{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875875"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875875","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας","abstract":"Η παχυσαρκία αποτελεί μία χρόνια, υποτροπιάζουσα και εξελισσόμενη νόσο που έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οφείλεται στο μακροχρόνιο θετικό ενεργειακό ισοζύγιο και στη συνακόλουθη συσσώρευση υπερβάλλοντος σωματικού λίπους. Η ταχεία εξάπλωσή της παγκοσμίως καταδεικνύει την αναγκαιότητα λήψης μέτρων με στόχο την αντιμετώπισή της. Εκτός από την υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (διατροφή-άσκηση-συμπεριφορική θεραπεία), η φαρμακοθεραπεία αποτελεί μία αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, που εφαρμόζεται επικουρικά με τις αλλαγές του τρόπου ζωής, όταν οι τελευταίες αποτυγχάνουν από μόνες τους να προκαλέσουν επαρκή απώλεια βάρους. Η κατανόηση των μηχανισμών που ρυθμίζουν το ενεργειακό ισοζύγιο επιδρώντας στο αίσθημα πείνας και κορεσμού, αλλά και την ενεργειακή κατανάλωση έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη φαρμάκων που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση του ενεργειακού ισοζυγίου κατέχει το κεντρικό νευρικό σύστημα, με πρωταγωνιστή τον εγκέφαλο και ιδιαίτερα τον υποθάλαμο. Συγκεκριμένα, η ρύθμιση της ενεργειακής πρόσληψης και του μεταβολισμού γίνεται μέσω πολύπλοκων μονοπατιών και νευρικών οδών, οι οποίες λαμβάνουν περιφερικά σήματα όπως τα γαστρεντερικά πεπτίδια, η ινσουλίνη και η λεπτίνη. Αυτά τα σήματα μπορούν να δράσουν απευθείας στον υποθάλαμο ή στο εγκεφαλικό στέλεχος μέσω της κυκλοφορίας του αίματος ή μέσω ινών του πνευμονογαστρικού νεύρου στο εγκεφαλικό στέλεχος. Η θυρεοειδική ορμόνη αποτέλεσε το πρώτο φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, η οποία αποσύρθηκε από την αγορά λόγω των σοβαρών παρενεργειών της. Ακολούθησαν κι άλλες φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αλλά και αυτές αποσύρθηκαν από την αγορά λόγω επικίνδυνων ανεπιθύμητων ενεργειών [(δινιτροφαινόλη, αμφεταμίνες και ανάλογα αμφεταμινών, εφεδρίνη, μαζινδόλη, φαινφλουραμίνη και δεξφαινφλουραμίνη, σιμπουτραμίνη, rimonabant, λορκασερίνη (δεν εγκρίθηκε η κυκλοφορία της στην Ευρώπη αλλά κυκλοφορεί στην Αμερική)]. Στις μέρες μας, τα παρακάτω φάρμακα που είναι εγκεκριμένα από τον FDA κυκλοφορούν στην Αμερική για την αντιμετώπιση της παχυσαρκιας: ορλιστάτη, φεντερμίνη, συνδυασμός φεντερμίνης και τοπιραμάτης, λορκασερίνη, συνδυασμός ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης και λιραγλουτίδη των 3 mg. Το μέλλον φαίνεται ευοίωνο όσον αφορά τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Πολλές φαρμακευτικές ουσίες βρίσκονται σε ερευνητικό στάδιο σε κλινικές δοκιμές φάσης 1 ή 2 προκειμένου να αξιολογηθούν ως προς την αποτελεσματικότητά τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και ως προς την ασφάλειά τους. Αυτά περιλαμβάνουν τους κεντρικώς δρώντες παράγοντες (σετμελανοτίδη, βελνεπερίδη, συνδυασμός ζονισαμίδης και βουπροπιόνης, αποκλειστές υποδοχέων κανναβινοειδών τύπου 1), τις γαστρεντερικές ορμόνες καθώς και παράγοντες με ινκρετινικές επιδράσεις (νεότεροι αγωνιστές GLP-1 όπως η σεμαγλουτίδη και η εξενατίδη, μιμητικά αμυλίνης, ανάλογα του GIP, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και γλυκαγόνης, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και GIP, τριπλοί αγωνιστές GLP-1 / GIP / γλυκαγόνης, πεπτίδιο YY, ανάλογα λεπτίνης) και άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες όπως η μπελορανίμπη, νεότεροι αναστολείς λιπασών όπως η σετιλιστάτη, η τεσοφενσίνη, ο