{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876720"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876720","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ἡ περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στό ἔργο του «Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος» (Λόγοι Α΄- Ζ΄)","abstract":"Ἡ παρούσα διπλωματική ἐργασία ἀσχολεῖται μέ τήν περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στούς ἑπτά λόγους του Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος. Ἡ ἐργασία διαιρεῖται σέ Πρόλογο, Εἰσαγωγή, σέ πέντε Κεφάλαια, σέ Ἐπίλογο – Συμπεράσματα καί Βιβλιογραφία. Συγκεκριμένα, στήν Εἰσαγωγή γίνεται περιληπτική ἀναφορά στήν δομή τῆς ἐργασίας. Στό πρῶτο Κεφάλαιο, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, ἀφοῦ προέρχεται «κατά φύσιν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρός». Κατά τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, ὁ Υἱός ὡς ὁμοφυής μέ τόν γεννήσαντα αὐτόν Πατέρα εἶναι ἀνόμοιος, ἐτεροφυής καί ὑπερκείμενος ὀντολογικά τῶν κτισμάτων. Τό δεύτερο Κεφάλαιο, χωρίζεται σέ δύο ὑποενότητες. Στήν πρώτη ὑποενότητα ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὅτι ὁ Υἱός δέν εἶναι κτίσμα οὔτε ποίημα τοῦ Πατρός. Στήν δεύτερη ὑποενότητα παρατίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας γιά τήν συναϊδιότητα τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα. Ὁ Υἱός, ὅπως καί ὁ Πατήρ, εἶναι Θεός. Ἄρα ὑπάρχει ἀϊδίως καί ἀχρόνως, δεδομένου ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου. Ἑπομένως, εἶναι συναΐδιος τοῦ Πατρός. Στό τρίτο Κεφάλαιο, γίνεται λόγος γιά τήν διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τα κοινά φυσικά ἰδιώματα τῆς Τριαδικῆς θεότητας, τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί στά τρία πρόσωπά της. Μέσα ἀπό τίς μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποδεικνύεται κατά τόν Κύριλλο ἡ κοινή θέληση τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα λόγῳ τῆς ὁμοουσιότητας τῶν θείων προσώπων. Τό τέταρτο Κεφάλαιο καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ἴσος πρός τόν Πατέρα, γιατί προέρχεται ἀϊδίως κατά φύση ἀπό αὐτόν, ἴσος καί ἀπαραλλάκτως ὅμοιος μέ αὐτόν. Στό πέμπτο Κεφάλαιο, τέλος, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τά διάφορα ὀνόματα πού ἀποδίδονται στά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί διευκρινίζεται ὅτι αὐτά τά ὀνόματα, ὅπως Πατήρ καί Υἱός, εἶναι ἰδιαίτερα στό κάθε πρόσωπο. Σημαίνουν τήν σχέση πού ἔχει τό ἕνα πρόσωπο πρός τό ἄλλο καί δέν ἀφοροῦν ἐπ’ οὐδενί στήν οὐσία τῆς Τριαδικῆς θεότητας ἤ στά κοινά φυσικά ἰδιώματα. Στόν Ἐπίλογο γίνεται μία συνοπτική παρουσίαση τῶν συμπερασμάτων καί τῶν κύριων σημείων τῆς παρούσης Διπλωματικῆς Ἐργασίας. Τέλος σημειώνεται ἡ Βιβλιογραφία. Πρῶτα παρατίθενται οἱ Πηγές καί στήν συνέχεια, τά ἑλληνόγλωσσα καί ξενόγλωσσα Βιβλιογραφικά Βοηθήματα.","abstract_html":"Ἡ παρούσα διπλωματική ἐργασία ἀσχολεῖται μέ τήν περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στούς ἑπτά λόγους του Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος. Ἡ ἐργασία διαιρεῖται σέ Πρόλογο, Εἰσαγωγή, σέ πέντε Κεφάλαια, σέ Ἐπίλογο – Συμπεράσματα καί Βιβλιογραφία. Συγκεκριμένα, στήν Εἰσαγωγή γίνεται περιληπτική ἀναφορά στήν δομή τῆς ἐργασίας. Στό πρῶτο Κεφάλαιο, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, ἀφοῦ προέρχεται «κατά φύσιν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρός». Κατά τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, ὁ Υἱός ὡς ὁμοφυής μέ τόν γεννήσαντα αὐτόν Πατέρα εἶναι ἀνόμοιος, ἐτεροφυής καί ὑπερκείμενος ὀντολογικά τῶν κτισμάτων. Τό δεύτερο Κεφάλαιο, χωρίζεται σέ δύο ὑποενότητες. Στήν πρώτη ὑποενότητα ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὅτι ὁ Υἱός δέν εἶναι κτίσμα οὔτε ποίημα τοῦ Πατρός. Στήν δεύτερη ὑποενότητα παρατίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας γιά τήν συναϊδιότητα τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα. Ὁ Υἱός, ὅπως καί ὁ Πατήρ, εἶναι Θεός. Ἄρα ὑπάρχει ἀϊδίως καί ἀχρόνως, δεδομένου ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου. Ἑπομένως, εἶναι συναΐδιος τοῦ Πατρός. Στό τρίτο Κεφάλαιο, γίνεται λόγος γιά τήν διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τα κοινά φυσικά ἰδιώματα τῆς Τριαδικῆς θεότητας, τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί στά τρία πρόσωπά της. Μέσα ἀπό τίς μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποδεικνύεται κατά τόν Κύριλλο ἡ κοινή θέληση τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα λόγῳ τῆς ὁμοουσιότητας τῶν θείων προσώπων. Τό τέταρτο Κεφάλαιο καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ἴσος πρός τόν Πατέρα, γιατί προέρχεται ἀϊδίως κατά φύση ἀπό αὐτόν, ἴσος καί ἀπαραλλάκτως ὅμοιος μέ αὐτόν. Στό πέμπτο Κεφάλαιο, τέλος, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τά διάφορα ὀνόματα πού ἀποδίδονται στά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί διευκρινίζεται ὅτι αὐτά τά ὀνόματα, ὅπως Πατήρ καί Υἱός, εἶναι ἰδιαίτερα στό κάθε πρόσωπο. Σημαίνουν τήν σχέση πού ἔχει τό ἕνα πρόσωπο πρός τό ἄλλο καί δέν ἀφοροῦν ἐπ’ οὐδενί στήν οὐσία τῆς Τριαδικῆς θεότητας ἤ στά κοινά φυσικά ἰδιώματα. Στόν Ἐπίλογο γίνεται μία συνοπτική παρουσίαση τῶν συμπερασμάτων καί τῶν κύριων σημείων τῆς παρούσης Διπλωματικῆς Ἐργασίας. Τέλος σημειώνεται ἡ Βιβλιογραφία. Πρῶτα παρατίθενται οἱ Πηγές καί στήν συνέχεια, τά ἑλληνόγλωσσα καί ξενόγλωσσα Βιβλιογραφικά Βοηθήματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαϊτανίδης Κωνσταντίνος","Gaitanidis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876720"],"render_values":[{"text":"uoadl:2876720","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876720","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876720","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2876720","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαϊτανίδης Κωνσταντίνος","Gaitanidis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876720","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876720"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ἡ παρούσα διπλωματική ἐργασία ἀσχολεῖται μέ τήν περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στούς ἑπτά λόγους του Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος. Ἡ ἐργασία διαιρεῖται σέ Πρόλογο, Εἰσαγωγή, σέ πέντε Κεφάλαια, σέ Ἐπίλογο – Συμπεράσματα καί Βιβλιογραφία. Συγκεκριμένα, στήν Εἰσαγωγή γίνεται περιληπτική ἀναφορά στήν δομή τῆς ἐργασίας. Στό πρῶτο Κεφάλαιο, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, ἀφοῦ προέρχεται «κατά φύσιν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρός». Κατά τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, ὁ Υἱός ὡς ὁμοφυής μέ τόν γεννήσαντα αὐτόν Πατέρα εἶναι ἀνόμοιος, ἐτεροφυής καί ὑπερκείμενος ὀντολογικά τῶν κτισμάτων. Τό δεύτερο Κεφάλαιο, χωρίζεται σέ δύο ὑποενότητες. Στήν πρώτη ὑποενότητα ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὅτι ὁ Υἱός δέν εἶναι κτίσμα οὔτε ποίημα τοῦ Πατρός. Στήν δεύτερη ὑποενότητα παρατίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας γιά τήν συναϊδιότητα τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα. Ὁ Υἱός, ὅπως καί ὁ Πατήρ, εἶναι Θεός. Ἄρα ὑπάρχει ἀϊδίως καί ἀχρόνως, δεδομένου ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου. Ἑπομένως, εἶναι συναΐδιος τοῦ Πατρός. Στό τρίτο Κεφάλαιο, γίνεται λόγος γιά τήν διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τα κοινά φυσικά ἰδιώματα τῆς Τριαδικῆς θεότητας, τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί στά τρία πρόσωπά της. Μέσα ἀπό τίς μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποδεικνύεται κατά τόν Κύριλλο ἡ κοινή