{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875488"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875488","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι νεολογισμοί στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών","abstract":"Η παιδική λογοτεχνία βρίθει από παραδείγματα νεολογισμών που εντοπίζονται τόσο στην πορεία και στην εξέλιξη του παραμυθιού, όσο και στον τίτλο του. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά είναι απλή αλλά συγχρόνως παραστατική, μιμείται τον προφορικό λόγο και ήχους του και επιτρέπει στα παιδιά να τη χρησιμοποιήσουν ως «όχημα» για να μεταβούν στον κόσμο των ενηλίκων. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται συνδυάζονται με μοναδικούς τρόπους και δημιουργούν πολύ συχνά νεολογισμούς, προσπαθώντας να καλύψουν και να περιγράψουν τη λέξη-στόχο με ευφάνταστο τρόπο. Οι νεολογισμοί χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της σύμφυρσης, της σύνθεσης, της παραγωγής, της επανετυμολόγησης, τις ηχομιμητικές λέξεις ή ακόμα και συνδυασμό κάποιων εξ’ αυτών με στόχο να εξασφαλίσουν έναν πρωτοποριακό τίτλο μοναδικής σύλληψης. Παραδείγματα νεολογισμών εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λεξικό του Α.Κοραή (1782), σε αυτό του Σ.Βυζάντιου και καταγράφονται συστηματικά κυρίως στον Σ.Κουμανούδη. Προκειμένου μια νέα λέξη να χαρακτηρισθεί «νεολογισμός», πρέπει να καλύπτει κάποια κριτήρια και βέβαια πολλές φορές κάποιοι από αυτούς, ανταποκρινόμενοι στις επιταγές της κοινωνίας, να φτάσουν να υιοθετηθούν από τη γλώσσα, ενώ κάποιοι άλλοι εξαφανίζονται οριστικά ή παραμένουν άπαξ, όπως στην παιδική λογοτεχνία. Στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών εντοπίζονται αρκετοί ad hoc ή ευκαιριακοί νεολογισμοί που χρησιμοποιούν στο μεγαλύτερο βαθμό τον μηχανισμό της σύνθεσης. Μάλιστα, προκύπτουν ιδιαίτερες τάσεις αξιοποίησης των υποκοριστικών ως προς τον νεολογικό σχηματισμό. Λίγοι νεολογισμοί χρησιμοποιούνται στα γλωσσικά εγχειρίδια και αυτό βέβαια είναι δικαιολογημένο διότι στόχος τους δεν είναι να διδαχτούν οι μαθητές την εφευρετικότητα στη γλώσσα, αλλά με ευρηματικό τρόπο να κατανοήσουν τους κανόνες που διέπουν το γλωσσικό σύστημα.","abstract_html":"Η παιδική λογοτεχνία βρίθει από παραδείγματα νεολογισμών που εντοπίζονται τόσο στην πορεία και στην εξέλιξη του παραμυθιού, όσο και στον τίτλο του. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά είναι απλή αλλά συγχρόνως παραστατική, μιμείται τον προφορικό λόγο και ήχους του και επιτρέπει στα παιδιά να τη χρησιμοποιήσουν ως «όχημα» για να μεταβούν στον κόσμο των ενηλίκων. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται συνδυάζονται με μοναδικούς τρόπους και δημιουργούν πολύ συχνά νεολογισμούς, προσπαθώντας να καλύψουν και να περιγράψουν τη λέξη-στόχο με ευφάνταστο τρόπο. Οι νεολογισμοί χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της σύμφυρσης, της σύνθεσης, της παραγωγής, της επανετυμολόγησης, τις ηχομιμητικές λέξεις ή ακόμα και συνδυασμό κάποιων εξ’ αυτών με στόχο να εξασφαλίσουν έναν πρωτοποριακό τίτλο μοναδικής σύλληψης. Παραδείγματα νεολογισμών εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λεξικό του Α.Κοραή (1782), σε αυτό του Σ.Βυζάντιου και καταγράφονται συστηματικά κυρίως στον Σ.Κουμανούδη. Προκειμένου μια νέα λέξη να χαρακτηρισθεί «νεολογισμός», πρέπει να καλύπτει κάποια κριτήρια και βέβαια πολλές φορές κάποιοι από αυτούς, ανταποκρινόμενοι στις επιταγές της κοινωνίας, να φτάσουν να υιοθετηθούν από τη γλώσσα, ενώ κάποιοι άλλοι εξαφανίζονται οριστικά ή παραμένουν άπαξ, όπως στην παιδική λογοτεχνία. Στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών εντοπίζονται αρκετοί ad hoc ή ευκαιριακοί νεολογισμοί που χρησιμοποιούν στο μεγαλύτερο βαθμό τον μηχανισμό της σύνθεσης. Μάλιστα, προκύπτουν ιδιαίτερες τάσεις αξιοποίησης των υποκοριστικών ως προς τον νεολογικό σχηματισμό. Λίγοι νεολογισμοί χρησιμοποιούνται στα γλωσσικά εγχειρίδια και αυτό βέβαια είναι δικαιολογημένο διότι στόχος τους δεν είναι να διδαχτούν οι μαθητές την εφευρετικότητα στη γλώσσα, αλλά με ευρηματικό τρόπο να κατανοήσουν τους κανόνες που διέπουν το γλωσσικό σύστημα.