{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877783"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877783","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργική ανατομία του πρωκτού και συγγενείς διαμαρτίες","abstract":"Οι συγγενείς διαμαρτίες της ορθοπρωκτικής περιοχής αποτελούν μια όχι σπάνια κλινική ομάδα ανωμαλιών σε ζώντα νεογνά. Υπολογίζεται ότι αφορούν σε 1/5000 γεννήσεις, με την μεγάλη τους πλειοψηφία να αφορά σε περιπτώσεις ατρησιών του πρωκτού. ‘Αλλη ομάδα ανωμαλιών είναι οι ατρησίες του ορθού. Και οι δύο κατηγορίες θα πρέπει να θεωρούνται όχι σαν μια συγκεκριμένη κλινική οντότητα αλλά σαν ένα φάσμα, στα πλαίσια του οποίου οι διαφορές και η πολυπλοκότητα των καταστάσεων οφείλονται σε αναστολή της εμβρυολογικής ανάπτυξης, σε διαφορετικά στάδια, κατά τον σχηματισμών του πρωκτού, του περινέου, και της ορθοπρωκτικής συμβολής. Η διερεύνηση της ακριβούς ανατομικής ανωμαλίας σε κάθε νεογνό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ενδελεχείς, ώστε να καθοριστεί το κατάλληλο θεραπευτικό πλάνο. Θα πρέπει πάντα δε, ο νεογνολόγος και ο χειρουργός να έχουν κατά νού, ότι συχνά συνυπάρχουν διαμαρτίες από άλλα, απομακρυσμένα ή μη συστήματα στα πλαίσια συνδρόμων. Όσον αφορά στις προτεραιότητες κατά την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, θα πρέπει να διακρίνουμε δύο φάσεις. Την πρώτη, τις πρώτες ώρες ή μέρες μετά την γέννηση, όπου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του νεογνού, και στην δεύτερη των λειτουργικών και ανατομικών προβλημάτων του παιδιού που καθορίζουν την ποιότητα ζώης του. Και στις δύο περιπτώσεις ο ρόλος της χειρουργικής είναι καθοριστικός στην έκβαση των ασθενών. Από τις προσπάθειες ταξινόμησης και ορθής χειρουργικής πρακτικής, έγινε εδώ και χρόνια εμφανές, ότι ιδιαίτερη σημασία έχει το φύλο του παιδιού. Στο καθαρά χειρουργικό μέρος δε, η οπίσθια οβελιαία ορθοπρωκτοπλαστική, (Posterior sagittal anorectoplasty ή PSARP) ξεχωρίζει σαν η πιο πλήρης και ενδεικτική από τεχνικής άποψης επέμβαση, αλλά και ως η καθολικά αποδεκτή πλέον μέθοδος.","abstract_html":"Οι συγγενείς διαμαρτίες της ορθοπρωκτικής περιοχής αποτελούν μια όχι σπάνια κλινική ομάδα ανωμαλιών σε ζώντα νεογνά. Υπολογίζεται ότι αφορούν σε 1/5000 γεννήσεις, με την μεγάλη τους πλειοψηφία να αφορά σε περιπτώσεις ατρησιών του πρωκτού. ‘Αλλη ομάδα ανωμαλιών είναι οι ατρησίες του ορθού. Και οι δύο κατηγορίες θα πρέπει να θεωρούνται όχι σαν μια συγκεκριμένη κλινική οντότητα αλλά σαν ένα φάσμα, στα πλαίσια του οποίου οι διαφορές και η πολυπλοκότητα των καταστάσεων οφείλονται σε αναστολή της εμβρυολογικής ανάπτυξης, σε διαφορετικά στάδια, κατά τον σχηματισμών του πρωκτού, του περινέου, και της ορθοπρωκτικής συμβολής. Η διερεύνηση της ακριβούς ανατομικής ανωμαλίας σε κάθε νεογνό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ενδελεχείς, ώστε να καθοριστεί το κατάλληλο θεραπευτικό πλάνο. Θα πρέπει πάντα δε, ο νεογνολόγος και ο χειρουργός να έχουν κατά νού, ότι συχνά συνυπάρχουν διαμαρτίες από άλλα, απομακρυσμένα ή μη συστήματα στα πλαίσια συνδρόμων. Όσον αφορά στις προτεραιότητες κατά την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, θα πρέπει να διακρίνουμε δύο φάσεις. Την πρώτη, τις πρώτες ώρες ή μέρες μετά την γέννηση, όπου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του νεογνού, και στην δεύτερη των λειτουργικών και ανατομικών προβλημάτων του παιδιού που καθορίζουν την ποιότητα ζώης του. Και στις δύο περιπτώσεις ο ρόλος της χειρουργικής είναι καθοριστικός στην έκβαση των ασθενών. Από τις προσπάθειες ταξινόμησης και ορθής χειρουργικής πρακτικής, έγινε εδώ και χρόνια εμφανές, ότι ιδιαίτερη σημασία έχει το φύλο του παιδιού. Στο καθαρά χειρουργικό μέρος δε, η οπίσθια οβελιαία ορθοπρωκτοπλαστική, (Posterior sagittal anorectoplasty ή PSARP) ξεχωρίζει σαν η πιο πλήρης και ενδεικτική από τεχνικής άποψης επέμβαση, αλλά και ως η καθολικά αποδεκτή πλέον μέθοδος.