{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876532"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876532","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παθογενετική δράση ιών στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου","abstract":"Στους παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του γενετικού υλικού , να αλλάξουν τον μεταβολισμό των κυττάρων και να συμμετάσχουν στην νεοπλασματική εξαλλαγή , συμπεριλαμβάνονται και οι ιοί. Οι ιοί είναι λοιμογόνοι παράγοντες που για να πολλαπλασιασθούν εξαρτώνται από τον μεταβολικό μηχανισμό του κυττάρου- ξενιστού τους, είναι δηλ.υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά παράσιτα. Ο τρόπος με τον οποίο οι ιοί προκαλούν βλάβες στο κύτταρο-ξενιστή ποικίλλει: Μερικοί ιοί αναστέλλουν την σύνθεση DNA, RNA ή πρωτεϊνών του κυττάρου-ξενιστού ενώ διατηρούν αυτή τη δυνατότητα για τον δικό τους μεταβολισμό. Άλλοι ιοί παρεμβάλλουν δικές τους πρωτεΐνες στην κυτταρική μεμβράνη του κυττάρου- ξενιστού και με αυτόν τον τρόπο επηρεάζουν την ακεραιότητά της. Πολλοί ιοί πολλαπλασιάζονται σε μεγάλο αριθμό μέσα στο κύτταρο ξενιστή και τελικά προκαλούν λύση του κυττάρου. Τέλος, μερικοί ιοί με τον τρόπο που παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό του κυττάρου-ξενιστού μπορεί να προαγάγουν τον πολλαπλασιασμό του με συνοδό συσσώρευση γενετικών βλαβών, να αλλάξουν την δράση πρωτεϊνών, οι οποίες έχουν κατασταλτική ενέργεια σε ογκογονίδια ή να ενσωματώσουν το γενετικό τους υλικό στο γονιδίωμα του κυττάρου -ξενιστού και με διαφόρους μηχανισμούς να επιφέρουν εξαλλαγή του κυττάρου και ανάπτυξη νεοπλασιών. Στους ιούς που θεωρούνται, κατά κύριο λόγο και με τη συνέργεια και άλλων παραγόντων, υπεύθυνοι για ορισμένα νεοπλάσματα κεφαλής και τραχήλου περιλαμβάνονται: Ο ιός του Epstein-Barr που σχετίζεται αιτιολογικά με το ενδημικό λέμφωμα Burkitt και το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα. Ο ιός Epstein-Barr είναι ένας ιός DNA και ανήκει στην ομάδα των ιών του έρπητα. Είναι ένα από τους περισσότερο διαδεδομένους ιούς: προσβάλλει το 90% του πληθυσμού και διατηρείται στα προσβεβλημένα άτομα δια βίου. Το γονιδίωμά του ανιχνεύεται σε ποσοστό 30-90% των καρκινωμάτων του ρινοφάρυγγα. Σε ασθενείς σταδίου Ι, ο τίτλος αντισωμάτων είναι της τάξης του 45%, ενώ στο στάδιο ΙV το ποσοστό ανέρχεται σε 100%. Η πιο δημοφιλής θεωρία για τον ρόλο του Epstein-Barr Virus στην κακοήθη εξαλλαγή των επιθηλιακών κυττάρων είναι ότι επηρεάζει το γενετικό υλικό των Β λεμφοκυττάρων στα οποία εισέρχεται και αλλοιώνει τον προστατευτικό μηχανισμό της απόπτωσης ή αλλιώς τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο. Η επίδραση αυτή του ιού στο μηχανισμό της απόπτωσης πραγματοποιείται κυρίως μεταβάλλοντας τη δράση του ογκογονιδίου p- 53 και του bcl-2. Υπάρχουν επίσης μελέτες που αναφέρουν ανίχνευση του ιού σε καρκίνους υποφάρυγγα και οισοφάγου σε ποσοστά από 5-85% ανάλογα βέβαια και με την γεωγραφική περιοχή. Ο ιός HPV (Human Papilloma Virus) είναι ένας DNA ιός. Υπάρχουν περισσότερα των 150 στελεχών ιών HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τη βαρύτητα των αλλοιώσεων που προκαλούν : α) Χαμηλού κινδύνου στελέχη (Low Risk) τα οποία ανευρίσκονται στα κονδυλώματα (επίπεδα και οξυτενή) και β) Υψηλού κινδύνου στελέχη (High Risk) τα οποία ανευρίσκονται σε προκαρκινωματώδεις καταστάσεις και διηθητικά καρκινώματα. Στα υψηλού κινδύνου στελέχη περιλαμβάνονται κυρίως οι τύποι 16 και 18 καθώς και οι τύποι 35, 31, 33 κλπ. Ενώ στα στελέχη χαμηλού κινδύνου περιλαμβάνονται οι τύποι 6, 11, 2 κλπ. Από αυτούς οι τύποι 16 και 18 έχουν σχέση με τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου και ειδικά με τον καρκίνο του λάρυγγα. Το ποσοστό ανίχνευσης του ιού σε ασθενείς με καρκίνο λάρυγγα κυμαίνεται από 20 εώς 54%. Ο μηχανισμός δράσης του σχετίζεται με την απόπτωση. Το γονιδίωμα του ιού ενσωματώνεται στο κύτταρο ξενιστή και προκαλεί παραγωγή Ε6 και Ε7 πρωτεϊνών. Οι πρωτεϊνες αυτές ενεργοποιούν την τελομεράση και παράλληλα καταστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών των ογκοκατασταλτικών γονιδίων p-53 και Rb (ρετινοβλαστώματος), αντίστοιχα, δεσμευόμενες με αυτές. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια εκ νέου αύξηση των περιστατικών νεοπλασμάτων της στοματικής κοιλότητας που αφορούν στην περιοχή της γλώσσας καθώς και του στοματοφάρυγγος, η οποία σχετίζεται με την αύξηση της HPV λοίμωξης από ογκογόνα στελέχη του ιού, ιδιαίτερα το στέλεχος HPV 16. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ο διαπιστούμενος αριθμός των HPV (+) νεοπλασμάτων του στοματοφάρυγγος συνεχώς αυξάνεται, αποτελώντας > 50% του συνολικού αριθμού των νεοπλασμάτων κεφαλής και τραχήλου. Η μόλυνση του στοματικού επιθηλίου με τον ιό HPV είναι εφικτή μέσω της στοματοφαρυγγικής επαφής και συνδέεται με υψηλού κινδύνου σεξουαλικές πρακτικές, οι οποίες διευκολύνουν την επαναλαμβανόμενη έκθεση στον ιό. Επιδημιολογικά δεδομένα αναφέρουν την ύπαρξη ασθενών με ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα κεφαλής και τραχήλου οφειλόμενο στον ιό HPV νεότερης ηλικίας, με υψηλότερο ποσοστό μεταστατικής λεμφαδενικής νόσου κατά τη διάγνωση, ενώ η νόσος τους είναι λιγότερο πιθανό να σχετίζεται με το κάπνισμα και την κατάχρηση αλκοόλ. Συνεπώς, οι HPV (+) και οι HPV (-) όγκοι κεφαλής και τραχήλου αντιπροσωπεύουν δύο διακριτές οντότητες με διαφορετικά μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά.","abstract_html":"Στους παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του γενετικού υλικού , να αλλάξουν τον μεταβολισμό των κυττάρων και να συμμετάσχουν στην νεοπλασματική εξαλλαγή , συμπεριλαμβάνονται και οι ιοί. Οι ιοί είναι λοιμογόνοι παράγοντες που για να πολλαπλασιασθούν εξαρτώνται από τον μεταβολικό μηχανισμό του κυττάρου- ξενιστού τους, είναι δηλ.υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά παράσιτα. Ο τρόπος με τον οποίο οι ιοί προκαλούν βλάβες στο κύτταρο-ξενιστή ποικίλλει: Μερικοί ιοί αναστέλλουν την σύνθεση DNA, RNA ή πρωτεϊνών του κυττάρου-ξενιστού ενώ διατηρούν αυτή τη δυνατότητα για τον δικό τους μεταβολισμό. Άλλοι ιοί παρεμβάλλουν δικές τους πρωτεΐνες στην κυτταρική μεμβράνη του κυττάρου- ξενιστού και με αυτόν τον τρόπο επηρεάζουν την ακεραιότητά της. Πολλοί ιοί πολλαπλασιάζονται σε μεγάλο αριθμό μέσα στο κύτταρο ξενιστή και τελικά προκαλούν λύση του κυττάρου. Τέλος, μερικοί ιοί με τον τρόπο που παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό του κυττάρου-ξενιστού μπορεί να προαγάγουν τον πολλαπλασιασμό του με συνοδό συσσώρευση γενετικών βλαβών, να αλλάξουν την δράση πρωτεϊνών, οι οποίες έχουν κατασταλτική ενέργεια σε ογκογονίδια ή να ενσωματώσουν το γενετικό τους υλικό στο γονιδίωμα του κυττάρου -ξενιστού και με διαφόρους μηχανισμούς να επιφέρουν εξαλλαγή του κυττάρου και ανάπτυξη νεοπλασιών. Στους ιούς που θεωρούνται, κατά κύριο λόγο και με τη συνέργεια και άλλων παραγόντων, υπεύθυνοι για ορισμένα νεοπλάσματα κεφαλής και τραχήλου περιλαμβάνονται: Ο ιός του Epstein-Barr που σχετίζεται αιτιολογικά με το ενδημικό λέμφωμα Burkitt και το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα. Ο ιός Epstein-Barr είναι ένας ιός DNA και ανήκει στην ομάδα των ιών του έρπητα. Είναι ένα από τους περισσότερο διαδεδομένους ιούς: προσβάλλει το 90% του πληθυσμού και διατηρείται στα προσβεβλημένα άτομα δια βίου. Το γονιδίωμά του ανιχνεύεται σε ποσοστό 30-90% των καρκινωμάτων του ρινοφάρυγγα. Σε ασθενείς σταδίου Ι, ο τίτλος αντισωμάτων είναι της τάξης του 45%, ενώ στο στάδιο ΙV το ποσοστό ανέρχεται σε 100%. Η πιο δημοφιλής θεωρία για τον ρόλο του Epstein-Barr Virus στην κακοήθη εξαλλαγή