{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875931"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2875931","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της άσκησης στην αποκατάσταση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ιστορικό υπόβαθρο και στόχοι: Η άσκηση τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι στην αποκατάσταση ατόμων με καρδιακά νοσήματα. Η θετική της επίδραση στα άτομα αυτά έχει βαθιά υποστηριχθεί από ένα μεγάλο αριθμό επιστημονικών ερευνών. Παρότι υπάρχουν προγενέστερες ανασκοπήσεις, συστηματικές ή όχι καθώς και μετά αναλύσεις που ερευνούν την επίδραση αυτή της άσκησης η βαρύτητά της στην ποιότητα ζωής, στις εισαγωγές στο νοσοκομείο καθώς και στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί πλήρως. Έτσι, αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετά-ανάλυση έχει ως στόχο να προσδιορίσει πλήρως την αποτελεσματικότητα της άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης στις εισαγωγές των ασθενών στο νοσοκομείο, στη ποιότητα ζωής τους καθώς και στην πρόσληψη οξυγόνου. Μεθοδολογία: Η έρευνα αυτή υπάγεται στα πλαίσια της συστηματικής ανασκόπησης και μετά-ανάλυσης. Με απώτερο σκοπό την εύρεση κατάλληλης βιβλιογραφίας, οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, EMBASE καθώς και η Cochrane Library ερευνήθηκαν λεπτομερώς και σε βάθος. Η έρευνα για βιβλιογραφία έγινε χωρίς κάποιο χρονικό περιορισμό και έφθανε ως και την ημερομηνία έναρξης της εργασίας αυτής τον Φλεβάρη του 2018. Με σκοπό κάποια έρευνα να ενσωματωθεί στην παρούσα μετά-ανάλυση θα έπρεπε να μελετά και να συγκρίνει τα αποτελέσματα όπου έχει η άσκηση ως μέρος ενός προγράμματος αποκατάστασης ή και μόνη της σε σχέση με ένα αντίστοιχο πρόγραμμα αποκατάστασης όπου δεν συμπεριλαμβάνει άσκηση. Με στόχο την εύρεση της επίδρασης όπου έχει η άσκηση στις 3 απώτερους παραμέτρους της ποιότητας ζωής, εισαγωγής στο νοσοκομείο και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, έρευνες με διάρκεια μικρότερης της μιας εβδομάδας αποκλείστηκαν από την μετά-ανάλυση. Το ερευνητικό σώμα συγκροτήθηκε από ενήλικο πληθυσμό άνω των 18 ετών όπου πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης καθώς και από καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης. Όλες οι έρευνες όπου πληρούσαν τα κριτήρια και ενσωματώθηκαν στην έρευνα αυτή ερευνήθηκαν περαιτέρω στο τμήμα της βιβλιογραφίας τους με στόχο την εύρεση περαιτέρω σχετικής βιβλιογραφίας. Αυτή η επιπλέον αναζήτηση οδήγησε στην ενσωμάτωση ακόμα 13 ερευνών. Αποτελέσματα: Συνολικά 131 έρευνες με 9761 ασθενείς αποτέλεσαν το σώμα αυτής της διπλωματικής. Την πλειοψηφία αποτέλεσαν άνδρες (74%) πάσχοντας κυρίως από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης όπου βρίσκονταν στη στάθμη 2 και 3 της NYHA κλίμακας. Ο συνολικός δείκτης υποκειμενικότητας των συγκαταλεγόμενων ερευνών κρίθηκε ως μέτριος. Ολοκληρώνοντας την μετά-ανάλυση (84 έρευνες, πληθισμός=3690) βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου μεταξύ των δύο γκρουπ έχοντας ακολουθήσει ή μη άσκηση (Mean difference 2.98 μιλιλίτρα οξυγόνου/ κιλά / λεπτά, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 2.52 με 3.43 p<0.00001). Η ενσωμάτωση της άσκησης ως μέσο αποκατάστασης οδήγησε σε μια ψηλότερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτοί που δεν ακολούθησαν την άσκηση βρέθηκαν να έχουν χαμηλότερα σκορ στα ερωτηματολόγια που μετρούσαν την ποιότητα ζωής τόσο με τον αρνητικό τόπο αξιολόγησης (53 έρευνες, 3452 ασθενείς: standardized mean difference: −0.88, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: −1.13 με −0.63 p<0.00001) όσο και με το θετικό τρόπο αξιολόγησης (17 έρευνες, 2334 ασθενείς: standardized mean difference: 0.62, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 0.28 με 0.96 p<0.0003). Τελικός, οι εισαγωγές των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένες με τη χρήση την άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης (26 έρευνες, 4664 ασθενείς: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης 0.40 με 0.78; p=0.0005) Συμπεράσματα: Συγκριτικά με το κοντρόλ γκρουπ, η αποκατάσταση με τη χρήση άσκησης αυξάνει κατά στατιστικά σημαντικό βαθμό την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και μειώνει τις εισαγωγές τους στο νοσοκομείο.