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιμάρας Μιχαήλ","Tsimaras Michail"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877783"],"render_values":[{"text":"uoadl:2877783","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877783","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877783","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2877783","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιμάρας Μιχαήλ","Tsimaras Michail"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877783","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877783"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι συγγενείς διαμαρτίες της ορθοπρωκτικής περιοχής αποτελούν μια όχι σπάνια κλινική ομάδα ανωμαλιών σε ζώντα νεογνά. Υπολογίζεται ότι αφορούν σε 1/5000 γεννήσεις, με την μεγάλη τους πλειοψηφία να αφορά σε περιπτώσεις ατρησιών του πρωκτού. ‘Αλλη ομάδα ανωμαλιών είναι οι ατρησίες του ορθού. Και οι δύο κατηγορίες θα πρέπει να θεωρούνται όχι σαν μια συγκεκριμένη κλινική οντότητα αλλά σαν ένα φάσμα, στα πλαίσια του οποίου οι διαφορές και η πολυπλοκότητα των καταστάσεων οφείλονται σε αναστολή της εμβρυολογικής ανάπτυξης, σε διαφορετικά στάδια, κατά τον σχηματισμών του πρωκτού, του περινέου, και της ορθοπρωκτικής συμβολής. Η διερεύνηση της ακριβούς ανατομικής ανωμαλίας σε κάθε νεογνό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ενδελεχείς, ώστε να καθοριστεί το κατάλληλο θεραπευτικό πλάνο. Θα πρέπει πάντα δε, ο νεογνολόγος και ο χειρουργός να έχουν κατά νού, ότι συχνά συνυπάρχουν διαμαρτίες από άλλα, απομακρυσμένα ή μη συστήματα στα πλαίσια συνδρόμων. Όσον αφορά στις προτεραιότητες κατά την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, θα πρέπει να διακρίνουμε δύο φάσεις. Την πρώτη, τις πρώτες ώρες ή μέρες μετά την γέννηση, όπου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του νεογνού, και στην δεύτερη των λειτουργικών και ανατομικών προβλημάτων του παιδιού που καθορίζουν την ποιότητα ζώης του. Και στις δύο περιπτώσεις ο ρόλος της χειρουργικής είναι καθοριστικός στην έκβαση των ασθενών. Από τις προσπάθειες ταξινόμησης και ορθής χειρουργικής πρακτικής, έγινε εδώ και χρόνια εμφανές, ότι ιδιαίτερη σημασία έχει το φύλο του παιδιού. Στο καθαρά χειρουργικό μέρος δε, η οπίσθια οβελιαία ορθοπρωκτοπλαστική, (Posterior sagittal anorectoplasty ή PSARP) ξεχωρίζει σαν η πιο πλήρης και ενδεικτική από τεχνικής άποψης επέμβαση, αλλά και ως η καθολικά αποδεκτή πλέον μέθοδος.","Anorectal malformations represent a common clinical problem with an estimated incidence of 1/5000 living births; anal atresia being the most frequently reported one and rectal atresia another clinical group. However, these two conditions should not be approached as two separate diagnoses, but rather as two different clinical presentations both belonging in a spectrum of a common entity, as a result of inhibition of the normal embryological development of the anal canal, the perineum and the anorectal junction; each in a different stage. Identifying the exact anatomical defect in each infant is critical for determining the appropriate treatment strategy. At the same time, when approaching such a patient, clinicians should always keep in mind that one malformation may be indicative of co-existing distant deformities as part of various genetic syndromes. As far as the goals of our therapeutic approach are concerned, we should differentiate two distinct time frames. The first refers to hours or days after birth when there is imminent danger for the infant’s life. During the second one, the later one, we aim to treat functional and anatomical defects that will determine the child’s future quality of life. In both phases, the surgery plays a crucial role. In recent years, it has been established that the sex of the child is an important factor in determining the optimal surgical approach. As far as surgical techniques are concerned, the Posterior Sagital anorectoplasty (PSARP) has been established as the operative gold standard."