{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877997"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2877997","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Mελέτες τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμιδης από υδρόφιλες μήτρες ουλβανών και Eudragits","abstract":"Η φουροσεμίδη (4-chloro-2-[(furan-2-yl-methyl)amino]-5-sulfamoyl benzoic acid) χρησιμοποιείται ευρέως στην κλινική πρακτική και αποτελεί ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα διουρητικά αγκύλης. Η φουροσεμίδη είναι ένα ισχυρό διουρητικό που εμποδίζει την επαναρρόφηση τόσο του χλωριούχου νατρίου όσο και του νερού στο ανιόν σκέλος της αγκύλης του Henle. Χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία της υπέρτασης και στο οίδημα που προκαλείται, λόγω συμφορητικής καρδιακής ή νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αντίθεση με διουρητικά άλλων κατηγοριών θεωρείται αποτελεσματική ακόμα και σε περιπτώσεις σοβαρής έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας. Η φουροσεμίδη είναι ένα ασθενές οξύ, το οποίο παρουσιάζει χαμηλή διαλυτότητα στα ανώτερα τμήματα του γαστρεντερικού αυλού, αλλά ταυτόχρονα έχει υψηλή διαπερατότητα στο στόμαχο. Ωστόσο, εξαιτίας της χαμηλής διαλυτότητας δεν μπορεί να εισέλθει στη συστημική κυκλοφορία. Με την είσοδό της στα εντερικά υγρά λαμβάνει χώρα ταχεία αποδέσμευση με έντονες διουρητικές και νατριουρητικές επιπτώσεις, γεγονός που ορισμένες φορές προκαλεί δυσαρέσκεια στους ασθενείς. Έτσι, ένα σύστημα που θα αποδεσμεύει τη φουροσεμίδη πιο αργά και θα προκαλεί μικρότερη αρχική διουρητική δράση θα είναι σαφώς προτιμητέο από τους ασθενείς. Στη παρούσα εργασία διεξήχθησαν μελέτες για παρασκευή δισκίων τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμίδης με στόχο τη μικρότερη αρχική διουρητική δράση της φουροσεμίδης και την παρατεταμένη αποδέσμευση στον εντερικό αυλό. Η αποδέσμευση της φουροσεμίδης, από τα δισκία που παρασκευάσθηκαν, συγκρίθηκε με την αποδέσμευσή της από το εμπορικά διαθέσιμο σκεύασμα Lasix®. Οι μελέτες αποδέσμευσης πραγματοποιήθηκαν αρχικά σε μέσο διάλυσης pH 1.2, για τις δύο πρώτες ώρες, και στη συνέχεια σε μέσο διάλυσης με pH 6.8. Η διαδικασία αυτή ακολουθήθηκε προκειμένου να προσομοιαστεί η in vivo μεταφορά του φαρμάκου υπό τις όξινες συνθήκες του στομάχου και του αλκαλικού περιβάλλοντος του λεπτού εντέρου. Κατά την παρασκευή των δισκίων χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι τύποι του πολυμερούς Eudragit, καθώς και πολθαιθυλενοξείδιο διαφορετικών μοριακών βαρών. Τόσο το Eudragit όσο και το πολυαιθυλενοξείδιο είναι πολυμερή υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στα συστήματα παρατεταμένης αποδέσμευσης. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και μια πολυμερική ένωση θαλάσσιας προέλευσης, η ουλβάνη, η οποία σε επαφή με τα 98 φυσιολογικά υγρά σχηματίζει ένα στρώμα υδρογέλης, που περιβάλλει τη φαρμακοτεχνική μορφή και επιτρέπει τη παρατεταμένη αποδέσμευση της δραστικής ουσίας στον οργανισμό. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η χρήση των πολυμερών Eudragit δεν οδηγεί σε αποδέσμευση της ουσίας σε μέσο διάλυσης pH 1.2, αλλά προκαλεί παρατεταμένη αποδέσμευση στα εντερικά υγρά. Επιπλέον, οι συνταγές που περιείχαν πολυαιθυλενοξείδιο εμφάνισαν πιο αργή αποδέσμευση στα εντερικά υγρά, η οποία εξαρτάται από το μοριακό βάρος του ΡΕΟ, με τα υψηλού μοριακού βάρους πολυμερή να προκαλούν μία πιο παρατεταμένη αποδέσμευση σε σχέση με τα μικρότερου μοριακού βάρους ΡΕΟ. Όσον αφορά στις συνταγές που περιείχαν ουλβάνες φαίνεται ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια πιο αργή αποδέσμευση της φουροσεμίδης. Όταν μάλιστα συνδυαστούν με λακτόζη ή PVP η αποδέσμευση παρατείνεται ακόμη περισσότερο.","abstract_html":"Η φουροσεμίδη (4-chloro-2-[(furan-2-yl-methyl)amino]-5-sulfamoyl benzoic acid) χρησιμοποιείται ευρέως στην κλινική πρακτική και αποτελεί ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα διουρητικά αγκύλης. Η φουροσεμίδη είναι ένα ισχυρό διουρητικό που εμποδίζει την επαναρρόφηση τόσο του χλωριούχου νατρίου όσο και του νερού στο ανιόν σκέλος της αγκύλης του Henle. Χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία της υπέρτασης και στο οίδημα που προκαλείται, λόγω συμφορητικής καρδιακής ή νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αντίθεση με διουρητικά άλλων κατηγοριών θεωρείται αποτελεσματική ακόμα και σε περιπτώσεις σοβαρής έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας. Η φουροσεμίδη είναι ένα ασθενές οξύ, το οποίο παρουσιάζει χαμηλή διαλυτότητα στα ανώτερα τμήματα του γαστρεντερικού αυλού, αλλά ταυτόχρονα έχει υψηλή διαπερατότητα στο στόμαχο. Ωστόσο, εξαιτίας της χαμηλής διαλυτότητας δεν μπορεί να εισέλθει στη συστημική κυκλοφορία. Με την είσοδό της στα εντερικά υγρά λαμβάνει χώρα ταχεία αποδέσμευση με έντονες διουρητικές και νατριουρητικές επιπτώσεις, γεγονός που ορισμένες φορές προκαλεί δυσαρέσκεια στους ασθενείς. Έτσι, ένα σύστημα που θα αποδεσμεύει τη φουροσεμίδη πιο αργά και θα προκαλεί μικρότερη αρχική διουρητική δράση θα είναι σαφώς προτιμητέο από τους ασθενείς. Στη παρούσα εργασία διεξήχθησαν μελέτες για παρασκευή δισκίων τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμίδης με στόχο τη μικρότερη αρχική διουρητική δράση της φουροσεμίδης και την παρατεταμένη αποδέσμευση στον εντερικό αυλό. Η αποδέσμευση της φουροσεμίδης, από τα δισκία που παρασκευάσθηκαν, συγκρίθηκε με την αποδέσμευσή της από το εμπορικά διαθέσιμο σκεύασμα Lasix®. Οι μελέτες αποδέσμευσης πραγματοποιήθηκαν αρχικά σε μέσο διάλυσης pH 1.2, για τις δύο πρώτες ώρες, και στη συνέχεια σε μέσο διάλυσης με pH 6.8. Η διαδικασία αυτή ακολουθήθηκε προκειμένου να προσομοιαστεί η in vivo μεταφορά του φαρμάκου υπό τις όξινες συνθήκες του στομάχου και του αλκαλικού περιβάλλοντος του λεπτού εντέρου. Κατά την παρασκευή των δισκίων χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι τύποι του πολυμερούς Eudragit, καθώς και πολθαιθυλενοξείδιο διαφορετικών μοριακών βαρών. Τόσο το Eudragit όσο και το πολυαιθυλενοξείδιο είναι πολυμερή υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στα συστήματα παρατεταμένης αποδέσμευσης. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και μια πολυμερική ένωση θαλάσσιας προέλευσης, η ουλβάνη, η οποία σε επαφή με τα 98 φυσιολογικά υγρά σχηματίζει ένα στρώμα υδρογέλης, που περιβάλλει τη φαρμακοτεχνική μορφή και επιτρέπει τη παρατεταμένη αποδέσμευση της δραστικής ουσίας στον οργανισμό. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η χρήση των πολυμερών Eudragit δεν οδηγεί σε αποδέσμευση της ουσίας σε μέσο διάλυσης pH 1.2, αλλά προκαλεί παρατεταμένη αποδέσμευση στα εντερικά υγρά. Επιπλέον, οι συνταγές που περιείχαν πολυαιθυλενοξείδιο εμφάνισαν πιο αργή αποδέσμευση στα εντερικά υγρά, η οποία εξαρτάται από το μοριακό βάρος του ΡΕΟ, με τα υψηλού μοριακού βάρους πολυμερή να προκαλούν μία πιο παρατεταμένη αποδέσμευση σε σχέση με τα μικρότερου μοριακού βάρους ΡΕΟ. Όσον αφορά στις συνταγές που περιείχαν ουλβάνες φαίνεται ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια πιο αργή αποδέσμευση της φουροσεμίδης. Όταν μάλιστα συνδυαστούν με λακτόζη ή PVP η αποδέσμευση παρατείνεται ακόμη περισσότερο.