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπροπούλου Ασπασία","Lampropoulou Aspasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875488"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875488","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875488","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875488","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875488","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπροπούλου Ασπασία","Lampropoulou Aspasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875488","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875488"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παιδική λογοτεχνία βρίθει από παραδείγματα νεολογισμών που εντοπίζονται τόσο στην πορεία και στην εξέλιξη του παραμυθιού, όσο και στον τίτλο του. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά είναι απλή αλλά συγχρόνως παραστατική, μιμείται τον προφορικό λόγο και ήχους του και επιτρέπει στα παιδιά να τη χρησιμοποιήσουν ως «όχημα» για να μεταβούν στον κόσμο των ενηλίκων. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται συνδυάζονται με μοναδικούς τρόπους και δημιουργούν πολύ συχνά νεολογισμούς, προσπαθώντας να καλύψουν και να περιγράψουν τη λέξη-στόχο με ευφάνταστο τρόπο. Οι νεολογισμοί χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της σύμφυρσης, της σύνθεσης, της παραγωγής, της επανετυμολόγησης, τις ηχομιμητικές λέξεις ή ακόμα και συνδυασμό κάποιων εξ’ αυτών με στόχο να εξασφαλίσουν έναν πρωτοποριακό τίτλο μοναδικής σύλληψης. Παραδείγματα νεολογισμών εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λεξικό του Α.Κοραή (1782), σε αυτό του Σ.Βυζάντιου και καταγράφονται συστηματικά κυρίως στον Σ.Κουμανούδη. Προκειμένου μια νέα λέξη να χαρακτηρισθεί «νεολογισμός», πρέπει να καλύπτει κάποια κριτήρια και βέβαια πολλές φορές κάποιοι από αυτούς, ανταποκρινόμενοι στις επιταγές της κοινωνίας, να φτάσουν να υιοθετηθούν από τη γλώσσα, ενώ κάποιοι άλλοι εξαφανίζονται οριστικά ή παραμένουν άπαξ, όπως στην παιδική λογοτεχνία. Στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών εντοπίζονται αρκετοί ad hoc ή ευκαιριακοί νεολογισμοί που χρησιμοποιούν στο μεγαλύτερο βαθμό τον μηχανισμό της σύνθεσης. Μάλιστα, προκύπτουν ιδιαίτερες τάσεις αξιοποίησης των υποκοριστικών ως προς τον νεολογικό σχηματισμό. Λίγοι νεολογισμοί χρησιμοποιούνται στα γλωσσικά εγχειρίδια και αυτό βέβαια είναι δικαιολογημένο διότι στόχος τους δεν είναι να διδαχτούν οι μαθητές την εφευρετικότητα στη γλώσσα, αλλά με ευρηματικό τρόπο να κατανοήσουν τους κανόνες που διέπουν το γλωσσικό σύστημα.","Children's literature is full of examples of neologisms that are traced both in the course and evolution of the fairy tale, as well as in its title. The language used in them is simple but at the same time documentary, imitates his or her speech and sounds and allows children to use it as a \"vehicle\" to go to the adult world. The words used are combined in unique ways and very often create neologisms, trying to cover and describe the target word in an imaginative way. Neologisms use the mechanisms of coincidence, synthesis, production, re-typing, echoimmithic words, or even a combination of some of them, in order to secure a pioneering title of unique conception. Examples of neologisms appear for the first time in the A.Korais (1782) dictionary, in the one of S.Vyzantios and are systematically recorded mainly in S. Koumanoudes. In order for a new word to be classified as a \"neologism\", it must meet some criteria, and of course many of them, in response to the demands of society, come to be adopted by the language, while others disappear permanently or remain one-off as in children's literature . In the titles of children's fairy tales there are several ad hoc or opportunistic neologisms that make the most of the synthesis mechanism. Indeed, there are particular trends in exploiting the deficiencies in neologism. Few neologisms are used in language manuals, and this is of course justified because their aim is not to teach students ingenuity in the language but in an inexpensive way to understand the rules governing the linguistic system."