{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875409"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875409","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του στοχασμού του Μάξιμου του Ομολογητή στην οντολογία του Θωμά Ακινάτη","abstract":"H επίδραση των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας στη σκέψη και τη φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη αποτέλεσε ένα πεδίο έρευνας μάλλον παραγκωνισμένο από τη βιβλιογραφία. Μόνον πρόσφατα και μόνον εν μέρει το κενό αυτό αρχίζει σιγά σιγά να συμπληρώνεται, στο πλαίσιο μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας θεώρησης της καθολικής θεολογικής παράδοσης στη σχέση και αλληλεπίδρασή της με την ορθόδοξη. Αδιαμφισβήτητα, σε αυτό το πλαίσιο έχουν φωτιστεί όψεις των πατερικών επιδράσεων στον Ακινάτη, οι οποίες μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν σχεδόν ολοκληρωτικά στο σκοτάδι. Ταυτόχρονα όμως, σημαντικά στοιχεία του συγκεκριμένου θέματος συνεχίζουν να παραμένουν άγνωστα, ένεκα τόσο της (μέχρι τώρα) περιορισμένης έρευνας όσο και της δυσκολίας του αντικειμένου της. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη περίπτωση του Μάξιμου του Ομολογητή (και παρά το γεγονός ότι είναι ο πιο αριστοτελικός από τους Πατέρες), δεν έχουν υπάρξει εκτενείς μελέτες πάνω σε έναν πιθανό συσχετισμό της οντολογίας του Αγίου με τη φιλοσοφία του Θωμά, ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που για τον Ακινάτη, τα πρότυπα θεολογικής χρήσης του Αριστοτέλη είναι κυρίως αραβικά (κάτι που δεν συμβαίνει με τη νεοπλατωνική φιλοσοφία, στην οποία ο Αρεοπαγίτης είχε ήδη προ πολλού μεταφράσει το χριστιανικό δόγμα). Σε αυτήν την κατεύθυνση, η παρούσα εργασία φιλοδοξεί να αναδείξει πως ο Μάξιμος, κινούμενος με σχετική συνέπεια εντός του αρεοπαγιτικού πλέγματος ιδεών, εισάγει και ενσωματώνει μια πλειάδα αριστοτελικών όρων, μεθόδων και αντιλήψεων, χωρίς να παραβαίνει τις βασικές αρχές της πατερικής φιλοσοφίας. Ακόμη δε σημαντικότερα να υποστηρίξει ότι τα κείμενα του Μαξίμου στα οποία ο Θωμάς είχε πρόσβαση, θα είχαν αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο υπόδειγμα χρήσης της αριστοτελικής σκέψης, τόσο στη φιλοσοφική προσέγγιση της κτίσης, όσο και σε εκείνη του Θεού.","abstract_html":"H επίδραση των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας στη σκέψη και τη φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη αποτέλεσε ένα πεδίο έρευνας μάλλον παραγκωνισμένο από τη βιβλιογραφία. Μόνον πρόσφατα και μόνον εν μέρει το κενό αυτό αρχίζει σιγά σιγά να συμπληρώνεται, στο πλαίσιο μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας θεώρησης της καθολικής θεολογικής παράδοσης στη σχέση και αλληλεπίδρασή της με την ορθόδοξη. Αδιαμφισβήτητα, σε αυτό το πλαίσιο έχουν φωτιστεί όψεις των πατερικών επιδράσεων στον Ακινάτη, οι οποίες μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν σχεδόν ολοκληρωτικά στο σκοτάδι. Ταυτόχρονα όμως, σημαντικά στοιχεία του συγκεκριμένου θέματος συνεχίζουν να παραμένουν άγνωστα, ένεκα τόσο της (μέχρι τώρα) περιορισμένης έρευνας όσο και της δυσκολίας του αντικειμένου της. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη περίπτωση του Μάξιμου του Ομολογητή (και παρά το γεγονός ότι είναι ο πιο αριστοτελικός από τους Πατέρες), δεν έχουν υπάρξει εκτενείς μελέτες πάνω σε έναν πιθανό συσχετισμό της οντολογίας του Αγίου με τη φιλοσοφία του Θωμά, ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που για τον Ακινάτη, τα πρότυπα θεολογικής χρήσης του Αριστοτέλη είναι κυρίως αραβικά (κάτι που δεν συμβαίνει με τη νεοπλατωνική φιλοσοφία, στην οποία ο Αρεοπαγίτης είχε ήδη προ πολλού μεταφράσει το χριστιανικό δόγμα). Σε αυτήν την κατεύθυνση, η παρούσα εργασία φιλοδοξεί να αναδείξει πως ο Μάξιμος, κινούμενος με σχετική συνέπεια εντός του αρεοπαγιτικού πλέγματος ιδεών, εισάγει και ενσωματώνει μια πλειάδα αριστοτελικών όρων, μεθόδων και αντιλήψεων, χωρίς να παραβαίνει τις βασικές αρχές της πατερικής φιλοσοφίας. Ακόμη δε σημαντικότερα να υποστηρίξει ότι τα κείμενα του Μαξίμου στα οποία ο Θωμάς είχε πρόσβαση, θα είχαν αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο υπόδειγμα χρήσης της αριστοτελικής σκέψης, τόσο στη φιλοσοφική προσέγγιση της κτίσης, όσο και σε εκείνη του Θεού.","abstract_has_math":false,"creators":["Κροντηράς Ιάσων","Krontiras