{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876583"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876583","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενας πόλεμος μνήμης στη μεταπολεμική Ελλάδα: Εξιστορήσεις του κατοχικού παρελθόντος μέσα από τη δημόσια αντιπαράθεση για την υπόθεση Μαξ Μέρτεν","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία έρχεται να εξετάσει την υπόθεση Μαξ Μέρτεν στην μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τον ελληνικό τύπο. Κεντρικό σημείο της έρευνας αυτής είναι πώς μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, όπως αυτή του Γερμανού Μέρτεν, αποτέλεσε μία ιστορική εκκρεμότητα, πώς μία τέτοια υπόθεση σε μία περίοδο πολιτικής πόλωσης στην ελληνική πολιτική ζωή προκαλεί το δημόσιο ενδιαφέρον και λειτουργεί ως μία ιστορική εκκρεμότητα· ως ένα παρελθόν το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο πρώτο κεφάλαιο, με τη βοήθεια της υπάρχουσας βιβλιογραφίας, αναδεικνύεται πως η υπόθεση Μέρτεν δεν αποτέλεσε απλώς ένα δικαστικό η νομικό ζήτημα, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Η Ελλάδα ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο έχει υπογράψει διμερή οικονομική συμφωνία με το γερμανικό κράτος. Στο πλαίσιο αυτό, και οι δύο πλευρές ενδιαφέρθηκαν την ίδια περίοδο για μία «σιωπηρή εκκαθάριση» της υπόθεσης Μέρτεν. Το δεύτερο κεφάλαιο εστιάζει στη διαδικασία της συγκέντρωσης των στοιχείων για τις δικογραφίες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου και τη σύνταξη ενός πρώτου νομικού πλαισίου. Μεταπολεμικά, οι Συμμαχικές Δυνάμεις είναι αυτές που πρώτες συντάσσουν το νομικό πλαίσιο για την δίωξη των εγκληματιών πολέμου και η Ελλάδα έχοντας, ως πρότυπό της το ξένο παράδειγμα, οργανώνει τη δική της νομοθεσία, με σημαντικές βέβαια ελλείψεις στο νομικό κομμάτι και πολλά κενά στις δικογραφίες, ως προς τη δίωξη των εγκληματιών πολέμου. Το τρίτο κεφάλαιο πραγματεύεται την σύλληψη του Μαξ Μέρτεν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1957, την επίσκεψη Καραμανλή στην Βόννη τον Νοέμβριο του 1958 και την υπογραφή των οικονομικών ανάμεσα στις δύο πλευρές. Επιπροσθέτως, υπάρχει αναφορά στη ψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου «περί αμνήστευσης εγκληματιών πολέμου». Στο τέταρτο κεφάλαιο εξέτασα την δίκη του Μαξ Μέρτεν στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου. Μέσα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και των μαρτύρων υπεράσπισης επιχειρείται να φωτιστεί το πλαίσιο της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η διαδικασία ενθύμησης της δίωξης των Εβραίων και των γεγονότων συνολικότερα στη δικαστική αίθουσα και στη δημόσια σφαίρα. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο φωτίζεται μέσω των κατηγοριών του Μαξ Μέρτεν εναντίον του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, του υπουργού Εσωτερικών Δημήτρη Μακρή και του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γιώργου Θεμελή για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής, η επαναφορά της τραυματικής περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το νέο ζήτημα Μέρτεν, και η ένταση στη βουλή καταδεικνύει πως μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, αποτέλεσε αφορμή για την επαναφορά της τραυματικής δεκαετίας του ‘40. Μία υπόθεση στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 λειτούργησε ως μία «ιστορική εκκρεμότητα» για το «πρόσφατο παρελθόν» της δεκαετίας του ’40.