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργική ανατομία του πρωκτού και συγγενείς διαμαρτίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιμάρας Μιχαήλ","Tsimaras Michail"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι συγγενείς διαμαρτίες της ορθοπρωκτικής περιοχής αποτελούν μια όχι σπάνια κλινική ομάδα ανωμαλιών σε ζώντα νεογνά. Υπολογίζεται ότι αφορούν σε 1/5000 γεννήσεις, με την μεγάλη τους πλειοψηφία να αφορά σε περιπτώσεις ατρησιών του πρωκτού. ‘Αλλη ομάδα ανωμαλιών είναι οι ατρησίες του ορθού. Και οι δύο κατηγορίες θα πρέπει να θεωρούνται όχι σαν μια συγκεκριμένη κλινική οντότητα αλλά σαν ένα φάσμα, στα πλαίσια του οποίου οι διαφορές και η πολυπλοκότητα των καταστάσεων οφείλονται σε αναστολή της εμβρυολογικής ανάπτυξης, σε διαφορετικά στάδια, κατά τον σχηματισμών του πρωκτού, του περινέου, και της ορθοπρωκτικής συμβολής. Η διερεύνηση της ακριβούς ανατομικής ανωμαλίας σε κάθε νεογνό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ενδελεχείς, ώστε να καθοριστεί το κατάλληλο θεραπευτικό πλάνο. Θα πρέπει πάντα δε, ο νεογνολόγος και ο χειρουργός να έχουν κατά νού, ότι συχνά συνυπάρχουν διαμαρτίες από άλλα, απομακρυσμένα ή μη συστήματα στα πλαίσια συνδρόμων. Όσον αφορά στις προτεραιότητες κατά την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, θα πρέπει να διακρίνουμε δύο φάσεις. Την πρώτη, τις πρώτες ώρες ή μέρες μετά την γέννηση, όπου κινδυνεύει άμεσα η ζωή του νεογνού, και στην δεύτερη των λειτουργικών και ανατομικών προβλημάτων του παιδιού που καθορίζουν την ποιότητα ζώης του. Και στις δύο περιπτώσεις ο ρόλος της χειρουργικής είναι καθοριστικός στην έκβαση των ασθενών. Από τις προσπάθειες ταξινόμησης και ορθής χειρουργικής πρακτικής, έγινε εδώ και χρόνια εμφανές, ότι ιδιαίτερη σημασία έχει το φύλο του παιδιού. Στο καθαρά χειρουργικό μέρος δε, η οπίσθια οβελιαία ορθοπρωκτοπλαστική, (Posterior sagittal anorectoplasty ή PSARP) ξεχωρίζει σαν η πιο πλήρης και ενδεικτική από τεχνικής άποψης επέμβαση, αλλά και ως η καθολικά αποδεκτή πλέον μέθοδος.","Anorectal malformations represent a common clinical problem with an estimated incidence of 1/5000 living births; anal atresia being the most frequently reported one and rectal atresia another clinical group. However, these two conditions should not be approached as two separate diagnoses, but rather as two different clinical presentations both belonging in a spectrum of a common entity, as a result of inhibition of the normal embryological development of the anal canal, the perineum and the anorectal junction; each in a different stage. Identifying the exact anatomical defect in each infant is critical for determining the appropriate treatment strategy. At the same time, when approaching such a patient, clinicians should always keep in mind that one malformation may be indicative of co-existing distant deformities as part of various genetic syndromes. As far as the goals of our therapeutic approach are concerned, we should differentiate two distinct time frames. The first refers to hours or days after birth when there is imminent danger for the infant’s life. During the second one, the later one, we aim to treat functional and anatomical defects that will determine the child’s future quality of life. In both phases, the surgery plays a crucial role. In recent years, it has been established that the sex of the child is an important factor in determining the optimal surgical approach. As far as surgical techniques are concerned, the Posterior Sagital anorectoplasty (PSARP) has been established as the operative gold standard."],"dc:identifier":["uoadl:2877783","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877783"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χειρουργική ανατομία του πρωκτού και συγγενείς διαμαρτίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:38Z"}