Iason"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875409"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875409","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875409","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875409","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875409","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κροντηράς Ιάσων","Krontiras Iason"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875409","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875409"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H επίδραση των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας στη σκέψη και τη φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη αποτέλεσε ένα πεδίο έρευνας μάλλον παραγκωνισμένο από τη βιβλιογραφία. Μόνον πρόσφατα και μόνον εν μέρει το κενό αυτό αρχίζει σιγά σιγά να συμπληρώνεται, στο πλαίσιο μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας θεώρησης της καθολικής θεολογικής παράδοσης στη σχέση και αλληλεπίδρασή της με την ορθόδοξη. Αδιαμφισβήτητα, σε αυτό το πλαίσιο έχουν φωτιστεί όψεις των πατερικών επιδράσεων στον Ακινάτη, οι οποίες μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν σχεδόν ολοκληρωτικά στο σκοτάδι. Ταυτόχρονα όμως, σημαντικά στοιχεία του συγκεκριμένου θέματος συνεχίζουν να παραμένουν άγνωστα, ένεκα τόσο της (μέχρι τώρα) περιορισμένης έρευνας όσο και της δυσκολίας του αντικειμένου της. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη περίπτωση του Μάξιμου του Ομολογητή (και παρά το γεγονός ότι είναι ο πιο αριστοτελικός από τους Πατέρες), δεν έχουν υπάρξει εκτενείς μελέτες πάνω σε έναν πιθανό συσχετισμό της οντολογίας του Αγίου με τη φιλοσοφία του Θωμά, ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που για τον Ακινάτη, τα πρότυπα θεολογικής χρήσης του Αριστοτέλη είναι κυρίως αραβικά (κάτι που δεν συμβαίνει με τη νεοπλατωνική φιλοσοφία, στην οποία ο Αρεοπαγίτης είχε ήδη προ πολλού μεταφράσει το χριστιανικό δόγμα). Σε αυτήν την κατεύθυνση, η παρούσα εργασία φιλοδοξεί να αναδείξει πως ο Μάξιμος, κινούμενος με σχετική συνέπεια εντός του αρεοπαγιτικού πλέγματος ιδεών, εισάγει και ενσωματώνει μια πλειάδα αριστοτελικών όρων, μεθόδων και αντιλήψεων, χωρίς να παραβαίνει τις βασικές αρχές της πατερικής φιλοσοφίας. Ακόμη δε σημαντικότερα να υποστηρίξει ότι τα κείμενα του Μαξίμου στα οποία ο Θωμάς είχε πρόσβαση, θα είχαν αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο υπόδειγμα χρήσης της αριστοτελικής σκέψης, τόσο στη φιλοσοφική προσέγγιση της κτίσης, όσο και σε εκείνη του Θεού.","The influence of the Greek Fathers of the Church on the thought and the philosophy of St Aquinas has been a field of study rather overlooked by modern research. Only recently and only partially an effort has been made to address the lack of relevant bibliographical sources, within the scope of a more coordinated attempt to consider the catholic theological tradition in its interaction and relation with the orthodox tradition. Undoubtedly in this context, aspects of the patristic influences on Aquinas which, in the past, were wholly unknown, have been brought out of obscurity. However, at the same time, important elements of this relation remain unknown, due to the (so far) limited research, as well as due to the difficulty of its object. It is characteristic that, in the case of Maximus the Confessor (and despite the fact that he is the most Aristotelian of the Fathers), there have been no in-depth studies in regard to a possible relation of Maximus’ ontology to the philosophy of St Thomas (it is worth considering here that for Aquinas, unlike the adaptation of Neoplatonism to the Christian doctrines by Dionysius Areopagite, Aristotle’s utility in expressing a monistic theology had only been demonstrated by the Arab philosophers of the 11th and 12th century AD). It is in this direction that the present study aims to show that Maximus, without deviating significantly from Areopagite’s framework of ideas, introduces and incorporates a multitude of Aristotelian concepts, terms and methods, while at the same time staying true to the principles of patristic philosophy. On top of that it also aspires to show, that the works of Maximus to which Aquinas had access, would have constituted a particularly edifying example of the usefulness of the Aristotelian way of thinking in approaching creation, as well as God Himself."