{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877880"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877880","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση του βαθμού εμπλοκής αθλούμενων πατέρων στη σωματική δραστηριότητα των παιδιών αυτών","abstract":"Εισαγωγή: Ο σύγχρονος τρόπος ζωής θεωρεί αναγκαία την σωματική δραστηριότητα στους ανθρώπους καθώς είναι απαραίτητη για την υγεία τους αλλά και για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η σωματική δραστηριότητας στον παιδικό πληθυσμό μιας και ολοένα αυξάνονται τα ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού αυτού. Η σωματική δραστηριότητα των πατέρων ή η δραστηριότητα που αντιλαμβάνονται τα παιδιά ότι έχουν οι πατέρες τους, αποτελεί πρότυπο μίμησης και πιθανό παράγοντα επίδρασης. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην σωματική δραστηριότητα και την ένταση της δραστηριότητας των πατέρων και το πόσο αυτή η δραστηριότητα συσχετίζεται με την παρακίνηση για άθληση των παιδιών και την συναισθηματική ή ενεργή εμπλοκή των πατέρων με τα παιδιά όσον αφορά την εμπλοκή στο κομμάτι της σωματικής δραστηριότητας των παιδιών. Υλικό και-Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 103 πατέρες , ηλικίας από 25 ετών, που έχουν σωματική δραστηριότητα τόσο αυτοί, όσο και τα παιδιά τους και δεν έχουν κινητικά προβλήματα ούτε πάσχουν από άλλο χρόνιο νόσημα. Οι πατέρες απάντησαν στην ελληνική έκδοση του Participation Motivation Questionnaire (PMQ) των Gill, Gross και Huddleston (1983),σε έντυπη μορφή και σε μία κλίμακα ακόμα των Lee και MacLean Parental Involvement in Sport Questionnaire (1997). Όσον αφορά τη μεθοδολογία της στατιστικής ανάλυσης για την ανάλυση των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS Version 20. Η αξιοπιστία των κλιμάκων εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη α Cronbach. Η αξιοπιστία των κλιμάκων βρέθηκε από αποδεκτή έως πολύ ικανοποιητική. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία t-test, Χ2, anova και pearson correlation. Ως στατιστικά σημαντικό θεωρήθηκε το επίπεδο σημαντικότητας 5%. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 103 ατόμων του δείγματος, το 8,7% είναι μεταξύ 20 και 30 ετών, το 31,1% από 31 έως 40 έτη, το 39,8% από 41 έως 50 έτη και το 20,4% άνω των 50 ετών. Το 75% των πατέρων χρησιμοποιούν την επιβράβευση σε μία κλίμακα από το 1 μέχρι το 5 περισσότερο από τρία. Χαμηλότερη πρακτική βρέθηκε η καθοδήγηση με ποσοστό 25% . Η κλίμακα εκείνη η οποία έχει τη διάμεσο ακριβώς πάνω στο 3, δηλαδή το 50% των πατέρων τάσσονται θετικά υπέρ αυτής, ενώ το υπόλοιπο 50% δηλώνουν ότι μάλλον δεν την χρησιμοποιούν, είναι η ενεργητική εμπλοκή. Θετική πολύ ισχυρή συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ της καθοδήγησης και της επιθυμητής καθοδήγησης αλλά και της επιβράβευσης με την επιθυμητή επιβράβευση με p > 0,5. Τέλος, υπάρχει μία μέτριας έως πολύ ασθενή στατιστικώς σημαντική συσχέτιση μεταξύ της συνολικής σωματικής δραστηριότητας και της φυσικής κατάστασης, της επιτυχίας, αναγνώρισης και της φιλίας με p=0,25 ,p=0,26 και p=0,23 αντιστοίχως. Συμπεράσματα: Οι πατέρες θεωρούν ως πιο έντονο κίνητρο των παιδιών για σωματική δραστηριότητα τη διασκέδαση και το αίσθημα της ομαδικότητας και χαμηλότερο κίνητρο την ανάγκη για επιτυχία και για αναγνώριση. Υπερβάλλουσα φαίνεται να είναι η προσφορά εμπλοκής από τους πατέρες εν γνώσει τους έναντι της εμπλοκής που εκτιμούν ότι θα επιθυμούσαν τα παιδιά στις σωματικές τους δραστηριότητες. Η πλειοψηφία του δείγματος της παρούσας έρευνας δηλώνει ότι χρησιμοποιούν την επιβράβευση ως πρακτική ενώ τελευταία στην κατάταξη έρχεται η καθοδήγηση. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμπλοκή και την παρακίνηση των πατέρων για σωματική δραστηριότητα των παιδιών είναι η ένταση και η συχνότητα της σωματικής δραστηριότητας του πατέρα σε αντίθεση με την οικογενειακή κατάσταση και το επάγγελμα του. Τέλος, όσο περισσότερο εμπλεκόμενος με σωματικές δραστηριότητες είναι ο γονέας, τόσο περισσότερο τείνει να θεωρεί ότι τα παιδιά του κινητοποιούνται ή έχουν ως εσωτερικό κίνητρο τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες, την ανάπτυξη φιλιών, την επιτυχία και αναγνώριση και την φυσική τους κατάσταση. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πατέρες για να κατανοήσουν τις ανάγκες των παιδιών - αθλητών αλλά και να τις ενισχύσουν.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο σύγχρονος τρόπος ζωής θεωρεί αναγκαία την σωματική δραστηριότητα στους ανθρώπους καθώς είναι απαραίτητη για την υγεία τους αλλά και για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η σωματική δραστηριότητας στον παιδικό πληθυσμό μιας και ολοένα αυξάνονται τα ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού αυτού. Η σωματική δραστηριότητα των πατέρων ή η δραστηριότητα που αντιλαμβάνονται τα παιδιά ότι έχουν οι πατέρες τους, αποτελεί πρότυπο μίμησης και πιθανό παράγοντα επίδρασης. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην σωματική δραστηριότητα και την ένταση της δραστηριότητας των πατέρων και το πόσο αυτή η δραστηριότητα συσχετίζεται με την παρακίνηση για άθληση των παιδιών και την συναισθηματική ή ενεργή εμπλοκή των πατέρων με τα παιδιά όσον αφορά την εμπλοκή στο κομμάτι της σωματικής δραστηριότητας των παιδιών. Υλικό και-Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 103 πατέρες , ηλικίας από 25 ετών, που έχουν σωματική δραστηριότητα τόσο αυτοί, όσο και τα παιδιά τους και δεν έχουν κινητικά προβλήματα ούτε πάσχουν από άλλο χρόνιο νόσημα. Οι πατέρες απάντησαν στην ελληνική έκδοση του Participation Motivation Questionnaire (PMQ) των Gill, Gross και Huddleston (1983),σε έντυπη μορφή και σε μία κλίμακα ακόμα των Lee και MacLean Parental Involvement in Sport Questionnaire (1997). Όσον αφορά τη μεθοδολογία της στατιστικής ανάλυσης για την ανάλυση των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS Version 20. Η αξιοπιστία των κλιμάκων εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη α Cronbach. Η αξιοπιστία των κλιμάκων βρέθηκε από αποδεκτή έως πολύ ικανοποιητική. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία t-test, Χ2, anova και pearson correlation. Ως στατιστικά σημαντικό θεωρήθηκε το επίπεδο σημαντικότητας 5%. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 103 ατόμων του δείγματος, το 8,7% είναι μεταξύ 20 και 30 ετών, το 31,1% από 31 έως 40 έτη, το 39,8% από 41 έως 50 έτη και το 20,4% άνω των 50 ετών. Το 75% των πατέρων χρησιμοποιούν την επιβράβευση σε μία κλίμακα από το 1 μέχρι το 5 περισσότερο από τρία. Χαμηλότερη πρακτική βρέθηκε η καθοδήγηση με ποσοστό 25% . Η κλίμακα εκείνη η οποία έχει τη διάμεσο ακριβώς πάνω στο 3, δηλαδή το 50% των πατέρων τάσσονται θετικά υπέρ αυτής, ενώ το υπόλοιπο 50% δηλώνουν ότι μάλλον δεν την χρησιμοποιούν, είναι η ενεργητική εμπλοκή. Θετική πολύ ισχυρή συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ της καθοδήγησης και της επιθυμητής καθοδήγησης αλλά και της επιβράβευσης με την επιθυμητή επιβράβευση με p &gt; 0,5. Τέλος, υπάρχει μία μέτριας έως πολύ ασθενή στατιστικώς σημαντική συσχέτιση μεταξύ της συνολικής σωματικής