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ιστορικό υπόβαθρο και στόχοι: Η άσκηση τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι στην αποκατάσταση ατόμων με καρδιακά νοσήματα. Η θετική της επίδραση στα άτομα αυτά έχει βαθιά υποστηριχθεί από ένα μεγάλο αριθμό επιστημονικών ερευνών. Παρότι υπάρχουν προγενέστερες ανασκοπήσεις, συστηματικές ή όχι καθώς και μετά αναλύσεις που ερευνούν την επίδραση αυτή της άσκησης η βαρύτητά της στην ποιότητα ζωής, στις εισαγωγές στο νοσοκομείο καθώς και στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί πλήρως. Έτσι, αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετά-ανάλυση έχει ως στόχο να προσδιορίσει πλήρως την αποτελεσματικότητα της άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης στις εισαγωγές των ασθενών στο νοσοκομείο, στη ποιότητα ζωής τους καθώς και στην πρόσληψη οξυγόνου. Μεθοδολογία: Η έρευνα αυτή υπάγεται στα πλαίσια της συστηματικής ανασκόπησης και μετά-ανάλυσης. Με απώτερο σκοπό την εύρεση κατάλληλης βιβλιογραφίας, οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, EMBASE καθώς και η Cochrane Library ερευνήθηκαν λεπτομερώς και σε βάθος. Η έρευνα για βιβλιογραφία έγινε χωρίς κάποιο χρονικό περιορισμό και έφθανε ως και την ημερομηνία έναρξης της εργασίας αυτής τον Φλεβάρη του 2018. Με σκοπό κάποια έρευνα να ενσωματωθεί στην παρούσα μετά-ανάλυση θα έπρεπε να μελετά και να συγκρίνει τα αποτελέσματα όπου έχει η άσκηση ως μέρος ενός προγράμματος αποκατάστασης ή και μόνη της σε σχέση με ένα αντίστοιχο πρόγραμμα αποκατάστασης όπου δεν συμπεριλαμβάνει άσκηση. Με στόχο την εύρεση της επίδρασης όπου έχει η άσκηση στις 3 απώτερους παραμέτρους της ποιότητας ζωής, εισαγωγής στο νοσοκομείο και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, έρευνες με διάρκεια μικρότερης της μιας εβδομάδας αποκλείστηκαν από την μετά-ανάλυση. Το ερευνητικό σώμα συγκροτήθηκε από ενήλικο πληθυσμό άνω των 18 ετών όπου πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης καθώς και από καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης. Όλες οι έρευνες όπου πληρούσαν τα κριτήρια και ενσωματώθηκαν στην έρευνα αυτή ερευνήθηκαν περαιτέρω στο τμήμα της βιβλιογραφίας τους με στόχο την εύρεση περαιτέρω σχετικής βιβλιογραφίας. Αυτή η επιπλέον αναζήτηση οδήγησε στην ενσωμάτωση ακόμα 13 ερευνών. Αποτελέσματα: Συνολικά 131 έρευνες με 9761 ασθενείς αποτέλεσαν το σώμα αυτής της διπλωματικής. Την πλειοψηφία αποτέλεσαν άνδρες (74%) πάσχοντας κυρίως από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης όπου βρίσκονταν στη στάθμη 2 και 3 της NYHA κλίμακας. Ο συνολικός δείκτης υποκειμενικότητας των συγκαταλεγόμενων ερευνών κρίθηκε ως μέτριος. Ολοκληρώνοντας την μετά-ανάλυση (84 έρευνες, πληθισμός=3690) βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου μεταξύ των δύο γκρουπ έχοντας ακολουθήσει ή μη άσκηση (Mean difference 2.98 μιλιλίτρα οξυγόνου/ κιλά / λεπτά, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 2.52 με 3.43 p&lt;0.00001). Η ενσωμάτωση της άσκησης ως μέσο αποκατάστασης οδήγησε σε μια ψηλότερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτοί που δεν ακολούθησαν την άσκηση βρέθηκαν να έχουν χαμηλότερα σκορ στα ερωτηματολόγια που μετρούσαν την ποιότητα ζωής τόσο με τον αρνητικό τόπο αξιολόγησης (53 έρευνες, 3452 ασθενείς: standardized mean difference: −0.88, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: −1.13 με −0.63 p&lt;0.00001) όσο και με το θετικό τρόπο αξιολόγησης (17 έρευνες, 2334 ασθενείς: standardized mean difference: 0.62, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 0.28 με 0.96 p&lt;0.0003). Τελικός, οι εισαγωγές των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένες με τη χρήση την άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης (26 έρευνες, 4664 ασθενείς: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης 0.40 με 0.78; p=0.0005) Συμπεράσματα: Συγκριτικά με το κοντρόλ γκρουπ, η αποκατάσταση με τη χρήση άσκησης αυξάνει κατά στατιστικά σημαντικό βαθμό την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και μειώνει τις εισαγωγές τους στο νοσοκομείο.