{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875664"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875664","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Μελέτη της συμπλεκτικής ικανότητας των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ παράκτιων περιοχών»","abstract":"Το θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (sea surface microlayer, SML) αντιπροσωπεύει τη θαλάσσια οριακή περιοχή μεταξύ του ωκεανού και της ατμόσφαιρας, με τυπικό πάχος από 30 έως 300 μm. Το SML είναι γνωστό ότι υφίσταται ακόμη και σε υψηλότερες από τις παγκόσμιες μέσες ταχύτητες ανέμου κι επομένως καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ωκεανού σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου είναι παγκόσμιας βιογεωχημικής σημασίας. Στα πρώτα 50 μm, πάνω από 20 ιδιότητες όπως η συγκέντρωση των αιωρούμενων σωματιδίων, η πυκνότητα, το pΗ, η χημική και βιολογική σύνθεση, η συμπλεκτική ικανότητα και άλλες παράμετροι, αλλάζουν απότομα. Αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην αύξηση της επίδρασης του θαλάσσιου επιφανειακού μικροφίλμ, το οποίο διαθέτει μια μοναδική χημική σύνθεση και στο οποίο πραγματοποιούνται πολυάριθμες διεργασίες. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (SML) σε σύγκριση με το υποκείμενο στρώμα νερού (ULW) και νερό προερχόμενο από βάθος πλησίον του πυθμένα (Β) σε δείγματα θαλασσινού νερού από τις παράκτιες περιοχές του Λουτρόπυργου και της Πάχης εντός του κόλπου της Ελευσίνας και του Σαρωνικού κόλπου, αντίστοιχα, μέσω της μεθόδου της Διαφορικής Παλμικής Ανοδικής Αναδιαλυτικής Βολταμμετρίας (Diefferential Pulse Anodic Stripping Voltammetry, DPASV) με τη χρήση του Σταγονικού Ηλεκτροδίου Υδραργύρου (Hanging Mercury Drop Electrode, HMDE). H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 29 έως 201 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 22 έως 136 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 25 έως 115 nM. H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 0.9 έως 2.7 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 0.9 έως 3.1 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 0.3 έως 4 nM. Τέλος, η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων ψευδαργύρου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 2.1 έως 53 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 29 έως 79 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 29 έως 136 nM. Οι προσδιορισθείσες τιμές για τη συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού είναι συγκρίσιμες με τις λιγοστές που έχουν μέχρι στιγμής δημοσιευθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ για την περίπτωση του καδμίου και του ψευδαργύρου δεν υπάρχουν σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία.","abstract_html":"Το θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (sea surface microlayer, SML) αντιπροσωπεύει τη θαλάσσια οριακή περιοχή μεταξύ του ωκεανού και της ατμόσφαιρας, με τυπικό πάχος από 30 έως 300 μm. Το SML είναι γνωστό ότι υφίσταται ακόμη και σε υψηλότερες από τις παγκόσμιες μέσες ταχύτητες ανέμου κι επομένως καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ωκεανού σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου είναι παγκόσμιας βιογεωχημικής σημασίας. Στα πρώτα 50 μm, πάνω από 20 ιδιότητες όπως η συγκέντρωση των αιωρούμενων σωματιδίων, η πυκνότητα, το pΗ, η χημική και βιολογική σύνθεση, η συμπλεκτική ικανότητα και άλλες παράμετροι, αλλάζουν απότομα. Αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην αύξηση της επίδρασης του θαλάσσιου επιφανειακού μικροφίλμ, το οποίο διαθέτει μια μοναδική χημική σύνθεση και στο οποίο πραγματοποιούνται πολυάριθμες διεργασίες. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (SML) σε σύγκριση με το υποκείμενο στρώμα νερού (ULW) και νερό προερχόμενο από βάθος πλησίον του πυθμένα (Β) σε δείγματα θαλασσινού νερού από τις παράκτιες περιοχές του Λουτρόπυργου και της Πάχης εντός του κόλπου της Ελευσίνας και του Σαρωνικού κόλπου, αντίστοιχα, μέσω της μεθόδου της Διαφορικής Παλμικής Ανοδικής Αναδιαλυτικής Βολταμμετρίας (Diefferential Pulse Anodic Stripping Voltammetry, DPASV) με τη χρήση του Σταγονικού Ηλεκτροδίου Υδραργύρου (Hanging Mercury Drop Electrode, HMDE). H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 29 έως 201 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 22 έως 136 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 25 έως 115 nM. H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 0.9 έως 2.7 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 0.9 έως 3.1 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 0.3 έως 4 nM. Τέλος, η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων ψευδαργύρου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 2.1 έως 53 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 29 έως 79 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 29 έως 136 nM. Οι προσδιορισθείσες τιμές για τη συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού είναι συγκρίσιμες με τις λιγοστές που έχουν μέχρι στιγμής δημοσιευθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ για την περίπτωση του καδμίου και του ψευδαργύρου δεν υπάρχουν σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρίνης Ιωάννης","Marinis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:21Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875664"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875664","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875664","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875664","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875664","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρίνης Ιωάννης","Marinis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875664","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875664"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (sea surface microlayer, SML) αντιπροσωπεύει τη θαλάσσια οριακή περιοχή μεταξύ του ωκεανού και της ατμόσφαιρας, με τυπικό πάχος από 30 έως 300 μm. Το SML είναι γνωστό ότι υφίσταται ακόμη και σε υψηλότερες από τις παγκόσμιες μέσες ταχύτητες ανέμου κι επομένως καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ωκεανού σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου είναι παγκόσμιας βιογεωχημικής σημασίας. Στα πρώτα 50 μm, πάνω από 20 ιδιότητες όπως η συγκέντρωση των αιωρούμενων σωματιδίων, η πυκνότητα, το pΗ, η χημική και βιολογική σύνθεση, η συμπλεκτική ικανότητα και άλλες παράμετροι, αλλάζουν απότομα. Αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην αύξηση της επίδρασης του θαλάσσιου επιφανειακού μικροφίλμ, το οποίο διαθέτει μια μοναδική χημική σύνθεση και στο οποίο πραγματοποιούνται πολυάριθμες διεργασίες. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (SML) σε σύγκριση με το υποκείμενο στρώμα νερού (ULW) και νερό προερχόμενο από βάθος πλησίον του πυθμένα (Β) σε δείγματα θαλασσινού νερού από τις παράκτιες περιοχές του Λουτρόπυργου και της Πάχης εντός του κόλπου της Ελευσίνας και του Σαρωνικού κόλπου, αντίστοιχα, μέσω της μεθόδου της Διαφορικής Παλμικής Ανοδικής Αναδιαλυτικής Βολταμμετρίας (Diefferential Pulse Anodic Stripping Voltammetry, DPASV) με τη χρήση του Σταγονικού Ηλεκτροδίου Υδραργύρου (Hanging Mercury Drop Electrode, HMDE). H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 29 έως 201 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 22 έως 136 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 25 έως 115 nM. H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 0.9 έως 2.7 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 0.9 έως 3.1 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 0.3 έως 4 nM. Τέλος, η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων ψευδαργύρου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 2.1 έως 53 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 29 έως 79 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 29 έως 136 nM. Οι προσδιορισθείσες τιμές για τη συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού είναι συγκρίσιμες με τις λιγοστές που έχουν μέχρι στιγμής δημοσιευθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ για την περίπτωση του καδμίου και του ψευδαργύρου δεν υπάρχουν σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία.","The marine surface microlayer (SML) represents the ocean boundary between the ocean and the atmosphere, with a typical thickness of 30 to 300 μm. The SML is known to exist even at higher than global average wind speeds, covering most of the ocean's surface and it is therefore of global biogeochemical significance. In the first 50 μm, over 20 properties such as the concentration of suspended particles, density, pH, chemical and biological composition, complexity and other parameters change sharply. These unique features help to increase the interfacial effect of the marine surface microlayer, which has a unique chemical composition and where numerous processes occur. The present study investigates the complexing capacity of cadmium, copper and zinc ions in the SML, compared to the underlying water layer (ULW) and to water obtained nearby the sea bottom (B) in seawater samples originating from the coastal stations of Loutropyrgos and Pachi located within the Elefsis and Saronicos gulfs, respectively, by applying the method of Differential Pulse Anodic Stripping Voltammetry (DPASV), using the Hanging Mercury Drop Electrode (HMDE). The copper complexing capacity was determined to range from 29 to 201 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 22 to 136 nM and for deeper samples from 25 to 115 nM. The cadmium complexing capacity was determined to range from 0.9 to 2.7 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 0.9 to 3.1 nM, while for deeper samples from 0.3 to 4 nM. Finally, the zinc complexing capacity was determined to range from 2.1 to 53 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 29 to 79 nM, and for deeper samples from 29 to 136 nM. The determined values for copper complexing capacity are comparable to the few data published so far in international literature, whereas for the cases of cadmium and zinc no relevant data are available."