{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875345"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875345","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κώφωση από την αρχαιότητα μέχρι τον Charles – Michel de l’ Epée","abstract":"Αντικείμενο: Σκοπός της παρούσας αναδρομικής μελέτης είναι η ιστορική ανασκόπηση της εξελικτικής πορείας των χαρακτηριστικών και παραμέτρων της κώφωσης (μελέτη της πάθησης, θεραπευτική αντιμετώπιση, προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις) από την αρχαιότητα έως την εποχή του Charles – Michel de l’ Epée. Μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν εκτενώς θρησκευτικά κείμενα, αρχαία και σύγχρονα συγγράμματα, δημοσιευμένες μελέτες και κριτικές αναλυτών επί του συγκεκριμένου θέματος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια αναζήτησης. Αποτελέσματα: Η κώφωση σαν νοσολογική οντότητα και οι επιπτώσεις της στην επικοινωνία και κοινωνική υπόσταση των ανθρώπων απασχόλησε πολύ νωρίς γιατρούς, ερευνητές, εκφράσεις θρησκειών, πολιτειακούς και δικαστικούς θεσμούς, όπως και τα ζητήματα που απορρέουν απ’ αυτούς. Ουδεμία ένδειξη υπάρχει ότι οι παθήσεις των ώτων αποτέλεσαν ιδιαίτερο κλάδο της ιατρικής κατά τους αρχαίους χρόνους. Μια θεραπευτική μέθοδος, πρωτότυπη, κάνει την εμφάνιση της στην παλαιολιθική εποχή, κατά την οποία γινόταν αποπομπή των κακών πνευμάτων που έδραζαν στο κεφάλι του ατόμου με αναπηρία, με αιχμηρά εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα. Για να διαφύγουν αυτά τρυπούσαν το κρανίο του πάσχοντα, πράγμα που αποδεικνύεται από την ανεύρεση τρυπημένων κρανίων και σχετικών εργαλείων . Επίσης, δεν είναι γνωστό αν η ιατρική πράξη στον εν λόγω τομέα ασκείτο από εξειδικευμένους ωτολόγους ιατρούς. Αντίθετα, φαίνεται ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιατρική στην Αίγυπτο ήταν κατανεμημένη σε πολλές ειδικότητες, παράδοση που επέδρασε και στην ελληνική ιατρική της Αλεξανδρινής εποχής. Κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η ειδική απασχόληση γύρω από την ωτολογία υπήρξε περισσότερο λεπτομερής και αποτέλεσε κοινή ειδικότητα με την οφθαλμολογία. Ήδη από την αρχαία εποχή είχαν διατυπωθεί διαφορετικές δοξασίες και προκαταλήψεις για την κώφωση, οι οποίες πήγαζαν από το γεγονός ότι δεν ήταν ακόμη πλήρως κατανοητή η αναπηρία. Χαρακτηριστική είναι η κοινωνική απομόνωση την οποία υφίσταντο κατά καιρούς οι κωφοί και η στέρηση βασικών τους δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά και οι προσπάθειες, κατά καιρούς, εξεύρεσης λύσεων προς την κατεύθυνση βελτίωσης της ανθρώπινης επικοινωνίας και εξομάλυνσης των δραστηριοτήτων του κωφού στην καθ’ ημέρα πράξη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το θέμα της κώφωσης και των συνεπειών αυτής δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητο ωθώντας τους ανθρώπους της κάθε εποχής είτε προς επίλυσή του, είτε προς περιθωριοποίηση των ατόμων που έπασχαν από τη νόσο. Συμπέρασμα: Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση βελτιώθηκε και κατά τους τελευταίους αιώνες έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες τόσο κατανόησης όσο και αποδοχής της αναπηρίας καθώς και διασφάλισης των δικαιωμάτων των κωφών. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη διαδέχθηκε τους μύθους, δοξασίες και προκαταλήψεις, υποσχόμενη την επανένταξη των κωφών σε μια φυσιολογική καθημερινότητα και την εκπαίδευσή τους. Ο Abbé de l' Epée, όπως και άλλοι πριν και μετά από αυτόν, υπερασπίστηκαν αυτό το δικαίωμα και συνέβαλαν στην ανάπτυξη των μεθόδων που βοηθούν τους κωφούς να εκπαιδευτούν και να διεκδικήσουν μία ισότιμη θέση στην κοινωνία.","abstract_html":"Αντικείμενο: Σκοπός της παρούσας αναδρομικής μελέτης είναι η ιστορική ανασκόπηση της εξελικτικής πορείας των χαρακτηριστικών και παραμέτρων της κώφωσης (μελέτη της πάθησης, θεραπευτική αντιμετώπιση, προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις) από την αρχαιότητα έως την εποχή του Charles – Michel de l’ Epée. Μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν εκτενώς θρησκευτικά κείμενα, αρχαία και σύγχρονα συγγράμματα, δημοσιευμένες μελέτες και κριτικές αναλυτών επί του