{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875920"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875920","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η δράση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων στην πρόληψη καταγμάτων καρπού","abstract":"Ο καρπός (πηχεοκαρπική άρθρωση) είναι από τις πιο σύνθετες και πολύπλοκες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος. Αποτελείται από 15 οστάρια που σχηματίζουν μεταξύ τους πολλές μικρές αρθρώσεις, προσδίδοντας έτσι στο χέρι μεγάλη ευλυγισία, ιδιαίτερη λειτουργικότητα και κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η άρθρωση που δοκιμάζεται καθημερινά σε κάθε δραστηριότητα και είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε τραυματισμούς. Το πιο συχνό κάταγμα στον καρπό είναι το κάταγμα του περιφερικού άκρου της κερκίδας και συμβαίνει συνήθως λόγω πτώσης με απλωμένο χέρι. Προκαλείται κάταγμα με χαρακτηριστική παραμόρφωση του χεριού σε σχήμα πιρουνιού (τύπου Colles) ή αντίθετη παραμόρφωση από αυτή (τύπου Smith) ή ακόμη παραμόρφωση (τύπου Barton) ραχιαίο ή παλαμιαίο. Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας διαχωρίζονται σε εξωαρθρικά και ενδοαρθρικά κατάγματα. Παράμετροι που λαμβάνονται υπ’ οψιν για την ταξινόμησή τους είναι: η παρεκτόπιση που έχουν (παλαμιαία- ραχιαία) και (κερκιδική- ωλένια) , η συμμετοχή της κάτω κερκιδοωλενικής άρθρωσης, η ύπαρξη συντριβής και η βράχυνση της κερκίδας. Οι γυναίκες μέσης και μεγάλης ηλικίας έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν αυτό το κάταγμα διότι εμφανίζουν οστεοπόρωση- μείωση της οστικής μάζας και της οστικής αντοχής, οφειλόμενη κυρίως στην απότομη πτώση των οιστρογόνων με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, έχοντας σαν αποτέλεσμα ταχεία απώλεια οστού για 4-8 έτη. Η οστεοπόρωση αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Π.Ο.Υ. η πάθηση προσβάλει 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας άνω των 80 ετών. Για τους άντρες η αναλογία πασχόντων είναι 1 στους 5 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών. Στη χώρα μας 1 στις 2 γυναίκες και 1 στους 4 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών θα εκδηλώσει ένα τουλάχιστον κάταγμα σχετιζόμενο με οστεοπόρωση κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία πλήρους ίασης της οστεοπόρωσης υπάρχουν σημαντικά βήματα που μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης της νόσου, μείωσης του ρυθμού απώλειας οστικής μάζας ή ακόμα και, ως ένα βαθμό, αντιστροφή της αραίωσης των οστών και βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Η προστασία και πρόληψη από την οστεοπόρωση και τις συνέπειές της, περιλαμβάνει την έγκαιρη διάγνωση, τον σωστό και καλό τρόπο ζωής και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Για τη έγκαιρη διάγνωση γίνεται εκτίμηση της οστικής πυκνότητας με την ειδική μέθοδο οστεοπυκνομετρίας (DXA), ιδιαίτερα κατά την εμμηνόπαυση, από την πρώτη τριετία της εμφάνισής της. Στον καλό τρόπο ζωής περιλαμβάνεται ένα υγιεινό διαιτολόγιο με επαρκή πρόσληψη Ca και Vit D. Οι ποσότητες Ca για την κάλυψη των ημερησίων αναγκών κυμαίνεται από 1000mg- 1500mg ενώ οι ανάγκες σε Vit D υπολογίζονται σε 800IU ημερησίως. Υπάρχουν αντιοστεοπορωτικά φάρμακα που χορηγούνται για την πρόληψη των καταγμάτων, την αύξηση της οστικής μάζας και γενικά την μείωση του κινδύνου κατάγματος. Στα οστεοπαραγωγικά φάρμακα ανήκει η τεριπαρατίδη, πεπτίδιο της παραθορμόνης (PTH 1-34) και έχει αναβολική δράση με παραγωγή νέου οστού, αύξηση της οστικής μάζας από το πρώτο εξάμηνο λήψης της, βελτίωση της γεωμετρίας, της αρχιτεκτονικής και της αντοχής του οστού. Η αγωγή είναι για 24 μήνες καθημερινά, υποδόρια, με συγχορήγηση Ca και Vit D. Έχει αποδειχθεί η αντικαταγματική δράση του φαρμάκου αυτού στα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα διαρκείας για διάστημα 50 μηνών μετά το τέλος της 24μηνης αγωγής με σημαντική βελτίωση οστικής πυκνότητας. Ένα άλλο ευεργετικό αποτέλεσμα είναι η ταχύτερη πώρωση των καταγμάτων –νέων και παλιών- που δεν εμφάνιζαν ικανοποιητική πώρωση. Ακόμη συστήνεται για την θεραπεία προεμμηνοπαυσιακών γυναικών με οστεοπόρωση για την ασφάλεια της μετέπειτα κυοφορίας και γαλουχίας. Στα αντι-απορροφητικά - αντι-οστεοκλαστικά φάρμακα, που είναι ουσίες που μειώνουν την απορροφητική ικανότητα των οστεοκλαστών περιορίζοντας έτσι την αποδόμηση του οστού ανήκουν: α) τα διφωσφονικά, που είναι η πιο διαδεδομένη αγωγή. Περιλαμβάνουν την αλενδρονάτη