{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876699"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876699","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ακούσια Νοσηλεία: Σύγκριση Τμημάτων Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και Ψυχιατρικών Τμημάτων Γενικών Νοσοκομείων. Ο ρόλος κοινωνικο-δημογραφικών και κλινικών παραγόντων.","abstract":"Η φροντίδα της Ψυχικής Υγείας στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα ζήτημα βαρύνουσας σημασίας, καθώς, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των ψυχικά πασχόντων επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις και σε ατομικό, αλλά και σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με επιβάρυνση των δημοσίων δαπανών για την υγεία κάθε κράτους. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προέκυψε μια διεθνής συναίνεση για την ανάγκη μιας, εις βάθος, αλλαγής στην ψυχιατρική περίθαλψη και για νέες στρατηγικές που αφορούν την Ψυχική Υγεία, που ονομάστηκε Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και συνδέθηκε με τη μετάβαση από το παραδοσιακό ψυχιατρικό ίδρυμα σε εναλλακτικές δομές ψυχιατρικής φροντίδας και αποκατάστασης στον κοινοτικό χώρο, μια διαδικασία γνωστή και ως αποϊδρυματοποίηση. Πλέον, οι μακροχρόνια ασθενείς νοσηλεύονται στα υπάρχοντα ψυχιατρικά νοσοκομεία και στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το άτομο και στο δικαίωμα του για ενεργή ζωή στην κοινότητα, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ωστόσο, παρατηρείται η ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας. Ένα από τα αποτελέσματα του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης σήμερα, είναι και η ύπαρξη υψηλών ποσοστών ακούσιας νοσηλείας. Η συγκεκριμένη έρευνα αποτελεί μια προοπτική συγχρονική μελέτη καταγραφής των ποσοστών και της διαδικασίας των ακούσιων νοσηλειών και εξέτασης των παραγόντων κινδύνου για ακούσια νοσηλεία στην Αττική. Δείγμα της παρούσας μελέτης αποτελούν 412 ασθενείς που εισήχθησαν και νοσηλεύθηκαν στο 3ο, 4ο και 5ο Ψυχιατρικό Τμήμα Εισαγωγής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Σισμανογλείου Γενικού Νοσοκομείου Αττικής και στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Αττικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου για ένα διάστημα τεσσάρων μηνών. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη. Για τη σύγκριση αναλογιών χρησιμοποιήθηκε το Pearson’s χ2 test. Για τη σύγκριση ποσοτικών μεταβλητών μεταξύ δυο ομάδων χρησιμοποιήθηκε το Student’st-test. Για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με την ακούσια νοσηλεία έγινε ανάλυση λογαριθμιστικής παλινδρόμησης. Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων προέκυψε πως το 57,5% των ασθενών είχε εισαχθεί ακουσίως. Επίσης, το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών ήταν σημαντικά υψηλότερο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (62,1%) σε σύγκριση με όσους εισήχθησαν στα Γενικά Νοσοκομεία (50,6%). Όσον αφορά τη διάρκεια νοσηλείας των ασθενών, φάνηκε να είναι παρόμοια και στα δύο πλαίσια. Ακόμη, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών διέφεραν σημαντικά ανάλογα με την κύρια διάγνωση, με τα υψηλότερα να σημειώνονται στη διάγνωση ψυχωτικής συνδρομής. Βρέθηκε, επιπλέον πως οι ασθενείς με ιστορικό παραβατικότητας είχαν 2,06 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας και ασθενείς που διέμεναν με την οικογένεια καταγωγής τους ή μόνοι τους είχαν περίπου 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους έμεναν με τη δική τους οικογένεια. Τέλος, βρέθηκε πως οι ασθενείς που δεν είχαν λάβει κανενός είδους θεραπεία τον περασμένο χρόνο είχαν 4,60 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους είχαν λάβει φαρμακευτική αγωγή ή είχαν κάνει ψυχοθεραπεία. Το υψηλό ποσοστό ακούσιας νοσηλείας που βρέθηκε στην παρούσα μελέτη αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη πως η ακούσια νοσηλεία είναι ένα μέτρο βαθιά εδραιωμένο στην καθημερινή κλινική πρακτική. Τέλος, το γεγονός ότι το μέτρο της αναγκαστικής νοσηλείας χρησιμοποιείται σε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο θα μπορούσε να συνδεθεί με την ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας και πρόληψη των ψυχιατρικών διαταραχών.","abstract_html":"Η φροντίδα της Ψυχικής Υγείας στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα ζήτημα βαρύνουσας σημασίας, καθώς, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των ψυχικά πασχόντων επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις και σε ατομικό, αλλά και σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με επιβάρυνση των δημοσίων δαπανών για την υγεία κάθε κράτους. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προέκυψε μια διεθνής συναίνεση για την ανάγκη μιας, εις βάθος, αλλαγής στην ψυχιατρική περίθαλψη και για νέες στρατηγικές που αφορούν την Ψυχική Υγεία, που ονομάστηκε Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και συνδέθηκε με τη μετάβαση από το παραδοσιακό ψυχιατρικό ίδρυμα σε εναλλακτικές δομές ψυχιατρικής φροντίδας και αποκατάστασης στον κοινοτικό χώρο, μια διαδικασία γνωστή και ως αποϊδρυματοποίηση. Πλέον, οι μακροχρόνια ασθενείς νοσηλεύονται στα υπάρχοντα ψυχιατρικά νοσοκομεία και στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το άτομο και στο δικαίωμα του για ενεργή ζωή στην κοινότητα, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ωστόσο, παρατηρείται η ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας. Ένα από τα αποτελέσματα του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης σήμερα, είναι και η ύπαρξη υψηλών ποσοστών ακούσιας νοσηλείας. Η συγκεκριμένη έρευνα αποτελεί μια προοπτική συγχρονική μελέτη καταγραφής των ποσοστών και της διαδικασίας των ακούσιων νοσηλειών και εξέτασης των παραγόντων κινδύνου για ακούσια νοσηλεία στην Αττική. Δείγμα της παρούσας μελέτης αποτελούν 412 ασθενείς που εισήχθησαν και νοσηλεύθηκαν στο 3ο, 4ο και 5ο Ψυχιατρικό Τμήμα Εισαγωγής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Σισμανογλείου Γενικού Νοσοκομείου Αττικής και στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Αττικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου για ένα διάστημα τεσσάρων μηνών. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη. Για τη σύγκριση αναλογιών χρησιμοποιήθηκε το Pearson’s χ2 test. Για τη σύγκριση ποσοτικών μεταβλητών μεταξύ δυο ομάδων χρησιμοποιήθηκε το Student’st-test. Για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με την ακούσια νοσηλεία έγινε ανάλυση λογαριθμιστικής παλινδρόμησης. Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων προέκυψε πως το 57,5% των ασθενών είχε εισαχθεί ακουσίως. Επίσης, το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών ήταν σημαντικά υψηλότερο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (62,1%) σε σύγκριση με όσους εισήχθησαν στα Γενικά Νοσοκομεία (50,6%). Όσον αφορά τη διάρκεια νοσηλείας των ασθενών, φάνηκε να είναι παρόμοια και στα δύο πλαίσια. Ακόμη, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών διέφεραν σημαντικά ανάλογα με την κύρια διάγνωση, με τα υψηλότερα να σημειώνονται στη διάγνωση ψυχωτικής συνδρομής. Βρέθηκε, επιπλέον πως οι ασθενείς με ιστορικό παραβατικότητας είχαν 2,06 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας και ασθενείς που διέμεναν με την οικογένεια καταγωγής τους ή μόνοι τους είχαν περίπου 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους έμεναν με τη δική τους οικογένεια. Τέλος, βρέθηκε πως οι ασθενείς που δεν είχαν λάβει κανενός είδους θεραπεία τον περασμένο χρόνο είχαν 4,60 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους είχαν λάβει φαρμακευτική αγωγή ή είχαν κάνει ψυχοθεραπεία. Το υψηλό ποσοστό ακούσιας νοσηλείας που βρέθηκε στην παρούσα μελέτη αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη πως η ακούσια νοσηλεία είναι ένα μέτρο βαθιά εδραιωμένο στην καθημερινή κλινική πρακτική. Τέλος, το γεγονός ότι το μέτρο της αναγκαστικής νοσηλείας χρησιμοποιείται σε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο θα μπορούσε να συνδεθεί με την ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας και πρόληψη των ψυχιατρικών διαταραχών.","abstract_has_math":false,"creators":["Ξυδέα Μαρία-Ευγενία","Xydea