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του στοχασμού του Μάξιμου του Ομολογητή στην οντολογία του Θωμά Ακινάτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κροντηράς Ιάσων","Krontiras Iason"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["H επίδραση των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας στη σκέψη και τη φιλοσοφία του Θωμά Ακινάτη αποτέλεσε ένα πεδίο έρευνας μάλλον παραγκωνισμένο από τη βιβλιογραφία. Μόνον πρόσφατα και μόνον εν μέρει το κενό αυτό αρχίζει σιγά σιγά να συμπληρώνεται, στο πλαίσιο μιας πιο συντονισμένης προσπάθειας θεώρησης της καθολικής θεολογικής παράδοσης στη σχέση και αλληλεπίδρασή της με την ορθόδοξη. Αδιαμφισβήτητα, σε αυτό το πλαίσιο έχουν φωτιστεί όψεις των πατερικών επιδράσεων στον Ακινάτη, οι οποίες μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν σχεδόν ολοκληρωτικά στο σκοτάδι. Ταυτόχρονα όμως, σημαντικά στοιχεία του συγκεκριμένου θέματος συνεχίζουν να παραμένουν άγνωστα, ένεκα τόσο της (μέχρι τώρα) περιορισμένης έρευνας όσο και της δυσκολίας του αντικειμένου της. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη περίπτωση του Μάξιμου του Ομολογητή (και παρά το γεγονός ότι είναι ο πιο αριστοτελικός από τους Πατέρες), δεν έχουν υπάρξει εκτενείς μελέτες πάνω σε έναν πιθανό συσχετισμό της οντολογίας του Αγίου με τη φιλοσοφία του Θωμά, ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που για τον Ακινάτη, τα πρότυπα θεολογικής χρήσης του Αριστοτέλη είναι κυρίως αραβικά (κάτι που δεν συμβαίνει με τη νεοπλατωνική φιλοσοφία, στην οποία ο Αρεοπαγίτης είχε ήδη προ πολλού μεταφράσει το χριστιανικό δόγμα). Σε αυτήν την κατεύθυνση, η παρούσα εργασία φιλοδοξεί να αναδείξει πως ο Μάξιμος, κινούμενος με σχετική συνέπεια εντός του αρεοπαγιτικού πλέγματος ιδεών, εισάγει και ενσωματώνει μια πλειάδα αριστοτελικών όρων, μεθόδων και αντιλήψεων, χωρίς να παραβαίνει τις βασικές αρχές της πατερικής φιλοσοφίας. Ακόμη δε σημαντικότερα να υποστηρίξει ότι τα κείμενα του Μαξίμου στα οποία ο Θωμάς είχε πρόσβαση, θα είχαν αποτελέσει ένα ιδιαίτερα χρήσιμο υπόδειγμα χρήσης της αριστοτελικής σκέψης, τόσο στη φιλοσοφική προσέγγιση της κτίσης, όσο και σε εκείνη του Θεού.","The influence of the Greek Fathers of the Church on the thought and the philosophy of St Aquinas has been a field of study rather overlooked by modern research. Only recently and only partially an effort has been made to address the lack of relevant bibliographical sources, within the scope of a more coordinated attempt to consider the catholic theological tradition in its interaction and relation with the orthodox tradition. Undoubtedly in this context, aspects of the patristic influences on Aquinas which, in the past, were wholly unknown, have been brought out of obscurity. However, at the same time, important elements of this relation remain unknown, due to the (so far) limited research, as well as due to the difficulty of its object. It is characteristic that, in the case of Maximus the Confessor (and despite the fact that he is the most Aristotelian of the Fathers), there have been no in-depth studies in regard to a possible relation of Maximus’ ontology to the philosophy of St Thomas (it is worth considering here that for Aquinas, unlike the adaptation of Neoplatonism to the Christian doctrines by Dionysius Areopagite, Aristotle’s utility in expressing a monistic theology had only been demonstrated by the Arab philosophers of the 11th and 12th century AD). It is in this direction that the present study aims to show that Maximus, without deviating significantly from Areopagite’s framework of ideas, introduces and incorporates a multitude of Aristotelian concepts, terms and methods, while at the same time staying true to the principles of patristic philosophy. On top of that it also aspires to show, that the works of Maximus to which Aquinas had access, would have constituted a particularly edifying example of the usefulness of the Aristotelian way of thinking in approaching creation, as well as God Himself."],"dc:identifier":["uoadl:2875409","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875409"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η επίδραση του στοχασμού του Μάξιμου του Ομολογητή στην οντολογία του Θωμά Ακινάτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z"}