που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία, την ριζεδρονάτη, που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία ή και δυο φορές μηνιαία, το ζολεδρονικό οξύ που είναι ενέσιμο (ενδοφλέβιο). Χορηγείται ετησίως/ανά 2 έτη και την ιμπανδρονάτη με εβδομαδιαία ή μηνιαία χορήγηση από το στόμα (ταμπλέτα) καθημερινά ή εβδομαδιαία ή ενέσιμη (ενδοφλέβια) 4 φορές ετησίως (ανά τρίμηνο). Συστήνεται η επανεκτίμηση της αγωγής των διφωσφωνικών κάθε έτος. β) Εκλεκτικοί τροποποιητές οιστρογονικών υποδοχέων (SERMs): αποτελούν μη στεροειδικούς παράγοντες που παρεμβαίνουν στους οιστρογονικούς υποδοχείς . Η ραλοξιφαίνη είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της κατηγορίας αυτής. Αυξάνει την οστική πυκνότητα και μειώνει το ποσοστό εμφάνισης καρκίνου του μαστού σημαντικά, σε γυναίκες υψηλού κινδύνου. Λαμβάνονται καθημερινά απ’ το στόμα. Ενδείκνυνται κυρίως σε περιπτώσεις ήπιας οστεοπόρωσης της σπονδυλικής στήλης. γ) Ορμονικά σκευάσματα για υποκατάσταση. Σήμερα δεν συστήνονται σαν αντιοστεοπορωτική αγωγή πρώτης γραμμής, εκτός αν υπάρχουν ενδείξεις για την χρήση τους (στις νεότερες εμμηνοπαυσιακές γυναίκες). δ) Αναστολέας του RANK ligand (RANKL). Το Denosumab. Είναι μονοκλωνικό αντίσωμα. Είναι νέο φάρμακο με αντιοστεοκλαστική δράση για τα κατάγματα σπονδυλικής στήλης και ισχίου. Είναι ενέσιμο (υποδορίως) και χορηγείται κάθε 6 μήνες. Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας αρκετούς παράγοντες όπως την μέτρηση οστικής πυκνότητας, το φύλο, την ηλικία, το ιστορικό καταγμάτων και παραμορφώσεων, τις καθημερινές συνήθειες του ασθενούς (αλκοόλ, κάπνισμα, διατροφή), την κληρονομική επιβάρυνση και τα συνοδά ιατρικά προβλήματά του- ώστε να αποφασίσουμε για το αν θα πρέπει να αρχίσει, να συνεχιστεί, να σταματήσει ή να αλλάξει η φαρμακευτική αγωγή για την πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης.","abstract_html":"Ο καρπός (πηχεοκαρπική άρθρωση) είναι από τις πιο σύνθετες και πολύπλοκες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος. Αποτελείται από 15 οστάρια που σχηματίζουν μεταξύ τους πολλές μικρές αρθρώσεις, προσδίδοντας έτσι στο χέρι μεγάλη ευλυγισία, ιδιαίτερη λειτουργικότητα και κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η άρθρωση που δοκιμάζεται καθημερινά σε κάθε δραστηριότητα και είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε τραυματισμούς. Το πιο συχνό κάταγμα στον καρπό είναι το κάταγμα του περιφερικού άκρου της κερκίδας και συμβαίνει συνήθως λόγω πτώσης με απλωμένο χέρι. Προκαλείται κάταγμα με χαρακτηριστική παραμόρφωση του χεριού σε σχήμα πιρουνιού (τύπου Colles) ή αντίθετη παραμόρφωση από αυτή (τύπου Smith) ή ακόμη παραμόρφωση (τύπου Barton) ραχιαίο ή παλαμιαίο. Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας διαχωρίζονται σε εξωαρθρικά και ενδοαρθρικά κατάγματα. Παράμετροι που λαμβάνονται υπ’ οψιν για την ταξινόμησή τους είναι: η παρεκτόπιση που έχουν (παλαμιαία- ραχιαία) και (κερκιδική- ωλένια) , η συμμετοχή της κάτω κερκιδοωλενικής άρθρωσης, η ύπαρξη συντριβής και η βράχυνση της κερκίδας. Οι γυναίκες μέσης και μεγάλης ηλικίας έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν αυτό το κάταγμα διότι εμφανίζουν οστεοπόρωση- μείωση της οστικής μάζας και της οστικής αντοχής, οφειλόμενη κυρίως στην απότομη πτώση των οιστρογόνων με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, έχοντας σαν αποτέλεσμα ταχεία απώλεια οστού για 4-8 έτη. Η οστεοπόρωση αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Π.Ο.Υ. η πάθηση προσβάλει 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας άνω των 80 ετών. Για τους άντρες η αναλογία πασχόντων είναι 1 στους 5 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών. Στη χώρα μας 1 στις 2 γυναίκες και 1 στους 4 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών θα εκδηλώσει ένα τουλάχιστον κάταγμα σχετιζόμενο με οστεοπόρωση κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία πλήρους ίασης της οστεοπόρωσης υπάρχουν σημαντικά βήματα που μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης της νόσου, μείωσης του ρυθμού απώλειας οστικής μάζας ή ακόμα και, ως ένα βαθμό, αντιστροφή της αραίωσης των οστών και βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Η προστασία και πρόληψη από την οστεοπόρωση και τις συνέπειές της, περιλαμβάνει την έγκαιρη διάγνωση, τον σωστό και καλό τρόπο ζωής και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Για τη έγκαιρη διάγνωση γίνεται εκτίμηση της οστικής πυκνότητας με την ειδική