δραστηριότητας και της φυσικής κατάστασης, της επιτυχίας, αναγνώρισης και της φιλίας με p=0,25 ,p=0,26 και p=0,23 αντιστοίχως. Συμπεράσματα: Οι πατέρες θεωρούν ως πιο έντονο κίνητρο των παιδιών για σωματική δραστηριότητα τη διασκέδαση και το αίσθημα της ομαδικότητας και χαμηλότερο κίνητρο την ανάγκη για επιτυχία και για αναγνώριση. Υπερβάλλουσα φαίνεται να είναι η προσφορά εμπλοκής από τους πατέρες εν γνώσει τους έναντι της εμπλοκής που εκτιμούν ότι θα επιθυμούσαν τα παιδιά στις σωματικές τους δραστηριότητες. Η πλειοψηφία του δείγματος της παρούσας έρευνας δηλώνει ότι χρησιμοποιούν την επιβράβευση ως πρακτική ενώ τελευταία στην κατάταξη έρχεται η καθοδήγηση. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμπλοκή και την παρακίνηση των πατέρων για σωματική δραστηριότητα των παιδιών είναι η ένταση και η συχνότητα της σωματικής δραστηριότητας του πατέρα σε αντίθεση με την οικογενειακή κατάσταση και το επάγγελμα του. Τέλος, όσο περισσότερο εμπλεκόμενος με σωματικές δραστηριότητες είναι ο γονέας, τόσο περισσότερο τείνει να θεωρεί ότι τα παιδιά του κινητοποιούνται ή έχουν ως εσωτερικό κίνητρο τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες, την ανάπτυξη φιλιών, την επιτυχία και αναγνώριση και την φυσική τους κατάσταση. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πατέρες για να κατανοήσουν τις ανάγκες των παιδιών - αθλητών αλλά και να τις ενισχύσουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίστα Βασιλική-Νικολέτα","Bista Vasiliki-Nikoleta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877880"],"render_values":[{"text":"uoadl:2877880","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877880","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877880","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2877880","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίστα Βασιλική-Νικολέτα","Bista Vasiliki-Nikoleta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877880"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο σύγχρονος τρόπος ζωής θεωρεί αναγκαία την σωματική δραστηριότητα στους ανθρώπους καθώς είναι απαραίτητη για την υγεία τους αλλά και για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η σωματική δραστηριότητας στον παιδικό πληθυσμό μιας και ολοένα αυξάνονται τα ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού αυτού. Η σωματική δραστηριότητα των πατέρων ή η δραστηριότητα που αντιλαμβάνονται τα παιδιά ότι έχουν οι πατέρες τους, αποτελεί πρότυπο μίμησης και πιθανό παράγοντα επίδρασης. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην σωματική δραστηριότητα και την ένταση της δραστηριότητας των πατέρων και το πόσο αυτή η δραστηριότητα συσχετίζεται με την παρακίνηση για άθληση των παιδιών και την συναισθηματική ή ενεργή εμπλοκή των πατέρων με τα παιδιά όσον αφορά την εμπλοκή στο κομμάτι της σωματικής δραστηριότητας των παιδιών. Υλικό και-Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 103 πατέρες , ηλικίας από 25 ετών, που έχουν σωματική δραστηριότητα τόσο αυτοί, όσο και τα παιδιά τους και δεν έχουν κινητικά προβλήματα ούτε πάσχουν από άλλο χρόνιο νόσημα. Οι πατέρες απάντησαν στην ελληνική έκδοση του Participation Motivation Questionnaire (PMQ) των Gill, Gross και Huddleston (1983),σε έντυπη μορφή και σε μία κλίμακα ακόμα των Lee και MacLean Parental Involvement in Sport Questionnaire (1997). Όσον αφορά τη μεθοδολογία της στατιστικής ανάλυσης για την ανάλυση των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS Version 20. Η αξιοπιστία των κλιμάκων εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη α Cronbach. Η αξιοπιστία των κλιμάκων βρέθηκε από αποδεκτή έως πολύ ικανοποιητική. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία t-test, Χ2, anova και pearson correlation. Ως στατιστικά σημαντικό θεωρήθηκε το επίπεδο σημαντικότητας 5%. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 103 ατόμων του δείγματος, το 8,7% είναι μεταξύ 20 και 30 ετών, το 31,1% από 31 έως 40 έτη, το 39,8% από 41 έως 50 έτη και το 20,4% άνω των 50 ετών. Το 75% των πατέρων χρησιμοποιούν την επιβράβευση σε μία κλίμακα από το 1 μέχρι το 5 περισσότερο από τρία. Χαμηλότερη πρακτική βρέθηκε η καθοδήγηση με ποσοστό 25% . Η κλίμακα εκείνη η οποία έχει τη διάμεσο ακριβώς πάνω στο 3, δηλαδή το 50% των πατέρων τάσσονται θετικά υπέρ αυτής, ενώ το υπόλοιπο 50% δηλώνουν ότι μάλλον δεν την χρησιμοποιούν, είναι η ενεργητική εμπλοκή. Θετική πολύ ισχυρή συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ της καθοδήγησης και της επιθυμητής καθοδήγησης αλλά και της επιβράβευσης με την επιθυμητή επιβράβευση με p > 0,5. Τέλος, υπάρχει μία μέτριας έως πολύ ασθενή στατιστικώς σημαντική συσχέτιση μεταξύ της συνολικής σωματικής δραστηριότητας και της φυσικής κατάστασης, της επιτυχίας, αναγνώρισης και της φιλίας με p=0,25 ,p=0,26 και p=0,23 αντιστοίχως. Συμπεράσματα: Οι πατέρες θεωρούν ως πιο έντονο κίνητρο των παιδιών για σωματική δραστηριότητα τη διασκέδαση και το αίσθημα της ομαδικότητας και χαμηλότερο κίνητρο την ανάγκη για επιτυχία και για αναγνώριση. Υπερβάλλουσα φαίνεται να είναι η προσφορά εμπλοκής από τους πατέρες εν γνώσει τους έναντι της εμπλοκής που εκτιμούν ότι θα επιθυμούσαν τα παιδιά στις σωματικές τους δραστηριότητες. Η πλειοψηφία του δείγματος της παρούσας έρευνας δηλώνει ότι χρησιμοποιούν την επιβράβευση ως πρακτική ενώ τελευταία στην κατάταξη έρχεται η καθοδήγηση. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμπλοκή και την παρακίνηση των πατέρων για σωματική δραστηριότητα των παιδιών είναι η ένταση και η συχνότητα της σωματικής δραστηριότητας του πατέρα σε αντίθεση με την οικογενειακή κατάσταση και το επάγγελμα του. Τέλος, όσο περισσότερο εμπλεκόμενος με σωματικές δραστηριότητες είναι ο γονέας, τόσο περισσότερο τείνει να θεωρεί ότι τα παιδιά του κινητοποιούνται ή έχουν ως εσωτερικό κίνητρο τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες, την ανάπτυξη φιλιών, την επιτυχία και αναγνώριση και την φυσική τους κατάσταση. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πατέρες για να κατανοήσουν τις ανάγκες των παιδιών - αθλητών αλλά και να τις ενισχύσουν.","Introduction: Current lifestyle deems physical exercise necessary for its importance for people’s health and for the improvement of their quality of life. Physical exercise of young children is of particular significance since the numbers of child obesity are steadily growing. An example and a possible factor of it can be underscored by the relationship of fathers with exercise or even the impression of exercise they may leave on their offspring. Aim: The scope of the thesis is the research of the connection of paternal physical activity and its intensity, and the degree it correlates with urging their children to work out. At the same time, the thesis will also shed light on the subtle or direct involvement of fathers with their young ones’ own involvement with physical exercise. Material and Methodology: The sample of the study consists of 103 fathers, aged 25 and above, who both they and their children exercise and who lack any motor health problems or any chronic diseases. The participants