Maria-Evgenia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876699"],"render_values":[{"text":"uoadl:2876699","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876699","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876699","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2876699","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ξυδέα Μαρία-Ευγενία","Xydea Maria-Evgenia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876699","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876699"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η φροντίδα της Ψυχικής Υγείας στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα ζήτημα βαρύνουσας σημασίας, καθώς, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των ψυχικά πασχόντων επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις και σε ατομικό, αλλά και σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με επιβάρυνση των δημοσίων δαπανών για την υγεία κάθε κράτους. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προέκυψε μια διεθνής συναίνεση για την ανάγκη μιας, εις βάθος, αλλαγής στην ψυχιατρική περίθαλψη και για νέες στρατηγικές που αφορούν την Ψυχική Υγεία, που ονομάστηκε Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και συνδέθηκε με τη μετάβαση από το παραδοσιακό ψυχιατρικό ίδρυμα σε εναλλακτικές δομές ψυχιατρικής φροντίδας και αποκατάστασης στον κοινοτικό χώρο, μια διαδικασία γνωστή και ως αποϊδρυματοποίηση. Πλέον, οι μακροχρόνια ασθενείς νοσηλεύονται στα υπάρχοντα ψυχιατρικά νοσοκομεία και στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το άτομο και στο δικαίωμα του για ενεργή ζωή στην κοινότητα, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ωστόσο, παρατηρείται η ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας. Ένα από τα αποτελέσματα του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης σήμερα, είναι και η ύπαρξη υψηλών ποσοστών ακούσιας νοσηλείας. Η συγκεκριμένη έρευνα αποτελεί μια προοπτική συγχρονική μελέτη καταγραφής των ποσοστών και της διαδικασίας των ακούσιων νοσηλειών και εξέτασης των παραγόντων κινδύνου για ακούσια νοσηλεία στην Αττική. Δείγμα της παρούσας μελέτης αποτελούν 412 ασθενείς που εισήχθησαν και νοσηλεύθηκαν στο 3ο, 4ο και 5ο Ψυχιατρικό Τμήμα Εισαγωγής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Σισμανογλείου Γενικού Νοσοκομείου Αττικής και στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Αττικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου για ένα διάστημα τεσσάρων μηνών. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη. Για τη σύγκριση αναλογιών χρησιμοποιήθηκε το Pearson’s χ2 test. Για τη σύγκριση ποσοτικών μεταβλητών μεταξύ δυο ομάδων χρησιμοποιήθηκε το Student’st-test. Για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με την ακούσια νοσηλεία έγινε ανάλυση λογαριθμιστικής παλινδρόμησης. Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων προέκυψε πως το 57,5% των ασθενών είχε εισαχθεί ακουσίως. Επίσης, το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών ήταν σημαντικά υψηλότερο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (62,1%) σε σύγκριση με όσους εισήχθησαν στα Γενικά Νοσοκομεία (50,6%). Όσον αφορά τη διάρκεια νοσηλείας των ασθενών, φάνηκε να είναι παρόμοια και στα δύο πλαίσια. Ακόμη, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών διέφεραν σημαντικά ανάλογα με την κύρια διάγνωση, με τα υψηλότερα να σημειώνονται στη διάγνωση ψυχωτικής συνδρομής. Βρέθηκε, επιπλέον πως οι ασθενείς με ιστορικό παραβατικότητας είχαν 2,06 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας και ασθενείς που διέμεναν με την οικογένεια καταγωγής τους ή μόνοι τους είχαν περίπου 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους έμεναν με τη δική τους οικογένεια. Τέλος, βρέθηκε πως οι ασθενείς που δεν είχαν λάβει κανενός είδους θεραπεία τον περασμένο χρόνο είχαν 4,60 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους είχαν λάβει φαρμακευτική αγωγή ή είχαν κάνει ψυχοθεραπεία. Το υψηλό ποσοστό ακούσιας νοσηλείας που βρέθηκε στην παρούσα μελέτη αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη πως η ακούσια νοσηλεία είναι ένα μέτρο βαθιά εδραιωμένο στην καθημερινή κλινική πρακτική. Τέλος, το γεγονός ότι το μέτρο της αναγκαστικής νοσηλείας χρησιμοποιείται σε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο θα μπορούσε να συνδεθεί με την ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας και πρόληψη των ψυχιατρικών διαταραχών.","The care of Μental Ηealth in modern times is a matter of major importance, as the constantly increasing number of mental illnesses has negative effects in an individual, social and financial level, with a burden on the public health expenditure of each state. After World War II, an international consensus emerged on the need for an in-depth change in psychiatric care and new mental health strategies. This effort of change was called Psychiatric Reform and marked the change in philosophy and practice of coping with the psychiatric patient, by switching from the traditional psychiatric institution to alternative structures of psychiatric care and rehabilitation in the community, a process known and as deinstitutionalization. Nowadays, long-term patients are hospitalized in existing psychiatric hospitals and psychiatric departments of general hospitals, with particular emphasis on the individual and his right to live in the community with equal rights and obligations. However, there is a gap between declarations and planning to organize and improve the mental health sector. One of the results of the incomplete nature of Psychiatric Reform today is the existence of high rates of involuntary hospitalizations. This research is a prospective cross-sectional study of the rates and the process of involuntary hospitalizations and the examination of risk factors for inpatient hospitalization in Attica. The sample of the present study consists of 412 patients who were admitted and hospitalized in the 3rd, 4th and 5thPsychiatric Department of the Psychiatric Hospital of Attica, as well as in the Psychiatric Department of the Sismanoglio General Hospital of Attica and the Psychiatric Department of the Attic University Hospital, for a period of four months. For the statistical analysis, mean values, standard deviations, median and interquartile ranges were used to describe the quantitative variables. Pearson's x2 test was used to compare ratios where necessary. For the comparison of quantitative variables between two groups, Student's t-test was used. In order to find independent factors related to involuntary hospitalization, logarithmic regression analysis was performed. Statistical analysis of the data showed that 57.5% of patients had been involuntarily admitted. Also, the percentage of unintentional hospitalizations was significantly higher at the Psychiatric Hospital of Attica (62.1%) compared to those who were admitted to General Hospitals (50.6%). As far as the duration of hospitalization is concerned, it appeared to be similar in both contexts. In addition, rates of involuntary hospitalizations differed significantly depending on the main diagnosis, with the highest being noted in the diagnosis of psychosis. In addition, patients with a history of delinquency were found to have a 2.06-fold higher possibility of inpatient hospitalization and patients living with their family of origin or by themselves, were about 3 times more likely to have involuntary hospitalization than those who lived with their own family. Finally, it was found that patients who had not received any kind of treatment in the past year, had a 4.60 times greater chance of involuntary hospitalization compared to those who had taken medication or had psychotherapy. The high rate of involuntary hospitalization found in this study, is a strong indication that involuntary hospitalization is a measure deeply established in everyday clinical practice in Greece. Finally, the fact that the measure of involuntary hospitalization is used in a significantly higher percentage in the Psychiatric Hospital could be linked to the existence of a gap between declarations and planning for organizing and improving the mental health sector."