{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877035"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877035","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το υπόμνημα του Marsilio Ficino στον πλατωνικό Φίληβο","abstract":"Παρά το γεγονός ότι ο Πλατωνισμός δε σίγησε ποτέ ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η συστηματική του παλινόρθωση κατά την Αναγέννηση αποτελεί αναντίρρητα έργο ζωής του Marsilio Ficino, ο οποίος μετέφρασε το σύνολο του πλατωνικού corpus και σχολίασε πολλούς διαλόγους. Πρωταγωνιστικό ρόλο μεταξύ αυτών διαδραματίζει ο Φίληβος και το σχετικό υπόμνημα του Ficino αποτελεί την κατακλείδα μιας μακράς σχολιαστικής παράδοσης του εν λόγω κειμένου. Στο πλαίσιο της εργασίας αυτής, το υπόμνημα του Ficino μελετάται διεξοδικά, προκειμένου να ανιχνευθούν οι οφειλές του στην προηγηθείσα νεοπλατωνική παράδοση και να ανασυγκροτηθεί η ερμηνευτική του στρατηγική, η οποία έγκειται εν πολλοίς στην προσπάθεια σύζευξης ελληνισμού και χριστιανισμού. Ειδικότερα, εξετάζονται οι θέσεις του περί του Ενός, του Θεού και του Αγαθού και υπογραμμίζεται η βαθιά οφειλή του στο έργο του Πρόκλου, από τον οποίο αντλεί αυτούσιες περικοπές. Επιπλέον, αναλύεται ο τρόπος που προσεγγίζει τα επίμαχα δίπολα νους-βούληση και γνώση-ηδονή, καθώς και η προσπάθειά του να εναρμονίσει τη θεματική του Φιλήβου με την αριστοτελική παράδοση και συγκεκριμένα με τα Ηθικά Νικομάχεια. Στην εισαγωγή της εργασίας, άλλωστε, τονίζεται ότι ο Φίληβος προσφέρεται τόσο για την ομαλή εισαγωγή των Φλωρεντινών στον Πλατωνισμό όσο και για την υποστήριξη της θέσης ότι η αριστοτελική ηθική μπορεί να συνδυαστεί με το πλατωνικό πρόταγμα. Τέλος, εξετάζεται η ερμηνεία των τριών κριτηρίων του Αγαθού που αναπτύσσονται στον Φίληβο και αναλύεται η μεθοδική προσπάθεια του Ficino να τα συνάψει με τον χριστιανικό Θεό.","abstract_html":"Παρά το γεγονός ότι ο Πλατωνισμός δε σίγησε ποτέ ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η συστηματική του παλινόρθωση κατά την Αναγέννηση αποτελεί αναντίρρητα έργο ζωής του Marsilio Ficino, ο οποίος μετέφρασε το σύνολο του πλατωνικού corpus και σχολίασε πολλούς διαλόγους. Πρωταγωνιστικό ρόλο μεταξύ αυτών διαδραματίζει ο Φίληβος και το σχετικό υπόμνημα του Ficino αποτελεί την κατακλείδα μιας μακράς σχολιαστικής παράδοσης του εν λόγω κειμένου. Στο πλαίσιο της εργασίας αυτής, το υπόμνημα του Ficino μελετάται διεξοδικά, προκειμένου να ανιχνευθούν οι οφειλές του στην προηγηθείσα νεοπλατωνική παράδοση και να ανασυγκροτηθεί η ερμηνευτική του στρατηγική, η οποία έγκειται εν πολλοίς στην προσπάθεια σύζευξης ελληνισμού και χριστιανισμού. Ειδικότερα, εξετάζονται οι θέσεις του περί του Ενός, του Θεού και του Αγαθού και υπογραμμίζεται η βαθιά οφειλή του στο έργο του Πρόκλου, από τον οποίο αντλεί αυτούσιες περικοπές. Επιπλέον, αναλύεται ο τρόπος που προσεγγίζει τα επίμαχα δίπολα νους-βούληση και γνώση-ηδονή, καθώς και η προσπάθειά του να εναρμονίσει τη θεματική του Φιλήβου με την αριστοτελική παράδοση και συγκεκριμένα με τα Ηθικά Νικομάχεια. Στην εισαγωγή της εργασίας, άλλωστε, τονίζεται ότι ο Φίληβος προσφέρεται τόσο για την ομαλή εισαγωγή των Φλωρεντινών στον Πλατωνισμό όσο και για την υποστήριξη της θέσης ότι η αριστοτελική ηθική μπορεί να συνδυαστεί με το πλατωνικό πρόταγμα. Τέλος, εξετάζεται η ερμηνεία των τριών κριτηρίων του Αγαθού που αναπτύσσονται στον Φίληβο και αναλύεται η μεθοδική προσπάθεια του Ficino να τα συνάψει με τον χριστιανικό Θεό.","abstract_has_math":false,"creators":["Κιοσόγλου Σωκράτης-Αθανάσιος","Kiosoglou