των επιθηλιακών κυττάρων είναι ότι επηρεάζει το γενετικό υλικό των Β λεμφοκυττάρων στα οποία εισέρχεται και αλλοιώνει τον προστατευτικό μηχανισμό της απόπτωσης ή αλλιώς τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο. Η επίδραση αυτή του ιού στο μηχανισμό της απόπτωσης πραγματοποιείται κυρίως μεταβάλλοντας τη δράση του ογκογονιδίου p- 53 και του bcl-2. Υπάρχουν επίσης μελέτες που αναφέρουν ανίχνευση του ιού σε καρκίνους υποφάρυγγα και οισοφάγου σε ποσοστά από 5-85% ανάλογα βέβαια και με την γεωγραφική περιοχή. Ο ιός HPV (Human Papilloma Virus) είναι ένας DNA ιός. Υπάρχουν περισσότερα των 150 στελεχών ιών HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τη βαρύτητα των αλλοιώσεων που προκαλούν : α) Χαμηλού κινδύνου στελέχη (Low Risk) τα οποία ανευρίσκονται στα κονδυλώματα (επίπεδα και οξυτενή) και β) Υψηλού κινδύνου στελέχη (High Risk) τα οποία ανευρίσκονται σε προκαρκινωματώδεις καταστάσεις και διηθητικά καρκινώματα. Στα υψηλού κινδύνου στελέχη περιλαμβάνονται κυρίως οι τύποι 16 και 18 καθώς και οι τύποι 35, 31, 33 κλπ. Ενώ στα στελέχη χαμηλού κινδύνου περιλαμβάνονται οι τύποι 6, 11, 2 κλπ. Από αυτούς οι τύποι 16 και 18 έχουν σχέση με τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου και ειδικά με τον καρκίνο του λάρυγγα. Το ποσοστό ανίχνευσης του ιού σε ασθενείς με καρκίνο λάρυγγα κυμαίνεται από 20 εώς 54%. Ο μηχανισμός δράσης του σχετίζεται με την απόπτωση. Το γονιδίωμα του ιού ενσωματώνεται στο κύτταρο ξενιστή και προκαλεί παραγωγή Ε6 και Ε7 πρωτεϊνών. Οι πρωτεϊνες αυτές ενεργοποιούν την τελομεράση και παράλληλα καταστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών των ογκοκατασταλτικών γονιδίων p-53 και Rb (ρετινοβλαστώματος), αντίστοιχα, δεσμευόμενες με αυτές. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια εκ νέου αύξηση των περιστατικών νεοπλασμάτων της στοματικής κοιλότητας που αφορούν στην περιοχή της γλώσσας καθώς και του στοματοφάρυγγος, η οποία σχετίζεται με την αύξηση της HPV λοίμωξης από ογκογόνα στελέχη του ιού, ιδιαίτερα το στέλεχος HPV 16. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ο διαπιστούμενος αριθμός των HPV (+) νεοπλασμάτων του στοματοφάρυγγος συνεχώς αυξάνεται, αποτελώντας &gt; 50% του συνολικού αριθμού των νεοπλασμάτων κεφαλής και τραχήλου. Η μόλυνση του στοματικού επιθηλίου με τον ιό HPV είναι εφικτή μέσω της στοματοφαρυγγικής επαφής και συνδέεται με υψηλού κινδύνου σεξουαλικές πρακτικές, οι οποίες διευκολύνουν την επαναλαμβανόμενη έκθεση στον ιό. Επιδημιολογικά δεδομένα αναφέρουν την ύπαρξη ασθενών με ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα κεφαλής και τραχήλου οφειλόμενο στον ιό HPV νεότερης ηλικίας, με υψηλότερο ποσοστό μεταστατικής λεμφαδενικής νόσου κατά τη διάγνωση, ενώ η νόσος τους είναι λιγότερο πιθανό να σχετίζεται με το κάπνισμα και την κατάχρηση αλκοόλ. Συνεπώς, οι HPV (+) και οι HPV (-) όγκοι κεφαλής και τραχήλου αντιπροσωπεύουν δύο διακριτές οντότητες με διαφορετικά μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Λίτσου Μπρικένα-Ελένη","Litsou Brikena-Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876532"],"render_values":[{"text":"uoadl:2876532","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876532","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876532","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2876532","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λίτσου Μπρικένα-Ελένη","Litsou Brikena-Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876532"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στους παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του γενετικού υλικού , να αλλάξουν τον μεταβολισμό των κυττάρων και να συμμετάσχουν στην νεοπλασματική εξαλλαγή , συμπεριλαμβάνονται και οι ιοί. Οι ιοί είναι λοιμογόνοι παράγοντες που για να πολλαπλασιασθούν εξαρτώνται από τον μεταβολικό μηχανισμό του κυττάρου- ξενιστού τους, είναι δηλ.υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά παράσιτα. Ο τρόπος με τον οποίο οι ιοί προκαλούν βλάβες στο κύτταρο-ξενιστή ποικίλλει: Μερικοί ιοί αναστέλλουν την σύνθεση DNA, RNA ή πρωτεϊνών του κυττάρου-ξενιστού ενώ διατηρούν αυτή τη δυνατότητα για τον δικό τους μεταβολισμό. Άλλοι ιοί παρεμβάλλουν δικές τους πρωτεΐνες στην κυτταρική μεμβράνη του κυττάρου- ξενιστού και με αυτόν τον τρόπο επηρεάζουν την ακεραιότητά της. Πολλοί ιοί πολλαπλασιάζονται σε μεγάλο αριθμό μέσα στο κύτταρο ξενιστή και τελικά προκαλούν λύση του κυττάρου. Τέλος, μερικοί ιοί με τον τρόπο που παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό του κυττάρου-ξενιστού μπορεί να προαγάγουν τον πολλαπλασιασμό του με συνοδό συσσώρευση γενετικών βλαβών, να αλλάξουν την δράση πρωτεϊνών, οι οποίες έχουν κατασταλτική ενέργεια σε ογκογονίδια ή να ενσωματώσουν το γενετικό τους υλικό στο γονιδίωμα του κυττάρου -ξενιστού και με διαφόρους μηχανισμούς να επιφέρουν εξαλλαγή του κυττάρου και ανάπτυξη νεοπλασιών. Στους ιούς που θεωρούνται, κατά κύριο λόγο και με τη συνέργεια και άλλων παραγόντων, υπεύθυνοι για ορισμένα νεοπλάσματα κεφαλής και τραχήλου περιλαμβάνονται: Ο ιός του Epstein-Barr που σχετίζεται αιτιολογικά με το ενδημικό λέμφωμα Burkitt και το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα. Ο ιός Epstein-Barr είναι ένας ιός DNA και ανήκει στην ομάδα των ιών του έρπητα. Είναι ένα από τους περισσότερο διαδεδομένους ιούς: προσβάλλει το 90% του πληθυσμού και διατηρείται στα προσβεβλημένα άτομα δια βίου. Το γονιδίωμά του ανιχνεύεται σε ποσοστό 30-90% των καρκινωμάτων του ρινοφάρυγγα. Σε ασθενείς σταδίου Ι, ο τίτλος αντισωμάτων είναι της τάξης του 45%, ενώ στο στάδιο ΙV το ποσοστό ανέρχεται σε 100%. Η πιο δημοφιλής θεωρία για τον ρόλο του Epstein-Barr Virus στην κακοήθη εξαλλαγή των επιθηλιακών κυττάρων είναι ότι επηρεάζει το γενετικό υλικό των Β λεμφοκυττάρων στα οποία εισέρχεται και αλλοιώνει τον προστατευτικό μηχανισμό της απόπτωσης ή αλλιώς τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο. Η επίδραση αυτή του ιού στο μηχανισμό της απόπτωσης πραγματοποιείται κυρίως μεταβάλλοντας τη δράση του ογκογονιδίου p- 53 και του bcl-2. Υπάρχουν επίσης μελέτες που αναφέρουν ανίχνευση του ιού σε καρκίνους υποφάρυγγα και οισοφάγου σε ποσοστά από 5-85% ανάλογα βέβαια και με την γεωγραφική περιοχή. Ο ιός HPV (Human Papilloma Virus) είναι ένας DNA ιός. Υπάρχουν περισσότερα των 150 στελεχών ιών HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τη βαρύτητα των αλλοιώσεων που προκαλούν : α) Χαμηλού κινδύνου στελέχη (Low Risk) τα οποία ανευρίσκονται στα κονδυλώματα (επίπεδα και οξυτενή) και β) Υψηλού κινδύνου στελέχη (High Risk) τα οποία ανευρίσκονται σε προκαρκινωματώδεις καταστάσεις και διηθητικά καρκινώματα. Στα υψηλού κινδύνου στελέχη περιλαμβάνονται κυρίως οι τύποι 16 και 18 καθώς και οι τύποι 35, 31, 33 κλπ. Ενώ στα στελέχη χαμηλού κινδύνου περιλαμβάνονται οι τύποι 6, 11, 2 κλπ. Από αυτούς οι τύποι 16 και 18 έχουν σχέση με τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου και ειδικά με τον καρκίνο του λάρυγγα. Το ποσοστό ανίχνευσης του ιού σε ασθενείς με καρκίνο λάρυγγα κυμαίνεται από 20 εώς 54%. Ο μηχανισμός δράσης του σχετίζεται με την απόπτωση. Το γονιδίωμα του ιού ενσωματώνεται στο κύτταρο ξενιστή και προκαλεί παραγωγή Ε6 και Ε7 πρωτεϊνών. Οι πρωτεϊνες αυτές ενεργοποιούν την τελομεράση και παράλληλα καταστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών των ογκοκατασταλτικών γονιδίων p-53 και Rb (ρετινοβλαστώματος), αντίστοιχα, δεσμευόμενες με αυτές. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια εκ νέου αύξηση των περιστατικών νεοπλασμάτων της στοματικής κοιλότητας που αφορούν στην περιοχή της γλώσσας καθώς και του στοματοφάρυγγος, η οποία σχετίζεται με την αύξηση της HPV λοίμωξης από ογκογόνα στελέχη του ιού, ιδιαίτερα το στέλεχος HPV 16. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ο διαπιστούμενος αριθμός των HPV (+) νεοπλασμάτων του στοματοφάρυγγος συνεχώς αυξάνεται, αποτελώντας > 50% του συνολικού αριθμού των νεοπλασμάτων κεφαλής και τραχήλου. Η μόλυνση του στοματικού επιθηλίου με τον ιό HPV είναι εφικτή μέσω της στοματοφαρυγγικής επαφής και συνδέεται με υψηλού κινδύνου σεξουαλικές πρακτικές, οι οποίες διευκολύνουν την επαναλαμβανόμενη έκθεση στον ιό. Επιδημιολογικά δεδομένα αναφέρουν την ύπαρξη ασθενών με ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα κεφαλής και τραχήλου οφειλόμενο στον ιό HPV νεότερης ηλικίας, με υψηλότερο ποσοστό μεταστατικής λεμφαδενικής νόσου κατά τη διάγνωση, ενώ η νόσος τους είναι λιγότερο πιθανό να σχετίζεται με το κάπνισμα και την κατάχρηση αλκοόλ. Συνεπώς, οι HPV (+) και οι HPV (-) όγκοι κεφαλής και τραχήλου αντιπροσωπεύουν δύο διακριτές οντότητες με διαφορετικά μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά.","In factors that can cause damage to the genetic material, to change the metabolism of cells and involved in neoplastic transformation, including viruses. Viruses are infectious agents to proliferate dependent on cell hosts metabolic mechanism,are intracellular parasites. The way viruses induce lesions in the host cell varies: Some viruses inhibit DNA synthesis, RNA or proteins of the host cell and maintain this capability on their own metabolism. Other viruses insert their own proteins on the host cell plasma membrane and thereby affect its integrity. Many viruses are multiplied in a large number in the host cell and eventually causes cell lysis. Finally, some viruses in the manner interfere with host cell metabolism may promote the proliferation of a concomitant accumulation of genetic lesions, to change the action of proteins which have inhibitory effects on oncogenes or to integrate their genetic material into the genome of cell - host and various mechanisms to cause transformation of the cell, and growing tumors. Viruses considered primarily and the synergies and other factors responsible for certain head and neck tumors include: The virus of Epstein-Barr causally related to the endemic Burkitt's lymphoma and nasopharyngeal carcinoma. The Epstein-Barr virus is a DNA virus belonging to the group of herpes viruses. It is one of the most commonly used viruses: infects 90% of the population and kept in affected individuals lifelong. Its genome is detected at a rate of 30-90% of nasopharyngeal carcinomas. In stage I patients, the antibody titer is around 45%, while in step IV, the rate is 100%. The most popular theory about the role of Epstein-Barr Virus in the malignant transformation of epithelial cells is to affect the genetic material of B lymphocytes that enter and alter the apoptosis protective mechanism or otherwise programmed cell death. This effect of the virus in the apoptosis mechanism is mostly varying the activity of oncogene p-53 and bcl-2. There are also studies that indicate detection of virus in the hypopharynx and esophagus cancers at rates from 5-85% depending of course on the geographical area. The HPV virus (Human Papilloma Virus) is a DNA virus. There are more than 150 strains of HPV viruses, which are divided into two broad categories depending on the severity of the lesions caused by: a) Low risk strains (Low Risk estimate) which are found in genital warts (flat and condyloma) and b) High-risk strains ( High Risk) which are found in precancerous conditions and invasive carcinomas. In high-risk strains mainly include types 16 and 18, and types 35, 31, 33 etc. While the low-risk strains listed Types 6, 11, 