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία έρχεται να εξετάσει την υπόθεση Μαξ Μέρτεν στην μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τον ελληνικό τύπο. Κεντρικό σημείο της έρευνας αυτής είναι πώς μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, όπως αυτή του Γερμανού Μέρτεν, αποτέλεσε μία ιστορική εκκρεμότητα, πώς μία τέτοια υπόθεση σε μία περίοδο πολιτικής πόλωσης στην ελληνική πολιτική ζωή προκαλεί το δημόσιο ενδιαφέρον και λειτουργεί ως μία ιστορική εκκρεμότητα· ως ένα παρελθόν το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο πρώτο κεφάλαιο, με τη βοήθεια της υπάρχουσας βιβλιογραφίας, αναδεικνύεται πως η υπόθεση Μέρτεν δεν αποτέλεσε απλώς ένα δικαστικό η νομικό ζήτημα, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Η Ελλάδα ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο έχει υπογράψει διμερή οικονομική συμφωνία με το γερμανικό κράτος. Στο πλαίσιο αυτό, και οι δύο πλευρές ενδιαφέρθηκαν την ίδια περίοδο για μία «σιωπηρή εκκαθάριση» της υπόθεσης Μέρτεν. Το δεύτερο κεφάλαιο εστιάζει στη διαδικασία της συγκέντρωσης των στοιχείων για τις δικογραφίες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου και τη σύνταξη ενός πρώτου νομικού πλαισίου. Μεταπολεμικά, οι Συμμαχικές Δυνάμεις είναι αυτές που πρώτες συντάσσουν το νομικό πλαίσιο για την δίωξη των εγκληματιών πολέμου και η Ελλάδα έχοντας, ως πρότυπό της το ξένο παράδειγμα, οργανώνει τη δική της νομοθεσία, με σημαντικές βέβαια ελλείψεις στο νομικό κομμάτι και πολλά κενά στις δικογραφίες, ως προς τη δίωξη των εγκληματιών πολέμου. Το τρίτο κεφάλαιο πραγματεύεται την σύλληψη του Μαξ Μέρτεν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1957, την επίσκεψη Καραμανλή στην Βόννη τον Νοέμβριο του 1958 και την υπογραφή των οικονομικών ανάμεσα στις δύο πλευρές. Επιπροσθέτως, υπάρχει αναφορά στη ψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου «περί αμνήστευσης εγκληματιών πολέμου». Στο τέταρτο κεφάλαιο εξέτασα την δίκη του Μαξ Μέρτεν στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου. Μέσα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και των μαρτύρων υπεράσπισης επιχειρείται να φωτιστεί το πλαίσιο της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η διαδικασία ενθύμησης της δίωξης των Εβραίων και των γεγονότων συνολικότερα στη δικαστική αίθουσα και στη δημόσια σφαίρα. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο φωτίζεται μέσω των κατηγοριών του Μαξ Μέρτεν εναντίον του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, του υπουργού Εσωτερικών Δημήτρη Μακρή και του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γιώργου Θεμελή για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής, η επαναφορά της τραυματικής περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το νέο ζήτημα Μέρτεν, και η ένταση στη βουλή καταδεικνύει πως μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, αποτέλεσε αφορμή για την επαναφορά της τραυματικής δεκαετίας του ‘40. Μία υπόθεση στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 λειτούργησε ως μία «ιστορική εκκρεμότητα» για το «πρόσφατο παρελθόν» της δεκαετίας του ’40.","abstract_has_math":false,"creators":["Πανουτσόπουλος Παναγιώτης","Panoutsopoulos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:29Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876583"],"render_values":[{"text":"uoadl:2876583","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876583","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876583","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2876583","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανουτσόπουλος Παναγιώτης","Panoutsopoulos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876583","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876583"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία έρχεται να εξετάσει την υπόθεση Μαξ Μέρτεν στην μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τον ελληνικό τύπο. Κεντρικό σημείο της έρευνας αυτής είναι πώς μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, όπως αυτή του Γερμανού Μέρτεν, αποτέλεσε μία ιστορική εκκρεμότητα, πώς μία τέτοια υπόθεση σε μία περίοδο πολιτικής πόλωσης στην ελληνική πολιτική ζωή προκαλεί το δημόσιο ενδιαφέρον και λειτουργεί ως μία ιστορική εκκρεμότητα· ως ένα παρελθόν το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο πρώτο κεφάλαιο, με τη βοήθεια της υπάρχουσας βιβλιογραφίας, αναδεικνύεται πως η υπόθεση Μέρτεν δεν αποτέλεσε απλώς ένα δικαστικό η νομικό