{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878019"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878019","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Μελέτη δράσεως διαδερμικών επιθεμάτων ρεπαγλινίδης με χρήση ιοντοφόρησης σε μοντέλο άτριχων μυών»","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί νόσο με παγκόσμια κατανομή και σοβαρές επιπλοκές για τους ασθενείς που πάσχουν. Η πρόληψη και η εντατική παρακολούθηση αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για την αντιμετώπισή του. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 είναι ο συχνότερος τύπος διαβήτη και σχετίζεται στενά με τη διατροφή και την παχυσαρκία. Διάφορα είδη πειραματοζώων έχουν πρόσφατα αναπτυχθεί ως μοντέλα ζώων για διαβήτη. Αν και αυτά τα μοντέλα εκφράζουν αρκετά σημαντικά μοριακά παθολογικά χαρακτηριστικά του σακχαρώδη διαβήτη, αδυνατούν να εκφράσουν ακριβώς μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Η παρούσα διπλωματική εργασία εκτελείται με δύο βασικά πειράματα: Κατά το πρώτο, διερευνούμε και αξιολογούμε, σε άτριχους μύες, ποια από τις δύο ευρύτερα εφαρμοζόμενες πειραματικές μεθόδους πρόκλησης διαβήτη τύπου 2 μιμείται καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση με στόχο τη διαδερμική χορήγηση αντιδιαβητικών φαρμάκων και σε ποιο πρότυπο άτριχων μυών. Στην 1η μέθοδο, χορηγείται Νικοτιναμίδιο (120 mg/kg) και Στρεπτοζοτοκίνη (100 mg/kg) ενδοπεριτοναϊκώς 2 φορές (με μια ενδιάμεση ημέρα κενή). Στη 2η μέθοδο χορηγείται Στρεπτοζοτοκίνη (75 mg/kg) και οι μύες εκτρέφονται με δίαιτα πλούσια σε λιπαρά και σακχαρόζη (High Fat Diet) για 6 εβδομάδες. Οι μύες που χρησιμοποιούνται και στις 2 μεθόδους είναι SKH-1, SKH-2 (καφέ), SKH-2 και SKH-2 + APOE. Αξιολογείται η γλυκόζη, η ινσουλίνη πλάσματος, το σωματικό βάρος, η κατανάλωση τροφής και νερού και λαμβάνονται βιοφυσικές μετρήσεις, όπως η διαδερμική άδηλη απώλεια ύδατος (TEWL), η ενυδάτωση και η ερυθρότητα δέρματος. Οι δύο εφαρμοζόμενες μέθοδοι προκαλούν διαφορετική κλινική εικόνα διαβήτη τύπου 2. Η 1η μέθοδος προσομοιάζει το μη παχύσαρκο τύπο διαβήτη με μερική έλλειψη ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος, ενώ η 2η μέθοδος μιμείται τον παχύσαρκο τύπο διαβήτη τύπου 2 που συνδέεται με το μεταβολικό σύνδρομο. Οι μύες SKH-2 (καφέ) και στις 2 μεθόδους αναπτύσσουν πιο γρήγορα διαβήτη τύπου 2. Το δεύτερο πείραμα πραγματοποιείται με σκοπό την εύρεση του βέλτιστου τρόπου χορήγησης αντιδιαβητικών φαρμάκων από το δέρμα. Στα πλαίσια αυτά ερευνάται η βοήθεια της ιοντοφόρησης στην ενίσχυση της διείσδυσης αντιδιαβητικού φαρμάκου. Το φάρμακο ρεπαγλινίδη διαθέτει τις κατάλληλες ιδιότητες για χρήση από το δέρμα και χορηγείται για 3 ώρες με εφαρμογή παλμικού, εναλλασσόμενου και συνεχούς παλμικού ρεύματος, ισχύος 0,25 mA στο δέρμα της ράχης φυσιολογικών άτριχων μυών, SKH-2 καφέ τύπου, για 10 λεπτά εφάπαξ. Αξιολογείται η φαρμακοδυναμική της ρεπαγλινίδης μετρώντας τη γλυκόζη των μυών ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι τις 3 ώρες. Το συνεχές παλμικό ρεύμα βοηθά θετικά τη ρεπαγλινίδη να διαπεράσει τον επιδερμικό φραγμό εντός μιας ώρας και να φτάσει στα αιμοφόρα αγγεία για να εκδηλώσει τη δράση της. Οι υπόλοιποι τύποι ρεύματος δε βοηθούν στη δράση του φαρμάκου, αλλά αντιθέτως παίζουν αρνητικό ρόλο στην απορρόφησή του. Το επόμενο βήμα είναι η διαδερμική μελέτη του φαρμάκου σε διαβητικούς μύες στους οποίους ο φραγμός του δέρματος είναι περισσότερο διαπερατός.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί νόσο με παγκόσμια κατανομή και σοβαρές επιπλοκές για τους ασθενείς που πάσχουν. Η πρόληψη και η εντατική παρακολούθηση αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για την αντιμετώπισή του. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 είναι ο συχνότερος τύπος διαβήτη και σχετίζεται στενά με τη διατροφή και την παχυσαρκία. Διάφορα είδη πειραματοζώων έχουν πρόσφατα αναπτυχθεί ως μοντέλα ζώων για διαβήτη. Αν και αυτά τα μοντέλα εκφράζουν αρκετά σημαντικά μοριακά παθολογικά χαρακτηριστικά του σακχαρώδη διαβήτη, αδυνατούν να εκφράσουν ακριβώς μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Η παρούσα διπλωματική εργασία εκτελείται με δύο βασικά πειράματα: Κατά το πρώτο, διερευνούμε και αξιολογούμε, σε άτριχους μύες, ποια από τις δύο ευρύτερα εφαρμοζόμενες πειραματικές μεθόδους πρόκλησης διαβήτη τύπου 2 μιμείται καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση με στόχο τη διαδερμική χορήγηση αντιδιαβητικών φαρμάκων και σε ποιο πρότυπο άτριχων μυών. Στην 1η μέθοδο, χορηγείται Νικοτιναμίδιο (120 mg/kg) και Στρεπτοζοτοκίνη (100 mg/kg) ενδοπεριτοναϊκώς 2 φορές (με μια ενδιάμεση ημέρα κενή). Στη 2η μέθοδο χορηγείται Στρεπτοζοτοκίνη (75 mg/kg) και οι μύες εκτρέφονται με δίαιτα πλούσια σε λιπαρά και σακχαρόζη (High Fat Diet) για 6 εβδομάδες. Οι μύες που χρησιμοποιούνται και στις 2 μεθόδους είναι SKH-1, SKH-2 (καφέ), SKH-2 και SKH-2 + APOE. Αξιολογείται η γλυκόζη, η ινσουλίνη πλάσματος, το σωματικό βάρος, η κατανάλωση τροφής και νερού και λαμβάνονται βιοφυσικές μετρήσεις, όπως η διαδερμική άδηλη απώλεια ύδατος (TEWL), η ενυδάτωση και η ερυθρότητα δέρματος. Οι δύο εφαρμοζόμενες μέθοδοι προκαλούν διαφορετική κλινική εικόνα διαβήτη τύπου 2. Η 1η μέθοδος προσομοιάζει το μη παχύσαρκο τύπο διαβήτη με μερική έλλειψη ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος, ενώ η 2η μέθοδος μιμείται τον παχύσαρκο τύπο διαβήτη τύπου 2 που συνδέεται με το μεταβολικό σύνδρομο. Οι μύες SKH-2 (καφέ) και στις 2 μεθόδους αναπτύσσουν πιο γρήγορα διαβήτη τύπου 2. Το δεύτερο πείραμα πραγματοποιείται με σκοπό την εύρεση του βέλτιστου τρόπου χορήγησης αντιδιαβητικών φαρμάκων από το δέρμα. Στα πλαίσια αυτά ερευνάται η βοήθεια της ιοντοφόρησης στην ενίσχυση της διείσδυσης αντιδιαβητικού φαρμάκου. Το φάρμακο ρεπαγλινίδη διαθέτει τις κατάλληλες ιδιότητες για χρήση από το δέρμα και χορηγείται για 3 ώρες με εφαρμογή παλμικού, εναλλασσόμενου και συνεχούς παλμικού ρεύματος, ισχύος 0,25 mA στο δέρμα της ράχης φυσιολογικών άτριχων μυών, SKH-2 καφέ τύπου, για 10 λεπτά εφάπαξ. Αξιολογείται η φαρμακοδυναμική της ρεπαγλινίδης μετρώντας τη γλυκόζη των μυών ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι τις 3 ώρες. Το συνεχές παλμικό ρεύμα βοηθά θετικά τη ρεπαγλινίδη να διαπεράσει τον επιδερμικό φραγμό εντός μιας ώρας και να φτάσει στα αιμοφόρα αγγεία για να εκδηλώσει τη δράση της. Οι υπόλοιποι τύποι ρεύματος δε βοηθούν στη δράση του φαρμάκου, αλλά αντιθέτως παίζουν αρνητικό ρόλο στην απορρόφησή του. Το επόμενο βήμα είναι η διαδερμική μελέτη του φαρμάκου σε διαβητικούς μύες στους οποίους ο φραγμός του δέρματος είναι περισσότερο διαπερατός.","abstract_has_math":false,"creators":["Τούντα Στυλιανή","Tounta Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878019"],"render_values":[{"text":"uoadl:2878019","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878019","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878019","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2878019","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τούντα Στυλιανή","Tounta Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878019","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878019"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί νόσο με παγκόσμια κατανομή και σοβαρές επιπλοκές για τους ασθενείς που πάσχουν. Η πρόληψη και η εντατική παρακολούθηση αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για την αντιμετώπισή του. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 είναι ο συχνότερος τύπος διαβήτη και σχετίζεται στενά με τη διατροφή και την παχυσαρκία. Διάφορα είδη πειραματοζώων έχουν πρόσφατα αναπτυχθεί ως μοντέλα ζώων για διαβήτη. Αν και αυτά τα μοντέλα εκφράζουν αρκετά σημαντικά μοριακά παθολογικά χαρακτηριστικά του σακχαρώδη διαβήτη, αδυνατούν να εκφράσουν ακριβώς μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Η παρούσα διπλωματική εργασία εκτελείται με δύο βασικά πειράματα: Κατά το πρώτο, διερευνούμε και αξιολογούμε, σε άτριχους μύες, ποια από τις δύο ευρύτερα εφαρμοζόμενες πειραματικές μεθόδους πρόκλησης διαβήτη τύπου 2 μιμείται καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση με στόχο τη διαδερμική χορήγηση αντιδιαβητικών φαρμάκων και σε ποιο πρότυπο άτριχων μυών. Στην 1η μέθοδο, χορηγείται Νικοτιναμίδιο (120 mg/kg) και Στρεπτοζοτοκίνη (100 mg/kg) ενδοπεριτοναϊκώς 2 φορές (με μια ενδιάμεση ημέρα κενή). Στη 2η μέθοδο χορηγείται Στρεπτοζοτοκίνη (75 mg/kg) και οι μύες εκτρέφονται με δίαιτα πλούσια σε λιπαρά και σακχαρόζη (High Fat Diet) για 6 εβδομάδες. Οι μύες που χρησιμοποιούνται και στις 2 μεθόδους είναι SKH-1, SKH-2 (καφέ), SKH-2 και SKH-2 + APOE. Αξιολογείται η γλυκόζη, η ινσουλίνη πλάσματος, το σωματικό βάρος, η κατανάλωση τροφής και νερού και λαμβάνονται βιοφυσικές μετρήσεις, όπως η διαδερμική άδηλη απώλεια ύδατος (TEWL), η ενυδάτωση και η ερυθρότητα δέρματος. Οι δύο εφαρμοζόμενες μέθοδοι προκαλούν διαφορετική κλινική εικόνα διαβήτη τύπου 2. Η 1η μέθοδος προσομοιάζει το μη παχύσαρκο τύπο διαβήτη με μερική έλλειψη ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος, ενώ η 2η μέθοδος μιμείται τον παχύσαρκο τύπο διαβήτη τύπου 2 που συνδέεται με το μεταβολικό σύνδρομο. Οι μύες SKH-2 (καφέ) και στις 2 μεθόδους αναπτύσσουν πιο γρήγορα διαβήτη τύπου 2. Το δεύτερο πείραμα πραγματοποιείται με σκοπό την εύρεση του βέλτιστου τρόπου χορήγησης αντιδιαβητικών φαρμάκων από το δέρμα. Στα πλαίσια αυτά ερευνάται η βοήθεια της ιοντοφόρησης στην ενίσχυση της διείσδυσης αντιδιαβητικού φαρμάκου. Το φάρμακο ρεπαγλινίδη διαθέτει τις κατάλληλες ιδιότητες για χρήση από το δέρμα και χορηγείται για 3 ώρες με εφαρμογή παλμικού, εναλλασσόμενου και συνεχούς παλμικού ρεύματος, ισχύος 0,25 mA στο δέρμα της ράχης φυσιολογικών άτριχων μυών, SKH-2 καφέ τύπου, για 10 λεπτά εφάπαξ. Αξιολογείται η φαρμακοδυναμική της ρεπαγλινίδης μετρώντας τη γλυκόζη των μυών ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι τις 3 ώρες. Το συνεχές παλμικό ρεύμα βοηθά θετικά τη ρεπαγλινίδη να διαπεράσει τον επιδερμικό φραγμό εντός μιας ώρας και να φτάσει στα αιμοφόρα αγγεία για να εκδηλώσει τη δράση της. Οι υπόλοιποι τύποι ρεύματος δε βοηθούν στη δράση του φαρμάκου, αλλά αντιθέτως παίζουν αρνητικό ρόλο στην απορρόφησή του. Το επόμενο βήμα είναι η διαδερμική μελέτη του φαρμάκου σε διαβητικούς μύες στους οποίους ο φραγμός του δέρματος είναι περισσότερο διαπερατός.","Diabetes mellitus is a disease with serious complications for health and million patients worldwide. Prevention and intensive monitoring are useful tools to deal with. Type 2 Diabetes Mellitus is the most common type of diabetes and is closely related to diet and obesity. Various species of experimental animals have recently been developed as animal models for diabetes. Although these models express several important molecular pathological features of diabetes mellitus, they are unable to