2, etc. Of these types 16 and 18 associated with head cancer and neck, especially with throat cancer. The detection rate of the virus in patients with laryngeal cancer ranges from 20 to 54%. The mechanism of action is associated with apoptosis. The viral genome is integrated into the host cell and induces production of E6 and E7 proteins. These proteins activate telomerase and also suppress the activity of p-53 and Rb tumor suppressor gene protein (retinoblastoma), respectively, by binding to them. In recent years there has been a re-growth of occurrences neoplasms of the oral cavity on the tongue area and the oropharynx, which is associated with increased HPV infection by oncogenic strains of the virus, particularly the HPV strain 16. According to the literature the ascertainable number of HPV (+) of the oropharynx tumor growing, being> 50% of the total number of head and neck tumors. The infection of the oral epithelium to HPV virus is possible through oral and contact and associated with high-risk sexual practices, which facilitate the repeated exposure to the virus. Epidemiological data indicate the existence of patients with squamous cell carcinoma of the head and neck due to HPV virus younger, with a higher rate of lymph node metastatic disease at diagnosis, while their disease is less likely to be associated with smoking and alcohol abuse. Therefore, HPV (+) and HPV (-) Head and neck tumors represent two distinct entities with different molecular and clinicopathological characteristics."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παθογενετική δράση ιών στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λίτσου Μπρικένα-Ελένη","Litsou Brikena-Eleni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στους παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη του γενετικού υλικού , να αλλάξουν τον μεταβολισμό των κυττάρων και να συμμετάσχουν στην νεοπλασματική εξαλλαγή , συμπεριλαμβάνονται και οι ιοί. Οι ιοί είναι λοιμογόνοι παράγοντες που για να πολλαπλασιασθούν εξαρτώνται από τον μεταβολικό μηχανισμό του κυττάρου- ξενιστού τους, είναι δηλ.υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά παράσιτα. Ο τρόπος με τον οποίο οι ιοί προκαλούν βλάβες στο κύτταρο-ξενιστή ποικίλλει: Μερικοί ιοί αναστέλλουν την σύνθεση DNA, RNA ή πρωτεϊνών του κυττάρου-ξενιστού ενώ διατηρούν αυτή τη δυνατότητα για τον δικό τους μεταβολισμό. Άλλοι ιοί παρεμβάλλουν δικές τους πρωτεΐνες στην κυτταρική μεμβράνη του κυττάρου- ξενιστού και με αυτόν τον τρόπο επηρεάζουν την ακεραιότητά της. Πολλοί ιοί πολλαπλασιάζονται σε μεγάλο αριθμό μέσα στο κύτταρο ξενιστή και τελικά προκαλούν λύση του κυττάρου. Τέλος, μερικοί ιοί με τον τρόπο που παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό του κυττάρου-ξενιστού μπορεί να προαγάγουν τον πολλαπλασιασμό του με συνοδό συσσώρευση γενετικών βλαβών, να αλλάξουν την δράση πρωτεϊνών, οι οποίες έχουν κατασταλτική ενέργεια σε ογκογονίδια ή να ενσωματώσουν το γενετικό τους υλικό στο γονιδίωμα του κυττάρου -ξενιστού και με διαφόρους μηχανισμούς να επιφέρουν εξαλλαγή του κυττάρου και ανάπτυξη νεοπλασιών. Στους ιούς που θεωρούνται, κατά κύριο λόγο και με τη συνέργεια και άλλων παραγόντων, υπεύθυνοι για ορισμένα νεοπλάσματα κεφαλής και τραχήλου περιλαμβάνονται: Ο ιός του Epstein-Barr που σχετίζεται αιτιολογικά με το ενδημικό λέμφωμα Burkitt και το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα. Ο ιός Epstein-Barr είναι ένας ιός DNA και ανήκει στην ομάδα των ιών του έρπητα. Είναι ένα από τους περισσότερο διαδεδομένους ιούς: προσβάλλει το 90% του πληθυσμού και διατηρείται στα προσβεβλημένα άτομα δια βίου. Το γονιδίωμά του ανιχνεύεται σε ποσοστό 30-90% των καρκινωμάτων του ρινοφάρυγγα. Σε ασθενείς σταδίου Ι, ο τίτλος αντισωμάτων είναι της τάξης του 45%, ενώ στο στάδιο