ζήτημα, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Η Ελλάδα ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο έχει υπογράψει διμερή οικονομική συμφωνία με το γερμανικό κράτος. Στο πλαίσιο αυτό, και οι δύο πλευρές ενδιαφέρθηκαν την ίδια περίοδο για μία «σιωπηρή εκκαθάριση» της υπόθεσης Μέρτεν. Το δεύτερο κεφάλαιο εστιάζει στη διαδικασία της συγκέντρωσης των στοιχείων για τις δικογραφίες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου και τη σύνταξη ενός πρώτου νομικού πλαισίου. Μεταπολεμικά, οι Συμμαχικές Δυνάμεις είναι αυτές που πρώτες συντάσσουν το νομικό πλαίσιο για την δίωξη των εγκληματιών πολέμου και η Ελλάδα έχοντας, ως πρότυπό της το ξένο παράδειγμα, οργανώνει τη δική της νομοθεσία, με σημαντικές βέβαια ελλείψεις στο νομικό κομμάτι και πολλά κενά στις δικογραφίες, ως προς τη δίωξη των εγκληματιών πολέμου. Το τρίτο κεφάλαιο πραγματεύεται την σύλληψη του Μαξ Μέρτεν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1957, την επίσκεψη Καραμανλή στην Βόννη τον Νοέμβριο του 1958 και την υπογραφή των οικονομικών ανάμεσα στις δύο πλευρές. Επιπροσθέτως, υπάρχει αναφορά στη ψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου «περί αμνήστευσης εγκληματιών πολέμου». Στο τέταρτο κεφάλαιο εξέτασα την δίκη του Μαξ Μέρτεν στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου. Μέσα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και των μαρτύρων υπεράσπισης επιχειρείται να φωτιστεί το πλαίσιο της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η διαδικασία ενθύμησης της δίωξης των Εβραίων και των γεγονότων συνολικότερα στη δικαστική αίθουσα και στη δημόσια σφαίρα. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο φωτίζεται μέσω των κατηγοριών του Μαξ Μέρτεν εναντίον του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, του υπουργού Εσωτερικών Δημήτρη Μακρή και του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γιώργου Θεμελή για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής, η επαναφορά της τραυματικής περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το νέο ζήτημα Μέρτεν, και η ένταση στη βουλή καταδεικνύει πως μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, αποτέλεσε αφορμή για την επαναφορά της τραυματικής δεκαετίας του ‘40. Μία υπόθεση στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 λειτούργησε ως μία «ιστορική εκκρεμότητα» για το «πρόσφατο παρελθόν» της δεκαετίας του ’40.","The senior thesis reflects on the investigation into the Merten case in postwar Greece through the Greek press. The focal point of this research is how a war criminal case such as that of German military official Max Merten has been deemed unresolved from a historical perspective as well as the fact of how such an affair in a time of political polarization in the country, warrants increasing public attention remaining an unsettled historical issue as of yet. The paper gives cause to consider a discussion of the matter concerning collaboration acts of resistance and the question of an ‘ultimate solution’ namely with regard to the ‘recent past’ of the 1940s. In the first chapter, we examine with the assistance of the existing bibliography, highlighting how the Merten case is not only a judiciary and legal matter but moreover a political issue. Greece is connected with the West, has signed a bilateral economic agreement with the German state. In this context, both Greek and German counterparts were interested in a ‘tacit settlement’ of the Merten’s case. The second chapter focuses on the process of the collection of data of files relevant to German war criminals and the first-ever drafting of the legal framework. In the after-war years, the Allie forces were the first to draw up legal documents regarding the prosecution of war criminals and Greece too, having respected the model of foreign affairs organizes its own legislation, with the legal framework itself and a lot of legal void in the case files relative to the prosecution of war criminals. The third chapter