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ακούσια Νοσηλεία: Σύγκριση Τμημάτων Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και Ψυχιατρικών Τμημάτων Γενικών Νοσοκομείων. Ο ρόλος κοινωνικο-δημογραφικών και κλινικών παραγόντων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ξυδέα Μαρία-Ευγενία","Xydea Maria-Evgenia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η φροντίδα της Ψυχικής Υγείας στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα ζήτημα βαρύνουσας σημασίας, καθώς, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των ψυχικά πασχόντων επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις και σε ατομικό, αλλά και σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, με επιβάρυνση των δημοσίων δαπανών για την υγεία κάθε κράτους. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προέκυψε μια διεθνής συναίνεση για την ανάγκη μιας, εις βάθος, αλλαγής στην ψυχιατρική περίθαλψη και για νέες στρατηγικές που αφορούν την Ψυχική Υγεία, που ονομάστηκε Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και συνδέθηκε με τη μετάβαση από το παραδοσιακό ψυχιατρικό ίδρυμα σε εναλλακτικές δομές ψυχιατρικής φροντίδας και αποκατάστασης στον κοινοτικό χώρο, μια διαδικασία γνωστή και ως αποϊδρυματοποίηση. Πλέον, οι μακροχρόνια ασθενείς νοσηλεύονται στα υπάρχοντα ψυχιατρικά νοσοκομεία και στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ίδιο το άτομο και στο δικαίωμα του για ενεργή ζωή στην κοινότητα, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ωστόσο, παρατηρείται η ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας. Ένα από τα αποτελέσματα του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης σήμερα, είναι και η ύπαρξη υψηλών ποσοστών ακούσιας νοσηλείας. Η συγκεκριμένη έρευνα αποτελεί μια προοπτική συγχρονική μελέτη καταγραφής των ποσοστών και της διαδικασίας των ακούσιων νοσηλειών και εξέτασης των παραγόντων κινδύνου για ακούσια νοσηλεία στην Αττική. Δείγμα της παρούσας μελέτης αποτελούν 412 ασθενείς που εισήχθησαν και νοσηλεύθηκαν στο 3ο, 4ο και 5ο Ψυχιατρικό Τμήμα Εισαγωγής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Σισμανογλείου Γενικού Νοσοκομείου Αττικής και στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Αττικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου για ένα διάστημα τεσσάρων μηνών. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν οι μέσες τιμές, οι τυπικές αποκλίσεις, οι διάμεσοι και τα ενδοτεταρτημοριακά εύρη. Για τη σύγκριση αναλογιών χρησιμοποιήθηκε το Pearson’s χ2 test. Για τη σύγκριση ποσοτικών μεταβλητών μεταξύ δυο ομάδων χρησιμοποιήθηκε το Student’st-test. Για την εύρεση ανεξάρτητων παραγόντων που σχετίζονται με την ακούσια νοσηλεία έγινε ανάλυση λογαριθμιστικής παλινδρόμησης. Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων προέκυψε πως το 57,5% των ασθενών είχε εισαχθεί ακουσίως. Επίσης, το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών ήταν σημαντικά υψηλότερο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (62,1%) σε σύγκριση με όσους εισήχθησαν στα Γενικά Νοσοκομεία (50,6%). Όσον αφορά τη διάρκεια νοσηλείας των ασθενών, φάνηκε να είναι παρόμοια και στα δύο πλαίσια. Ακόμη, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών διέφεραν σημαντικά ανάλογα με την κύρια διάγνωση, με τα υψηλότερα να σημειώνονται στη διάγνωση ψυχωτικής συνδρομής. Βρέθηκε, επιπλέον πως οι ασθενείς με ιστορικό παραβατικότητας είχαν 2,06 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας και ασθενείς που διέμεναν με την οικογένεια καταγωγής τους ή μόνοι τους είχαν περίπου 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους έμεναν με τη δική τους οικογένεια. Τέλος, βρέθηκε πως οι ασθενείς που δεν είχαν λάβει κανενός είδους θεραπεία τον περασμένο χρόνο είχαν 4,60 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα ακούσιας νοσηλείας σε σύγκριση με όσους είχαν λάβει φαρμακευτική αγωγή ή είχαν κάνει ψυχοθεραπεία. Το υψηλό ποσοστό ακούσιας νοσηλείας που βρέθηκε στην παρούσα μελέτη αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη πως η ακούσια νοσηλεία είναι ένα μέτρο βαθιά εδραιωμένο στην καθημερινή κλινική πρακτική. Τέλος, το γεγονός ότι το μέτρο της αναγκαστικής νοσηλείας χρησιμοποιείται σε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο θα μπορούσε να συνδεθεί με την ύπαρξη ενός χάσματος μεταξύ διακηρύξεων και σχεδιασμού για οργάνωση και βελτίωση του τομέα της Ψυχικής Υγείας και πρόληψη των ψυχιατρικών