{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876932"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2876932","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη επιπέδων ADAMTS-13, vWF propeptide, vWF multimers σε ασθενείς με TTP","abstract":"Η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (ΘΘΠ) αποτελεί σύνδρομο που ανήκει στις θρομβωτικές μικροαγγειοπάθειες. Χαρακτηρίζεται κυρίως από θρομβοπενία, μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία και παρουσία σχιστοκυττάρων, αλλά και πυρετό, νεφρική ανεπάρκεια και νευρολογικές εκδηλώσεις. Υποκείμενος μηχανισμός είναι η παρουσία αντισωμάτων έναντι της ADAMTS-13. Η αντιμετώπιση του συνδρόμου περιλαμβάνει πλασμαφαιρέσεις και ανοσοκατασταλτικά, όπως τα κορτικοειδή και η ριτουξιμάμπη. Σκοπός της εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση των δεδομένων που αφορούν στην επιδημιολογία, παθοφυσιολογική βάση, εργαστηριακό έλεγχο και αντιμετώπιση της ΘΘΠ. Επίσης, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων από τη μέτρηση της δραστικότητας της ADAMTS-13, του ανασταλτή της και των επιπέδων του διαλυτού υποδοχέα της IL-2, σε οξεία φάση της νόσου και στην περίοδο ύφεσης. Αξιολογήθηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά 64 ασθενών με ΘΘΠ που παρακολουθούνται στο ΓΝΑ «Λαϊκό», από τα μέσα του 1980 μέχρι σήμερα. Προσδιορίστηκαν η δραστικότητα της ADAMTS-13 και του ανασταλτή της σε 56 ασθενείς, στην οξεία φάση του συνδρόμου και στην ύφεση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η FRET (fluorescence resonance energy transfer) και η ποσοτική ανοσοενζυμική τεχνική ανίχνευσης ανθρώπινων αυτοαντισωμάτων (IgG) έναντι της ADAMTS-13, αντίστοιχα. Τέλος, σε 11 ασθενείς, και στην οξεία φάση και στην ύφεση, μετρήθηκαν τα επίπεδα του διαλυτού υποδοχέα IL-2 με ποσοτική τεχνική ανοσοπροσδιορισμού τύπου σάντουιτς. Οι 56 ασθενείς με ΘΘΠ χωρίστηκαν σε 2 ομάδες, οι 35 που εμφανίζουν υποτροπιάζουσα ΘΘΠ (ομάδα Α) και οι 21 χωρίς υποτροπές (ομάδα Β). Στην οξεία φάση της πρώτης ομάδας οι 29 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 18/25, <5%). Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Θετικό ανασταλτή έναντι της ADAMTS-13 (>15 U/mL) είχαν οι 29 από τους 35 ασθενείς. Στην ύφεση, οι 30, παρουσίασαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30%. Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Αρνητικό ανασταλτή είχαν οι 22 από τους 35 ασθενείς. Στην οξεία φάση της δεύτερης ομάδας (Ν=21), οι 18 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 15/18 <5%). Θετικό ανασταλτή είχαν οι 18 από τους 21 ασθενείς. Στην ύφεση, αντίστοιχα, οι 20 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30% (οι 14, >65%). Αρνητικό ανασταλτή είχαν τα 2/3 των ασθενών (Ν=14). Δύο ασθενείς είχαν τιμές ανασταλτή στη γκρίζα ζώνη (12-15 U/mL), ενώ 5 ασθενείς είχαν θετικό ανασταλτή (>15U/mL). Ελέγχθηκαν τα επίπεδα sIL-2Ra σε 11 ασθενείς τόσο στην οξεία φάση όσο και σε ύφεση. Όλοι οι ασθενείς είχαν υψηλότερες τιμές σε σχέση με την ομάδα control, (p=0.024 και p=0.059, αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με τη διεθνή βιβλιογραφία, (οξεία φάση της ΘΘΠ, δραστικότητα ADAMTS-13 βρίσκεται <10%, και ισχυρή παρουσία του ανασταλτή της. Αντίστοιχα, την ύφεση, η ADAMTS-13 είναι >65%, ενώ δεν ανιχνεύονται αντι-ADAMTS-13 αντισώματα). Η δημιουργία ενός ατομικού προφίλ για τις ανωτέρω παραμέτρους, καθώς και η μελέτη των πολυμερών του vWF θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου, τη βελτιστοποίηση της πρόγνωσης και τη χάραξη εξατομικευμένης θεραπευτικής στρατηγικής. Όσον αφορά τον sIL-2Ra, η περαιτέρω ανάλυση δεδομένων σε μεγαλύτερο πληθυσμό ασθενών, ίσως αποτελέσει ένα επιπλέον εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση της ΘΘΠ.","abstract_html":"Η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (ΘΘΠ) αποτελεί σύνδρομο που ανήκει στις θρομβωτικές μικροαγγειοπάθειες. Χαρακτηρίζεται κυρίως από θρομβοπενία, μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία και παρουσία σχιστοκυττάρων, αλλά και πυρετό, νεφρική ανεπάρκεια και νευρολογικές εκδηλώσεις. Υποκείμενος μηχανισμός είναι η παρουσία αντισωμάτων έναντι της ADAMTS-13. Η αντιμετώπιση του συνδρόμου περιλαμβάνει πλασμαφαιρέσεις και ανοσοκατασταλτικά, όπως τα κορτικοειδή και η ριτουξιμάμπη. Σκοπός της εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση των δεδομένων που αφορούν στην επιδημιολογία, παθοφυσιολογική βάση, εργαστηριακό έλεγχο και αντιμετώπιση της ΘΘΠ. Επίσης, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων από τη μέτρηση της δραστικότητας της ADAMTS-13, του ανασταλτή της και των επιπέδων του διαλυτού υποδοχέα της IL-2, σε οξεία φάση της νόσου και στην περίοδο ύφεσης. Αξιολογήθηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά 64 ασθενών με ΘΘΠ που παρακολουθούνται στο ΓΝΑ «Λαϊκό», από τα μέσα του 1980 μέχρι σήμερα. Προσδιορίστηκαν η δραστικότητα της ADAMTS-13 και του ανασταλτή της σε 56 ασθενείς, στην οξεία φάση του συνδρόμου και στην ύφεση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η FRET (fluorescence resonance energy transfer) και η ποσοτική ανοσοενζυμική τεχνική ανίχνευσης ανθρώπινων αυτοαντισωμάτων (IgG) έναντι της ADAMTS-13, αντίστοιχα. Τέλος, σε 11 ασθενείς, και στην οξεία φάση και στην ύφεση, μετρήθηκαν τα επίπεδα του διαλυτού υποδοχέα IL-2 με ποσοτική τεχνική ανοσοπροσδιορισμού τύπου σάντουιτς. Οι 56 ασθενείς με ΘΘΠ χωρίστηκαν σε 2 ομάδες, οι 35 που εμφανίζουν υποτροπιάζουσα ΘΘΠ (ομάδα Α) και οι 21 χωρίς υποτροπές (ομάδα Β). Στην οξεία φάση της πρώτης ομάδας οι 29 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 &lt;15% (οι 18/25, &lt;5%). Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Θετικό ανασταλτή έναντι της ADAMTS-13 (&gt;15 U/mL) είχαν οι 29 από τους 35 ασθενείς. Στην ύφεση, οι 30, παρουσίασαν δραστικότητα ADAMTS-13 &gt;30%. Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Αρνητικό ανασταλτή είχαν οι 22 από τους 35 ασθενείς. Στην οξεία φάση της δεύτερης ομάδας (Ν=21), οι 18 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 &lt;15% (οι 15/18 &lt;5%). Θετικό ανασταλτή είχαν οι 18 από τους 21 ασθενείς. Στην ύφεση, αντίστοιχα, οι 20 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 &gt;30% (οι 14, &gt;65%). Αρνητικό ανασταλτή είχαν τα 2/3 των ασθενών (Ν=14). Δύο ασθενείς είχαν τιμές ανασταλτή στη γκρίζα ζώνη (12-15 U/mL), ενώ 5 ασθενείς είχαν θετικό ανασταλτή (&gt;15U/mL). Ελέγχθηκαν τα επίπεδα sIL-2Ra σε 11 ασθενείς τόσο στην οξεία φάση όσο και σε ύφεση. Όλοι οι ασθενείς είχαν υψηλότερες τιμές σε σχέση με την ομάδα control, (p=0.024 και p=0.059, αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με τη διεθνή βιβλιογραφία, (οξεία φάση της ΘΘΠ, δραστικότητα ADAMTS-13 βρίσκεται &lt;10%, και ισχυρή παρουσία του ανασταλτή της. Αντίστοιχα, την ύφεση, η ADAMTS-13 είναι &gt;65%, ενώ δεν ανιχνεύονται αντι-ADAMTS-13 αντισώματα). Η δημιουργία ενός ατομικού προφίλ για τις ανωτέρω παραμέτρους, καθώς και η μελέτη των πολυμερών του vWF θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου, τη βελτιστοποίηση της πρόγνωσης και τη χάραξη εξατομικευμένης θεραπευτικής στρατηγικής. Όσον αφορά τον sIL-2Ra, η περαιτέρω ανάλυση δεδομένων σε μεγαλύτερο πληθυσμό ασθενών, ίσως αποτελέσει ένα επιπλέον εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση της ΘΘΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαχρόνης