{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875574"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875574","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απελπισία, εχθρικότητα και παρορμητικότητα σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας","abstract":"Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η αυτοκτονία αποτελεί την 2η αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ 15-29 ετών, καθώς και την 7η αιτία θανάτου συνολικά παγκοσμίως. Ως εκ τούτου αποτελεί μείζον ζήτημα υγείας το οποίο έχει απασχολήσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας. Βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες εμπλέκονται στην αυτοκαταστροφικότητα, ενώ πολλές είναι οι θεωρίες που έχουν προταθεί για την αυτοκτονική συμπεριφορά ανά τα χρόνια. Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες είναι το μοντέλο στρες – προδιάθεσης (stress – diathesis model) (Mann, 2003), σύμφωνα με το οποίο προδιαθεσικοί παράγοντες (παρορμητικότητα, απελπισία, εχθρικότητα ) σε συνδυασμό με στρεσογόνους παράγοντες (ψυχιατρική διαταραχή, ψυχοπιεστικά γεγονότα) μπορούν να αλληλεπιδράσουν και είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η σχέση της απελπισίας, της παρορμητικότητας και της εχθρικότητας με την αυτοκτονική συμπεριφορά σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Μελετήθηκαν συνολικά 56 άτομα με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας (21 άνδρες και 35 γυναίκες). Ο μέση ηλικία του δείγματος ήταν τα 38,16(±14,45)έτη. Το δείγμα συλλέχθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικό». Στα άτομα που δέχθηκαν να συμμετέχουν χορηγήθηκαν ερωτηματολόγια το αργότερο τρείς μέρες μετά την απόπειρα αυτοκτονίας. Συγκεκριμένα χορηγήθηκε η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (Barratt Impulsiveness Scale BIS-11), η Κλίμακα Κατάθλιψης του Beck (Becks Depression Inventory BDI), το ερωτηματολόγιο εχθρότητας και κατεύθυνσης εχθρότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Απελπισίας του Beck (Becks Hopelessness Scale BHS). Από τη στατιστική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε φάνηκε ο ρόλος της απελπισίας της εχθρικότητας και της παρορμητικότητας στους ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Βρέθηκε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα ως προς τα δημογραφικά και ψυχομετρικά χαρακτηριστικά. Παρατηρήθηκε ότι οι γυναίκες ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό έγγαμες σε σχέση με τους άντρες. Στα ψυχομετρικά χαρακτηριστικά οι άντρες παρουσίαζαν μεγαλύτερα επίπεδα παρορμητικότητας στη διάσταση του αυτοελέγχου σε σχέση με τις γυναίκες. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας οι οποίοι είχαν υψηλή παρορμητικότητα είχαν και μεγαλύτερα ποσοστά εχθρικότητας σε σχέση με τους ασθενείς με χαμηλή παρορμητικότητα. Υποστηρίζεται, επίσης, η άποψη ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό ενός ατόμου αποτελούν σημαντικό παράγοντα κινδύνου για επανάληψη της απόπειρας. Οι ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες είχαν αυξημένες τιμές στις κλίμακες της εχθρικότητας στην υποκλίμακα κριτική των άλλων, της παρορμητικότητας στην υποκλίμακα προσοχή, της κατάθλιψης και της απελπισίας, σε σύγκριση με τους ασθενείς με μία απόπειρα. Επιπρόσθετα, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ενισχύουν την άποψη ότι η απελπισία αποτελεί παράγοντα κινδύνου ανεξάρτητα από την κατάθλιψη, την ηλικία και το φύλο σε ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες σε σύγκριση με ασθενείς με μια απόπειρα. Αν και η απελπισία θεωρείται παράγοντας κινδύνου για αυτοκτονία ανεξάρτητα από την κατάθλιψη φαίνεται ότι είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη ο συνδυασμός των δύο αυτών κλινικών χαρακτηριστικών.","abstract_html":"Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η αυτοκτονία αποτελεί την 2η αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ 15-29 ετών, καθώς και την 7η αιτία θανάτου συνολικά παγκοσμίως. Ως εκ τούτου αποτελεί μείζον ζήτημα υγείας το οποίο έχει απασχολήσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας. Βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες εμπλέκονται στην αυτοκαταστροφικότητα, ενώ πολλές είναι οι θεωρίες που έχουν προταθεί για την αυτοκτονική συμπεριφορά ανά τα χρόνια. Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες είναι το μοντέλο στρες – προδιάθεσης (stress – diathesis model) (Mann, 2003), σύμφωνα με το οποίο προδιαθεσικοί παράγοντες (παρορμητικότητα, απελπισία, εχθρικότητα ) σε συνδυασμό με στρεσογόνους παράγοντες (ψυχιατρική διαταραχή, ψυχοπιεστικά γεγονότα) μπορούν να αλληλεπιδράσουν και είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η σχέση της απελπισίας, της παρορμητικότητας και της εχθρικότητας με την αυτοκτονική συμπεριφορά σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Μελετήθηκαν συνολικά 56 άτομα με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας (21 άνδρες και 35 γυναίκες). Ο μέση ηλικία του δείγματος ήταν τα 38,16(±14,45)έτη. Το δείγμα συλλέχθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικό». Στα άτομα που δέχθηκαν να συμμετέχουν χορηγήθηκαν ερωτηματολόγια το αργότερο τρείς μέρες μετά την απόπειρα αυτοκτονίας. Συγκεκριμένα χορηγήθηκε η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (Barratt Impulsiveness Scale BIS-11), η Κλίμακα Κατάθλιψης του Beck (Becks Depression Inventory BDI), το ερωτηματολόγιο εχθρότητας και κατεύθυνσης εχθρότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Απελπισίας του Beck (Becks Hopelessness Scale BHS). Από τη στατιστική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε φάνηκε ο ρόλος της απελπισίας της εχθρικότητας και της παρορμητικότητας στους ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Βρέθηκε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα ως προς τα δημογραφικά και ψυχομετρικά χαρακτηριστικά. Παρατηρήθηκε ότι οι γυναίκες ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό έγγαμες σε σχέση με τους άντρες. Στα ψυχομετρικά χαρακτηριστικά οι άντρες παρουσίαζαν μεγαλύτερα επίπεδα παρορμητικότητας στη διάσταση του αυτοελέγχου σε σχέση με τις γυναίκες. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας οι οποίοι είχαν υψηλή παρορμητικότητα είχαν και μεγαλύτερα ποσοστά εχθρικότητας σε σχέση με τους ασθενείς με χαμηλή παρορμητικότητα. Υποστηρίζεται, επίσης, η άποψη ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό ενός ατόμου αποτελούν σημαντικό παράγοντα κινδύνου για επανάληψη της απόπειρας. Οι ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες είχαν αυξημένες τιμές στις κλίμακες της εχθρικότητας στην υποκλίμακα κριτική των άλλων, της παρορμητικότητας στην υποκλίμακα προσοχή, της κατάθλιψης και της απελπισίας, σε σύγκριση με τους ασθενείς με μία απόπειρα. Επιπρόσθετα, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ενισχύουν την άποψη ότι η απελπισία αποτελεί παράγοντα κινδύνου ανεξάρτητα από την κατάθλιψη, την ηλικία και το φύλο σε ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες σε σύγκριση με ασθενείς με μια απόπειρα. Αν και η απελπισία θεωρείται παράγοντας κινδύνου για αυτοκτονία ανεξάρτητα από την κατάθλιψη φαίνεται ότι είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη ο συνδυασμός των δύο αυτών κλινικών χαρακτηριστικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζινάκου Γαβριέλα-Γεωργία","Tzinakou Gavriela-Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875574"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875574","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875574","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875574","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875574","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζινάκου Γαβριέλα-Γεωργία","Tzinakou Gavriela-Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875574","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875574"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η αυτοκτονία αποτελεί την 2η αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ 15-29 ετών, καθώς και την 7η αιτία θανάτου συνολικά παγκοσμίως. Ως εκ τούτου αποτελεί μείζον ζήτημα υγείας το οποίο έχει απασχολήσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας. Βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες εμπλέκονται στην αυτοκαταστροφικότητα, ενώ πολλές είναι οι θεωρίες που έχουν προταθεί για την αυτοκτονική συμπεριφορά ανά τα χρόνια. Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες είναι το μοντέλο στρες – προδιάθεσης (stress – diathesis model) (Mann, 2003), σύμφωνα με το οποίο προδιαθεσικοί παράγοντες (παρορμητικότητα, απελπισία, εχθρικότητα ) σε συνδυασμό με στρεσογόνους παράγοντες (ψυχιατρική διαταραχή, ψυχοπιεστικά γεγονότα) μπορούν να αλληλεπιδράσουν και είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η σχέση της απελπισίας, της παρορμητικότητας και της εχθρικότητας με την αυτοκτονική συμπεριφορά σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Μελετήθηκαν συνολικά 56 άτομα με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας (21 άνδρες και 35 γυναίκες). Ο μέση ηλικία του δείγματος ήταν τα 38,16(±14,45)έτη. Το δείγμα συλλέχθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικό». Στα άτομα που δέχθηκαν να συμμετέχουν χορηγήθηκαν ερωτηματολόγια το αργότερο τρείς μέρες μετά την απόπειρα αυτοκτονίας. Συγκεκριμένα χορηγήθηκε η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (Barratt Impulsiveness Scale BIS-11), η Κλίμακα Κατάθλιψης του Beck (Becks Depression Inventory BDI), το ερωτηματολόγιο εχθρότητας και κατεύθυνσης εχθρότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Απελπισίας του Beck (Becks Hopelessness Scale BHS). Από τη στατιστική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε φάνηκε ο ρόλος της απελπισίας της εχθρικότητας και της παρορμητικότητας στους ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Βρέθηκε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα ως προς τα δημογραφικά και ψυχομετρικά χαρακτηριστικά. Παρατηρήθηκε ότι οι γυναίκες ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό έγγαμες σε σχέση με τους άντρες. Στα ψυχομετρικά χαρακτηριστικά οι άντρες παρουσίαζαν μεγαλύτερα επίπεδα παρορμητικότητας στη διάσταση του αυτοελέγχου σε σχέση με τις γυναίκες. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας οι οποίοι είχαν υψηλή παρορμητικότητα είχαν και μεγαλύτερα ποσοστά εχθρικότητας σε σχέση με τους ασθενείς με χαμηλή παρορμητικότητα. Υποστηρίζεται, επίσης, η άποψη ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό ενός ατόμου αποτελούν σημαντικό παράγοντα κινδύνου για επανάληψη της απόπειρας. Οι ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες είχαν αυξημένες τιμές στις κλίμακες της εχθρικότητας στην υποκλίμακα κριτική των άλλων, της παρορμητικότητας στην υποκλίμακα προσοχή, της κατάθλιψης και της απελπισίας, σε σύγκριση με τους ασθενείς με μία απόπειρα. Επιπρόσθετα, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ενισχύουν την άποψη ότι η απελπισία αποτελεί παράγοντα κινδύνου ανεξάρτητα από την κατάθλιψη, την ηλικία και το φύλο σε ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες σε σύγκριση με ασθενείς με μια απόπειρα. Αν και η απελπισία θεωρείται παράγοντας κινδύνου για αυτοκτονία ανεξάρτητα από την κατάθλιψη φαίνεται ότι είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη ο συνδυασμός των δύο αυτών κλινικών χαρακτηριστικών.","According to the World Health Organization, suicide is the second cause of death between the ages of 15-29 and the 7th cause of death globally. It is therefore a major health issue that has been of interest to the scientific community. Biological, psychological and social factors are involved in self-destructing behavior and many theories have been proposed for suicidal behavior over the years. One of the most prevalent theories is the stress-diathesis model (Mann, 2003), according to which, predispositions (impulsivity, hopelessness, hostility) combined with stressors (psychiatric disorder, stressful life events) interact and may lead to self-destructive behavior. The purpose of this paper is to examine the relationship between hopelessness, impulsivity and hostility in suicidal behavior in patients with recent suicide attempts. A total of 56 people with recent suicide attempt (21 males and 35 females) were studied. The mean age of