Sokratis-Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:34Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877035"],"render_values":[{"text":"uoadl:2877035","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877035","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877035","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2877035","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κιοσόγλου Σωκράτης-Αθανάσιος","Kiosoglou Sokratis-Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877035","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877035"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παρά το γεγονός ότι ο Πλατωνισμός δε σίγησε ποτέ ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η συστηματική του παλινόρθωση κατά την Αναγέννηση αποτελεί αναντίρρητα έργο ζωής του Marsilio Ficino, ο οποίος μετέφρασε το σύνολο του πλατωνικού corpus και σχολίασε πολλούς διαλόγους. Πρωταγωνιστικό ρόλο μεταξύ αυτών διαδραματίζει ο Φίληβος και το σχετικό υπόμνημα του Ficino αποτελεί την κατακλείδα μιας μακράς σχολιαστικής παράδοσης του εν λόγω κειμένου. Στο πλαίσιο της εργασίας αυτής, το υπόμνημα του Ficino μελετάται διεξοδικά, προκειμένου να ανιχνευθούν οι οφειλές του στην προηγηθείσα νεοπλατωνική παράδοση και να ανασυγκροτηθεί η ερμηνευτική του στρατηγική, η οποία έγκειται εν πολλοίς στην προσπάθεια σύζευξης ελληνισμού και χριστιανισμού. Ειδικότερα, εξετάζονται οι θέσεις του περί του Ενός, του Θεού και του Αγαθού και υπογραμμίζεται η βαθιά οφειλή του στο έργο του Πρόκλου, από τον οποίο αντλεί αυτούσιες περικοπές. Επιπλέον, αναλύεται ο τρόπος που προσεγγίζει τα επίμαχα δίπολα νους-βούληση και γνώση-ηδονή, καθώς και η προσπάθειά του να εναρμονίσει τη θεματική του Φιλήβου με την αριστοτελική παράδοση και συγκεκριμένα με τα Ηθικά Νικομάχεια. Στην εισαγωγή της εργασίας, άλλωστε, τονίζεται ότι ο Φίληβος προσφέρεται τόσο για την ομαλή εισαγωγή των Φλωρεντινών στον Πλατωνισμό όσο και για την υποστήριξη της θέσης ότι η αριστοτελική ηθική μπορεί να συνδυαστεί με το πλατωνικό πρόταγμα. Τέλος, εξετάζεται η ερμηνεία των τριών κριτηρίων του Αγαθού που αναπτύσσονται στον Φίληβο και αναλύεται η μεθοδική προσπάθεια του Ficino να τα συνάψει με τον χριστιανικό Θεό.","Even though we now know for sure that Platonism never died during the Middle Ages, but continued to guide philosophical explorations in less direct ways, Ficino’s astonishing attempt to reintroduce Plato’s dialogues in the Latin West marks beyond a shadow of a doubt a turning point in the history of philosophy. Within this framework, the Philebus turned out to be extremely relevant for Ficino’s purposes, since its moral assumptions could be, if appropriately interpreted, balanced with Aristotle’s ethics and contribute to his effort to slightly impose Platonism in Florence’s public sphere. Also, the elaboration of the Good in the Philebus allowed for an attempt to assimilate these features into a Christian perspective and thus serve Ficino’s syncretistic approach. Given the above, this essay focuses on Ficino’s debts to his antecedent neoplatonic tradition, especially to Proclus, and to the way he uses these texts, for example those related to the One, in order to bring out the perfect compatibility between the dialectics in the Philebus and the christian necessity of returning to the first principle of all. In this respect, Proclus’ account of the One anticipates the one-many conceptual pair of the Philebus and is ultimately transformed into a Christian worldview, within which the One is identical with the Good and the God. What is more, much attention is paid to Ficino’s reception of Plato’s views on pleasure, as expounded in the Philebus, since he seems to resort to crucial Aristotelian motifs in order to argue for a clearly circumscribed intellectual pleasure that accompanies the acquisition of the Good."