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεράνιου Ευθυμία","Geraniou Efthymia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877997"],"render_values":[{"text":"uoadl:2877997","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877997","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877997","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2877997","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεράνιου Ευθυμία","Geraniou Efthymia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2877997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877997"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η φουροσεμίδη (4-chloro-2-[(furan-2-yl-methyl)amino]-5-sulfamoyl benzoic acid) χρησιμοποιείται ευρέως στην κλινική πρακτική και αποτελεί ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα διουρητικά αγκύλης. Η φουροσεμίδη είναι ένα ισχυρό διουρητικό που εμποδίζει την επαναρρόφηση τόσο του χλωριούχου νατρίου όσο και του νερού στο ανιόν σκέλος της αγκύλης του Henle. Χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία της υπέρτασης και στο οίδημα που προκαλείται, λόγω συμφορητικής καρδιακής ή νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αντίθεση με διουρητικά άλλων κατηγοριών θεωρείται αποτελεσματική ακόμα και σε περιπτώσεις σοβαρής έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας. Η φουροσεμίδη είναι ένα ασθενές οξύ, το οποίο παρουσιάζει χαμηλή διαλυτότητα στα ανώτερα τμήματα του γαστρεντερικού αυλού, αλλά ταυτόχρονα έχει υψηλή διαπερατότητα στο στόμαχο. Ωστόσο, εξαιτίας της χαμηλής διαλυτότητας δεν μπορεί να εισέλθει στη συστημική κυκλοφορία. Με την είσοδό της στα εντερικά υγρά λαμβάνει χώρα ταχεία αποδέσμευση με έντονες διουρητικές και νατριουρητικές επιπτώσεις, γεγονός που ορισμένες φορές προκαλεί δυσαρέσκεια στους ασθενείς. Έτσι, ένα σύστημα που θα αποδεσμεύει τη φουροσεμίδη πιο αργά και θα προκαλεί μικρότερη αρχική διουρητική δράση θα είναι σαφώς προτιμητέο από τους ασθενείς. Στη παρούσα εργασία διεξήχθησαν μελέτες για παρασκευή δισκίων τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμίδης με στόχο τη μικρότερη αρχική διουρητική δράση της φουροσεμίδης και την παρατεταμένη αποδέσμευση στον εντερικό αυλό. Η αποδέσμευση της φουροσεμίδης, από τα δισκία που παρασκευάσθηκαν, συγκρίθηκε με την αποδέσμευσή της από το εμπορικά διαθέσιμο σκεύασμα Lasix®. Οι μελέτες αποδέσμευσης πραγματοποιήθηκαν αρχικά σε μέσο διάλυσης pH 1.2, για τις δύο πρώτες ώρες, και στη συνέχεια σε μέσο διάλυσης με pH 6.8. Η διαδικασία αυτή ακολουθήθηκε προκειμένου να προσομοιαστεί η in vivo μεταφορά του φαρμάκου υπό τις όξινες συνθήκες του στομάχου και του αλκαλικού περιβάλλοντος του λεπτού εντέρου. Κατά την παρασκευή των δισκίων χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι τύποι του πολυμερούς Eudragit, καθώς και πολθαιθυλενοξείδιο διαφορετικών μοριακών βαρών. Τόσο το Eudragit όσο και το πολυαιθυλενοξείδιο είναι πολυμερή υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στα συστήματα παρατεταμένης αποδέσμευσης. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και μια πολυμερική ένωση θαλάσσιας προέλευσης, η ουλβάνη, η οποία σε επαφή με τα 98 φυσιολογικά υγρά σχηματίζει ένα στρώμα υδρογέλης, που περιβάλλει τη φαρμακοτεχνική μορφή και επιτρέπει τη παρατεταμένη αποδέσμευση της δραστικής ουσίας στον οργανισμό. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η χρήση των πολυμερών Eudragit δεν οδηγεί σε αποδέσμευση της ουσίας σε μέσο διάλυσης pH 1.2, αλλά προκαλεί παρατεταμένη αποδέσμευση στα εντερικά υγρά. Επιπλέον, οι συνταγές που περιείχαν πολυαιθυλενοξείδιο εμφάνισαν πιο αργή αποδέσμευση στα εντερικά υγρά, η οποία εξαρτάται από το μοριακό βάρος του ΡΕΟ, με τα υψηλού μοριακού βάρους πολυμερή να προκαλούν μία πιο παρατεταμένη αποδέσμευση σε σχέση με τα μικρότερου μοριακού βάρους ΡΕΟ. Όσον αφορά στις συνταγές που περιείχαν ουλβάνες φαίνεται ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια πιο αργή αποδέσμευση της φουροσεμίδης. Όταν μάλιστα συνδυαστούν με λακτόζη ή PVP η αποδέσμευση παρατείνεται ακόμη περισσότερο.","Furosemide (4-chloro-2-[(furan-2-ylmethyl) amino]-5-sulfamoylbenzoic acid) is widely used as diuretic for the treatment of high blood pressure and fluid retention caused by heart failure or kidney disease. It is considered as a loop diuretic, which inhibits the re-absorption of sodium in the thick ascending limb of the loop of Henle and conversely to the other diuretics, it is effective in cases of renal failure. Furosemide is a weak acid and it is characterized by a low solubility and poor permeability in the upper GI tract, and thus it is classified as a class IV drug in the BCS system. However, with the entrance of furosemide in the gastrointestinal fluids a rapid release of the drug occurs, with a high peak of natriuretic and diuretic effect caused displeasure to the patients. As a result, a slow release formulation would be probably preferred by patients because of a lower initial diuretic effect and a more extended duration of action. In the context of this study, a series of furosemide modified released tablets were prepared and analyzed in order to achieve a slower initial diuretic effect and to extend the duration of its release. The dissolution profiles of these new formulations were compared with those of the market drug Lasix®. The dissolution studies were performed at pH 1.2 dissolution medium for the first 2 hours, and then at pH 6.8 fluids. These dissolution media were used in order to stimulate the in vivo transition of the drug from gastric fluids to the intestine fluids. In this study, different grades of Eudragit polymers and different molecular weight poly (ethylene)oxides were used for the preparation of the tablets. Both of them are commonly used when the modification of the drugs’ release rate is sought. Moreover, in some formulations a new polymeric biomaterial, which is extracted from the green seaweeds, known as ulvan, was used. Ulvan is suitable for preparing sustained release tablet matrices and when upon interaction with the dissolution fluids, it starts swelling releasing the drug with a sustained release rate. These excipients are formulated in matrix systems or reservoir systems for oral administration. In summary, the results from the present study showed that the use of Eudragit® polymers in combination with either PVP or lactose monohydrate led to a slow release rate in the intestinal fluid. Also, the formulations incorporating PEO showed a sustained release of furosemide, which depends on the molecular weight of PEO. The low molecular weight 100 PEO promoted a faster drug release compared to the high molecular weight PEO. Regarding the formulation incorporating ulvan, the results indicated a slower release rate in the intestinal fluids. The formulations containing ulvan in combination with either PVP or lactose monohydrate showed a slower release rate than those containing only ulvan. The formulations developed in this work constitute promising drug delivery systems for the modified release of per os administered furosemide."