discusses the arrest of Max Merten in Greece in April 1957, the visit of Karamanlis in Bonn in November 1958 and the signing of financial affairs between the two sides. Moreover, there is a reference to the implementation of the first-ever legislation on the amnesty of war criminals. The fourth chapter examines the trial of Max Merten in the Special Military Court for War Crimes through the testimonies of cross-examined witnesses attempted to highlight the frame of German occupation at Thessaloniki, but also the process of memorization Jews’ prosecution and incidents, which acted in this period, at the court and public sphere. Finally, in the fifth chapter highlighting through Max Merten’s accusation against Prime Minister Konstantinos Karamanlis, the Minister of Internal Affairs Dimitris Makris and the Deputy Minister of National Defence Georgios Themelis, for cooperation with Nazi occupation forces’, how the decade of the 1940s comes in the foreground. The new Merten’s issue and the intense environment in parliament have proven to us a war criminal case has given rise to a new memory of the resistance and the period during the Occupation. A legal proceeding at the end of the 1950s that functioned as a historical unresolved event concerning the ‘recent past’ of the 1940s."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενας πόλεμος μνήμης στη μεταπολεμική Ελλάδα: Εξιστορήσεις του κατοχικού παρελθόντος μέσα από τη δημόσια αντιπαράθεση για την υπόθεση Μαξ Μέρτεν"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανουτσόπουλος Παναγιώτης","Panoutsopoulos Panagiotis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία έρχεται να εξετάσει την υπόθεση Μαξ Μέρτεν στην μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τον ελληνικό τύπο. Κεντρικό σημείο της έρευνας αυτής είναι πώς μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, όπως αυτή του Γερμανού Μέρτεν, αποτέλεσε μία ιστορική εκκρεμότητα, πώς μία τέτοια υπόθεση σε μία περίοδο πολιτικής πόλωσης στην ελληνική πολιτική ζωή προκαλεί το δημόσιο ενδιαφέρον και λειτουργεί ως μία ιστορική εκκρεμότητα· ως ένα παρελθόν το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο πρώτο κεφάλαιο, με τη βοήθεια της υπάρχουσας βιβλιογραφίας, αναδεικνύεται πως η υπόθεση Μέρτεν δεν αποτέλεσε απλώς ένα δικαστικό η νομικό ζήτημα, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Η Ελλάδα ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο έχει υπογράψει διμερή οικονομική συμφωνία με το γερμανικό κράτος. Στο πλαίσιο αυτό, και οι δύο πλευρές ενδιαφέρθηκαν την ίδια περίοδο για μία «σιωπηρή εκκαθάριση» της υπόθεσης Μέρτεν. Το δεύτερο κεφάλαιο εστιάζει στη διαδικασία της συγκέντρωσης των στοιχείων για τις δικογραφίες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου και τη σύνταξη ενός πρώτου νομικού πλαισίου. Μεταπολεμικά, οι Συμμαχικές Δυνάμεις είναι αυτές που πρώτες συντάσσουν το νομικό πλαίσιο για την δίωξη των εγκληματιών πολέμου και η Ελλάδα έχοντας, ως πρότυπό της το ξένο παράδειγμα, οργανώνει τη δική της νομοθεσία, με σημαντικές βέβαια ελλείψεις στο νομικό κομμάτι και πολλά κενά στις δικογραφίες, ως προς τη δίωξη των εγκληματιών πολέμου. Το τρίτο κεφάλαιο πραγματεύεται την σύλληψη του Μαξ Μέρτεν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1957, την επίσκεψη Καραμανλή στην Βόννη τον Νοέμβριο του 1958 και την υπογραφή των οικονομικών ανάμεσα στις δύο πλευρές. Επιπροσθέτως, υπάρχει αναφορά στη ψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου «περί αμνήστευσης εγκληματιών πολέμου». Στο τέταρτο κεφάλαιο εξέτασα την δίκη του Μαξ Μέρτεν στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου. Μέσα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και των μαρτύρων υπεράσπισης επιχειρείται να φωτιστεί το πλαίσιο της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η διαδικασία ενθύμησης της δίωξης των Εβραίων και των γεγονότων συνολικότερα στη δικαστική αίθουσα και στη δημόσια σφαίρα. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο φωτίζεται μέσω των κατηγοριών του Μαξ Μέρτεν εναντίον του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, του υπουργού Εσωτερικών Δημήτρη Μακρή και του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας Γιώργου Θεμελή για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής, η επαναφορά της τραυματικής περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Το νέο ζήτημα Μέρτεν, και η ένταση στη βουλή καταδεικνύει πως μία υπόθεση εγκληματία πολέμου, αποτέλεσε αφορμή για την επαναφορά της τραυματικής δεκαετίας του ‘40. Μία υπόθεση στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 λειτούργησε ως μία «ιστορική εκκρεμότητα» για το «πρόσφατο παρελθόν» της δεκαετίας του ’40.","The senior thesis reflects on the investigation into the Merten case in postwar Greece through the Greek press. The focal point of this research is how a war criminal case such as that of German military official Max Merten has been deemed unresolved from a historical perspective as well as the fact of how such an affair in a time of political polarization in the country, warrants increasing public attention remaining an unsettled historical issue as of yet. The paper gives cause to consider a discussion of the matter concerning collaboration acts of resistance and the question of an ‘ultimate solution’ namely with regard to the ‘recent past’ of the 1940s. In the first chapter, we examine with the assistance of the existing bibliography, highlighting how the Merten case is not only a judiciary and legal matter but moreover a political issue. Greece is connected with the West, has signed a bilateral economic agreement with the German state. In this context, both Greek and German counterparts were interested in a ‘tacit settlement’ of the Merten’s case. The second chapter focuses on the process of the collection of data of files relevant to German war criminals and the first-ever drafting of the legal framework. In the after-war years, the Allie forces were the first to draw up legal documents regarding the prosecution of war criminals and Greece too, having respected the model of foreign affairs organizes its own legislation, with the legal framework itself and a lot of legal void in the case files relative to the prosecution of war criminals. The third chapter discusses the arrest of Max Merten in Greece in April 1957, the visit of Karamanlis in Bonn in November 1958 and the signing of financial affairs between the two sides. Moreover, there is a reference to the implementation of the first-ever legislation on the amnesty of war criminals. The fourth chapter examines the trial of Max Merten in the Special Military Court for War Crimes through the testimonies of cross-examined witnesses attempted to highlight the frame of German occupation at Thessaloniki, but also the process of memorization Jews’ prosecution and incidents, which acted in this period, at the court and public sphere. Finally, in the fifth chapter highlighting through Max Merten’s accusation against Prime Minister Konstantinos Karamanlis, the Minister of Internal Affairs Dimitris Makris and the Deputy Minister of National Defence Georgios Themelis, for cooperation with Nazi occupation forces’, how the decade of the 1940s comes in the foreground. The new Merten’s issue and the intense environment in parliament have proven to us a war criminal case has given rise to a new memory of the resistance and the period during the Occupation. A legal proceeding at the end of the 1950s that functioned as a historical unresolved event concerning the ‘recent past’ of the 1940s."],"dc:identifier":["uoadl:2876583","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876583"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Ενας πόλεμος μνήμης στη μεταπολεμική Ελλάδα: Εξιστορήσεις του κατοχικού παρελθόντος μέσα από τη δημόσια αντιπαράθεση για την υπόθεση Μαξ Μέρτεν"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:29Z"}