή της στη διάγνωση της ακουστικής νευροπάθειας. Χρήσιμες είναι και οι πληροφορίες της διεγχειρητικής ηλεκτροκοχλιογραφίας, όπως και η ενδοκοχλιακή καταγραφή κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Η αναζήτηση της καλύτερης μεθόδου καταγραφής και υπολογισμού των κυμάτων αποτελεί σημείο διένεξης ανάμεσα στα διάφορα νευροωτολογικά κέντρα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εργασία αυτή αποτελεί μια αναδρομική μελέτη της σύγχρονης αγγλικής βιβλιογραφίας, με στόχο την παρουσίαση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των τεχνικών καταγραφής ανάμεσα στην εξωτυμπανική και διατυμπανική μέθοδο. Παράλληλα, επιχειρείται προσπάθεια σύγκρισης της αποτελεσματικότητας μεταξύ του χορηγούμενου ερεθίσματος click και toneburst, αλλά και της ευαισθησίας της μέτρησης του λόγου αθροιστικών προς δυναμικών ενεργείας (SP/AP) και της περιοχικής αναλογίας (area ratio). Τέλος, παρουσιάζονται νεότερες κλινικές εφαρμογές, καθώς και παράμετροι διεγχειρητικής και της σχετικά πρόσφατης ενδοκοχλιακής καταγραφής. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Παρόλο που η χρησιμοποίηση των ηλεκτροδίων εξωτυμπανικής καταγραφής θεωρείται ασφαλέστερη και πιο ελκυστική μέθοδος με ασήμαντη δυσφορία του ασθενούς, η διατυμπανική μέθοδος παράγει αναντίρρητα πιο εύρωστα και με μεγαλύτερη ευκρίνεια κύματα, κατά μέσο όρο δεκαπλάσια σε πλάτος. H συχνότερη καταγραφή του ενδολεμφικού ύδρωπα επιχειρείται με click ερέθισμα και μέσω προσδιορισμού του λόγου SP/AP. Αύξηση της αναλογίας αυτής άνω του 0,3-0,5 ανάλογα με το κέντρο και το είδος ηλεκτροδίου θεωρείται παθολογική, με μεγάλη διακύμανση της ευασθησίας μεταξύ 40% και 80%. Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθόδου με χορηγούμενο ερέθισμα toneburst σε συγκεκριμένες συχνότητες φαίνεται να αυξάνει τόσο την ευαισθησία όσο και ειδικότητα της μεθόδου κατά μέσο όρο σε επίπεδα 85% και 80% αντίστοιχα. Επιπροσθέτως, μια παράταση του λανθάνοντος χρόνου του κύματος των δυναμικών ενεργείας μετά από χορήγηση rarefaction και condensation clicks (σε ποσοστό 62%) αποτελεί ένα ακόμα υποβοηθητικό στοιχείο στη διαγνωστική δοκιμασία της νόσου Meniere. Παράλληλα, σε πρόσφατες ερευνητικές εργασίες φάνηκε πως ο υπολογισμός του εμβαδού της περιοχής που οριοθετείται από τα κύματα SP και AP (area under the curve – AUC) αυξάνει στατιστικώς σημαντικά την ευαισθησία και ειδικότητα της ηλεκτροκοχλιογραφίας σε επίπεδα 90% και 85% αντίστοιχα, αν και αυτό δεν υιοθετείται από το σύνολο των ερευνητών. Στην ακουστική νευροπάθεια τα CM είναι πιο εύρωστα, με ανώμαλο αυξημένο πλάτος και επιμένουν για περισσότερο χρόνο από 4-6 ms μετά από click ερέθισμα. Μια σχετικά πρόσφατη μέτρηση στην EcochG αποτελεί η «συνολική απάντηση» (“total response” –TR), που αποτελεί το άθροισμα των φασματικών κορυφών σε απάντηση τόνων διαφορετικών συχνοτήτων και αποτελεί χρήσιμο προγνωστικό δείκτη για την αντιληπτική ικανότητα ασθενών με κοχλιακό εμφύτευμα (CI). ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθοδολογίας σε συνδυασμό με το χορηγούμενο ερέθισμα του toneburst φαίνεται να αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο προσδιορισμού του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και η αποτελεσματικότητα και μη επεμβατικότητα των εξωτυμπανικών ηλεκτροδίων αποτελεί δελεαστικό κίνητρο για πολλούς νευροωτολόγους. Η ηλεκτροκοχλιογραφική καταγραφή συχνά είναι χρήσιμη για την εργαστηριακή παρακολούθηση ασθενών που υποβάλλονται σε ενδοτυμπανική έγχυση γενταμυκίνης ή κορτικοστεροειδών ή σε αποσυμπίεση του ενδολεμφικού σάκου. Η μαγνητική τομογραφία με γαδολίνιο είναι μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος καταγραφής του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και προς το παρών δεν φαίνεται να υπερτερεί της EcochG. Tα αιθουσαία μυογενή προκλητά δυναμικά παρουσιάζουν μειωμένη ευαισθησία και ειδικότητα συγκριτικά με την ηλεκτροκοχλιογραφία, κύρια λόγω της ετερογένειας των αποτελεσμάτων τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η EcochG αποτελεί μια χρήσιμη εξέταση κύρια ως επιβεβαιωτική αντικειμενική μέθοδος σε άτυπες περιπτώσεις νόσου Meniere, ενώ τα εύρωστα CM με εναλλασσόμενο ερέθισμα συμβάλουν αποφασιστικά στη διαγνωστική προσέγγιση της ακουστικής νευροπάθειας. Επιπροσθέτως, ο καθορισμός της «συνολικής απάντησης» φαίνεται να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη της ακουστικής αντίληψης ατόμων με CI, ενώ η ενδοκοχλιακή καταγραφή βοηθάει στη μείωση του τραύματος κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Νεότερες τεχνολογικές εξελίξεις συμβάλλουν στη διάνθιση της ηλεκτροκοχλιογραφίας και στον εμπλουτισμό των κλινικών εφαρμογών της.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκερμπεσιώτης Παναγιώτης","Gkermpesiotis Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875272"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875272","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875272","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875272","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875272","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκερμπεσιώτης Παναγιώτης","Gkermpesiotis Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875272","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875272"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ηλεκτροκοχλιογραφία είναι μια αντικειμενική ηλεκτροφυσιολογική εξέταση καταγραφής των δυναμικών του κοχλία και του ακουστικού νεύρου και πιο συγκεκριμένα των αθροιστικών δυναμικών (SP),των δυναμικών ενεργείας (AP) και των κοχλιακών μικροφωνικών (CM). Δύναται να εκτελεστεί με διατυμπανική ή εξωτυμπανική τεχνική. Οι κυριότερες σύγχρονες κλινικές εφαρμογές της αποτελούν η διάγνωση και παρακολούθηση του ενδολεμφικού ύδρωπα στη νόσο Meniere και η συμμετοχή της στη διάγνωση της ακουστικής νευροπάθειας. Χρήσιμες είναι και οι πληροφορίες της διεγχειρητικής ηλεκτροκοχλιογραφίας, όπως και η ενδοκοχλιακή καταγραφή κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Η αναζήτηση της καλύτερης μεθόδου καταγραφής και υπολογισμού των κυμάτων αποτελεί σημείο διένεξης ανάμεσα στα διάφορα νευροωτολογικά κέντρα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εργασία αυτή αποτελεί μια αναδρομική μελέτη της σύγχρονης αγγλικής βιβλιογραφίας, με στόχο την παρουσίαση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των τεχνικών καταγραφής ανάμεσα στην εξωτυμπανική και διατυμπανική μέθοδο. Παράλληλα, επιχειρείται προσπάθεια σύγκρισης της αποτελεσματικότητας μεταξύ του χορηγούμενου ερεθίσματος click και toneburst, αλλά και της ευαισθησίας της μέτρησης του λόγου αθροιστικών προς δυναμικών ενεργείας (SP/AP) και της περιοχικής αναλογίας (area ratio). Τέλος, παρουσιάζονται νεότερες κλινικές εφαρμογές, καθώς και παράμετροι διεγχειρητικής και της σχετικά πρόσφατης ενδοκοχλιακής καταγραφής. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Παρόλο που η χρησιμοποίηση των ηλεκτροδίων εξωτυμπανικής καταγραφής θεωρείται ασφαλέστερη και πιο ελκυστική μέθοδος με ασήμαντη δυσφορία του ασθενούς, η διατυμπανική μέθοδος παράγει αναντίρρητα πιο εύρωστα και με μεγαλύτερη ευκρίνεια κύματα, κατά μέσο όρο δεκαπλάσια σε πλάτος. H συχνότερη καταγραφή του ενδολεμφικού ύδρωπα επιχειρείται με click ερέθισμα και μέσω προσδιορισμού του λόγου SP/AP. Αύξηση της αναλογίας αυτής άνω του 0,3-0,5 ανάλογα με το κέντρο και το είδος ηλεκτροδίου θεωρείται παθολογική, με μεγάλη διακύμανση της ευασθησίας μεταξύ 40% και 80%. Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθόδου με χορηγούμενο ερέθισμα toneburst σε συγκεκριμένες συχνότητες φαίνεται να αυξάνει τόσο την ευαισθησία όσο και ειδικότητα της μεθόδου κατά μέσο όρο σε επίπεδα 85% και 80% αντίστοιχα. Επιπροσθέτως, μια παράταση του λανθάνοντος χρόνου του κύματος των δυναμικών ενεργείας μετά από χορήγηση rarefaction και condensation clicks (σε ποσοστό 62%) αποτελεί ένα ακόμα υποβοηθητικό στοιχείο στη διαγνωστική δοκιμασία της νόσου Meniere. Παράλληλα, σε πρόσφατες ερευνητικές εργασίες φάνηκε πως ο υπολογισμός του εμβαδού της περιοχής που οριοθετείται από τα κύματα SP και AP (area under the curve – AUC) αυξάνει στατιστικώς σημαντικά την ευαισθησία και ειδικότητα της ηλεκτροκοχλιογραφίας σε επίπεδα 90% και 85% αντίστοιχα, αν και αυτό δεν υιοθετείται από το σύνολο των ερευνητών. Στην ακουστική νευροπάθεια τα CM είναι πιο εύρωστα, με ανώμαλο αυξημένο πλάτος και επιμένουν για περισσότερο χρόνο από 4-6 ms μετά από click ερέθισμα. Μια σχετικά πρόσφατη μέτρηση στην EcochG αποτελεί η «συνολική απάντηση» (“total response” –TR), που αποτελεί το άθροισμα των φασματικών κορυφών σε απάντηση τόνων διαφορετικών συχνοτήτων και αποτελεί χρήσιμο προγνωστικό δείκτη για την αντιληπτική ικανότητα ασθενών με κοχλιακό εμφύτευμα (CI). ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθοδολογίας σε συνδυασμό με το χορηγούμενο ερέθισμα του toneburst φαίνεται να αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο προσδιορισμού του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και η αποτελεσματικότητα και μη επεμβατικότητα των εξωτυμπανικών ηλεκτροδίων αποτελεί δελεαστικό κίνητρο για πολλούς νευροωτολόγους. Η ηλεκτροκοχλιογραφική καταγραφή συχνά είναι χρήσιμη για την εργαστηριακή παρακολούθηση ασθενών που υποβάλλονται σε ενδοτυμπανική έγχυση γενταμυκίνης ή κορτικοστεροειδών ή σε αποσυμπίεση του ενδολεμφικού σάκου. Η μαγνητική τομογραφία με γαδολίνιο είναι μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος καταγραφής του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και προς το παρών δεν φαίνεται να υπερτερεί της EcochG. Tα αιθουσαία μυογενή προκλητά δυναμικά παρουσιάζουν μειωμένη ευαισθησία και ειδικότητα συγκριτικά με την ηλεκτροκοχλιογραφία, κύρια λόγω της ετερογένειας των αποτελεσμάτων τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η EcochG αποτελεί μια χρήσιμη εξέταση κύρια ως επιβεβαιωτική αντικειμενική μέθοδος σε άτυπες περιπτώσεις νόσου Meniere, ενώ τα εύρωστα CM με εναλλασσόμενο ερέθισμα συμβάλουν αποφασιστικά στη διαγνωστική προσέγγιση της ακουστικής νευροπάθειας. Επιπροσθέτως, ο καθορισμός της «συνολικής απάντησης» φαίνεται να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη της ακουστικής αντίληψης ατόμων με CI, ενώ η ενδοκοχλιακή καταγραφή βοηθάει στη μείωση του τραύματος κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Νεότερες τεχνολογικές εξελίξεις συμβάλλουν στη διάνθιση της ηλεκτροκοχλιογραφίας και στον εμπλουτισμό των κλινικών εφαρμογών της.","INTRODUCTION: Electrocochleography is an objective electrophysiological examination of recording the dynamics of cochlea and acoustic nerve and, in particular, of the summating potentials (SP), the action potentials (AP) and the cochlear microphonics (CM). It can be executed using the transtympanic or extratympanic technique. Its main modern clinical applications are the diagnosis and monitoring of endolymphatic hydrops in Meniere's disease and its involvement in the diagnosis of acoustic neuropathy. Also useful is intraoperative electrocochleographic information, as well as intracochlear recording during placement cochlear implant electrodes. The search for the best method of recording and calculating waves is a point of conflict between the different neurotologic centers. METHODOLOGY: This paper is a retrospective study of modern English literature, aiming at presenting the advantages and disadvantages of the techniques of recording between the extratympanic and transtympanic method. Parallel, an attempt is made to compare the effectiveness between the click and tone burst stimulus, as well as the sensitivity of calculating between the ratio summating / action potentials (SP / AP) and the area ratio. Finally, recent clinical applications are presented, as well as intraoperative and intracochlear parameters. RESULTS: Although the use of extratympanic electrodes is considered to be a safer and more attractive method with insignificant patient discomfort, the transtympanic method produces undoubtedly more robust and clearer waves, on average ten times the width. The most frequent recording of endolympatic hydrops is attempted by click stimulation and by determining the SP / AP ratio. An increase in this ratio of more than 0.3-0.5 depending on the center and type of electrode is considered abnormal, with a wide range of sensitivity between 40% and 80%. The adoption of the transtympanic method with tone burst stimulus at specific frequencies seems to increase both the sensitivity and the specificity of the method on average at 85% and 80%, respectively. In addition, a prolongation of the latency time of the action potentials wave after administration of rarefaction and condensation clicks (62%) is another helpful element in the Meniere’s disease diagnostic test. At the same time, recent research has shown that calculating “the area under the curve” increases statistically significantly the sensitivity and specificity of electrocochleography at 90% and 85% respectively, although this is not adopted by all researchers. In acoustic neuropathy, CM are more robust, with adnormal increased widths and persist for longer than 4-6 ms after click stimulation. A relatively recent measurement in EcochG is the \"total response\" (TR), which is the sum of spectral peaks in response to tones of different frequencies, and is a useful prognostic marker for the perceptual capacity of cochlear implant (CI) patients. DISCUSSION: The adoption of the transtympanic methodology combined with the tone burst stimulus appears to be the most sensitive method of determining endolymphatic hydrops, although the efficacy and non-invasiveness of extratympanic electrodes is an attractive incentive for many otologists. Electrocochleographic recording is often useful for the laboratory monitoring of patients undergoing transtympanic infusion of gentamicin or corticosteroids or decompression of the endolymphatic sac. Magnetic resonance imaging with gadolinium is a promising method of recording endolymphatic hydrops, although it does not seem to outweigh the EcochG at present. Vestibular evoked myogenic potentials exhibit decreased sensitivity and specificity compared to electrocochleography, mainly due to the heterogeneity of their results. CONCLUSIONS: EcochG is a useful test primarily as a confirmatory objective in atypical cases of Meniere disease, while robust CM with an alternating stimulus contribute decisively to the diagnostic approach of acoustic neuropathy. In addition, the definition of \"total response\" appears to be an important prognostic marker of the auditory perception of CI patients, while intracochlear recording helps to reduce the trauma when positioning the cochlear implant electrode. Recent technological advances contribute to the development of electrocochleography and the enrichment of its clinical applications."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηλεκτροκοχλιογραφία στην κλινική πράξη. Μελέτη ανασκόπησης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκερμπεσιώτης Παναγιώτης","Gkermpesiotis Panagiotis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ηλεκτροκοχλιογραφία είναι μια αντικειμενική ηλεκτροφυσιολογική εξέταση καταγραφής των δυναμικών του κοχλία και του ακουστικού νεύρου και πιο συγκεκριμένα των αθροιστικών δυναμικών (SP),των δυναμικών ενεργείας (AP) και των κοχλιακών μικροφωνικών (CM). Δύναται να εκτελεστεί με διατυμπανική ή εξωτυμπανική τεχνική. Οι κυριότερες σύγχρονες κλινικές εφαρμογές της αποτελούν η διάγνωση και παρακολούθηση του ενδολεμφικού ύδρωπα στη νόσο Meniere και η συμμετοχή της στη διάγνωση της ακουστικής νευροπάθειας. Χρήσιμες είναι και οι πληροφορίες της διεγχειρητικής ηλεκτροκοχλιογραφίας, όπως και η ενδοκοχλιακή καταγραφή κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Η αναζήτηση της καλύτερης μεθόδου καταγραφής και υπολογισμού των κυμάτων αποτελεί σημείο διένεξης ανάμεσα στα διάφορα νευροωτολογικά κέντρα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εργασία αυτή αποτελεί μια αναδρομική μελέτη της σύγχρονης αγγλικής βιβλιογραφίας, με στόχο την παρουσίαση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των τεχνικών καταγραφής ανάμεσα στην εξωτυμπανική και διατυμπανική μέθοδο. Παράλληλα, επιχειρείται προσπάθεια σύγκρισης της αποτελεσματικότητας μεταξύ του χορηγούμενου ερεθίσματος click και toneburst, αλλά και της ευαισθησίας της μέτρησης του λόγου αθροιστικών προς δυναμικών ενεργείας (SP/AP) και της περιοχικής αναλογίας (area ratio). Τέλος, παρουσιάζονται νεότερες κλινικές εφαρμογές, καθώς και παράμετροι διεγχειρητικής και της σχετικά πρόσφατης ενδοκοχλιακής καταγραφής. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Παρόλο που η χρησιμοποίηση των ηλεκτροδίων εξωτυμπανικής καταγραφής θεωρείται ασφαλέστερη και πιο ελκυστική μέθοδος με ασήμαντη δυσφορία του ασθενούς, η διατυμπανική μέθοδος παράγει αναντίρρητα πιο εύρωστα και με μεγαλύτερη ευκρίνεια κύματα, κατά μέσο όρο δεκαπλάσια σε πλάτος. H συχνότερη καταγραφή του ενδολεμφικού ύδρωπα επιχειρείται με click ερέθισμα και μέσω προσδιορισμού του λόγου SP/AP. Αύξηση της αναλογίας αυτής άνω του 0,3-0,5 ανάλογα με το κέντρο και το είδος ηλεκτροδίου θεωρείται παθολογική, με μεγάλη διακύμανση της ευασθησίας μεταξύ 40% και 80%. Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθόδου με χορηγούμενο ερέθισμα toneburst σε συγκεκριμένες συχνότητες φαίνεται να αυξάνει τόσο την ευαισθησία όσο και ειδικότητα της μεθόδου κατά μέσο όρο σε επίπεδα 85% και 80% αντίστοιχα. Επιπροσθέτως, μια παράταση του λανθάνοντος χρόνου του κύματος των δυναμικών ενεργείας μετά από χορήγηση rarefaction και condensation clicks (σε ποσοστό 62%) αποτελεί ένα ακόμα υποβοηθητικό στοιχείο στη διαγνωστική δοκιμασία της νόσου Meniere. Παράλληλα, σε πρόσφατες ερευνητικές εργασίες φάνηκε πως ο υπολογισμός του εμβαδού