Ανδρέας","Papachronis Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876932"],"render_values":[{"text":"uoadl:2876932","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876932","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876932","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2876932","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαχρόνης Ανδρέας","Papachronis Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2876932","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876932"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (ΘΘΠ) αποτελεί σύνδρομο που ανήκει στις θρομβωτικές μικροαγγειοπάθειες. Χαρακτηρίζεται κυρίως από θρομβοπενία, μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία και παρουσία σχιστοκυττάρων, αλλά και πυρετό, νεφρική ανεπάρκεια και νευρολογικές εκδηλώσεις. Υποκείμενος μηχανισμός είναι η παρουσία αντισωμάτων έναντι της ADAMTS-13. Η αντιμετώπιση του συνδρόμου περιλαμβάνει πλασμαφαιρέσεις και ανοσοκατασταλτικά, όπως τα κορτικοειδή και η ριτουξιμάμπη. Σκοπός της εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση των δεδομένων που αφορούν στην επιδημιολογία, παθοφυσιολογική βάση, εργαστηριακό έλεγχο και αντιμετώπιση της ΘΘΠ. Επίσης, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων από τη μέτρηση της δραστικότητας της ADAMTS-13, του ανασταλτή της και των επιπέδων του διαλυτού υποδοχέα της IL-2, σε οξεία φάση της νόσου και στην περίοδο ύφεσης. Αξιολογήθηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά 64 ασθενών με ΘΘΠ που παρακολουθούνται στο ΓΝΑ «Λαϊκό», από τα μέσα του 1980 μέχρι σήμερα. Προσδιορίστηκαν η δραστικότητα της ADAMTS-13 και του ανασταλτή της σε 56 ασθενείς, στην οξεία φάση του συνδρόμου και στην ύφεση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η FRET (fluorescence resonance energy transfer) και η ποσοτική ανοσοενζυμική τεχνική ανίχνευσης ανθρώπινων αυτοαντισωμάτων (IgG) έναντι της ADAMTS-13, αντίστοιχα. Τέλος, σε 11 ασθενείς, και στην οξεία φάση και στην ύφεση, μετρήθηκαν τα επίπεδα του διαλυτού υποδοχέα IL-2 με ποσοτική τεχνική ανοσοπροσδιορισμού τύπου σάντουιτς. Οι 56 ασθενείς με ΘΘΠ χωρίστηκαν σε 2 ομάδες, οι 35 που εμφανίζουν υποτροπιάζουσα ΘΘΠ (ομάδα Α) και οι 21 χωρίς υποτροπές (ομάδα Β). Στην οξεία φάση της πρώτης ομάδας οι 29 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 18/25, <5%). Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Θετικό ανασταλτή έναντι της ADAMTS-13 (>15 U/mL) είχαν οι 29 από τους 35 ασθενείς. Στην ύφεση, οι 30, παρουσίασαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30%. Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Αρνητικό ανασταλτή είχαν οι 22 από τους 35 ασθενείς. Στην οξεία φάση της δεύτερης ομάδας (Ν=21), οι 18 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 15/18 <5%). Θετικό ανασταλτή είχαν οι 18 από τους 21 ασθενείς. Στην ύφεση, αντίστοιχα, οι 20 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30% (οι 14, >65%). Αρνητικό ανασταλτή είχαν τα 2/3 των ασθενών (Ν=14). Δύο ασθενείς είχαν τιμές ανασταλτή στη γκρίζα ζώνη (12-15 U/mL), ενώ 5 ασθενείς είχαν θετικό ανασταλτή (>15U/mL). Ελέγχθηκαν τα επίπεδα sIL-2Ra σε 11 ασθενείς τόσο στην οξεία φάση όσο και σε ύφεση. Όλοι οι ασθενείς είχαν υψηλότερες τιμές σε σχέση με την ομάδα control, (p=0.024 και p=0.059, αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με τη διεθνή βιβλιογραφία, (οξεία φάση της ΘΘΠ, δραστικότητα ADAMTS-13 βρίσκεται <10%, και ισχυρή παρουσία του ανασταλτή της. Αντίστοιχα, την ύφεση, η ADAMTS-13 είναι >65%, ενώ δεν ανιχνεύονται αντι-ADAMTS-13 αντισώματα). Η δημιουργία ενός ατομικού προφίλ για τις ανωτέρω παραμέτρους, καθώς και η μελέτη των πολυμερών του vWF θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου, τη