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντάλλας Κωνσταντίνος","Ntallas Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875931"],"render_values":[{"text":"uoadl:2875931","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875931","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875931","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2875931","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντάλλας Κωνσταντίνος","Ntallas Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2875931","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875931"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ιστορικό υπόβαθρο και στόχοι: Η άσκηση τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι στην αποκατάσταση ατόμων με καρδιακά νοσήματα. Η θετική της επίδραση στα άτομα αυτά έχει βαθιά υποστηριχθεί από ένα μεγάλο αριθμό επιστημονικών ερευνών. Παρότι υπάρχουν προγενέστερες ανασκοπήσεις, συστηματικές ή όχι καθώς και μετά αναλύσεις που ερευνούν την επίδραση αυτή της άσκησης η βαρύτητά της στην ποιότητα ζωής, στις εισαγωγές στο νοσοκομείο καθώς και στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί πλήρως. Έτσι, αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετά-ανάλυση έχει ως στόχο να προσδιορίσει πλήρως την αποτελεσματικότητα της άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης στις εισαγωγές των ασθενών στο νοσοκομείο, στη ποιότητα ζωής τους καθώς και στην πρόσληψη οξυγόνου. Μεθοδολογία: Η έρευνα αυτή υπάγεται στα πλαίσια της συστηματικής ανασκόπησης και μετά-ανάλυσης. Με απώτερο σκοπό την εύρεση κατάλληλης βιβλιογραφίας, οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, EMBASE καθώς και η Cochrane Library ερευνήθηκαν λεπτομερώς και σε βάθος. Η έρευνα για βιβλιογραφία έγινε χωρίς κάποιο χρονικό περιορισμό και έφθανε ως και την ημερομηνία έναρξης της εργασίας αυτής τον Φλεβάρη του 2018. Με σκοπό κάποια έρευνα να ενσωματωθεί στην παρούσα μετά-ανάλυση θα έπρεπε να μελετά και να συγκρίνει τα αποτελέσματα όπου έχει η άσκηση ως μέρος ενός προγράμματος αποκατάστασης ή και μόνη της σε σχέση με ένα αντίστοιχο πρόγραμμα αποκατάστασης όπου δεν συμπεριλαμβάνει άσκηση. Με στόχο την εύρεση της επίδρασης όπου έχει η άσκηση στις 3 απώτερους παραμέτρους της ποιότητας ζωής, εισαγωγής στο νοσοκομείο και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, έρευνες με διάρκεια μικρότερης της μιας εβδομάδας αποκλείστηκαν από την μετά-ανάλυση. Το ερευνητικό σώμα συγκροτήθηκε από ενήλικο πληθυσμό άνω των 18 ετών όπου πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης καθώς και από καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης. Όλες οι έρευνες όπου πληρούσαν τα κριτήρια και ενσωματώθηκαν στην έρευνα αυτή ερευνήθηκαν περαιτέρω στο τμήμα της βιβλιογραφίας τους με στόχο την εύρεση περαιτέρω σχετικής βιβλιογραφίας. Αυτή η επιπλέον αναζήτηση οδήγησε στην ενσωμάτωση ακόμα 13 ερευνών. Αποτελέσματα: Συνολικά 131 έρευνες με 9761 ασθενείς αποτέλεσαν το σώμα αυτής της διπλωματικής. Την πλειοψηφία αποτέλεσαν άνδρες (74%) πάσχοντας κυρίως από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης όπου βρίσκονταν στη στάθμη 2 και 3 της NYHA κλίμακας. Ο συνολικός δείκτης υποκειμενικότητας των συγκαταλεγόμενων ερευνών κρίθηκε ως μέτριος. Ολοκληρώνοντας την μετά-ανάλυση (84 έρευνες, πληθισμός=3690) βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου μεταξύ των δύο γκρουπ έχοντας ακολουθήσει ή μη άσκηση (Mean difference 2.98 μιλιλίτρα οξυγόνου/ κιλά / λεπτά, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 2.52 με 3.43 p<0.00001). Η ενσωμάτωση της άσκησης ως μέσο αποκατάστασης οδήγησε σε μια ψηλότερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτοί που δεν ακολούθησαν την άσκηση βρέθηκαν να έχουν χαμηλότερα σκορ στα ερωτηματολόγια που μετρούσαν την ποιότητα ζωής τόσο με τον αρνητικό τόπο αξιολόγησης (53 έρευνες, 3452 ασθενείς: standardized mean difference: −0.88, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: −1.13 με −0.63 p<0.00001) όσο και με το θετικό τρόπο αξιολόγησης (17 έρευνες, 2334 ασθενείς: standardized mean difference: 0.62, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 0.28 με 0.96 p<0.0003). Τελικός, οι εισαγωγές των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένες με τη χρήση την άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης (26 έρευνες, 4664 ασθενείς: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης 0.40 με 0.78; p=0.0005) Συμπεράσματα: Συγκριτικά με το κοντρόλ γκρουπ, η αποκατάσταση με τη χρήση άσκησης αυξάνει κατά στατιστικά σημαντικό βαθμό την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και μειώνει τις εισαγωγές τους στο νοσοκομείο.","ABSTRACT Background and objectives: Following the last decades, exercise training has become one of the most fundamental components of cardiac rehabilitation. Its beneficial effect on patients with heart diseases has been deeply established by a great number of studies. Although previews reviews, systematic or not and meta‐analyses consistently show this effect, the direction and weight of effects on hospital admissions, peak oxygen consumption and health‐related quality of life, in heart failure remain indefinite. Thus this Systematic review and meta-analysis has an objective to determine the effectiveness of exercise as a component of rehabilitation on hospitalization, peak oxygen consumption and quality of life for people with heart failure. Methods: A systematic review and meta-analysis comparing randomized controlled trials was initiated. Electronic databases including PubMed, EMBASE, and Cochrane Library were searched up to February 2018 to identify randomized controlled trials comparing exercise training and usual care. Trials were included if they assessed the effects of exercise training as a component of cardiac rehabilitation program or alone compared with no exercise control. Trials studying the above effects for less than 1 week were excluded. The study group comprised of individuals over 18 years old having Heart failure with reduced or preserved ejection fraction (HFrEF or HFpEF). All papers that met the inclusion criteria had their references checked for possible relevant studies. This led to an addition of 13 more titles. Results: Overall 131 trials were included with a total of 9761 patients, the majority of whom were male (74%), predominantly with HFrEF and NYHA class ranging from II and III. The comprehensive risk of bias of included studies was moderate. There was a statistically significant advancement in peak oxygen consumption (mean difference 2.98 mL/kg/ minute, 95% CI 2.52 to 3.43 p<0.00001) in the exercise group compared to non-exercise control group (84 RCTs, n=3690). Following an exercise regimen was also beneficial for the patient’s quality of life. Patients that originated from the non-exercise group tended to have inferior numbers (53 trials, 3452 participants: standardized mean difference: −0.88, 95% CI: −1.13 to −0.63 p<0.00001) for the Quality of life A domain and (17 trials, 2334 participants: standardized mean difference: 0.62, 95% CI: 0.28 to 0.96 p<0.0003) for the Quality of life B domain. Heart failure patients hospitalizations were also lower (26 trials, 4664participants: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% CI 0.40 to 0.78; p=0.0005) with exercise therapy. Conclusions: Compared with the control group, exercise‐based rehabilitation statistically increases peak oxygen consumption as well as patient’s quality of life. Lastly, it reduces the risk of a patient being hospitalized."