της περιοχής που οριοθετείται από τα κύματα SP και AP (area under the curve – AUC) αυξάνει στατιστικώς σημαντικά την ευαισθησία και ειδικότητα της ηλεκτροκοχλιογραφίας σε επίπεδα 90% και 85% αντίστοιχα, αν και αυτό δεν υιοθετείται από το σύνολο των ερευνητών. Στην ακουστική νευροπάθεια τα CM είναι πιο εύρωστα, με ανώμαλο αυξημένο πλάτος και επιμένουν για περισσότερο χρόνο από 4-6 ms μετά από click ερέθισμα. Μια σχετικά πρόσφατη μέτρηση στην EcochG αποτελεί η «συνολική απάντηση» (“total response” –TR), που αποτελεί το άθροισμα των φασματικών κορυφών σε απάντηση τόνων διαφορετικών συχνοτήτων και αποτελεί χρήσιμο προγνωστικό δείκτη για την αντιληπτική ικανότητα ασθενών με κοχλιακό εμφύτευμα (CI). ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η υιοθέτηση της διατυμπανικής μεθοδολογίας σε συνδυασμό με το χορηγούμενο ερέθισμα του toneburst φαίνεται να αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο προσδιορισμού του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και η αποτελεσματικότητα και μη επεμβατικότητα των εξωτυμπανικών ηλεκτροδίων αποτελεί δελεαστικό κίνητρο για πολλούς νευροωτολόγους. Η ηλεκτροκοχλιογραφική καταγραφή συχνά είναι χρήσιμη για την εργαστηριακή παρακολούθηση ασθενών που υποβάλλονται σε ενδοτυμπανική έγχυση γενταμυκίνης ή κορτικοστεροειδών ή σε αποσυμπίεση του ενδολεμφικού σάκου. Η μαγνητική τομογραφία με γαδολίνιο είναι μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος καταγραφής του ενδολεμφικού ύδρωπα, αν και προς το παρών δεν φαίνεται να υπερτερεί της EcochG. Tα αιθουσαία μυογενή προκλητά δυναμικά παρουσιάζουν μειωμένη ευαισθησία και ειδικότητα συγκριτικά με την ηλεκτροκοχλιογραφία, κύρια λόγω της ετερογένειας των αποτελεσμάτων τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η EcochG αποτελεί μια χρήσιμη εξέταση κύρια ως επιβεβαιωτική αντικειμενική μέθοδος σε άτυπες περιπτώσεις νόσου Meniere, ενώ τα εύρωστα CM με εναλλασσόμενο ερέθισμα συμβάλουν αποφασιστικά στη διαγνωστική προσέγγιση της ακουστικής νευροπάθειας. Επιπροσθέτως, ο καθορισμός της «συνολικής απάντησης» φαίνεται να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό δείκτη της ακουστικής αντίληψης ατόμων με CI, ενώ η ενδοκοχλιακή καταγραφή βοηθάει στη μείωση του τραύματος κατά την τοποθέτηση του ηλεκτροδίου του κοχλιακού εμφυτεύματος. Νεότερες τεχνολογικές εξελίξεις συμβάλλουν στη διάνθιση της ηλεκτροκοχλιογραφίας και στον εμπλουτισμό των κλινικών εφαρμογών της.","INTRODUCTION: Electrocochleography is an objective electrophysiological examination of recording the dynamics of cochlea and acoustic nerve and, in particular, of the summating potentials (SP), the action potentials (AP) and the cochlear microphonics (CM). It can be executed using the transtympanic or extratympanic technique. Its main modern clinical applications are the diagnosis and monitoring of endolymphatic hydrops in Meniere's disease and its involvement in the diagnosis of acoustic neuropathy. Also useful is intraoperative electrocochleographic information, as well as intracochlear recording during placement cochlear implant electrodes. The search for the best method of recording and calculating waves is a point of conflict between the different neurotologic centers. METHODOLOGY: This paper is a retrospective study of modern English literature, aiming at presenting the advantages and disadvantages of the techniques of recording between the extratympanic and transtympanic method. Parallel, an attempt is made to compare the effectiveness between the click and tone burst stimulus, as well