διαταραχών.","The care of Μental Ηealth in modern times is a matter of major importance, as the constantly increasing number of mental illnesses has negative effects in an individual, social and financial level, with a burden on the public health expenditure of each state. After World War II, an international consensus emerged on the need for an in-depth change in psychiatric care and new mental health strategies. This effort of change was called Psychiatric Reform and marked the change in philosophy and practice of coping with the psychiatric patient, by switching from the traditional psychiatric institution to alternative structures of psychiatric care and rehabilitation in the community, a process known and as deinstitutionalization. Nowadays, long-term patients are hospitalized in existing psychiatric hospitals and psychiatric departments of general hospitals, with particular emphasis on the individual and his right to live in the community with equal rights and obligations. However, there is a gap between declarations and planning to organize and improve the mental health sector. One of the results of the incomplete nature of Psychiatric Reform today is the existence of high rates of involuntary hospitalizations. This research is a prospective cross-sectional study of the rates and the process of involuntary hospitalizations and the examination of risk factors for inpatient hospitalization in Attica. The sample of the present study consists of 412 patients who were admitted and hospitalized in the 3rd, 4th and 5thPsychiatric Department of the Psychiatric Hospital of Attica, as well as in the Psychiatric Department of the Sismanoglio General Hospital of Attica and the Psychiatric Department of the Attic University Hospital, for a period of four months. For the statistical analysis, mean values, standard deviations, median and interquartile ranges were used to describe the quantitative variables. Pearson's x2 test was used to compare ratios where necessary. For the comparison of quantitative variables between two groups, Student's t-test was used. In order to find independent factors related to involuntary hospitalization, logarithmic regression analysis was performed. Statistical analysis of the data showed that 57.5% of patients had been involuntarily admitted. Also, the percentage of unintentional hospitalizations was significantly higher at the Psychiatric Hospital of Attica (62.1%) compared to those who were admitted to General Hospitals (50.6%). As far as the duration of hospitalization is concerned, it appeared to be similar in both contexts. In addition, rates of involuntary hospitalizations differed significantly depending on the main diagnosis, with the highest being noted in the diagnosis of psychosis. In addition, patients with a history of delinquency were found to have a 2.06-fold higher possibility of inpatient hospitalization and patients living with their family of origin or by themselves, were about 3 times more likely to have involuntary hospitalization than those who lived with their own family. Finally, it was found that patients who had not received any kind of treatment in the past year, had a 4.60 times greater chance of involuntary hospitalization compared to those who had taken medication or had psychotherapy. The high rate of involuntary hospitalization found in this study, is a strong indication that involuntary hospitalization is a measure deeply established in everyday clinical practice in Greece. Finally, the fact that the measure of involuntary hospitalization is used in a significantly higher percentage in the Psychiatric Hospital could be linked to the existence of a gap between declarations and planning for organizing and improving the mental health sector."],"dc:identifier":["uoadl:2876699","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876699"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ακούσια Νοσηλεία: Σύγκριση Τμημάτων Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και Ψυχιατρικών Τμημάτων Γενικών Νοσοκομείων. Ο ρόλος κοινωνικο-δημογραφικών και κλινικών παραγόντων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z"}