FGF2, οι αναστολείς GOAT καθώς και εμβόλια κατά της παχυσαρκίας. Αναμένουμε να ολοκληρωθούν και μελέτες φάσης 3 προκειμένου αυτοί οι παράγοντες να πάρουν έγκριση για χρήση τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.","abstract_html":"Η παχυσαρκία αποτελεί μία χρόνια, υποτροπιάζουσα και εξελισσόμενη νόσο που έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οφείλεται στο μακροχρόνιο θετικό ενεργειακό ισοζύγιο και στη συνακόλουθη συσσώρευση υπερβάλλοντος σωματικού λίπους. Η ταχεία εξάπλωσή της παγκοσμίως καταδεικνύει την αναγκαιότητα λήψης μέτρων με στόχο την αντιμετώπισή της. Εκτός από την υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (διατροφή-άσκηση-συμπεριφορική θεραπεία), η φαρμακοθεραπεία αποτελεί μία αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, που εφαρμόζεται επικουρικά με τις αλλαγές του τρόπου ζωής, όταν οι τελευταίες αποτυγχάνουν από μόνες τους να προκαλέσουν επαρκή απώλεια βάρους. Η κατανόηση των μηχανισμών που ρυθμίζουν το ενεργειακό ισοζύγιο επιδρώντας στο αίσθημα πείνας και κορεσμού, αλλά και την ενεργειακή κατανάλωση έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη φαρμάκων που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση του ενεργειακού ισοζυγίου κατέχει το κεντρικό νευρικό σύστημα, με πρωταγωνιστή τον εγκέφαλο και ιδιαίτερα τον υποθάλαμο. Συγκεκριμένα, η ρύθμιση της ενεργειακής πρόσληψης και του μεταβολισμού γίνεται μέσω πολύπλοκων μονοπατιών και νευρικών οδών, οι οποίες λαμβάνουν περιφερικά σήματα όπως τα γαστρεντερικά πεπτίδια, η ινσουλίνη και η λεπτίνη. Αυτά τα σήματα μπορούν να δράσουν απευθείας στον υποθάλαμο ή στο εγκεφαλικό στέλεχος μέσω της κυκλοφορίας του αίματος ή μέσω ινών του πνευμονογαστρικού νεύρου στο εγκεφαλικό στέλεχος. Η θυρεοειδική ορμόνη αποτέλεσε το πρώτο φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, η οποία αποσύρθηκε από την αγορά λόγω των σοβαρών παρενεργειών της. Ακολούθησαν κι άλλες φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αλλά και αυτές αποσύρθηκαν από την αγορά λόγω επικίνδυνων ανεπιθύμητων ενεργειών [(δινιτροφαινόλη, αμφεταμίνες και ανάλογα αμφεταμινών, εφεδρίνη, μαζινδόλη, φαινφλουραμίνη και δεξφαινφλουραμίνη, σιμπουτραμίνη, rimonabant, λορκασερίνη (δεν εγκρίθηκε η κυκλοφορία της στην Ευρώπη αλλά κυκλοφορεί στην Αμερική)]. Στις μέρες μας, τα παρακάτω φάρμακα που είναι εγκεκριμένα από τον FDA κυκλοφορούν στην Αμερική για την αντιμετώπιση της παχυσαρκιας: ορλιστάτη, φεντερμίνη, συνδυασμός φεντερμίνης και τοπιραμάτης, λορκασερίνη, συνδυασμός ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης και λιραγλουτίδη των 3 mg. Το μέλλον φαίνεται ευοίωνο όσον αφορά τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Πολλές φαρμακευτικές ουσίες βρίσκονται σε ερευνητικό στάδιο σε κλινικές δοκιμές φάσης 1 ή 2 προκειμένου να αξιολογηθούν ως προς την αποτελεσματικότητά τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και ως προς την ασφάλειά τους. Αυτά περιλαμβάνουν τους κεντρικώς δρώντες παράγοντες (σετμελανοτίδη, βελνεπερίδη, συνδυασμός ζονισαμίδης και βουπροπιόνης, αποκλειστές υποδοχέων κανναβινοειδών τύπου 1), τις γαστρεντερικές ορμόνες καθώς και παράγοντες με ινκρετινικές επιδράσεις (νεότεροι αγωνιστές GLP-1 όπως η σεμαγλουτίδη και η εξενατίδη, μιμητικά αμυλίνης, ανάλογα του GIP, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και γλυκαγόνης, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και GIP, τριπλοί αγωνιστές GLP-1 / GIP / γλυκαγόνης, πεπτίδιο YY, ανάλογα λεπτίνης) και άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες όπως η μπελορανίμπη, νεότεροι αναστολείς