as the sensitivity of calculating between the ratio summating / action potentials (SP / AP) and the area ratio. Finally, recent clinical applications are presented, as well as intraoperative and intracochlear parameters. RESULTS: Although the use of extratympanic electrodes is considered to be a safer and more attractive method with insignificant patient discomfort, the transtympanic method produces undoubtedly more robust and clearer waves, on average ten times the width. The most frequent recording of endolympatic hydrops is attempted by click stimulation and by determining the SP / AP ratio. An increase in this ratio of more than 0.3-0.5 depending on the center and type of electrode is considered abnormal, with a wide range of sensitivity between 40% and 80%. The adoption of the transtympanic method with tone burst stimulus at specific frequencies seems to increase both the sensitivity and the specificity of the method on average at 85% and 80%, respectively. In addition, a prolongation of the latency time of the action potentials wave after administration of rarefaction and condensation clicks (62%) is another helpful element in the Meniere’s disease diagnostic test. At the same time, recent research has shown that calculating “the area under the curve” increases statistically significantly the sensitivity and specificity of electrocochleography at 90% and 85% respectively, although this is not adopted by all researchers. In acoustic neuropathy, CM are more robust, with adnormal increased widths and persist for longer than 4-6 ms after click stimulation. A relatively recent measurement in EcochG is the \"total response\" (TR), which is the sum of spectral peaks in response to tones of different frequencies, and is a useful prognostic marker for the perceptual capacity of cochlear implant (CI) patients. DISCUSSION: The adoption of the transtympanic methodology combined with the tone burst stimulus appears to be the most sensitive method of determining endolymphatic hydrops, although the efficacy and non-invasiveness of extratympanic electrodes is an attractive incentive for many otologists. Electrocochleographic recording is often useful for the laboratory monitoring of patients undergoing transtympanic infusion of gentamicin or corticosteroids or decompression of the endolymphatic sac. Magnetic resonance imaging with gadolinium is a promising method of recording endolymphatic hydrops, although it does not seem to outweigh the EcochG at present. Vestibular evoked myogenic potentials exhibit decreased sensitivity and specificity compared to electrocochleography, mainly due to the heterogeneity of their results. CONCLUSIONS: EcochG is a useful test primarily as a confirmatory objective in atypical cases of Meniere disease, while robust CM with an alternating stimulus contribute decisively to the diagnostic approach of acoustic neuropathy. In addition, the definition of \"total response\" appears to be an important prognostic marker of the auditory perception of CI patients, while intracochlear recording helps to reduce the trauma when positioning the cochlear implant electrode. Recent technological advances contribute to the development of electrocochleography and the enrichment of its clinical applications."],"dc:identifier":["uoadl:2875272","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875272"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ηλεκτροκοχλιογραφία στην κλινική πράξη. Μελέτη ανασκόπησης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z"}