βελτιστοποίηση της πρόγνωσης και τη χάραξη εξατομικευμένης θεραπευτικής στρατηγικής. Όσον αφορά τον sIL-2Ra, η περαιτέρω ανάλυση δεδομένων σε μεγαλύτερο πληθυσμό ασθενών, ίσως αποτελέσει ένα επιπλέον εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση της ΘΘΠ.","Thrombotic thrombocytopenic purpura (TTP) is a blood disorder included in the thrombotic microangiopathies (TMAs). Its main characteristics are thrombocytopenia, microangiopathic hemolytic anemia and presence of schistocytes, but also fever, renal impairment and neurological disorders. The underlying mechanism involves antibodies against ADAMTS-13. Plasma exchange and immunosuppressants, such as corticosteroids and rituximab are used in treatment of the syndrome. The aim of this study is the bibliographic review of the data regarding epidemiology, pathophysiological basis, laboratory testing and treatment of TTP. Also, the assessment of the effects of measuring the activity of ADAMTS-13, its inhibitor and soluble IL-2 receptor levels, both in the acute phase of the disease and in remission. The demographic characteristics of 64 patients with TTP monitored from the mid-1980s to the present at \"Laiko\" General Hospital, Athens were evaluated. In addition, the activity of ADAMTS-13 and its inhibitor in 56 patients, both in the acute phase of the syndrome and remission were measured. The methods used were the fluorescence resonance energy transfer (FRET) and the quantitative immunoenzymatic human autoantibody (IgG) detection assay against ADAMTS-13, respectively. Finally, in 11 patients, both in acute phase and remission, the levels of soluble IL-2 receptor were measured by a quantitative sandwich immunoassay technique. 56 patients were divided into 2 groups, 35 patients with relapsing TTP (group A) and 21 with no recurrences (group B). In the acute phase of the first group 29 had ADAMTS-13 activity <15% (18/25, <5%) and 5 patients 15% -30%. A positive inhibitor against ADAMTS-13 was found in 29 out of 35 patients. In the remission, 30 had ADAMTS-13 activity >30%. Negative inhibitor against ADAMTS-13 was in 22 out of 35 patients. In 2 patients, the values were in the gray zone, while 11 patients had a positive inhibitor. In the acute phase of the second group (N=21), 18 had ADAMTS-13 activity <15%. Positive ADAMTS-13 inhibitor had 18 out of 21 patients. In remission, respectively, 20 had ADAMTS-13 activity >30%. Negative ADAMTS-13 inhibitors had 2/3 of the patients (N=14). 2 patients had inhibitory values in the gray zone, while 5 patients had a positive inhibitor. sIL-2Ra levels were measured in 11 TTP patients in both in acute phase and remission. All patients had higher values than the control group. There was a statistically significant difference (p=0.024 and p=0.059, respectively) comparing sIL-r levels of TTP patients versus the control group. The results obtained from the analysis of the experimental data on the activity of ADAMTS-13 and its inhibitor are broadly consistent with the international literature, according to which in the acute phase of TTP, in the vast majority of patients, the activity of ADAMTS-13 is <10%, while there is a strong presence of its inhibitor. In remission, ADAMTS-13 activity is >65%, while (in the majority of patients) anti-ADAMTS-13 antibodies are not detected, respectively. Creating an individual profile for the above parameters as well as studying vWF polymers will help to better understand the syndrome, optimize prognosis, and develop a personalized therapeutic strategy. Regarding sIL-2Ra levels, further data analysis at larger group of patients may be an additional tool for better treatment of TTP."