λιπασών όπως η σετιλιστάτη, η τεσοφενσίνη, ο FGF2, οι αναστολείς GOAT καθώς και εμβόλια κατά της παχυσαρκίας. Αναμένουμε να ολοκληρωθούν και μελέτες φάσης 3 προκειμένου αυτοί οι παράγοντες να πάρουν έγκριση για χρήση τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μορφιάδου Μαρίνα","Morfiadou Marina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875875"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875875","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875875","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875875","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875875","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μορφιάδου Μαρίνα","Morfiadou Marina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875875","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875875"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παχυσαρκία αποτελεί μία χρόνια, υποτροπιάζουσα και εξελισσόμενη νόσο που έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οφείλεται στο μακροχρόνιο θετικό ενεργειακό ισοζύγιο και στη συνακόλουθη συσσώρευση υπερβάλλοντος σωματικού λίπους. Η ταχεία εξάπλωσή της παγκοσμίως καταδεικνύει την αναγκαιότητα λήψης μέτρων με στόχο την αντιμετώπισή της. Εκτός από την υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (διατροφή-άσκηση-συμπεριφορική θεραπεία), η φαρμακοθεραπεία αποτελεί μία αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, που εφαρμόζεται επικουρικά με τις αλλαγές του τρόπου ζωής, όταν οι τελευταίες αποτυγχάνουν από μόνες τους να προκαλέσουν επαρκή απώλεια βάρους. Η κατανόηση των μηχανισμών που ρυθμίζουν το ενεργειακό ισοζύγιο επιδρώντας στο αίσθημα πείνας και κορεσμού, αλλά και την ενεργειακή κατανάλωση έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη φαρμάκων που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση του ενεργειακού ισοζυγίου κατέχει το κεντρικό νευρικό σύστημα, με πρωταγωνιστή τον εγκέφαλο και ιδιαίτερα τον υποθάλαμο. Συγκεκριμένα, η ρύθμιση της ενεργειακής πρόσληψης και του μεταβολισμού γίνεται μέσω πολύπλοκων μονοπατιών και νευρικών οδών, οι οποίες λαμβάνουν περιφερικά σήματα όπως τα γαστρεντερικά πεπτίδια, η ινσουλίνη και η λεπτίνη. Αυτά τα σήματα μπορούν να δράσουν απευθείας στον υποθάλαμο ή στο εγκεφαλικό στέλεχος μέσω της κυκλοφορίας του αίματος ή μέσω ινών του πνευμονογαστρικού νεύρου στο εγκεφαλικό στέλεχος. Η θυρεοειδική ορμόνη αποτέλεσε το πρώτο φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, η οποία αποσύρθηκε από την αγορά λόγω των σοβαρών παρενεργειών της. Ακολούθησαν κι άλλες φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αλλά και αυτές αποσύρθηκαν από την αγορά λόγω επικίνδυνων ανεπιθύμητων ενεργειών [(δινιτροφαινόλη, αμφεταμίνες και ανάλογα αμφεταμινών, εφεδρίνη, μαζινδόλη, φαινφλουραμίνη και δεξφαινφλουραμίνη, σιμπουτραμίνη, rimonabant, λορκασερίνη (δεν εγκρίθηκε η κυκλοφορία της στην Ευρώπη αλλά κυκλοφορεί στην Αμερική)]. Στις μέρες μας, τα παρακάτω φάρμακα που είναι εγκεκριμένα από τον FDA κυκλοφορούν στην Αμερική για την αντιμετώπιση της παχυσαρκιας: ορλιστάτη, φεντερμίνη, συνδυασμός φεντερμίνης και τοπιραμάτης, λορκασερίνη, συνδυασμός ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης και λιραγλουτίδη των 3 mg. Το μέλλον φαίνεται ευοίωνο όσον αφορά τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Πολλές φαρμακευτικές ουσίες βρίσκονται σε ερευνητικό στάδιο σε κλινικές δοκιμές φάσης 1 ή 2 προκειμένου να αξιολογηθούν ως προς την αποτελεσματικότητά τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και ως προς την ασφάλειά τους. Αυτά περιλαμβάνουν