μέθοδο οστεοπυκνομετρίας (DXA), ιδιαίτερα κατά την εμμηνόπαυση, από την πρώτη τριετία της εμφάνισής της. Στον καλό τρόπο ζωής περιλαμβάνεται ένα υγιεινό διαιτολόγιο με επαρκή πρόσληψη Ca και Vit D. Οι ποσότητες Ca για την κάλυψη των ημερησίων αναγκών κυμαίνεται από 1000mg- 1500mg ενώ οι ανάγκες σε Vit D υπολογίζονται σε 800IU ημερησίως. Υπάρχουν αντιοστεοπορωτικά φάρμακα που χορηγούνται για την πρόληψη των καταγμάτων, την αύξηση της οστικής μάζας και γενικά την μείωση του κινδύνου κατάγματος. Στα οστεοπαραγωγικά φάρμακα ανήκει η τεριπαρατίδη, πεπτίδιο της παραθορμόνης (PTH 1-34) και έχει αναβολική δράση με παραγωγή νέου οστού, αύξηση της οστικής μάζας από το πρώτο εξάμηνο λήψης της, βελτίωση της γεωμετρίας, της αρχιτεκτονικής και της αντοχής του οστού. Η αγωγή είναι για 24 μήνες καθημερινά, υποδόρια, με συγχορήγηση Ca και Vit D. Έχει αποδειχθεί η αντικαταγματική δράση του φαρμάκου αυτού στα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα διαρκείας για διάστημα 50 μηνών μετά το τέλος της 24μηνης αγωγής με σημαντική βελτίωση οστικής πυκνότητας. Ένα άλλο ευεργετικό αποτέλεσμα είναι η ταχύτερη πώρωση των καταγμάτων –νέων και παλιών- που δεν εμφάνιζαν ικανοποιητική πώρωση. Ακόμη συστήνεται για την θεραπεία προεμμηνοπαυσιακών γυναικών με οστεοπόρωση για την ασφάλεια της μετέπειτα κυοφορίας και γαλουχίας. Στα αντι-απορροφητικά - αντι-οστεοκλαστικά φάρμακα, που είναι ουσίες που μειώνουν την απορροφητική ικανότητα των οστεοκλαστών περιορίζοντας έτσι την αποδόμηση του οστού ανήκουν: α) τα διφωσφονικά, που είναι η πιο διαδεδομένη αγωγή. Περιλαμβάνουν την αλενδρονάτη που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία, την ριζεδρονάτη, που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία ή και δυο φορές μηνιαία, το ζολεδρονικό οξύ που είναι ενέσιμο (ενδοφλέβιο). Χορηγείται ετησίως/ανά 2 έτη και την ιμπανδρονάτη με εβδομαδιαία ή μηνιαία χορήγηση από το στόμα (ταμπλέτα) καθημερινά ή εβδομαδιαία ή ενέσιμη (ενδοφλέβια) 4 φορές ετησίως (ανά τρίμηνο). Συστήνεται η επανεκτίμηση της αγωγής των διφωσφωνικών κάθε έτος. β) Εκλεκτικοί τροποποιητές οιστρογονικών υποδοχέων (SERMs): αποτελούν μη στεροειδικούς παράγοντες που παρεμβαίνουν στους οιστρογονικούς υποδοχείς . Η ραλοξιφαίνη είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της κατηγορίας αυτής. Αυξάνει την οστική πυκνότητα και μειώνει το ποσοστό εμφάνισης καρκίνου του μαστού σημαντικά, σε γυναίκες υψηλού κινδύνου. Λαμβάνονται καθημερινά απ’ το στόμα. Ενδείκνυνται κυρίως σε περιπτώσεις ήπιας οστεοπόρωσης της σπονδυλικής στήλης. γ) Ορμονικά σκευάσματα για υποκατάσταση. Σήμερα δεν συστήνονται σαν αντιοστεοπορωτική αγωγή πρώτης γραμμής, εκτός αν υπάρχουν ενδείξεις για την χρήση τους (στις νεότερες εμμηνοπαυσιακές γυναίκες). δ) Αναστολέας του RANK ligand (RANKL). Το Denosumab. Είναι μονοκλωνικό αντίσωμα. Είναι νέο φάρμακο με αντιοστεοκλαστική δράση για τα κατάγματα σπονδυλικής στήλης και ισχίου. Είναι ενέσιμο (υποδορίως) και χορηγείται κάθε 6 μήνες. Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας αρκετούς παράγοντες όπως την μέτρηση οστικής πυκνότητας, το φύλο, την ηλικία, το ιστορικό καταγμάτων και παραμορφώσεων, τις καθημερινές συνήθειες του ασθενούς (αλκοόλ, κάπνισμα, διατροφή), την κληρονομική επιβάρυνση και τα συνοδά ιατρικά προβλήματά του- ώστε να αποφασίσουμε για το αν θα πρέπει να αρχίσει, να συνεχιστεί, να σταματήσει ή να αλλάξει η φαρμακευτική αγωγή για την πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αρεταίου Παναγιώτα","Aretaiou Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875920"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875920","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875920","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875920","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875920","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αρεταίου Παναγιώτα","Aretaiou Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875920"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρπός (πηχεοκαρπική άρθρωση) είναι από τις πιο σύνθετες και πολύπλοκες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος. Αποτελείται από 15 οστάρια που σχηματίζουν μεταξύ τους πολλές μικρές αρθρώσεις, προσδίδοντας έτσι στο χέρι μεγάλη ευλυγισία, ιδιαίτερη λειτουργικότητα και κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η άρθρωση που δοκιμάζεται καθημερινά σε κάθε δραστηριότητα και είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε τραυματισμούς. Το πιο συχνό κάταγμα στον καρπό είναι το κάταγμα του περιφερικού άκρου της κερκίδας και συμβαίνει συνήθως λόγω πτώσης με απλωμένο χέρι. Προκαλείται κάταγμα με χαρακτηριστική παραμόρφωση του χεριού σε σχήμα πιρουνιού (τύπου Colles) ή αντίθετη παραμόρφωση από αυτή (τύπου Smith) ή ακόμη παραμόρφωση (τύπου Barton) ραχιαίο ή παλαμιαίο. Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας διαχωρίζονται σε εξωαρθρικά και ενδοαρθρικά κατάγματα. Παράμετροι που λαμβάνονται υπ’ οψιν για την ταξινόμησή τους είναι: η παρεκτόπιση που έχουν (παλαμιαία- ραχιαία) και (κερκιδική- ωλένια) , η συμμετοχή της κάτω κερκιδοωλενικής άρθρωσης, η ύπαρξη συντριβής και η βράχυνση της κερκίδας. Οι γυναίκες μέσης και μεγάλης ηλικίας έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν αυτό το κάταγμα διότι εμφανίζουν οστεοπόρωση- μείωση της οστικής μάζας και της οστικής αντοχής, οφειλόμενη κυρίως στην απότομη πτώση των οιστρογόνων με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, έχοντας σαν αποτέλεσμα ταχεία απώλεια οστού για 4-8 έτη. Η οστεοπόρωση αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Π.Ο.Υ. η πάθηση προσβάλει 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας άνω των 80 ετών. Για τους άντρες η αναλογία πασχόντων είναι 1 στους 5 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών. Στη χώρα μας 1 στις 2 γυναίκες και 1 στους 4 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών θα εκδηλώσει ένα τουλάχιστον κάταγμα σχετιζόμενο με οστεοπόρωση κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία πλήρους ίασης της οστεοπόρωσης υπάρχουν σημαντικά βήματα που μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης της νόσου, μείωσης του ρυθμού απώλειας οστικής μάζας ή ακόμα και, ως ένα βαθμό, αντιστροφή της αραίωσης των οστών και βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Η προστασία και πρόληψη από την οστεοπόρωση και τις συνέπειές της, περιλαμβάνει την έγκαιρη διάγνωση, τον σωστό και καλό τρόπο ζωής και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Για τη έγκαιρη διάγνωση γίνεται εκτίμηση της οστικής πυκνότητας με την ειδική μέθοδο οστεοπυκνομετρίας (DXA), ιδιαίτερα κατά την εμμηνόπαυση, από την πρώτη τριετία της εμφάνισής της. Στον καλό τρόπο ζωής περιλαμβάνεται ένα υγιεινό διαιτολόγιο με επαρκή πρόσληψη Ca και Vit D. Οι ποσότητες Ca για την κάλυψη των ημερησίων αναγκών κυμαίνεται από 1000mg- 1500mg ενώ οι ανάγκες σε Vit D υπολογίζονται σε 800IU ημερησίως. Υπάρχουν αντιοστεοπορωτικά φάρμακα που χορηγούνται για την πρόληψη των καταγμάτων, την αύξηση της οστικής μάζας και γενικά την μείωση του κινδύνου κατάγματος. Στα οστεοπαραγωγικά φάρμακα ανήκει η τεριπαρατίδη, πεπτίδιο της παραθορμόνης (PTH 1-34) και έχει αναβολική δράση με παραγωγή νέου οστού, αύξηση της οστικής μάζας από το πρώτο εξάμηνο λήψης της, βελτίωση της γεωμετρίας, της αρχιτεκτονικής και της αντοχής του οστού. Η αγωγή είναι για 24 μήνες καθημερινά, υποδόρια, με συγχορήγηση Ca και Vit D. Έχει αποδειχθεί η αντικαταγματική δράση του φαρμάκου αυτού στα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα διαρκείας για διάστημα 50 μηνών μετά το τέλος της 24μηνης αγωγής με σημαντική βελτίωση οστικής πυκνότητας. Ένα άλλο ευεργετικό αποτέλεσμα είναι η ταχύτερη πώρωση των καταγμάτων –νέων και παλιών- που δεν εμφάνιζαν ικανοποιητική πώρωση. Ακόμη συστήνεται για την θεραπεία προεμμηνοπαυσιακών γυναικών με οστεοπόρωση για την ασφάλεια της μετέπειτα κυοφορίας και γαλουχίας. Στα αντι-απορροφητικά - αντι-οστεοκλαστικά φάρμακα, που είναι ουσίες που μειώνουν την απορροφητική ικανότητα των οστεοκλαστών περιορίζοντας έτσι την αποδόμηση του οστού ανήκουν: α) τα διφωσφονικά, που είναι η πιο διαδεδομένη αγωγή. Περιλαμβάνουν την αλενδρονάτη που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία, την ριζεδρονάτη, που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία ή και δυο φορές μηνιαία, το ζολεδρονικό οξύ που είναι ενέσιμο (ενδοφλέβιο). Χορηγείται ετησίως/ανά 2 έτη και την ιμπανδρονάτη με εβδομαδιαία ή μηνιαία χορήγηση από το στόμα (ταμπλέτα) καθημερινά ή εβδομαδιαία ή ενέσιμη (ενδοφλέβια) 4 φορές ετησίως (ανά τρίμηνο). Συστήνεται η επανεκτίμηση της αγωγής των διφωσφωνικών κάθε έτος. β) Εκλεκτικοί τροποποιητές οιστρογονικών υποδοχέων (SERMs): αποτελούν μη στεροειδικούς παράγοντες που παρεμβαίνουν στους οιστρογονικούς υποδοχείς . Η ραλοξιφαίνη είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της κατηγορίας αυτής. Αυξάνει την οστική πυκνότητα και μειώνει το ποσοστό εμφάνισης καρκίνου του μαστού σημαντικά, σε γυναίκες υψηλού κινδύνου. Λαμβάνονται καθημερινά απ’ το στόμα. Ενδείκνυνται κυρίως σε περιπτώσεις ήπιας οστεοπόρωσης της σπονδυλικής στήλης. γ) Ορμονικά σκευάσματα για υποκατάσταση. Σήμερα δεν συστήνονται σαν αντιοστεοπορωτική αγωγή πρώτης γραμμής, εκτός αν υπάρχουν ενδείξεις για την χρήση τους (στις νεότερες εμμηνοπαυσιακές γυναίκες). δ) Αναστολέας του RANK ligand (RANKL). Το Denosumab. Είναι μονοκλωνικό αντίσωμα. Είναι νέο φάρμακο με αντιοστεοκλαστική δράση για τα κατάγματα σπονδυλικής στήλης και ισχίου. Είναι ενέσιμο (υποδορίως) και χορηγείται κάθε 6 μήνες. Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας αρκετούς παράγοντες όπως την μέτρηση οστικής πυκνότητας, το φύλο, την ηλικία, το ιστορικό καταγμάτων και παραμορφώσεων, τις καθημερινές συνήθειες του ασθενούς (αλκοόλ, κάπνισμα, διατροφή), την κληρονομική επιβάρυνση και τα συνοδά ιατρικά προβλήματά του- ώστε να αποφασίσουμε για το αν θα πρέπει να αρχίσει, να συνεχιστεί, να σταματήσει ή να αλλάξει η φαρμακευτική αγωγή για την πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης.","The wrist (radiocarpal joint) is one of the most complex and complicated joints of the human body. It consists of 15 bones that form a lot of small joints between them, giving the hand great flexibility, special functionality and movement in all directions. It is the joint that is tested daily in every activity and is extremely prone to injuries. The most common wrist fracture is the distal radius fracture and usually occurs due to falling on an outstretched hand. That causes a fracture with characteristic “fork” deformity (Colles’s fracture), the opposite deformity (Smith’s fracture) or even dorsal or volar deformity (Barton’s fracture). Distal radius fractures are classified into extra-articular and intra-articular fractures. Parameters taken into account for their classification are: their dislocation (palmar-dorsal) and (radial-ulnar), the involvement of the distal radioulnar articulation, the existence of compression and radial shortening. Middle-aged and elderly women are more likely to suffer this fracture because of osteoporosis - a loss of bone mass and bone strength, which is mainly caused by the sharp estrogen decrease at the onset of menopause, resulting in rapid bone loss for 4-8 years. Osteoporosis is the second greatest health problem worldwide. According to WHO data the condition affects 1 in 3 women over the age of 80. For men, the ratio of patients is 1 in 5 men over the age of 50. In our country 1 in 2 women and 1 in 4 men over the age of 50 will experience at least one fracture associated with osteoporosis during the rest of their lives. Although there is no cure for osteoporosis, there are important steps that can be taken to manage it. There are ways of disease prevention, reduction of bone loss ratio or even, to some extent, reversion of bone thinning and improvement of bone density. The protection and prevention of osteoporosis and its consequences includes early diagnosis, suitable and healthy lifestyle and appropriate medication. For the early diagnosis bone density is assessed by Dual-energy X-ray absorptiometry (DXA), especially during menopause, beginning from the first three years of its occurrence. A healthy lifestyle includes a healthy diet with sufficient intake of Ca and Vit D. The daily requirement of Ca ranges from 1000mg to 1500mg while Vit D needs are calculated at 800IU daily. There are anti-osteoporotic drugs that are used for fracture prevention, increase of bone mass, and the reduction of fracture risk in general. Bone-forming drugs include teriparatide, a parathyroid hormone peptide (PTH 1-34) which shows anabolic activity with new bone formation, increased bone mass from the first six months of treatment and improved bone geometry, architecture and strength. The treatment is for 24 months daily, subcutaneously, co-administered with Ca and Vit D. This drug has been shown to have a protective effect against vertebral and non-vertebral fractures for a period of 50 months after the end of the 24-month treatment with significant improvement in bone density. Another beneficial effect is the faster healing of fractures -new and old- that did not show satisfactory formation. It is also recommended for the treatment of premenopausal women with osteoporosis for the safety of subsequent gestation and lactation. Anti-absorption - anti-osteoclastic