the sample was 38.16 (± 14.45) years. The sample was collected at Attiko University General Hospital. Those who accepted to participate in the research were questioned not later than three days after the suicide attempt. Specifically, the Barratt Impulsiveness Scale (BIS-11), Becks Depression Inventory (BDI), Hostility and Direction of Hostility Questionnaire (HDHQ), and Becks Hopelessness Scale (BHS) were completed. The statistical analysis that was carried out showed the role of hopelessness, hostility and impulsivity in patients with recent suicide attempts. Differences between the genders were found in demographic and psychometric characteristics. More women were married than men. In psychometric characteristics, men showed higher levels of impulsivity in the self-control dimension than women. In addition, it was found that patients with a recent suicide attempt who had high impulsivity had higher levels of hostility than those with low impulsivity. It is also argued that suicide attempts in a person's history are a major risk factor for repeating the attempt. Patients with multiple attempts had elevated scores in hostility in the subscale criticism of others, in impulsivity in the subscale Attention, in depression and in hopelessness, compared to patients with one attempt. In addition, the findings of the present study support the fact that hopelessness is a risk factor independent of depression, age and gender in patients with multiple attempts compared to patients with one attempt. Although hopelessness is considered a risk factor for suicide regardless of depression, it seems important to take into account the combination of these two clinical features."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απελπισία, εχθρικότητα και παρορμητικότητα σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζινάκου Γαβριέλα-Γεωργία","Tzinakou Gavriela-Georgia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η αυτοκτονία αποτελεί την 2η αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ 15-29 ετών, καθώς και την 7η αιτία θανάτου συνολικά παγκοσμίως. Ως εκ τούτου αποτελεί μείζον ζήτημα υγείας το οποίο έχει απασχολήσει το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας. Βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες εμπλέκονται στην αυτοκαταστροφικότητα, ενώ πολλές είναι οι θεωρίες που έχουν προταθεί για την αυτοκτονική συμπεριφορά ανά τα χρόνια. Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες είναι το μοντέλο στρες – προδιάθεσης (stress – diathesis model) (Mann, 2003), σύμφωνα με το οποίο προδιαθεσικοί παράγοντες (παρορμητικότητα, απελπισία, εχθρικότητα ) σε συνδυασμό με στρεσογόνους παράγοντες (ψυχιατρική διαταραχή, ψυχοπιεστικά γεγονότα) μπορούν να αλληλεπιδράσουν και είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η σχέση της απελπισίας, της παρορμητικότητας και της εχθρικότητας με την αυτοκτονική συμπεριφορά σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Μελετήθηκαν συνολικά 56 άτομα με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας (21 άνδρες και 35 γυναίκες). Ο μέση ηλικία του δείγματος ήταν τα 38,16(±14,45)έτη. Το δείγμα συλλέχθηκε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικό». Στα άτομα που δέχθηκαν να συμμετέχουν χορηγήθηκαν ερωτηματολόγια το αργότερο τρείς μέρες μετά την απόπειρα αυτοκτονίας. Συγκεκριμένα χορηγήθηκε η Κλίμακα Παρορμητικότητας του Barratt (Barratt Impulsiveness Scale BIS-11), η Κλίμακα Κατάθλιψης του Beck (Becks Depression Inventory BDI), το ερωτηματολόγιο εχθρότητας και κατεύθυνσης εχθρότητας (HDHQ) και η Κλίμακα Απελπισίας του Beck (Becks Hopelessness Scale BHS). Από τη στατιστική ανάλυση που πραγματοποιήθηκε φάνηκε ο ρόλος της απελπισίας της εχθρικότητας και της παρορμητικότητας στους ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας. Βρέθηκε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα ως προς τα δημογραφικά και ψυχομετρικά χαρακτηριστικά. Παρατηρήθηκε ότι οι γυναίκες ήταν σε μεγαλύτερο ποσοστό έγγαμες σε σχέση με τους άντρες. Στα ψυχομετρικά χαρακτηριστικά οι άντρες παρουσίαζαν μεγαλύτερα επίπεδα παρορμητικότητας στη διάσταση του αυτοελέγχου σε σχέση με τις γυναίκες. Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας οι οποίοι είχαν υψηλή παρορμητικότητα είχαν και μεγαλύτερα ποσοστά εχθρικότητας σε σχέση με τους ασθενείς με χαμηλή παρορμητικότητα. Υποστηρίζεται, επίσης, η άποψη ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό ενός ατόμου αποτελούν σημαντικό παράγοντα κινδύνου για επανάληψη της απόπειρας. Οι ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες είχαν αυξημένες τιμές στις κλίμακες της εχθρικότητας στην υποκλίμακα κριτική των άλλων, της παρορμητικότητας στην υποκλίμακα προσοχή, της κατάθλιψης και της απελπισίας, σε σύγκριση με τους ασθενείς με μία απόπειρα. Επιπρόσθετα, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης ενισχύουν την άποψη ότι η απελπισία αποτελεί παράγοντα κινδύνου ανεξάρτητα από την κατάθλιψη, την ηλικία και το φύλο σε ασθενείς με πολλαπλές απόπειρες σε σύγκριση με ασθενείς με μια απόπειρα. Αν και η απελπισία θεωρείται παράγοντας κινδύνου για αυτοκτονία ανεξάρτητα από την κατάθλιψη φαίνεται ότι είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψη ο συνδυασμός των δύο αυτών κλινικών χαρακτηριστικών.","According to the World Health Organization, suicide is the second cause of death between the ages of 15-29 and the 7th cause of death globally. It is therefore a major health issue that has been of interest to the scientific community. Biological, psychological and social factors are involved in self-destructing behavior and many theories have been proposed for suicidal behavior over the years. One of the most prevalent theories is the stress-diathesis model (Mann, 2003), according to which, predispositions (impulsivity, hopelessness, hostility) combined with stressors (psychiatric disorder, stressful life events) interact and may lead to self-destructive behavior. The purpose of this paper is to examine the relationship between hopelessness, impulsivity and hostility in suicidal behavior in patients with recent suicide attempts. A total of 56 people with recent suicide attempt (21 males and 35 females) were studied. The mean age of the sample was 38.16 (± 14.45) years. The sample was collected at Attiko University General Hospital. Those who accepted to participate in the research were questioned not later than three days after the suicide attempt. Specifically, the Barratt Impulsiveness Scale (BIS-11), Becks Depression Inventory (BDI), Hostility and Direction of Hostility Questionnaire (HDHQ), and Becks Hopelessness Scale (BHS) were completed. The statistical analysis that was carried out showed the role of hopelessness, hostility and impulsivity in patients with recent suicide attempts. Differences between the genders were found in demographic and psychometric characteristics. More women were married than men. In psychometric characteristics, men showed higher levels of impulsivity in the self-control dimension than women. In addition, it was found that patients with a recent suicide attempt who had high impulsivity had higher levels of hostility than those with low impulsivity. It is also argued that suicide attempts in a person's history are a major risk factor for repeating the attempt. Patients with multiple attempts had elevated scores in hostility in the subscale criticism of others, in impulsivity in the subscale Attention, in depression and in hopelessness, compared to patients with one attempt. In addition, the findings of the present study support the fact that hopelessness is a risk factor independent of depression, age and gender in patients with multiple attempts compared to patients with one attempt. Although hopelessness is considered a risk factor for suicide regardless of depression, it seems important to take into account the combination of these two clinical features."],"dc:identifier":["uoadl:2875574","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875574"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Απελπισία, εχθρικότητα και παρορμητικότητα σε ασθενείς με πρόσφατη απόπειρα αυτοκτονίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:21Z"}