συγκεκριμένου θέματος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια αναζήτησης. Αποτελέσματα: Η κώφωση σαν νοσολογική οντότητα και οι επιπτώσεις της στην επικοινωνία και κοινωνική υπόσταση των ανθρώπων απασχόλησε πολύ νωρίς γιατρούς, ερευνητές, εκφράσεις θρησκειών, πολιτειακούς και δικαστικούς θεσμούς, όπως και τα ζητήματα που απορρέουν απ’ αυτούς. Ουδεμία ένδειξη υπάρχει ότι οι παθήσεις των ώτων αποτέλεσαν ιδιαίτερο κλάδο της ιατρικής κατά τους αρχαίους χρόνους. Μια θεραπευτική μέθοδος, πρωτότυπη, κάνει την εμφάνιση της στην παλαιολιθική εποχή, κατά την οποία γινόταν αποπομπή των κακών πνευμάτων που έδραζαν στο κεφάλι του ατόμου με αναπηρία, με αιχμηρά εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα. Για να διαφύγουν αυτά τρυπούσαν το κρανίο του πάσχοντα, πράγμα που αποδεικνύεται από την ανεύρεση τρυπημένων κρανίων και σχετικών εργαλείων . Επίσης, δεν είναι γνωστό αν η ιατρική πράξη στον εν λόγω τομέα ασκείτο από εξειδικευμένους ωτολόγους ιατρούς. Αντίθετα, φαίνεται ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιατρική στην Αίγυπτο ήταν κατανεμημένη σε πολλές ειδικότητες, παράδοση που επέδρασε και στην ελληνική ιατρική της Αλεξανδρινής εποχής. Κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η ειδική απασχόληση γύρω από την ωτολογία υπήρξε περισσότερο λεπτομερής και αποτέλεσε κοινή ειδικότητα με την οφθαλμολογία. Ήδη από την αρχαία εποχή είχαν διατυπωθεί διαφορετικές δοξασίες και προκαταλήψεις για την κώφωση, οι οποίες πήγαζαν από το γεγονός ότι δεν ήταν ακόμη πλήρως κατανοητή η αναπηρία. Χαρακτηριστική είναι η κοινωνική απομόνωση την οποία υφίσταντο κατά καιρούς οι κωφοί και η στέρηση βασικών τους δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά και οι προσπάθειες, κατά καιρούς, εξεύρεσης λύσεων προς την κατεύθυνση βελτίωσης της ανθρώπινης επικοινωνίας και εξομάλυνσης των δραστηριοτήτων του κωφού στην καθ’ ημέρα πράξη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το θέμα της κώφωσης και των συνεπειών αυτής δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητο ωθώντας τους ανθρώπους της κάθε εποχής είτε προς επίλυσή του, είτε προς περιθωριοποίηση των ατόμων που έπασχαν από τη νόσο. Συμπέρασμα: Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση βελτιώθηκε και κατά τους τελευταίους αιώνες έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες τόσο κατανόησης όσο και αποδοχής της αναπηρίας καθώς και διασφάλισης των δικαιωμάτων των κωφών. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη διαδέχθηκε τους μύθους, δοξασίες και προκαταλήψεις, υποσχόμενη την επανένταξη των κωφών σε μια φυσιολογική καθημερινότητα και την εκπαίδευσή τους. Ο Abbé de l&#x27; Epée, όπως και άλλοι πριν και μετά από αυτόν, υπερασπίστηκαν αυτό το δικαίωμα και συνέβαλαν στην ανάπτυξη των μεθόδων που βοηθούν τους κωφούς να εκπαιδευτούν και να διεκδικήσουν μία ισότιμη θέση στην κοινωνία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρμαρά Μαρία","Marmara Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875345"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875345","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875345","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875345","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875345","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρμαρά Μαρία","Marmara Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875345","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875345"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο: Σκοπός της παρούσας αναδρομικής μελέτης είναι η ιστορική ανασκόπηση της εξελικτικής πορείας των χαρακτηριστικών και παραμέτρων της κώφωσης (μελέτη της πάθησης, θεραπευτική αντιμετώπιση, προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις) από την αρχαιότητα έως την εποχή του Charles – Michel de l’ Epée. Μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν εκτενώς θρησκευτικά κείμενα, αρχαία και σύγχρονα συγγράμματα, δημοσιευμένες μελέτες και κριτικές αναλυτών επί του συγκεκριμένου θέματος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια αναζήτησης. Αποτελέσματα: Η κώφωση σαν νοσολογική οντότητα και οι επιπτώσεις