drugs, which are substances that reduce the absorption ability of osteoclasts, thus limiting bone degradation, include: a) bisphosphonates, which are the most widespread treatment. They include alendronate, orally administered daily or weekly, risedronate, orally administered daily or weekly or twice a month, zoledronic acid that is injectable (intravenously). It is administered annually/every 2 years and ibandronate is administered orally weekly or monthly, or by intravenous injection 4 times a year (every three months). It is recommended to re-evaluate bisphosphonate treatment every year. b) Selective estrogen receptor modulators (SERMs): non-steroidal agents that interfere with estrogen receptors. Raloxifene is the main representative of this category. It increases bone density and significantly reduces the incidence of breast cancer in high-risk women. They are administered orally every day. They are especially indicated in cases of mild vertebral osteoporosis. c) Hormone replacement therapy (HRT). Today it is not recommended as first-line anti-osteoporotic treatment there is indication for their use (in younger menopausal women). d) RANK ligand (RANKL) inhibitor. Denosumab. It is a monoclonal antibody. It is a new anti-osteoclastic medicine for vertebral and hip fractures. It is injected (subcutaneously) every 6 months. Several factors such as bone density, gender, age, history of fractures and deformities, daily habits of the patient (alcohol, smoking, diet), hereditary burden and associated medical problems should be taken into account, in order to decide whether or not to begin, continue, stop or change medication to prevent and treat osteoporosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η δράση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων στην πρόληψη καταγμάτων καρπού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αρεταίου Παναγιώτα","Aretaiou Panagiota"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο καρπός (πηχεοκαρπική άρθρωση) είναι από τις πιο σύνθετες και πολύπλοκες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος. Αποτελείται από 15 οστάρια που σχηματίζουν μεταξύ τους πολλές μικρές αρθρώσεις, προσδίδοντας έτσι στο χέρι μεγάλη ευλυγισία, ιδιαίτερη λειτουργικότητα και κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι η άρθρωση που δοκιμάζεται καθημερινά σε κάθε δραστηριότητα και είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε τραυματισμούς. Το πιο συχνό κάταγμα στον καρπό είναι το κάταγμα του περιφερικού άκρου της κερκίδας και συμβαίνει συνήθως λόγω πτώσης με απλωμένο χέρι. Προκαλείται κάταγμα με χαρακτηριστική παραμόρφωση του χεριού σε σχήμα πιρουνιού (τύπου Colles) ή αντίθετη παραμόρφωση από αυτή (τύπου Smith) ή ακόμη παραμόρφωση (τύπου Barton) ραχιαίο ή παλαμιαίο. Τα κατάγματα του κάτω πέρατος της κερκίδας διαχωρίζονται σε εξωαρθρικά και ενδοαρθρικά κατάγματα. Παράμετροι που λαμβάνονται υπ’ οψιν για την ταξινόμησή τους είναι: η παρεκτόπιση που έχουν (παλαμιαία- ραχιαία) και (κερκιδική- ωλένια) , η συμμετοχή της κάτω κερκιδοωλενικής άρθρωσης, η ύπαρξη συντριβής και η βράχυνση της κερκίδας. Οι γυναίκες μέσης και μεγάλης ηλικίας έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν αυτό το κάταγμα διότι εμφανίζουν οστεοπόρωση- μείωση της οστικής μάζας και της οστικής αντοχής, οφειλόμενη κυρίως στην απότομη πτώση των οιστρογόνων με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, έχοντας σαν αποτέλεσμα ταχεία απώλεια οστού για 4-8 έτη. Η οστεοπόρωση αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με τα δεδομένα της Π.Ο.Υ. η πάθηση προσβάλει 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας άνω των 80 ετών. Για τους άντρες η αναλογία πασχόντων είναι 1 στους 5 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών. Στη χώρα μας 1 στις 2 γυναίκες και 1 στους 4 άντρες ηλικίας άνω των 50 ετών θα εκδηλώσει ένα τουλάχιστον κάταγμα σχετιζόμενο με οστεοπόρωση κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους. Αν και δεν υπάρχει θεραπεία πλήρους ίασης της οστεοπόρωσης υπάρχουν σημαντικά βήματα που μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης της νόσου, μείωσης του ρυθμού απώλειας οστικής μάζας ή ακόμα και, ως ένα βαθμό, αντιστροφή της αραίωσης των οστών και βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Η προστασία και πρόληψη από την οστεοπόρωση και τις συνέπειές της, περιλαμβάνει την έγκαιρη διάγνωση, τον σωστό και καλό τρόπο ζωής