ΙV το ποσοστό ανέρχεται σε 100%. Η πιο δημοφιλής θεωρία για τον ρόλο του Epstein-Barr Virus στην κακοήθη εξαλλαγή των επιθηλιακών κυττάρων είναι ότι επηρεάζει το γενετικό υλικό των Β λεμφοκυττάρων στα οποία εισέρχεται και αλλοιώνει τον προστατευτικό μηχανισμό της απόπτωσης ή αλλιώς τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο. Η επίδραση αυτή του ιού στο μηχανισμό της απόπτωσης πραγματοποιείται κυρίως μεταβάλλοντας τη δράση του ογκογονιδίου p- 53 και του bcl-2. Υπάρχουν επίσης μελέτες που αναφέρουν ανίχνευση του ιού σε καρκίνους υποφάρυγγα και οισοφάγου σε ποσοστά από 5-85% ανάλογα βέβαια και με την γεωγραφική περιοχή. Ο ιός HPV (Human Papilloma Virus) είναι ένας DNA ιός. Υπάρχουν περισσότερα των 150 στελεχών ιών HPV, οι οποίοι διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τη βαρύτητα των αλλοιώσεων που προκαλούν : α) Χαμηλού κινδύνου στελέχη (Low Risk) τα οποία ανευρίσκονται στα κονδυλώματα (επίπεδα και οξυτενή) και β) Υψηλού κινδύνου στελέχη (High Risk) τα οποία ανευρίσκονται σε προκαρκινωματώδεις καταστάσεις και διηθητικά καρκινώματα. Στα υψηλού κινδύνου στελέχη περιλαμβάνονται κυρίως οι τύποι 16 και 18 καθώς και οι τύποι 35, 31, 33 κλπ. Ενώ στα στελέχη χαμηλού κινδύνου περιλαμβάνονται οι τύποι 6, 11, 2 κλπ. Από αυτούς οι τύποι 16 και 18 έχουν σχέση με τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου και ειδικά με τον καρκίνο του λάρυγγα. Το ποσοστό ανίχνευσης του ιού σε ασθενείς με καρκίνο λάρυγγα κυμαίνεται από 20 εώς 54%. Ο μηχανισμός δράσης του σχετίζεται με την απόπτωση. Το γονιδίωμα του ιού ενσωματώνεται στο κύτταρο ξενιστή και προκαλεί παραγωγή Ε6 και Ε7 πρωτεϊνών. Οι πρωτεϊνες αυτές ενεργοποιούν την τελομεράση και παράλληλα καταστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών των ογκοκατασταλτικών γονιδίων p-53 και Rb (ρετινοβλαστώματος), αντίστοιχα, δεσμευόμενες με αυτές. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια εκ νέου αύξηση των περιστατικών νεοπλασμάτων της στοματικής κοιλότητας που αφορούν στην περιοχή της γλώσσας καθώς και του στοματοφάρυγγος, η οποία σχετίζεται με την αύξηση της HPV λοίμωξης από ογκογόνα στελέχη του ιού, ιδιαίτερα το στέλεχος HPV 16. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ο διαπιστούμενος αριθμός των HPV (+) νεοπλασμάτων του στοματοφάρυγγος συνεχώς αυξάνεται, αποτελώντας > 50% του συνολικού αριθμού των νεοπλασμάτων κεφαλής και τραχήλου. Η μόλυνση του στοματικού επιθηλίου με τον ιό HPV είναι εφικτή μέσω της στοματοφαρυγγικής επαφής και συνδέεται με υψηλού κινδύνου σεξουαλικές πρακτικές, οι οποίες διευκολύνουν την επαναλαμβανόμενη έκθεση στον ιό. Επιδημιολογικά δεδομένα αναφέρουν την ύπαρξη ασθενών με ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα κεφαλής και τραχήλου οφειλόμενο στον ιό HPV νεότερης ηλικίας, με υψηλότερο ποσοστό μεταστατικής λεμφαδενικής νόσου κατά τη διάγνωση, ενώ η νόσος τους είναι λιγότερο πιθανό να σχετίζεται με το κάπνισμα και την κατάχρηση αλκοόλ. Συνεπώς, οι HPV (+) και οι HPV (-) όγκοι κεφαλής και τραχήλου αντιπροσωπεύουν δύο διακριτές οντότητες με διαφορετικά μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά.","In factors that can cause damage to the genetic material, to change the metabolism of cells and involved in neoplastic transformation, including viruses. Viruses are infectious agents to proliferate dependent on cell hosts metabolic mechanism,are intracellular parasites. The way viruses induce lesions in the host cell varies: Some viruses inhibit DNA synthesis, RNA or proteins of the host cell and maintain this capability on their own metabolism. Other viruses insert their own proteins on the host cell plasma membrane and thereby affect its integrity. Many viruses are multiplied in a large number in the host cell and eventually causes cell lysis. Finally, some