θέληση τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα λόγῳ τῆς ὁμοουσιότητας τῶν θείων προσώπων. Τό τέταρτο Κεφάλαιο καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ἴσος πρός τόν Πατέρα, γιατί προέρχεται ἀϊδίως κατά φύση ἀπό αὐτόν, ἴσος καί ἀπαραλλάκτως ὅμοιος μέ αὐτόν. Στό πέμπτο Κεφάλαιο, τέλος, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τά διάφορα ὀνόματα πού ἀποδίδονται στά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί διευκρινίζεται ὅτι αὐτά τά ὀνόματα, ὅπως Πατήρ καί Υἱός, εἶναι ἰδιαίτερα στό κάθε πρόσωπο. Σημαίνουν τήν σχέση πού ἔχει τό ἕνα πρόσωπο πρός τό ἄλλο καί δέν ἀφοροῦν ἐπ’ οὐδενί στήν οὐσία τῆς Τριαδικῆς θεότητας ἤ στά κοινά φυσικά ἰδιώματα. Στόν Ἐπίλογο γίνεται μία συνοπτική παρουσίαση τῶν συμπερασμάτων καί τῶν κύριων σημείων τῆς παρούσης Διπλωματικῆς Ἐργασίας. Τέλος σημειώνεται ἡ Βιβλιογραφία. Πρῶτα παρατίθενται οἱ Πηγές καί στήν συνέχεια, τά ἑλληνόγλωσσα καί ξενόγλωσσα Βιβλιογραφικά Βοηθήματα.","The present dissertation deals with the teachings on God the Son or Logos of St Cyril of Alexandria in his seven Dialogues about the Holy and Consubstantial Trinity. The dissertation is divided in preface, introduction, five chapters, epilogue - conclusions and bibliography. The introduction makes a brief reference to the structure of the essay. The first chapter states the teachings of St Cyril that the Son is consubstantial to the Father (homoousios). The second chapter is divided in two units. The first one states the teachings of the archbishop of Alexandria that the Son is not a creation of the Father. The second unit refers to the teachings of St Cyril of Alexandria about the coeternity of God the Son and God the Father. The third chapter refers to the teachings of the holy father about the common natural features of the Trinity, which coexist in all the three divine persons. The fourth chapter comes to the conclusion that the Son is coequal to the Father, as he derives eternally by nature from him. Finally, in the fifth chapter, there is the teaching of the holy father about the various denominations that are attributed to the persons of the Holy Trinity, and it is clarified that these names, like Father and Son, are special about each person. They refer to the relationship between the persons and they have nothing to do with the essence of the Holy Trinity or their common hypostatic features. A brief presentation of the conclusions and the main points of the present dissertation is made at the epilogue. At the end there is a bibliographic catalogue. First the source material is cited and after that, the greek and foreign bibliography used for this essay."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ἡ περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στό ἔργο του «Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος» (Λόγοι Α΄- Ζ΄)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαϊτανίδης Κωνσταντίνος","Gaitanidis Konstantinos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ἡ παρούσα διπλωματική ἐργασία ἀσχολεῖται μέ τήν περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στούς ἑπτά λόγους του Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος. Ἡ ἐργασία διαιρεῖται σέ Πρόλογο, Εἰσαγωγή, σέ πέντε Κεφάλαια, σέ Ἐπίλογο – Συμπεράσματα καί Βιβλιογραφία. Συγκεκριμένα, στήν Εἰσαγωγή γίνεται περιληπτική ἀναφορά στήν δομή τῆς ἐργασίας. Στό πρῶτο Κεφάλαιο, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, ἀφοῦ προέρχεται «κατά φύσιν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρός». Κατά τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, ὁ Υἱός ὡς ὁμοφυής μέ τόν γεννήσαντα αὐτόν Πατέρα εἶναι ἀνόμοιος, ἐτεροφυής καί ὑπερκείμενος ὀντολογικά τῶν κτισμάτων. Τό δεύτερο Κεφάλαιο, χωρίζεται σέ δύο ὑποενότητες. Στήν πρώτη ὑποενότητα ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὅτι ὁ Υἱός δέν εἶναι κτίσμα οὔτε ποίημα τοῦ Πατρός. Στήν δεύτερη ὑποενότητα παρατίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας γιά τήν συναϊδιότητα τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα. Ὁ Υἱός, ὅπως καί ὁ Πατήρ, εἶναι Θεός. Ἄρα ὑπάρχει ἀϊδίως καί ἀχρόνως, δεδομένου ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου. Ἑπομένως, εἶναι συναΐδιος τοῦ Πατρός. Στό τρίτο Κεφάλαιο, γίνεται λόγος γιά τήν διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τα κοινά φυσικά ἰδιώματα τῆς Τριαδικῆς θεότητας, τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί στά τρία πρόσωπά της. Μέσα ἀπό τίς μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποδεικνύεται κατά τόν Κύριλλο ἡ κοινή θέληση τοῦ Υἱοῦ μέ τόν Πατέρα λόγῳ τῆς ὁμοουσιότητας τῶν θείων προσώπων. Τό τέταρτο Κεφάλαιο καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι ὁ Υἱός εἶναι ἴσος πρός τόν Πατέρα, γιατί προέρχεται ἀϊδίως κατά φύση ἀπό αὐτόν, ἴσος καί ἀπαραλλάκτως ὅμοιος μέ αὐτόν. Στό πέμπτο Κεφάλαιο, τέλος, ἐκτίθεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρός γιά τά διάφορα ὀνόματα πού ἀποδίδονται στά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί διευκρινίζεται ὅτι αὐτά τά ὀνόματα, ὅπως Πατήρ καί Υἱός, εἶναι ἰδιαίτερα στό κάθε πρόσωπο. Σημαίνουν τήν σχέση πού ἔχει τό ἕνα πρόσωπο πρός τό ἄλλο καί δέν ἀφοροῦν ἐπ’ οὐδενί στήν οὐσία τῆς Τριαδικῆς θεότητας ἤ στά κοινά φυσικά ἰδιώματα. Στόν Ἐπίλογο γίνεται μία συνοπτική παρουσίαση τῶν συμπερασμάτων καί τῶν κύριων σημείων τῆς παρούσης Διπλωματικῆς Ἐργασίας. Τέλος σημειώνεται ἡ Βιβλιογραφία. Πρῶτα παρατίθενται οἱ Πηγές καί στήν συνέχεια, τά ἑλληνόγλωσσα καί ξενόγλωσσα Βιβλιογραφικά Βοηθήματα.","The present dissertation deals with the teachings on God the Son or Logos of St Cyril of Alexandria in his seven Dialogues about the Holy and Consubstantial Trinity. The dissertation is divided in preface, introduction, five chapters, epilogue - conclusions and bibliography. The introduction makes a brief reference to the structure of the essay. The first chapter states the teachings of St Cyril that the Son is consubstantial to the Father (homoousios). The second chapter is divided in two units. The first one states the teachings of the archbishop of Alexandria that the Son is not a creation of the Father. The second unit refers to the teachings of St Cyril of Alexandria about the coeternity of God the Son and God the Father. The third chapter refers to the teachings of the holy father about the common natural features of the Trinity, which coexist in all the three divine persons. The fourth chapter comes to the conclusion that the Son is coequal to the Father, as he derives eternally by nature from him. Finally, in the fifth chapter, there is the teaching of the holy father about the various denominations that are attributed to the persons of the Holy Trinity, and it is clarified that these names, like Father and Son, are special about each person. They refer to the relationship between the persons and they have nothing to do with the essence of the Holy Trinity or their common hypostatic features. A brief presentation of the conclusions and the main points of the present dissertation is made at the epilogue. At the end there is a bibliographic catalogue. First the source material is cited and after that, the greek and foreign bibliography used for this essay."],"dc:identifier":["uoadl:2876720","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876720"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Ἡ περί Υἱοῦ καί Λόγου Διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας στό ἔργο του «Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος» (Λόγοι Α΄- Ζ΄)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z"}