και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Για τη έγκαιρη διάγνωση γίνεται εκτίμηση της οστικής πυκνότητας με την ειδική μέθοδο οστεοπυκνομετρίας (DXA), ιδιαίτερα κατά την εμμηνόπαυση, από την πρώτη τριετία της εμφάνισής της. Στον καλό τρόπο ζωής περιλαμβάνεται ένα υγιεινό διαιτολόγιο με επαρκή πρόσληψη Ca και Vit D. Οι ποσότητες Ca για την κάλυψη των ημερησίων αναγκών κυμαίνεται από 1000mg- 1500mg ενώ οι ανάγκες σε Vit D υπολογίζονται σε 800IU ημερησίως. Υπάρχουν αντιοστεοπορωτικά φάρμακα που χορηγούνται για την πρόληψη των καταγμάτων, την αύξηση της οστικής μάζας και γενικά την μείωση του κινδύνου κατάγματος. Στα οστεοπαραγωγικά φάρμακα ανήκει η τεριπαρατίδη, πεπτίδιο της παραθορμόνης (PTH 1-34) και έχει αναβολική δράση με παραγωγή νέου οστού, αύξηση της οστικής μάζας από το πρώτο εξάμηνο λήψης της, βελτίωση της γεωμετρίας, της αρχιτεκτονικής και της αντοχής του οστού. Η αγωγή είναι για 24 μήνες καθημερινά, υποδόρια, με συγχορήγηση Ca και Vit D. Έχει αποδειχθεί η αντικαταγματική δράση του φαρμάκου αυτού στα σπονδυλικά και μη σπονδυλικά κατάγματα διαρκείας για διάστημα 50 μηνών μετά το τέλος της 24μηνης αγωγής με σημαντική βελτίωση οστικής πυκνότητας. Ένα άλλο ευεργετικό αποτέλεσμα είναι η ταχύτερη πώρωση των καταγμάτων –νέων και παλιών- που δεν εμφάνιζαν ικανοποιητική πώρωση. Ακόμη συστήνεται για την θεραπεία προεμμηνοπαυσιακών γυναικών με οστεοπόρωση για την ασφάλεια της μετέπειτα κυοφορίας και γαλουχίας. Στα αντι-απορροφητικά - αντι-οστεοκλαστικά φάρμακα, που είναι ουσίες που μειώνουν την απορροφητική ικανότητα των οστεοκλαστών περιορίζοντας έτσι την αποδόμηση του οστού ανήκουν: α) τα διφωσφονικά, που είναι η πιο διαδεδομένη αγωγή. Περιλαμβάνουν την αλενδρονάτη που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία, την ριζεδρονάτη, που χορηγείται από το στόμα καθημερινά ή εβδομαδιαία ή και δυο φορές μηνιαία, το ζολεδρονικό οξύ που είναι ενέσιμο (ενδοφλέβιο). Χορηγείται ετησίως/ανά 2 έτη και την ιμπανδρονάτη με εβδομαδιαία ή μηνιαία χορήγηση από το στόμα (ταμπλέτα) καθημερινά ή εβδομαδιαία ή ενέσιμη (ενδοφλέβια) 4 φορές ετησίως (ανά τρίμηνο). Συστήνεται η επανεκτίμηση της αγωγής των διφωσφωνικών κάθε έτος. β) Εκλεκτικοί τροποποιητές οιστρογονικών υποδοχέων (SERMs): αποτελούν μη στεροειδικούς παράγοντες που παρεμβαίνουν στους οιστρογονικούς υποδοχείς . Η ραλοξιφαίνη είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της κατηγορίας αυτής. Αυξάνει την οστική πυκνότητα και μειώνει το ποσοστό εμφάνισης καρκίνου του μαστού σημαντικά, σε γυναίκες υψηλού κινδύνου. Λαμβάνονται καθημερινά απ’ το στόμα. Ενδείκνυνται κυρίως σε περιπτώσεις ήπιας οστεοπόρωσης της σπονδυλικής στήλης. γ) Ορμονικά σκευάσματα για υποκατάσταση. Σήμερα δεν συστήνονται σαν αντιοστεοπορωτική αγωγή πρώτης γραμμής, εκτός αν υπάρχουν ενδείξεις για την χρήση τους (στις νεότερες εμμηνοπαυσιακές γυναίκες). δ) Αναστολέας του RANK ligand (RANKL). Το Denosumab. Είναι μονοκλωνικό αντίσωμα. Είναι νέο φάρμακο με αντιοστεοκλαστική δράση για τα κατάγματα σπονδυλικής στήλης και ισχίου. Είναι ενέσιμο (υποδορίως) και χορηγείται κάθε 6 μήνες. Θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας αρκετούς παράγοντες όπως την μέτρηση οστικής πυκνότητας, το φύλο, την ηλικία, το ιστορικό καταγμάτων και παραμορφώσεων, τις καθημερινές συνήθειες του ασθενούς (αλκοόλ, κάπνισμα, διατροφή), την κληρονομική επιβάρυνση και τα συνοδά ιατρικά προβλήματά του- ώστε να αποφασίσουμε για το αν θα πρέπει να αρχίσει, να συνεχιστεί, να σταματήσει ή να αλλάξει η φαρμακευτική αγωγή για την πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης.","The wrist (radiocarpal joint) is one of the most complex and complicated joints of the human body. It consists of 15 bones that form a lot of small joints between them, giving the hand great flexibility, special functionality and movement in all directions. It is the joint that is tested daily in every activity and is extremely prone to injuries. The most common wrist fracture is the distal radius fracture and usually occurs due to falling on an outstretched hand. That causes a fracture with characteristic “fork” deformity (Colles’s fracture), the opposite deformity (Smith’s fracture) or even dorsal or volar deformity (Barton’s fracture). Distal radius fractures are classified into extra-articular and intra-articular fractures. Parameters taken into account for their classification are: their dislocation (palmar-dorsal) and (radial-ulnar), the involvement of the distal