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη επιπέδων ADAMTS-13, vWF propeptide, vWF multimers σε ασθενείς με TTP"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαχρόνης Ανδρέας","Papachronis Andreas"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (ΘΘΠ) αποτελεί σύνδρομο που ανήκει στις θρομβωτικές μικροαγγειοπάθειες. Χαρακτηρίζεται κυρίως από θρομβοπενία, μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία και παρουσία σχιστοκυττάρων, αλλά και πυρετό, νεφρική ανεπάρκεια και νευρολογικές εκδηλώσεις. Υποκείμενος μηχανισμός είναι η παρουσία αντισωμάτων έναντι της ADAMTS-13. Η αντιμετώπιση του συνδρόμου περιλαμβάνει πλασμαφαιρέσεις και ανοσοκατασταλτικά, όπως τα κορτικοειδή και η ριτουξιμάμπη. Σκοπός της εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση των δεδομένων που αφορούν στην επιδημιολογία, παθοφυσιολογική βάση, εργαστηριακό έλεγχο και αντιμετώπιση της ΘΘΠ. Επίσης, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων από τη μέτρηση της δραστικότητας της ADAMTS-13, του ανασταλτή της και των επιπέδων του διαλυτού υποδοχέα της IL-2, σε οξεία φάση της νόσου και στην περίοδο ύφεσης. Αξιολογήθηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά 64 ασθενών με ΘΘΠ που παρακολουθούνται στο ΓΝΑ «Λαϊκό», από τα μέσα του 1980 μέχρι σήμερα. Προσδιορίστηκαν η δραστικότητα της ADAMTS-13 και του ανασταλτή της σε 56 ασθενείς, στην οξεία φάση του συνδρόμου και στην ύφεση. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η FRET (fluorescence resonance energy transfer) και η ποσοτική ανοσοενζυμική τεχνική ανίχνευσης ανθρώπινων αυτοαντισωμάτων (IgG) έναντι της ADAMTS-13, αντίστοιχα. Τέλος, σε 11 ασθενείς, και στην οξεία φάση και στην ύφεση, μετρήθηκαν τα επίπεδα του διαλυτού υποδοχέα IL-2 με ποσοτική τεχνική ανοσοπροσδιορισμού τύπου σάντουιτς. Οι 56 ασθενείς με ΘΘΠ χωρίστηκαν σε 2 ομάδες, οι 35 που εμφανίζουν υποτροπιάζουσα ΘΘΠ (ομάδα Α) και οι 21 χωρίς υποτροπές (ομάδα Β). Στην οξεία φάση της πρώτης ομάδας οι 29 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 18/25, <5%). Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Θετικό ανασταλτή έναντι της ADAMTS-13 (>15 U/mL) είχαν οι 29 από τους 35 ασθενείς. Στην ύφεση, οι 30, παρουσίασαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30%. Στους υπόλοιπους 5 ασθενείς η δραστικότητα του ενζύμου ήταν 15%-30%. Αρνητικό ανασταλτή είχαν οι 22 από τους 35 ασθενείς. Στην οξεία φάση της δεύτερης ομάδας (Ν=21), οι 18 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 <15% (οι 15/18 <5%). Θετικό ανασταλτή είχαν οι 18 από τους 21 ασθενείς. Στην ύφεση, αντίστοιχα, οι 20 είχαν δραστικότητα ADAMTS-13 >30% (οι 14, >65%). Αρνητικό ανασταλτή είχαν τα 2/3 των ασθενών (Ν=14). Δύο ασθενείς είχαν τιμές ανασταλτή στη γκρίζα ζώνη (12-15 U/mL), ενώ 5 ασθενείς είχαν θετικό ανασταλτή (>15U/mL). Ελέγχθηκαν τα επίπεδα sIL-2Ra σε 11 ασθενείς τόσο στην οξεία φάση όσο και σε ύφεση. Όλοι οι ασθενείς είχαν υψηλότερες τιμές σε σχέση με την ομάδα control, (p=0.024 και p=0.059, αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με τη διεθνή βιβλιογραφία, (οξεία φάση της ΘΘΠ, δραστικότητα ADAMTS-13 βρίσκεται <10%, και ισχυρή παρουσία του ανασταλτή της. Αντίστοιχα, την ύφεση, η ADAMTS-13 είναι >65%, ενώ δεν ανιχνεύονται αντι-ADAMTS-13 αντισώματα). Η δημιουργία ενός ατομικού προφίλ για τις ανωτέρω παραμέτρους, καθώς και η μελέτη των πολυμερών του vWF θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου, τη βελτιστοποίηση της πρόγνωσης και τη χάραξη εξατομικευμένης θεραπευτικής στρατηγικής. Όσον αφορά τον sIL-2Ra, η περαιτέρω ανάλυση δεδομένων σε μεγαλύτερο πληθυσμό ασθενών, ίσως αποτελέσει ένα επιπλέον εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση της ΘΘΠ.","Thrombotic