accurately express some of its features. This diploma thesis is carried out with two basic experiments: In the first, we investigate and evaluate in hairless mice, which of the two most applied experimental methods of inducing type 2 diabetes mimics better the human condition with the aim of transdermal administration of antidiabetic drugs and in which model of hairless mice. In the first method, Nicotinamide (120 mg / kg) and Streptozotocin (100 mg / kg) are administered intraperitoneally 2 times (with an interval of 2 days). Streptozotocin (75 mg / kg) is given in method 2 and the mice are fed a high fat diet for 6 weeks. The mice used in both methods are SKH-1, SKH-2 (brown), SKH-2 and SKH-2 + APOE. Glucose, plasma insulin, body weight, food and water consumption are assessed, and biophysical measurements, such as translucent loss of water (TEWL), skin hydration and redness, are also evaluated. The two methods applied cause different symptoms of type 2 diabetes. The first method mimics the non-obese type of diabetes with partial insulin deficiency by the b-cells of the pancreas, while the second method mimics the obese type 2 diabetes associated with the metabolic syndrome. SKH-2 (brown) mice in both methods develop type 2 diabetes more rapidly. The second experiment is performed in order to find the optimal way of delivering antidiabetic drugs from the skin. In this context, it is investigated the enhancement of penetration of an antidiabetic drug with the aid of iontophoresis. The repaglinide drug has the appropriate properties for transdermal penetration and is administered for 3 hours by applying a pulsed, alternating and continuous pulsed current of 0.25 mA to the back of normal hairless SKH-2 brown type mice for 10 minutes. It is evaluated the pharmacodynamic profile of repaglinide by measuring the glucose of mice at regular basis up to 3 hours. The continuous pulsed current helps positively repaglinide penetrate the epidermal barrier within an hour and reach the blood vessels to manifest its action. The other types of current cannot help but augment the negative effect of transdermal absorption of this drug. The next step is the study of transdermal drug in diabetic mice in which the skin barrier is more permeable."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Μελέτη δράσεως διαδερμικών επιθεμάτων ρεπαγλινίδης με χρήση ιοντοφόρησης σε μοντέλο άτριχων μυών»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τούντα Στυλιανή","Tounta Styliani"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί νόσο με παγκόσμια κατανομή και σοβαρές επιπλοκές για τους ασθενείς που πάσχουν. Η πρόληψη και η εντατική παρακολούθηση αποτελούν χρήσιμα εργαλεία για την αντιμετώπισή του. Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 είναι ο συχνότερος τύπος διαβήτη και σχετίζεται στενά με τη διατροφή και την παχυσαρκία. Διάφορα είδη πειραματοζώων έχουν πρόσφατα αναπτυχθεί ως μοντέλα ζώων για διαβήτη. Αν και αυτά τα μοντέλα εκφράζουν αρκετά σημαντικά μοριακά παθολογικά χαρακτηριστικά του σακχαρώδη διαβήτη, αδυνατούν να εκφράσουν ακριβώς μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Η παρούσα διπλωματική εργασία εκτελείται με δύο βασικά πειράματα: Κατά το πρώτο, διερευνούμε και αξιολογούμε, σε άτριχους μύες, ποια από τις δύο ευρύτερα εφαρμοζόμενες πειραματικές μεθόδους πρόκλησης διαβήτη τύπου 2 μιμείται καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση με στόχο τη διαδερμική χορήγηση αντιδιαβητικών φαρμάκων και σε ποιο πρότυπο άτριχων μυών. Στην 1η μέθοδο, χορηγείται Νικοτιναμίδιο (120 mg/kg) και