της στην επικοινωνία και κοινωνική υπόσταση των ανθρώπων απασχόλησε πολύ νωρίς γιατρούς, ερευνητές, εκφράσεις θρησκειών, πολιτειακούς και δικαστικούς θεσμούς, όπως και τα ζητήματα που απορρέουν απ’ αυτούς. Ουδεμία ένδειξη υπάρχει ότι οι παθήσεις των ώτων αποτέλεσαν ιδιαίτερο κλάδο της ιατρικής κατά τους αρχαίους χρόνους. Μια θεραπευτική μέθοδος, πρωτότυπη, κάνει την εμφάνιση της στην παλαιολιθική εποχή, κατά την οποία γινόταν αποπομπή των κακών πνευμάτων που έδραζαν στο κεφάλι του ατόμου με αναπηρία, με αιχμηρά εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα. Για να διαφύγουν αυτά τρυπούσαν το κρανίο του πάσχοντα, πράγμα που αποδεικνύεται από την ανεύρεση τρυπημένων κρανίων και σχετικών εργαλείων . Επίσης, δεν είναι γνωστό αν η ιατρική πράξη στον εν λόγω τομέα ασκείτο από εξειδικευμένους ωτολόγους ιατρούς. Αντίθετα, φαίνεται ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιατρική στην Αίγυπτο ήταν κατανεμημένη σε πολλές ειδικότητες, παράδοση που επέδρασε και στην ελληνική ιατρική της Αλεξανδρινής εποχής. Κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η ειδική απασχόληση γύρω από την ωτολογία υπήρξε περισσότερο λεπτομερής και αποτέλεσε κοινή ειδικότητα με την οφθαλμολογία. Ήδη από την αρχαία εποχή είχαν διατυπωθεί διαφορετικές δοξασίες και προκαταλήψεις για την κώφωση, οι οποίες πήγαζαν από το γεγονός ότι δεν ήταν ακόμη πλήρως κατανοητή η αναπηρία. Χαρακτηριστική είναι η κοινωνική απομόνωση την οποία υφίσταντο κατά καιρούς οι κωφοί και η στέρηση βασικών τους δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά και οι προσπάθειες, κατά καιρούς, εξεύρεσης λύσεων προς την κατεύθυνση βελτίωσης της ανθρώπινης επικοινωνίας και εξομάλυνσης των δραστηριοτήτων του κωφού στην καθ’ ημέρα πράξη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το θέμα της κώφωσης και των συνεπειών αυτής δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητο ωθώντας τους ανθρώπους της κάθε εποχής είτε προς επίλυσή του, είτε προς περιθωριοποίηση των ατόμων που έπασχαν από τη νόσο. Συμπέρασμα: Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση βελτιώθηκε και κατά τους τελευταίους αιώνες έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες τόσο κατανόησης όσο και αποδοχής της αναπηρίας καθώς και διασφάλισης των δικαιωμάτων των κωφών. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη διαδέχθηκε τους μύθους, δοξασίες και προκαταλήψεις, υποσχόμενη την επανένταξη των κωφών σε μια φυσιολογική καθημερινότητα και την εκπαίδευσή τους. Ο Abbé de l' Epée, όπως και άλλοι πριν και μετά από αυτόν, υπερασπίστηκαν αυτό το δικαίωμα και συνέβαλαν στην ανάπτυξη των μεθόδων που βοηθούν τους κωφούς να εκπαιδευτούν και να διεκδικήσουν μία ισότιμη θέση στην κοινωνία.","Objective: The purpose of this retrospective study is the historical review of the evolutionary course of deafness characteristics and parameters (study of the disease, treatment modalities, personal and social impacts) from antiquity to the time of Charles – Michel de l’ Epée. Method: Religious texts, ancient and modern writings, published studies and analysts’ opinions on this subject were extensively reviewed according to specific searching criteria. Results: Deafness, as a disease entity and its implications for the communication and social status of the people, used to be a very early concern for doctors, researchers, religious expressions, state and judicial institutions, as well as the issues arising from them. There is no indication that diseases of ears were a particular branch of medicine in ancient times. One of the treatment modalities, considered being as an innovating one, appears in the Paleolithic era, during which the evil spirits that stood in the head of the disabled person were removed with the use of sharp tools made of stone. In order for the evil spirits to escape, they used to pierce the scalp of the sufferer, as evidenced by the finding of pierced skulls and related tools. Also, it is yet not known whether the medical practice in this field was performed by specialized otologist doctors. On the contrary, it seems that since ancient times, medical practice in Egypt was divided