viruses in the manner interfere with host cell metabolism may promote the proliferation of a concomitant accumulation of genetic lesions, to change the action of proteins which have inhibitory effects on oncogenes or to integrate their genetic material into the genome of cell - host and various mechanisms to cause transformation of the cell, and growing tumors. Viruses considered primarily and the synergies and other factors responsible for certain head and neck tumors include: The virus of Epstein-Barr causally related to the endemic Burkitt's lymphoma and nasopharyngeal carcinoma. The Epstein-Barr virus is a DNA virus belonging to the group of herpes viruses. It is one of the most commonly used viruses: infects 90% of the population and kept in affected individuals lifelong. Its genome is detected at a rate of 30-90% of nasopharyngeal carcinomas. In stage I patients, the antibody titer is around 45%, while in step IV, the rate is 100%. The most popular theory about the role of Epstein-Barr Virus in the malignant transformation of epithelial cells is to affect the genetic material of B lymphocytes that enter and alter the apoptosis protective mechanism or otherwise programmed cell death. This effect of the virus in the apoptosis mechanism is mostly varying the activity of oncogene p-53 and bcl-2. There are also studies that indicate detection of virus in the hypopharynx and esophagus cancers at rates from 5-85% depending of course on the geographical area. The HPV virus (Human Papilloma Virus) is a DNA virus. There are more than 150 strains of HPV viruses, which are divided into two broad categories depending on the severity of the lesions caused by: a) Low risk strains (Low Risk estimate) which are found in genital warts (flat and condyloma) and b) High-risk strains ( High Risk) which are found in precancerous conditions and invasive carcinomas. In high-risk strains mainly include types 16 and 18, and types 35, 31, 33 etc. While the low-risk strains listed Types 6, 11, 2, etc. Of these types 16 and 18 associated with head cancer and neck, especially with throat cancer. The detection rate of the virus in patients with laryngeal cancer ranges from 20 to 54%. The mechanism of action is associated with apoptosis. The viral genome is integrated into the host cell and induces production of E6 and E7 proteins. These proteins activate telomerase and also suppress the activity of p-53 and Rb tumor suppressor gene protein (retinoblastoma), respectively, by binding to them. In recent years there has been a re-growth of occurrences neoplasms of the oral cavity on the tongue area and the oropharynx, which is associated with increased HPV infection by oncogenic strains of the virus, particularly the HPV strain 16. According to the literature the ascertainable number of HPV (+) of the oropharynx tumor growing, being> 50% of the total number of head and neck tumors. The infection of the oral epithelium to HPV virus is possible through oral and contact and associated with high-risk sexual practices, which facilitate the repeated exposure to the virus. Epidemiological data indicate the existence of patients with squamous cell carcinoma of the head and neck due to HPV virus younger, with a higher rate of lymph node metastatic disease at diagnosis, while their disease is less likely to be associated with smoking and alcohol abuse. Therefore, HPV (+) and HPV (-) Head and neck tumors represent two distinct entities with different molecular and clinicopathological characteristics."],"dc:identifier":["uoadl:2876532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876532"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Παθογενετική δράση ιών στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:29Z"}