τους κεντρικώς δρώντες παράγοντες (σετμελανοτίδη, βελνεπερίδη, συνδυασμός ζονισαμίδης και βουπροπιόνης, αποκλειστές υποδοχέων κανναβινοειδών τύπου 1), τις γαστρεντερικές ορμόνες καθώς και παράγοντες με ινκρετινικές επιδράσεις (νεότεροι αγωνιστές GLP-1 όπως η σεμαγλουτίδη και η εξενατίδη, μιμητικά αμυλίνης, ανάλογα του GIP, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και γλυκαγόνης, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και GIP, τριπλοί αγωνιστές GLP-1 / GIP / γλυκαγόνης, πεπτίδιο YY, ανάλογα λεπτίνης) και άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες όπως η μπελορανίμπη, νεότεροι αναστολείς λιπασών όπως η σετιλιστάτη, η τεσοφενσίνη, ο FGF2, οι αναστολείς GOAT καθώς και εμβόλια κατά της παχυσαρκίας. Αναμένουμε να ολοκληρωθούν και μελέτες φάσης 3 προκειμένου αυτοί οι παράγοντες να πάρουν έγκριση για χρήση τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.","Obesity is a chronic, relapsing and progressive disease that has reached epidemic proportions in the recent years. It is a major factor of morbidity and mortality. Obesity is the resulr of the long term positive energy balance and the subsequent accumulation of excess body fat. The increasing incidence of obesity worldwide demonstrates the need of immediate action. In addition to lifestyle intervention (diet-exercise-behavioural therapy), pharmacotherapy is an effective strategy for tackling obesity. When lifestyle intervention fails to induce adequate weight loss, pharmacotherapy can contribute to the treatment of obesity. Understanding the principle mechanisms that regulate the energy balance affecting satiety and hunger and the energy expenditure had contributed to the development of medicines that can induce weight loss. Central nervous system and especially the brain and the hypothalamus, plays a major role in the regulation of the energy balance. Specifically, energy intake and metabolism are controlled via complex pathways that receive peripheral signals like gut peptides, insulin and leptin. These signals can act immediate to the hypothalamus or the brain stem via blood circulation or via the vaginal nerve to the brain stem. Thyroid hormone was the first medicine that was used for the treatment of obesity. It was withdrawn from the market due to serious adverse effects. Then, other anti-obesity drugs were used in order to treat obesity, such as dinitrophenol, amphetamines and amphetamine-like analogues, ephedrine, mazindol, fenfluramine, dexfenfluramine, sibutramin, rimonabant and lorcaserin (lorcaserin is FDA-approved and it is used in America but it hasn’t been approved for use in Europe). All these drugs were also withdrawn because of their adverse effects. Current major FDA-approved anti-obesity medications include: phentermine, orlistat, phentermine-topiramate, lorcaserin, naltrexone-bupropion sustained-release and liraglutide 3 mg. The future of anti-obesity medications seems to be promising. There are many new drugs that have completed phase I or II clinical trials in order to be examined concerning their effectiveness and safety as anti-obesity medications. These potential anti-obesity drugs include some centrally acting agents (like setmelanotide, velneperit, zonisamide-bupropion slow-release, cannabinoid type-1 receptor blockers), some gut hormones (like newer CLP-1 agonists such as exenatide and semaglutide, amylin mimetics, GIP-analogues, dual action GLP-1/Glucagon receptor agonists, triple agonists glucagon/GIP/GLP-1, peptide YY, leptin analogues) and other novel targets (like