answered in print the Greek publication of the Participation Motivation Questionnaire (PMQ) by Gill, Gross and Huddleston (1983), and the Parental Involvement in Sport Questionnaire by Lee and MacLean (1997). Regarding the statistics data analysis, SPSS Version 20 was exploited. The validity of it was assessed with Cronbach’s alpha. This validity was found to be acceptable or very satisfying. The statistical processes of t-test, X2, anova and pearson correlation was also used. The 5% level of materiality was deemed statistically important. Findings: From the sum of 103 individuals, 8,7% is aged 20 to 30 years old, 31,1% is aged 31 to 40 years old, 39,8% is aged 41 to 50 years old and 0,4% is 50 years old and above. Seventy-five percent (75%) of fathers use reward from a scale of 1 to 5, more than 3. A less common practice is the one guiding young children which scored 25%. Active involvement consists the rank which equals 3, that is 50% of fathers are in favor of it while the remaining 50% claim that they will not utilize it. A very positive and intense correlation was also noted between guidance and wishful guidance but also between reward and affirmative reward (p>0,5). Finally, there is a mild or even a faint statistical correlation between the total of physical activity and of physical condition, of success, of accolade and of friendship by p=0,25, p=0.26 and p=0,23 respectively. Conclusion: Fathers consider entertainment and team spirit the strongest motive for young children in order to exercise, while the need to be successful and gain recognition is seen as the weakest motive. Active involvement on behalf of the fathers appears exaggerated when juxtaposing it with the involvement they think their children would wish for. The majority of the particular research demonstrates that reward is the most commonly-used practice while guidance is the least used. Intensity and the frequency of exercise are those factors which relate to involvement and paternal incentive for the physical exercise of children, while any marital status and profession of fathers are of minimum significance. Finally, the more involved a parent is in exercising, the more they think of their offspring as active or as motivated to stay active, to make new friends, to be successful and to be acclaimed for their (the children’s) physical condition. The findings of the research can be used by fathers not only to acknowledge the needs of their children who may be athletes but also to reinforce them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση του βαθμού εμπλοκής αθλούμενων πατέρων στη σωματική δραστηριότητα των παιδιών αυτών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίστα Βασιλική-Νικολέτα","Bista Vasiliki-Nikoleta"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο σύγχρονος τρόπος ζωής θεωρεί αναγκαία την σωματική δραστηριότητα στους ανθρώπους καθώς είναι απαραίτητη για την υγεία τους αλλά και για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η σωματική δραστηριότητας στον παιδικό πληθυσμό μιας και ολοένα αυξάνονται τα ποσοστά παχυσαρκίας του πληθυσμού αυτού. Η σωματική δραστηριότητα των πατέρων ή η δραστηριότητα που αντιλαμβάνονται τα παιδιά ότι έχουν οι πατέρες τους, αποτελεί πρότυπο μίμησης και πιθανό παράγοντα επίδρασης. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην σωματική δραστηριότητα και την ένταση της δραστηριότητας των πατέρων και το πόσο αυτή η δραστηριότητα συσχετίζεται με την παρακίνηση για άθληση των παιδιών και την συναισθηματική ή ενεργή εμπλοκή των πατέρων με τα παιδιά όσον αφορά την εμπλοκή στο κομμάτι της σωματικής δραστηριότητας των παιδιών. Υλικό και-Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 103 πατέρες , ηλικίας από 25 ετών, που έχουν σωματική δραστηριότητα τόσο αυτοί, όσο και τα παιδιά τους και δεν έχουν κινητικά προβλήματα ούτε πάσχουν από άλλο χρόνιο νόσημα. Οι πατέρες απάντησαν στην ελληνική έκδοση του Participation Motivation Questionnaire (PMQ) των Gill, Gross και Huddleston (1983),σε έντυπη μορφή και σε μία κλίμακα ακόμα των Lee και MacLean Parental Involvement in Sport Questionnaire (1997). Όσον αφορά τη μεθοδολογία της στατιστικής ανάλυσης για την ανάλυση των δεδομένων, χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο SPSS Version 20. Η αξιοπιστία των κλιμάκων εκτιμήθηκε με τη χρήση του δείκτη α Cronbach. Η αξιοπιστία των κλιμάκων βρέθηκε από αποδεκτή έως πολύ ικανοποιητική. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία t-test, Χ2, anova και pearson correlation. Ως στατιστικά σημαντικό θεωρήθηκε το επίπεδο σημαντικότητας 5%. Αποτελέσματα: Από το σύνολο των 103 ατόμων του δείγματος, το 8,7% είναι μεταξύ 20 και 30 ετών, το 31,1% από 31 έως 40 έτη, το 39,8% από 41 έως 50 έτη και το 20,4% άνω των 50 ετών. Το 75% των πατέρων χρησιμοποιούν την επιβράβευση σε μία κλίμακα από το 1 μέχρι το 5 περισσότερο από τρία. Χαμηλότερη πρακτική βρέθηκε η καθοδήγηση με ποσοστό 25% . Η κλίμακα εκείνη η οποία έχει τη διάμεσο ακριβώς πάνω στο 3, δηλαδή το 50% των πατέρων τάσσονται θετικά υπέρ αυτής, ενώ το υπόλοιπο 50% δηλώνουν ότι μάλλον δεν την χρησιμοποιούν, είναι η ενεργητική εμπλοκή. Θετική πολύ ισχυρή συσχέτιση βρέθηκε μεταξύ της καθοδήγησης και της επιθυμητής καθοδήγησης αλλά και της επιβράβευσης με την επιθυμητή επιβράβευση με p > 0,5. Τέλος, υπάρχει μία μέτριας έως πολύ ασθενή στατιστικώς σημαντική συσχέτιση μεταξύ της συνολικής σωματικής δραστηριότητας και της φυσικής κατάστασης, της επιτυχίας, αναγνώρισης και της φιλίας με p=0,25 ,p=0,26 και p=0,23 αντιστοίχως. Συμπεράσματα: Οι πατέρες θεωρούν ως πιο έντονο κίνητρο των παιδιών για σωματική δραστηριότητα τη διασκέδαση και το αίσθημα της ομαδικότητας και χαμηλότερο κίνητρο την ανάγκη για επιτυχία και για αναγνώριση. Υπερβάλλουσα φαίνεται να είναι η προσφορά εμπλοκής από τους πατέρες εν γνώσει τους έναντι της εμπλοκής που εκτιμούν ότι θα επιθυμούσαν τα παιδιά στις σωματικές τους δραστηριότητες. Η πλειοψηφία του δείγματος της παρούσας έρευνας δηλώνει ότι χρησιμοποιούν την επιβράβευση ως πρακτική ενώ τελευταία στην κατάταξη έρχεται η καθοδήγηση. Οι παράγοντες που σχετίζονται με την εμπλοκή και την παρακίνηση των πατέρων για σωματική δραστηριότητα των παιδιών είναι η ένταση και η συχνότητα της σωματικής δραστηριότητας του πατέρα σε αντίθεση με την οικογενειακή κατάσταση και το επάγγελμα του. Τέλος, όσο περισσότερο εμπλεκόμενος με σωματικές δραστηριότητες είναι ο γονέας, τόσο περισσότερο τείνει να θεωρεί ότι τα παιδιά του κινητοποιούνται ή έχουν ως εσωτερικό κίνητρο τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες, την ανάπτυξη φιλιών, την επιτυχία και αναγνώριση και την φυσική τους κατάσταση. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πατέρες για να κατανοήσουν τις ανάγκες των παιδιών - αθλητών αλλά και να τις ενισχύσουν.","Introduction: Current lifestyle deems physical exercise necessary for its importance for people’s health and for the improvement of their quality of life. Physical exercise of young children is of particular significance since the numbers of child obesity are steadily growing. An example and a possible factor of it can be underscored by the relationship of fathers with exercise or even the impression of exercise they may leave on their offspring. Aim: The scope of the thesis is the research of the connection of paternal physical activity and its intensity, and the degree it correlates with urging their children to work out. At the same time, the thesis will also shed light on the subtle or direct involvement of fathers with their young ones’ own involvement with physical exercise. Material and Methodology: The sample of the study consists of 103 fathers, aged 25 and above, who both they and their children exercise and who lack any motor health problems or any chronic diseases. The participants answered in print the Greek publication of the Participation Motivation Questionnaire (PMQ) by Gill, Gross and Huddleston (1983), and the Parental Involvement in Sport Questionnaire by Lee and MacLean (1997). Regarding the statistics data analysis, SPSS Version 20 was exploited. The validity of it was assessed with Cronbach’s alpha. This validity was found to be acceptable or very satisfying. The statistical processes of t-test, X2, anova and pearson correlation was also used. The 5% level of materiality was deemed statistically important. Findings: From the sum of 103 individuals, 8,7% is aged 20 to 30 years old, 31,1% is aged 31 to 40 years old, 39,8% is aged 41 to 50 years old and 0,4% is 50 years old and above. Seventy-five percent (75%) of fathers use reward from a scale of 1 to 5, more than 3. A less common practice is the one guiding young children which scored 25%. Active involvement consists the rank which equals 3, that is 50% of fathers are in favor of it while the remaining 50% claim that they will not utilize it. A very positive and intense correlation was also noted between guidance and wishful guidance but also between reward and affirmative reward (p>0,5). Finally, there is a mild or even a faint statistical correlation between the total of physical activity and of physical condition, of success, of accolade and of friendship by p=0,25, p=0.26 and p=0,23 respectively. Conclusion: Fathers consider entertainment and team spirit the strongest motive for young children in order to exercise, while the need to be successful and gain recognition is seen as the weakest motive. Active involvement on behalf of the fathers appears exaggerated when juxtaposing it with the involvement they think their children would wish for. The majority of the particular research demonstrates that reward is the most commonly-used practice while guidance is the least used. Intensity and the frequency of exercise are those factors which relate to involvement and paternal incentive for the physical exercise of children, while any marital status and profession of fathers are of minimum significance. Finally, the more involved a parent is in exercising, the more they think of their offspring as active or as motivated to stay active, to make new friends, to be successful and to be acclaimed for their (the children’s) physical condition. The findings of the research can be used by fathers not only to acknowledge the needs of their children who may be athletes but also to reinforce them."],"dc:identifier":["uoadl:2877880","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877880"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση του βαθμού εμπλοκής αθλούμενων πατέρων στη σωματική δραστηριότητα των παιδιών αυτών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z"}