radioulnar articulation, the existence of compression and radial shortening. Middle-aged and elderly women are more likely to suffer this fracture because of osteoporosis - a loss of bone mass and bone strength, which is mainly caused by the sharp estrogen decrease at the onset of menopause, resulting in rapid bone loss for 4-8 years. Osteoporosis is the second greatest health problem worldwide. According to WHO data the condition affects 1 in 3 women over the age of 80. For men, the ratio of patients is 1 in 5 men over the age of 50. In our country 1 in 2 women and 1 in 4 men over the age of 50 will experience at least one fracture associated with osteoporosis during the rest of their lives. Although there is no cure for osteoporosis, there are important steps that can be taken to manage it. There are ways of disease prevention, reduction of bone loss ratio or even, to some extent, reversion of bone thinning and improvement of bone density. The protection and prevention of osteoporosis and its consequences includes early diagnosis, suitable and healthy lifestyle and appropriate medication. For the early diagnosis bone density is assessed by Dual-energy X-ray absorptiometry (DXA), especially during menopause, beginning from the first three years of its occurrence. A healthy lifestyle includes a healthy diet with sufficient intake of Ca and Vit D. The daily requirement of Ca ranges from 1000mg to 1500mg while Vit D needs are calculated at 800IU daily. There are anti-osteoporotic drugs that are used for fracture prevention, increase of bone mass, and the reduction of fracture risk in general. Bone-forming drugs include teriparatide, a parathyroid hormone peptide (PTH 1-34) which shows anabolic activity with new bone formation, increased bone mass from the first six months of treatment and improved bone geometry, architecture and strength. The treatment is for 24 months daily, subcutaneously, co-administered with Ca and Vit D. This drug has been shown to have a protective effect against vertebral and non-vertebral fractures for a period of 50 months after the end of the 24-month treatment with significant improvement in bone density. Another beneficial effect is the faster healing of fractures -new and old- that did not show satisfactory formation. It is also recommended for the treatment of premenopausal women with osteoporosis for the safety of subsequent gestation and lactation. Anti-absorption - anti-osteoclastic drugs, which are substances that reduce the absorption ability of osteoclasts, thus limiting bone degradation, include: a) bisphosphonates, which are the most widespread treatment. They include alendronate, orally administered daily or weekly, risedronate, orally administered daily or weekly or twice a month, zoledronic acid that is injectable (intravenously). It is administered annually/every 2 years and ibandronate is administered orally weekly or monthly, or by intravenous injection 4 times a year (every three months). It is recommended to re-evaluate bisphosphonate treatment every year. b) Selective estrogen receptor modulators (SERMs): non-steroidal agents that interfere with estrogen receptors. Raloxifene is the main representative of this category. It increases bone density and significantly reduces the incidence of breast cancer in high-risk women. They are administered orally every day. They are especially indicated in cases of mild vertebral osteoporosis. c) Hormone replacement therapy (HRT). Today it is not recommended as first-line anti-osteoporotic treatment there is indication for their use (in younger menopausal women). d) RANK ligand (RANKL) inhibitor. Denosumab. It is a monoclonal antibody. It is a new anti-osteoclastic medicine for vertebral and hip fractures. It is injected (subcutaneously) every 6 months. Several factors such as bone density, gender, age, history of fractures and deformities, daily habits of the patient (alcohol, smoking, diet), hereditary burden and associated medical problems should be taken into account, in order to decide whether or not to begin, continue, stop or change medication to prevent and treat osteoporosis."],"dc:identifier":["uoadl:2875920","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875920"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η δράση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων στην πρόληψη καταγμάτων καρπού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z"}