into many specialties, a tradition that influenced the Greek medicine of the Alexandrian era. In the later years, specific engagement around otology was more detailed being a common specialty with ophthalmology. Already, since the ancient times, different beliefs and prejudices about deafness have been formulated, which stemmed from the fact that disability was not yet fully understood. Of particular importance, are the social isolation that deaf people suffered at times and the deprivation of their basic rights, such as the right to education, as well as the efforts, from time to time, in finding solutions to improve human communication and normalize the activities of the deaf person during daily activities. It is remarkable that the issue of deafness and its consequences has never gone unnoticed, thus prompting people of any era either to resolve it or to marginalize those who suffered from the disease. Conclusion: Over the years, the situation has been improved and during recent centuries, considerable efforts have been made to both understand and accept disability as well as to assure the rights of deaf people. Modern scientific perspective succeeded in myths, beliefs and prejudices, promising the reintegration of the deaf people into a normal daily life and education. Abbé de l’ Epée, like others before and after, defended this right and contributed to the development of methods that help deaf people to be educated and to claim an equal position in society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κώφωση από την αρχαιότητα μέχρι τον Charles – Michel de l’ Epée"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρμαρά Μαρία","Marmara Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Αντικείμενο: Σκοπός της παρούσας αναδρομικής μελέτης είναι η ιστορική ανασκόπηση της εξελικτικής πορείας των χαρακτηριστικών και παραμέτρων της κώφωσης (μελέτη της πάθησης, θεραπευτική αντιμετώπιση, προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις) από την αρχαιότητα έως την εποχή του Charles – Michel de l’ Epée. Μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν εκτενώς θρησκευτικά κείμενα, αρχαία και σύγχρονα συγγράμματα, δημοσιευμένες μελέτες και κριτικές αναλυτών επί του συγκεκριμένου θέματος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια αναζήτησης. Αποτελέσματα: Η κώφωση σαν νοσολογική οντότητα και οι επιπτώσεις της στην επικοινωνία και κοινωνική υπόσταση των ανθρώπων απασχόλησε πολύ νωρίς γιατρούς, ερευνητές, εκφράσεις θρησκειών, πολιτειακούς και δικαστικούς θεσμούς, όπως και τα ζητήματα που απορρέουν απ’ αυτούς. Ουδεμία ένδειξη υπάρχει ότι οι παθήσεις των ώτων αποτέλεσαν ιδιαίτερο κλάδο της ιατρικής κατά τους αρχαίους χρόνους. Μια θεραπευτική μέθοδος, πρωτότυπη, κάνει την εμφάνιση της στην παλαιολιθική εποχή, κατά την οποία γινόταν αποπομπή των κακών πνευμάτων που έδραζαν στο κεφάλι του ατόμου με αναπηρία, με αιχμηρά εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα. Για να διαφύγουν αυτά τρυπούσαν το κρανίο του πάσχοντα, πράγμα που αποδεικνύεται από την ανεύρεση τρυπημένων κρανίων και σχετικών εργαλείων . Επίσης, δεν είναι γνωστό αν η ιατρική πράξη στον εν λόγω τομέα ασκείτο από εξειδικευμένους ωτολόγους ιατρούς. Αντίθετα, φαίνεται ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιατρική στην Αίγυπτο ήταν κατανεμημένη σε πολλές ειδικότητες, παράδοση που επέδρασε και στην ελληνική ιατρική της Αλεξανδρινής εποχής. Κατά τους μεταγενέστερους χρόνους η ειδική απασχόληση γύρω από την ωτολογία υπήρξε περισσότερο λεπτομερής και αποτέλεσε κοινή ειδικότητα με την οφθαλμολογία. Ήδη από την αρχαία εποχή είχαν διατυπωθεί διαφορετικές δοξασίες και προκαταλήψεις για την κώφωση, οι οποίες πήγαζαν από το γεγονός ότι δεν ήταν ακόμη πλήρως κατανοητή η αναπηρία. Χαρακτηριστική είναι η κοινωνική απομόνωση την οποία υφίσταντο κατά καιρούς οι κωφοί και η στέρηση βασικών τους δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά και οι προσπάθειες, κατά καιρούς, εξεύρεσης λύσεων προς την κατεύθυνση βελτίωσης της ανθρώπινης επικοινωνίας και εξομάλυνσης των δραστηριοτήτων του κωφού στην καθ’ ημέρα πράξη. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το θέμα της κώφωσης και των συνεπειών αυτής δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητο ωθώντας τους ανθρώπους της κάθε εποχής είτε προς επίλυσή του, είτε προς περιθωριοποίηση των ατόμων που έπασχαν από τη νόσο. Συμπέρασμα: Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση βελτιώθηκε και κατά τους τελευταίους αιώνες έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες τόσο κατανόησης όσο και αποδοχής της αναπηρίας καθώς και διασφάλισης των δικαιωμάτων των κωφών. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη διαδέχθηκε τους μύθους, δοξασίες και προκαταλήψεις, υποσχόμενη την επανένταξη των κωφών σε μια φυσιολογική καθημερινότητα και την εκπαίδευσή τους. Ο Abbé de l' Epée, όπως και άλλοι πριν και μετά από αυτόν, υπερασπίστηκαν αυτό το δικαίωμα και συνέβαλαν στην ανάπτυξη των μεθόδων που βοηθούν τους κωφούς να εκπαιδευτούν και να διεκδικήσουν μία ισότιμη θέση στην κοινωνία.","Objective: The purpose of this retrospective study is the historical review of the evolutionary course of deafness characteristics and parameters (study of the disease, treatment modalities, personal and social impacts) from antiquity to the time of Charles – Michel de l’ Epée. Method: Religious texts, ancient and modern writings, published studies and analysts’ opinions on this subject were extensively reviewed according to specific searching criteria. Results: Deafness, as a disease entity and its implications for the communication and social status of the people, used to be a very early concern for doctors, researchers, religious expressions, state and judicial institutions, as well as the issues arising from them. There is no indication that diseases of ears were a particular branch of medicine in ancient times. One of the treatment modalities, considered being as an innovating one, appears in the Paleolithic era, during which the evil spirits that stood in the head of the disabled person were removed with the use of sharp tools made of stone. In order for the evil spirits to escape, they used to pierce the scalp of the sufferer, as evidenced by the finding of pierced skulls and related tools. Also, it is yet not known whether the medical practice in this field was performed by specialized otologist doctors. On the contrary, it seems that since ancient times, medical practice in Egypt was divided into many specialties, a tradition that influenced the Greek medicine of the Alexandrian era. In the later years, specific engagement around otology was more detailed being a common specialty with ophthalmology. Already, since the ancient times, different beliefs and prejudices about deafness have been formulated, which stemmed from the fact that disability was not yet fully understood. Of particular importance, are the social isolation that deaf people suffered at times and the deprivation of their basic rights, such as the right to education, as well as the efforts, from time to time, in finding solutions to improve human communication and normalize the activities of the deaf person during daily activities. It is remarkable that the issue of deafness and its consequences has never gone unnoticed, thus prompting people of any era either to resolve it or to marginalize those who suffered from the disease. Conclusion: Over the years, the situation has been improved and during recent centuries, considerable efforts have been made to both understand and accept disability as well as to assure the rights of deaf people. Modern scientific perspective succeeded in myths, beliefs and prejudices, promising the reintegration of the deaf people into a normal daily life and education. Abbé de l’ Epée, like others before and after, defended this right and contributed to the development of methods that help deaf people to be educated and to claim an equal position in society."],"dc:identifier":["uoadl:2875345","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875345"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κώφωση από την αρχαιότητα μέχρι τον Charles – Michel de l’ Epée"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z"}