beloranib, newer lipase inhibitors such as cetilistat, tesofensine, Fibroblast growth factor 21 – FGF 21, GOAT inhibitors and anti-obesity vaccines. It is necessary for phase III clinical trials to be completed in order for these newer drugs to be FDA-approved for use as anti-obesity drugs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μορφιάδου Μαρίνα","Morfiadou Marina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παχυσαρκία αποτελεί μία χρόνια, υποτροπιάζουσα και εξελισσόμενη νόσο που έχει λάβει επιδημικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οφείλεται στο μακροχρόνιο θετικό ενεργειακό ισοζύγιο και στη συνακόλουθη συσσώρευση υπερβάλλοντος σωματικού λίπους. Η ταχεία εξάπλωσή της παγκοσμίως καταδεικνύει την αναγκαιότητα λήψης μέτρων με στόχο την αντιμετώπισή της. Εκτός από την υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (διατροφή-άσκηση-συμπεριφορική θεραπεία), η φαρμακοθεραπεία αποτελεί μία αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, που εφαρμόζεται επικουρικά με τις αλλαγές του τρόπου ζωής, όταν οι τελευταίες αποτυγχάνουν από μόνες τους να προκαλέσουν επαρκή απώλεια βάρους. Η κατανόηση των μηχανισμών που ρυθμίζουν το ενεργειακό ισοζύγιο επιδρώντας στο αίσθημα πείνας και κορεσμού, αλλά και την ενεργειακή κατανάλωση έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη φαρμάκων που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση του ενεργειακού ισοζυγίου κατέχει το κεντρικό νευρικό σύστημα, με πρωταγωνιστή τον εγκέφαλο και ιδιαίτερα τον υποθάλαμο. Συγκεκριμένα, η ρύθμιση της ενεργειακής πρόσληψης και του μεταβολισμού γίνεται μέσω πολύπλοκων μονοπατιών και νευρικών οδών, οι οποίες λαμβάνουν περιφερικά σήματα όπως τα γαστρεντερικά πεπτίδια, η ινσουλίνη και η λεπτίνη. Αυτά τα σήματα μπορούν να δράσουν απευθείας στον υποθάλαμο ή στο εγκεφαλικό στέλεχος μέσω της κυκλοφορίας του αίματος ή μέσω ινών του πνευμονογαστρικού νεύρου στο εγκεφαλικό στέλεχος. Η θυρεοειδική ορμόνη αποτέλεσε το πρώτο φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, η οποία αποσύρθηκε από την αγορά λόγω των σοβαρών παρενεργειών της. Ακολούθησαν κι άλλες φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αλλά και αυτές αποσύρθηκαν από την αγορά λόγω επικίνδυνων ανεπιθύμητων ενεργειών [(δινιτροφαινόλη, αμφεταμίνες και ανάλογα αμφεταμινών, εφεδρίνη, μαζινδόλη, φαινφλουραμίνη και δεξφαινφλουραμίνη, σιμπουτραμίνη, rimonabant, λορκασερίνη (δεν εγκρίθηκε η κυκλοφορία της στην Ευρώπη αλλά κυκλοφορεί στην Αμερική)]. Στις μέρες μας, τα παρακάτω φάρμακα που είναι εγκεκριμένα από τον FDA κυκλοφορούν στην Αμερική για την αντιμετώπιση της παχυσαρκιας: ορλιστάτη, φεντερμίνη, συνδυασμός φεντερμίνης και τοπιραμάτης, λορκασερίνη, συνδυασμός ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης και λιραγλουτίδη των 3 mg. Το μέλλον φαίνεται ευοίωνο όσον αφορά τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Πολλές φαρμακευτικές ουσίες βρίσκονται σε ερευνητικό στάδιο σε κλινικές δοκιμές φάσης 1 ή 2 προκειμένου να αξιολογηθούν ως προς την αποτελεσματικότητά τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και ως προς την ασφάλειά τους. Αυτά περιλαμβάνουν τους κεντρικώς δρώντες παράγοντες (σετμελανοτίδη, βελνεπερίδη, συνδυασμός ζονισαμίδης και βουπροπιόνης, αποκλειστές υποδοχέων κανναβινοειδών τύπου 1), τις γαστρεντερικές ορμόνες καθώς και παράγοντες με ινκρετινικές επιδράσεις (νεότεροι αγωνιστές GLP-1 όπως η σεμαγλουτίδη και η εξενατίδη, μιμητικά αμυλίνης, ανάλογα του GIP, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και γλυκαγόνης, διπλοί αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και GIP, τριπλοί αγωνιστές GLP-1 / GIP / γλυκαγόνης, πεπτίδιο YY, ανάλογα λεπτίνης) και άλλους φαρμακευτικούς παράγοντες όπως η μπελορανίμπη, νεότεροι αναστολείς λιπασών όπως η σετιλιστάτη, η τεσοφενσίνη, ο FGF2, οι αναστολείς GOAT καθώς και εμβόλια κατά της παχυσαρκίας. Αναμένουμε να ολοκληρωθούν και μελέτες φάσης 3 προκειμένου αυτοί οι παράγοντες να πάρουν έγκριση για χρήση τους στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.","Obesity is a chronic, relapsing and progressive disease that has reached epidemic proportions in the recent years. It is a major factor of morbidity and mortality. Obesity is the resulr of the long term positive energy balance and the subsequent accumulation of excess body fat. The increasing incidence of obesity worldwide demonstrates the need of immediate action. In addition to lifestyle intervention (diet-exercise-behavioural therapy), pharmacotherapy is an effective strategy for tackling obesity. When lifestyle intervention fails to induce adequate weight loss, pharmacotherapy can contribute to the treatment of obesity. Understanding the principle mechanisms that regulate the energy balance affecting satiety and hunger and the energy expenditure had contributed to the development of medicines that can induce weight loss. Central nervous system and especially the brain and the hypothalamus, plays a major role in the regulation of the energy balance. Specifically, energy intake and metabolism are controlled via complex pathways that receive peripheral signals like gut peptides, insulin and leptin. These signals can act immediate to the hypothalamus or the brain stem via blood circulation or via the vaginal nerve to the brain stem. Thyroid hormone was the first medicine that was used for the treatment of obesity. It was withdrawn from the market due to serious adverse effects. Then, other anti-obesity drugs were used in order to treat obesity, such as dinitrophenol, amphetamines and amphetamine-like analogues, ephedrine, mazindol, fenfluramine, dexfenfluramine, sibutramin, rimonabant and lorcaserin (lorcaserin is FDA-approved and it is used in America but it hasn’t been approved for use in Europe). All these drugs were also withdrawn because of their adverse effects. Current major FDA-approved anti-obesity medications include: phentermine, orlistat, phentermine-topiramate, lorcaserin, naltrexone-bupropion sustained-release and liraglutide 3 mg. The future of anti-obesity medications seems to be promising. There are many new drugs that have completed phase I or II clinical trials in order to be examined concerning their effectiveness and safety as anti-obesity medications. These potential anti-obesity drugs include some centrally acting agents (like setmelanotide, velneperit, zonisamide-bupropion slow-release, cannabinoid type-1 receptor blockers), some gut hormones (like newer CLP-1 agonists such as exenatide and semaglutide, amylin mimetics, GIP-analogues, dual action GLP-1/Glucagon receptor agonists, triple agonists glucagon/GIP/GLP-1, peptide YY, leptin analogues) and other novel targets (like beloranib, newer lipase inhibitors such as cetilistat, tesofensine, Fibroblast growth factor 21 – FGF 21, GOAT inhibitors and anti-obesity vaccines. It is necessary for phase III clinical trials to be completed in order for these newer drugs to be FDA-approved for use as anti-obesity drugs."],"dc:identifier":["uoadl:2875875","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875875"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z"}