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της άσκησης στην αποκατάσταση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντάλλας Κωνσταντίνος","Ntallas Konstantinos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ιστορικό υπόβαθρο και στόχοι: Η άσκηση τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι στην αποκατάσταση ατόμων με καρδιακά νοσήματα. Η θετική της επίδραση στα άτομα αυτά έχει βαθιά υποστηριχθεί από ένα μεγάλο αριθμό επιστημονικών ερευνών. Παρότι υπάρχουν προγενέστερες ανασκοπήσεις, συστηματικές ή όχι καθώς και μετά αναλύσεις που ερευνούν την επίδραση αυτή της άσκησης η βαρύτητά της στην ποιότητα ζωής, στις εισαγωγές στο νοσοκομείο καθώς και στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί πλήρως. Έτσι, αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετά-ανάλυση έχει ως στόχο να προσδιορίσει πλήρως την αποτελεσματικότητα της άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης στις εισαγωγές των ασθενών στο νοσοκομείο, στη ποιότητα ζωής τους καθώς και στην πρόσληψη οξυγόνου. Μεθοδολογία: Η έρευνα αυτή υπάγεται στα πλαίσια της συστηματικής ανασκόπησης και μετά-ανάλυσης. Με απώτερο σκοπό την εύρεση κατάλληλης βιβλιογραφίας, οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, EMBASE καθώς και η Cochrane Library ερευνήθηκαν λεπτομερώς και σε βάθος. Η έρευνα για βιβλιογραφία έγινε χωρίς κάποιο χρονικό περιορισμό και έφθανε ως και την ημερομηνία έναρξης της εργασίας αυτής τον Φλεβάρη του 2018. Με σκοπό κάποια έρευνα να ενσωματωθεί στην παρούσα μετά-ανάλυση θα έπρεπε να μελετά και να συγκρίνει τα αποτελέσματα όπου έχει η άσκηση ως μέρος ενός προγράμματος αποκατάστασης ή και μόνη της σε σχέση με ένα αντίστοιχο πρόγραμμα αποκατάστασης όπου δεν συμπεριλαμβάνει άσκηση. Με στόχο την εύρεση της επίδρασης όπου έχει η άσκηση στις 3 απώτερους παραμέτρους της ποιότητας ζωής, εισαγωγής στο νοσοκομείο και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, έρευνες με διάρκεια μικρότερης της μιας εβδομάδας αποκλείστηκαν από την μετά-ανάλυση. Το ερευνητικό σώμα συγκροτήθηκε από ενήλικο πληθυσμό άνω των 18 ετών όπου πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης καθώς και από καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης. Όλες οι έρευνες όπου πληρούσαν τα κριτήρια και ενσωματώθηκαν στην έρευνα αυτή ερευνήθηκαν περαιτέρω στο τμήμα της βιβλιογραφίας τους με στόχο την εύρεση περαιτέρω σχετικής βιβλιογραφίας. Αυτή η επιπλέον αναζήτηση οδήγησε στην ενσωμάτωση ακόμα 13 ερευνών. Αποτελέσματα: Συνολικά 131 έρευνες με 9761 ασθενείς αποτέλεσαν το σώμα αυτής της διπλωματικής. Την πλειοψηφία αποτέλεσαν άνδρες (74%) πάσχοντας κυρίως από καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης όπου βρίσκονταν στη στάθμη 2 και 3 της NYHA κλίμακας. Ο συνολικός δείκτης υποκειμενικότητας των συγκαταλεγόμενων ερευνών κρίθηκε ως μέτριος. Ολοκληρώνοντας την μετά-ανάλυση (84 έρευνες, πληθισμός=3690) βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου μεταξύ των δύο γκρουπ έχοντας ακολουθήσει ή μη άσκηση (Mean difference 2.98 μιλιλίτρα οξυγόνου/ κιλά / λεπτά, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 2.52 με 3.43 p<0.00001). Η ενσωμάτωση της άσκησης ως μέσο αποκατάστασης οδήγησε σε μια ψηλότερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτοί που δεν ακολούθησαν την άσκηση βρέθηκαν να έχουν χαμηλότερα σκορ στα ερωτηματολόγια που μετρούσαν την ποιότητα ζωής τόσο με τον αρνητικό τόπο αξιολόγησης (53 έρευνες, 3452 ασθενείς: standardized mean difference: −0.88, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: −1.13 με −0.63 p<0.00001) όσο και με το θετικό τρόπο αξιολόγησης (17 έρευνες, 2334 ασθενείς: standardized