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το υπόμνημα του Marsilio Ficino στον πλατωνικό Φίληβο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κιοσόγλου Σωκράτης-Αθανάσιος","Kiosoglou Sokratis-Athanasios"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Παρά το γεγονός ότι ο Πλατωνισμός δε σίγησε ποτέ ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η συστηματική του παλινόρθωση κατά την Αναγέννηση αποτελεί αναντίρρητα έργο ζωής του Marsilio Ficino, ο οποίος μετέφρασε το σύνολο του πλατωνικού corpus και σχολίασε πολλούς διαλόγους. Πρωταγωνιστικό ρόλο μεταξύ αυτών διαδραματίζει ο Φίληβος και το σχετικό υπόμνημα του Ficino αποτελεί την κατακλείδα μιας μακράς σχολιαστικής παράδοσης του εν λόγω κειμένου. Στο πλαίσιο της εργασίας αυτής, το υπόμνημα του Ficino μελετάται διεξοδικά, προκειμένου να ανιχνευθούν οι οφειλές του στην προηγηθείσα νεοπλατωνική παράδοση και να ανασυγκροτηθεί η ερμηνευτική του στρατηγική, η οποία έγκειται εν πολλοίς στην προσπάθεια σύζευξης ελληνισμού και χριστιανισμού. Ειδικότερα, εξετάζονται οι θέσεις του περί του Ενός, του Θεού και του Αγαθού και υπογραμμίζεται η βαθιά οφειλή του στο έργο του Πρόκλου, από τον οποίο αντλεί αυτούσιες περικοπές. Επιπλέον, αναλύεται ο τρόπος που προσεγγίζει τα επίμαχα δίπολα νους-βούληση και γνώση-ηδονή, καθώς και η προσπάθειά του να εναρμονίσει τη θεματική του Φιλήβου με την αριστοτελική παράδοση και συγκεκριμένα με τα Ηθικά Νικομάχεια. Στην εισαγωγή της εργασίας, άλλωστε, τονίζεται ότι ο Φίληβος προσφέρεται τόσο για την ομαλή εισαγωγή των Φλωρεντινών στον Πλατωνισμό όσο και για την υποστήριξη της θέσης ότι η αριστοτελική ηθική μπορεί να συνδυαστεί με το πλατωνικό πρόταγμα. Τέλος, εξετάζεται η ερμηνεία των τριών κριτηρίων του Αγαθού που αναπτύσσονται στον Φίληβο και αναλύεται η μεθοδική προσπάθεια του Ficino να τα συνάψει με τον χριστιανικό Θεό.","Even though we now know for sure that Platonism never died during the Middle Ages, but continued to guide philosophical explorations in less direct ways, Ficino’s astonishing attempt to reintroduce Plato’s dialogues in the Latin West marks beyond a shadow of a doubt a turning point in the history of philosophy. Within this framework, the Philebus turned out to be extremely relevant for Ficino’s purposes, since its moral assumptions could be, if appropriately interpreted, balanced with Aristotle’s ethics and contribute to his effort to slightly impose Platonism in Florence’s public sphere. Also, the elaboration of the Good in the Philebus allowed for an attempt to assimilate these features into a Christian perspective and thus serve Ficino’s syncretistic approach. Given the above, this essay focuses on Ficino’s debts to his antecedent neoplatonic tradition, especially to Proclus, and to the way he uses these texts, for example those related to the One, in order to bring out the perfect compatibility between the dialectics in the Philebus and the christian necessity of returning to the first principle of all. In this respect, Proclus’ account of the One anticipates the one-many conceptual pair of the Philebus and is ultimately transformed into a Christian worldview, within which the One is identical with the Good and the God. What is more, much attention is paid to Ficino’s reception of Plato’s views on pleasure, as expounded in the Philebus, since he seems to resort to crucial Aristotelian motifs in order to argue for a clearly circumscribed intellectual pleasure that accompanies the acquisition of the Good."],"dc:identifier":["uoadl:2877035","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877035"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Το υπόμνημα του Marsilio Ficino στον πλατωνικό Φίληβο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:34Z"}