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Μελέτη της συμπλεκτικής ικανότητας των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ παράκτιων περιοχών»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρίνης Ιωάννης","Marinis Ioannis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Το θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (sea surface microlayer, SML) αντιπροσωπεύει τη θαλάσσια οριακή περιοχή μεταξύ του ωκεανού και της ατμόσφαιρας, με τυπικό πάχος από 30 έως 300 μm. Το SML είναι γνωστό ότι υφίσταται ακόμη και σε υψηλότερες από τις παγκόσμιες μέσες ταχύτητες ανέμου κι επομένως καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ωκεανού σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου είναι παγκόσμιας βιογεωχημικής σημασίας. Στα πρώτα 50 μm, πάνω από 20 ιδιότητες όπως η συγκέντρωση των αιωρούμενων σωματιδίων, η πυκνότητα, το pΗ, η χημική και βιολογική σύνθεση, η συμπλεκτική ικανότητα και άλλες παράμετροι, αλλάζουν απότομα. Αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην αύξηση της επίδρασης του θαλάσσιου επιφανειακού μικροφίλμ, το οποίο διαθέτει μια μοναδική χημική σύνθεση και στο οποίο πραγματοποιούνται πολυάριθμες διεργασίες. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ (SML) σε σύγκριση με το υποκείμενο στρώμα νερού (ULW) και νερό προερχόμενο από βάθος πλησίον του πυθμένα (Β) σε δείγματα θαλασσινού νερού από τις παράκτιες περιοχές του Λουτρόπυργου και της Πάχης εντός του κόλπου της Ελευσίνας και του Σαρωνικού κόλπου, αντίστοιχα, μέσω της μεθόδου της Διαφορικής Παλμικής Ανοδικής Αναδιαλυτικής Βολταμμετρίας (Diefferential Pulse Anodic Stripping Voltammetry, DPASV) με τη χρήση του Σταγονικού Ηλεκτροδίου Υδραργύρου (Hanging Mercury Drop Electrode, HMDE). H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 29 έως 201 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 22 έως 136 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 25 έως 115 nM. H συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων καδμίου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 0.9 έως 2.7 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 0.9 έως 3.1 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 0.3 έως 4 nM. Τέλος, η συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων ψευδαργύρου προσδιορίστηκε να κυμαίνεται από 2.1 έως 53 nM για τα δείγματα του επιφανειακού φίλμ, για τα δείγματα του υποκείμενου στρώματος από 29 έως 79 nM, ενώ για τα δείγματα του βάθους από 29 έως 136 nM. Οι προσδιορισθείσες τιμές για τη συμπλεκτική ικανότητα των ιόντων χαλκού είναι συγκρίσιμες με τις λιγοστές που έχουν μέχρι στιγμής δημοσιευθεί στη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ για την περίπτωση του καδμίου και του ψευδαργύρου δεν υπάρχουν σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία.","The marine surface microlayer (SML) represents the ocean boundary between the ocean and the atmosphere, with a typical thickness of 30 to 300 μm. The SML is known to exist even at higher than global average wind speeds, covering most of the ocean's surface and it is therefore of global biogeochemical significance. In the first 50 μm, over 20 properties such as the concentration of suspended particles, density, pH, chemical and biological composition, complexity and other parameters change sharply. These unique features help to increase the interfacial effect of the marine surface microlayer, which has a unique chemical composition and where numerous processes occur. The present study investigates the complexing capacity of cadmium, copper and zinc ions in the SML, compared to the underlying water layer (ULW) and to water obtained nearby the sea bottom (B) in seawater samples originating from the coastal stations of Loutropyrgos and Pachi located within the Elefsis and Saronicos gulfs, respectively, by applying the method of Differential Pulse Anodic Stripping Voltammetry (DPASV), using the Hanging Mercury Drop Electrode (HMDE). The copper complexing capacity was determined to range from 29 to 201 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 22 to 136 nM and for deeper samples from 25 to 115 nM. The cadmium complexing capacity was determined to range from 0.9 to 2.7 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 0.9 to 3.1 nM, while for deeper samples from 0.3 to 4 nM. Finally, the zinc complexing capacity was determined to range from 2.1 to 53 nM for SML samples, for the samples of underlying layer from 29 to 79 nM, and for deeper samples from 29 to 136 nM. The determined values for copper complexing capacity are comparable to the few data published so far in international literature, whereas for the cases of cadmium and zinc no relevant data are available."],"dc:identifier":["uoadl:2875664","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875664"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["«Μελέτη της συμπλεκτικής ικανότητας των ιόντων καδμίου, χαλκού και ψευδαργύρου στο θαλάσσιο επιφανειακό μικροφίλμ παράκτιων περιοχών»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:21Z"}