thrombocytopenic purpura (TTP) is a blood disorder included in the thrombotic microangiopathies (TMAs). Its main characteristics are thrombocytopenia, microangiopathic hemolytic anemia and presence of schistocytes, but also fever, renal impairment and neurological disorders. The underlying mechanism involves antibodies against ADAMTS-13. Plasma exchange and immunosuppressants, such as corticosteroids and rituximab are used in treatment of the syndrome. The aim of this study is the bibliographic review of the data regarding epidemiology, pathophysiological basis, laboratory testing and treatment of TTP. Also, the assessment of the effects of measuring the activity of ADAMTS-13, its inhibitor and soluble IL-2 receptor levels, both in the acute phase of the disease and in remission. The demographic characteristics of 64 patients with TTP monitored from the mid-1980s to the present at \"Laiko\" General Hospital, Athens were evaluated. In addition, the activity of ADAMTS-13 and its inhibitor in 56 patients, both in the acute phase of the syndrome and remission were measured. The methods used were the fluorescence resonance energy transfer (FRET) and the quantitative immunoenzymatic human autoantibody (IgG) detection assay against ADAMTS-13, respectively. Finally, in 11 patients, both in acute phase and remission, the levels of soluble IL-2 receptor were measured by a quantitative sandwich immunoassay technique. 56 patients were divided into 2 groups, 35 patients with relapsing TTP (group A) and 21 with no recurrences (group B). In the acute phase of the first group 29 had ADAMTS-13 activity <15% (18/25, <5%) and 5 patients 15% -30%. A positive inhibitor against ADAMTS-13 was found in 29 out of 35 patients. In the remission, 30 had ADAMTS-13 activity >30%. Negative inhibitor against ADAMTS-13 was in 22 out of 35 patients. In 2 patients, the values were in the gray zone, while 11 patients had a positive inhibitor. In the acute phase of the second group (N=21), 18 had ADAMTS-13 activity <15%. Positive ADAMTS-13 inhibitor had 18 out of 21 patients. In remission, respectively, 20 had ADAMTS-13 activity >30%. Negative ADAMTS-13 inhibitors had 2/3 of the patients (N=14). 2 patients had inhibitory values in the gray zone, while 5 patients had a positive inhibitor. sIL-2Ra levels were measured in 11 TTP patients in both in acute phase and remission. All patients had higher values than the control group. There was a statistically significant difference (p=0.024 and p=0.059, respectively) comparing sIL-r levels of TTP patients versus the control group. The results obtained from the analysis of the experimental data on the activity of ADAMTS-13 and its inhibitor are broadly consistent with the international literature, according to which in the acute phase of TTP, in the vast majority of patients, the activity of ADAMTS-13 is <10%, while there is a strong presence of its inhibitor. In remission, ADAMTS-13 activity is >65%, while (in the majority of patients) anti-ADAMTS-13 antibodies are not detected, respectively. Creating an individual profile for the above parameters as well as studying vWF polymers will help to better understand the syndrome, optimize prognosis, and develop a personalized therapeutic strategy. Regarding sIL-2Ra levels, further data analysis at larger group of patients may be an additional tool for better treatment of TTP."],"dc:identifier":["uoadl:2876932","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2876932"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη επιπέδων ADAMTS-13, vWF propeptide, vWF multimers σε ασθενείς με TTP"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:32Z"}