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι νεολογισμοί στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπροπούλου Ασπασία","Lampropoulou Aspasia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παιδική λογοτεχνία βρίθει από παραδείγματα νεολογισμών που εντοπίζονται τόσο στην πορεία και στην εξέλιξη του παραμυθιού, όσο και στον τίτλο του. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά είναι απλή αλλά συγχρόνως παραστατική, μιμείται τον προφορικό λόγο και ήχους του και επιτρέπει στα παιδιά να τη χρησιμοποιήσουν ως «όχημα» για να μεταβούν στον κόσμο των ενηλίκων. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται συνδυάζονται με μοναδικούς τρόπους και δημιουργούν πολύ συχνά νεολογισμούς, προσπαθώντας να καλύψουν και να περιγράψουν τη λέξη-στόχο με ευφάνταστο τρόπο. Οι νεολογισμοί χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της σύμφυρσης, της σύνθεσης, της παραγωγής, της επανετυμολόγησης, τις ηχομιμητικές λέξεις ή ακόμα και συνδυασμό κάποιων εξ’ αυτών με στόχο να εξασφαλίσουν έναν πρωτοποριακό τίτλο μοναδικής σύλληψης. Παραδείγματα νεολογισμών εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λεξικό του Α.Κοραή (1782), σε αυτό του Σ.Βυζάντιου και καταγράφονται συστηματικά κυρίως στον Σ.Κουμανούδη. Προκειμένου μια νέα λέξη να χαρακτηρισθεί «νεολογισμός», πρέπει να καλύπτει κάποια κριτήρια και βέβαια πολλές φορές κάποιοι από αυτούς, ανταποκρινόμενοι στις επιταγές της κοινωνίας, να φτάσουν να υιοθετηθούν από τη γλώσσα, ενώ κάποιοι άλλοι εξαφανίζονται οριστικά ή παραμένουν άπαξ, όπως στην παιδική λογοτεχνία. Στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών εντοπίζονται αρκετοί ad hoc ή ευκαιριακοί νεολογισμοί που χρησιμοποιούν στο μεγαλύτερο βαθμό τον μηχανισμό της σύνθεσης. Μάλιστα, προκύπτουν ιδιαίτερες τάσεις αξιοποίησης των υποκοριστικών ως προς τον νεολογικό σχηματισμό. Λίγοι νεολογισμοί χρησιμοποιούνται στα γλωσσικά εγχειρίδια και αυτό βέβαια είναι δικαιολογημένο διότι στόχος τους δεν είναι να διδαχτούν οι μαθητές την εφευρετικότητα στη γλώσσα, αλλά με ευρηματικό τρόπο να κατανοήσουν τους κανόνες που διέπουν το γλωσσικό σύστημα.","Children's literature is full of examples of neologisms that are traced both in the course and evolution of the fairy tale, as well as in its title. The language used in them is simple but at the same time documentary, imitates his or her speech and sounds and allows children to use it as a \"vehicle\" to go to the adult world. The words used are combined in unique ways and very often create neologisms, trying to cover and describe the target word in an imaginative way. Neologisms use the mechanisms of coincidence, synthesis, production, re-typing, echoimmithic words, or even a combination of some of them, in order to secure a pioneering title of unique conception. Examples of neologisms appear for the first time in the A.Korais (1782) dictionary, in the one of S.Vyzantios and are systematically recorded mainly in S. Koumanoudes. In order for a new word to be classified as a \"neologism\", it must meet some criteria, and of course many of them, in response to the demands of society, come to be adopted by the language, while others disappear permanently or remain one-off as in children's literature . In the titles of children's fairy tales there are several ad hoc or opportunistic neologisms that make the most of the synthesis mechanism. Indeed, there are particular trends in exploiting the deficiencies in neologism. Few neologisms are used in language manuals, and this is of course justified because their aim is not to teach students ingenuity in the language but in an inexpensive way to understand the rules governing the linguistic system."],"dc:identifier":["uoadl:2875488","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875488"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Οι νεολογισμοί στους τίτλους των παιδικών παραμυθιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:20Z"}