mean difference: 0.62, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης: 0.28 με 0.96 p<0.0003). Τελικός, οι εισαγωγές των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια βρέθηκαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένες με τη χρήση την άσκησης ως μέρος της αποκατάστασης (26 έρευνες, 4664 ασθενείς: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης 0.40 με 0.78; p=0.0005) Συμπεράσματα: Συγκριτικά με το κοντρόλ γκρουπ, η αποκατάσταση με τη χρήση άσκησης αυξάνει κατά στατιστικά σημαντικό βαθμό την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και την ποιότητα ζωής των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και μειώνει τις εισαγωγές τους στο νοσοκομείο.","ABSTRACT Background and objectives: Following the last decades, exercise training has become one of the most fundamental components of cardiac rehabilitation. Its beneficial effect on patients with heart diseases has been deeply established by a great number of studies. Although previews reviews, systematic or not and meta‐analyses consistently show this effect, the direction and weight of effects on hospital admissions, peak oxygen consumption and health‐related quality of life, in heart failure remain indefinite. Thus this Systematic review and meta-analysis has an objective to determine the effectiveness of exercise as a component of rehabilitation on hospitalization, peak oxygen consumption and quality of life for people with heart failure. Methods: A systematic review and meta-analysis comparing randomized controlled trials was initiated. Electronic databases including PubMed, EMBASE, and Cochrane Library were searched up to February 2018 to identify randomized controlled trials comparing exercise training and usual care. Trials were included if they assessed the effects of exercise training as a component of cardiac rehabilitation program or alone compared with no exercise control. Trials studying the above effects for less than 1 week were excluded. The study group comprised of individuals over 18 years old having Heart failure with reduced or preserved ejection fraction (HFrEF or HFpEF). All papers that met the inclusion criteria had their references checked for possible relevant studies. This led to an addition of 13 more titles. Results: Overall 131 trials were included with a total of 9761 patients, the majority of whom were male (74%), predominantly with HFrEF and NYHA class ranging from II and III. The comprehensive risk of bias of included studies was moderate. There was a statistically significant advancement in peak oxygen consumption (mean difference 2.98 mL/kg/ minute, 95% CI 2.52 to 3.43 p<0.00001) in the exercise group compared to non-exercise control group (84 RCTs, n=3690). Following an exercise regimen was also beneficial for the patient’s quality of life. Patients that originated from the non-exercise group tended to have inferior numbers (53 trials, 3452 participants: standardized mean difference: −0.88, 95% CI: −1.13 to −0.63 p<0.00001) for the Quality of life A domain and (17 trials, 2334 participants: standardized mean difference: 0.62, 95% CI: 0.28 to 0.96 p<0.0003) for the Quality of life B domain. Heart failure patients hospitalizations were also lower (26 trials, 4664participants: fixed-effect Odds Ratio 0.56, 95% CI 0.40 to 0.78; p=0.0005) with exercise therapy. Conclusions: Compared with the control group, exercise‐based rehabilitation statistically increases peak oxygen consumption as well as patient’s quality of life. Lastly, it reduces the risk of a patient being hospitalized."],"dc:identifier":["uoadl:2875931","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2875931"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της άσκησης στην αποκατάσταση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Συστηματική ανασκόπηση βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:24Z"}