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Mελέτες τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμιδης από υδρόφιλες μήτρες ουλβανών και Eudragits"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεράνιου Ευθυμία","Geraniou Efthymia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η φουροσεμίδη (4-chloro-2-[(furan-2-yl-methyl)amino]-5-sulfamoyl benzoic acid) χρησιμοποιείται ευρέως στην κλινική πρακτική και αποτελεί ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα διουρητικά αγκύλης. Η φουροσεμίδη είναι ένα ισχυρό διουρητικό που εμποδίζει την επαναρρόφηση τόσο του χλωριούχου νατρίου όσο και του νερού στο ανιόν σκέλος της αγκύλης του Henle. Χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία της υπέρτασης και στο οίδημα που προκαλείται, λόγω συμφορητικής καρδιακής ή νεφρικής ανεπάρκειας. Σε αντίθεση με διουρητικά άλλων κατηγοριών θεωρείται αποτελεσματική ακόμα και σε περιπτώσεις σοβαρής έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας. Η φουροσεμίδη είναι ένα ασθενές οξύ, το οποίο παρουσιάζει χαμηλή διαλυτότητα στα ανώτερα τμήματα του γαστρεντερικού αυλού, αλλά ταυτόχρονα έχει υψηλή διαπερατότητα στο στόμαχο. Ωστόσο, εξαιτίας της χαμηλής διαλυτότητας δεν μπορεί να εισέλθει στη συστημική κυκλοφορία. Με την είσοδό της στα εντερικά υγρά λαμβάνει χώρα ταχεία αποδέσμευση με έντονες διουρητικές και νατριουρητικές επιπτώσεις, γεγονός που ορισμένες φορές προκαλεί δυσαρέσκεια στους ασθενείς. Έτσι, ένα σύστημα που θα αποδεσμεύει τη φουροσεμίδη πιο αργά και θα προκαλεί μικρότερη αρχική διουρητική δράση θα είναι σαφώς προτιμητέο από τους ασθενείς. Στη παρούσα εργασία διεξήχθησαν μελέτες για παρασκευή δισκίων τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμίδης με στόχο τη μικρότερη αρχική διουρητική δράση της φουροσεμίδης και την παρατεταμένη αποδέσμευση στον εντερικό αυλό. Η αποδέσμευση της φουροσεμίδης, από τα δισκία που παρασκευάσθηκαν, συγκρίθηκε με την αποδέσμευσή της από το εμπορικά διαθέσιμο σκεύασμα Lasix®. Οι μελέτες αποδέσμευσης πραγματοποιήθηκαν αρχικά σε μέσο διάλυσης pH 1.2, για τις δύο πρώτες ώρες, και στη συνέχεια σε μέσο διάλυσης με pH 6.8. Η διαδικασία αυτή ακολουθήθηκε προκειμένου να προσομοιαστεί η in vivo μεταφορά του φαρμάκου υπό τις όξινες συνθήκες του στομάχου και του αλκαλικού περιβάλλοντος του λεπτού εντέρου. Κατά την παρασκευή των δισκίων χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι τύποι του πολυμερούς Eudragit, καθώς και πολθαιθυλενοξείδιο διαφορετικών μοριακών βαρών. Τόσο το Eudragit όσο και το πολυαιθυλενοξείδιο είναι πολυμερή υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στα συστήματα παρατεταμένης αποδέσμευσης. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και μια πολυμερική ένωση θαλάσσιας προέλευσης, η ουλβάνη, η οποία σε επαφή με τα 98 φυσιολογικά υγρά σχηματίζει ένα στρώμα υδρογέλης, που περιβάλλει τη φαρμακοτεχνική μορφή και επιτρέπει τη παρατεταμένη αποδέσμευση της δραστικής ουσίας στον οργανισμό. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η χρήση των πολυμερών Eudragit δεν οδηγεί σε αποδέσμευση της ουσίας σε μέσο διάλυσης pH 1.2, αλλά προκαλεί παρατεταμένη αποδέσμευση στα εντερικά υγρά. Επιπλέον, οι συνταγές που περιείχαν πολυαιθυλενοξείδιο εμφάνισαν πιο αργή αποδέσμευση στα εντερικά υγρά, η οποία εξαρτάται από το μοριακό βάρος του ΡΕΟ, με τα υψηλού μοριακού βάρους πολυμερή να προκαλούν μία πιο παρατεταμένη αποδέσμευση σε σχέση με τα μικρότερου μοριακού βάρους ΡΕΟ. Όσον αφορά στις συνταγές που περιείχαν ουλβάνες φαίνεται ότι θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια πιο αργή αποδέσμευση της φουροσεμίδης. Όταν μάλιστα συνδυαστούν με λακτόζη ή PVP η αποδέσμευση παρατείνεται ακόμη περισσότερο.","Furosemide (4-chloro-2-[(furan-2-ylmethyl) amino]-5-sulfamoylbenzoic acid) is widely used as diuretic for the treatment of high blood pressure and fluid retention caused by heart failure or kidney disease. It is considered as a loop diuretic, which inhibits the re-absorption of sodium in the thick ascending limb of the loop of Henle and conversely to the other diuretics, it is effective in cases of renal failure. Furosemide is a weak acid and it is characterized by a low solubility and poor permeability in the upper GI tract, and thus it is classified as a class IV drug in the BCS system. However, with the entrance of furosemide in the gastrointestinal fluids a rapid release of the drug occurs, with a high peak of natriuretic and diuretic effect caused displeasure to the patients. As a result, a slow release formulation would be probably preferred by patients because of a lower initial diuretic effect and a more extended duration of action. In the context of this study, a series of furosemide modified released tablets were prepared and analyzed in order to achieve a slower initial diuretic effect and to extend the duration of its release. The dissolution profiles of these new formulations were compared with those of the market drug Lasix®. The dissolution studies were performed at pH 1.2 dissolution medium for the first 2 hours, and then at pH 6.8 fluids. These dissolution media were used in order to stimulate the in vivo transition of the drug from gastric fluids to the intestine fluids. In this study, different grades of Eudragit polymers and different molecular weight poly (ethylene)oxides were used for the preparation of the tablets. Both of them are commonly used when the modification of the drugs’ release rate is sought. Moreover, in some formulations a new polymeric biomaterial, which is extracted from the green seaweeds, known as ulvan, was used. Ulvan is suitable for preparing sustained release tablet matrices and when upon interaction with the dissolution fluids, it starts swelling releasing the drug with a sustained release rate. These excipients are formulated in matrix systems or reservoir systems for oral administration. In summary, the results from the present study showed that the use of Eudragit® polymers in combination with either PVP or lactose monohydrate led to a slow release rate in the intestinal fluid. Also, the formulations incorporating PEO showed a sustained release of furosemide, which depends on the molecular weight of PEO. The low molecular weight 100 PEO promoted a faster drug release compared to the high molecular weight PEO. Regarding the formulation incorporating ulvan, the results indicated a slower release rate in the intestinal fluids. The formulations containing ulvan in combination with either PVP or lactose monohydrate showed a slower release rate than those containing only ulvan. The formulations developed in this work constitute promising drug delivery systems for the modified release of per os administered furosemide."],"dc:identifier":["uoadl:2877997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2877997"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Mελέτες τροποποιημένης αποδέσμευσης της φουροσεμιδης από υδρόφιλες μήτρες ουλβανών και Eudragits"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z"}