Στρεπτοζοτοκίνη (100 mg/kg) ενδοπεριτοναϊκώς 2 φορές (με μια ενδιάμεση ημέρα κενή). Στη 2η μέθοδο χορηγείται Στρεπτοζοτοκίνη (75 mg/kg) και οι μύες εκτρέφονται με δίαιτα πλούσια σε λιπαρά και σακχαρόζη (High Fat Diet) για 6 εβδομάδες. Οι μύες που χρησιμοποιούνται και στις 2 μεθόδους είναι SKH-1, SKH-2 (καφέ), SKH-2 και SKH-2 + APOE. Αξιολογείται η γλυκόζη, η ινσουλίνη πλάσματος, το σωματικό βάρος, η κατανάλωση τροφής και νερού και λαμβάνονται βιοφυσικές μετρήσεις, όπως η διαδερμική άδηλη απώλεια ύδατος (TEWL), η ενυδάτωση και η ερυθρότητα δέρματος. Οι δύο εφαρμοζόμενες μέθοδοι προκαλούν διαφορετική κλινική εικόνα διαβήτη τύπου 2. Η 1η μέθοδος προσομοιάζει το μη παχύσαρκο τύπο διαβήτη με μερική έλλειψη ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος, ενώ η 2η μέθοδος μιμείται τον παχύσαρκο τύπο διαβήτη τύπου 2 που συνδέεται με το μεταβολικό σύνδρομο. Οι μύες SKH-2 (καφέ) και στις 2 μεθόδους αναπτύσσουν πιο γρήγορα διαβήτη τύπου 2. Το δεύτερο πείραμα πραγματοποιείται με σκοπό την εύρεση του βέλτιστου τρόπου χορήγησης αντιδιαβητικών φαρμάκων από το δέρμα. Στα πλαίσια αυτά ερευνάται η βοήθεια της ιοντοφόρησης στην ενίσχυση της διείσδυσης αντιδιαβητικού φαρμάκου. Το φάρμακο ρεπαγλινίδη διαθέτει τις κατάλληλες ιδιότητες για χρήση από το δέρμα και χορηγείται για 3 ώρες με εφαρμογή παλμικού, εναλλασσόμενου και συνεχούς παλμικού ρεύματος, ισχύος 0,25 mA στο δέρμα της ράχης φυσιολογικών άτριχων μυών, SKH-2 καφέ τύπου, για 10 λεπτά εφάπαξ. Αξιολογείται η φαρμακοδυναμική της ρεπαγλινίδης μετρώντας τη γλυκόζη των μυών ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι τις 3 ώρες. Το συνεχές παλμικό ρεύμα βοηθά θετικά τη ρεπαγλινίδη να διαπεράσει τον επιδερμικό φραγμό εντός μιας ώρας και να φτάσει στα αιμοφόρα αγγεία για να εκδηλώσει τη δράση της. Οι υπόλοιποι τύποι ρεύματος δε βοηθούν στη δράση του φαρμάκου, αλλά αντιθέτως παίζουν αρνητικό ρόλο στην απορρόφησή του. Το επόμενο βήμα είναι η διαδερμική μελέτη του φαρμάκου σε διαβητικούς μύες στους οποίους ο φραγμός του δέρματος είναι περισσότερο διαπερατός.","Diabetes mellitus is a disease with serious complications for health and million patients worldwide. Prevention and intensive monitoring are useful tools to deal with. Type 2 Diabetes Mellitus is the most common type of diabetes and is closely related to diet and obesity. Various species of experimental animals have recently been developed as animal models for diabetes. Although these models express several important molecular pathological features of diabetes mellitus, they are unable to accurately express some of its features. This diploma thesis is carried out with two basic experiments: In the first, we investigate and evaluate in hairless mice, which of the two most applied experimental methods of inducing type 2 diabetes mimics better the human condition with the aim of transdermal administration of antidiabetic drugs and in which model of hairless mice. In the first method, Nicotinamide (120 mg / kg) and Streptozotocin (100 mg / kg) are administered intraperitoneally 2 times (with an interval of 2 days). Streptozotocin (75 mg / kg) is given in method 2 and the mice are fed a high fat diet for 6 weeks. The mice used in both methods are SKH-1, SKH-2 (brown), SKH-2 and SKH-2 + APOE. Glucose, plasma insulin, body weight, food and water consumption are assessed, and biophysical measurements, such as translucent loss of water (TEWL), skin hydration and redness, are also evaluated. The two methods applied cause different symptoms of type 2 diabetes. The first method mimics the non-obese type of diabetes with partial insulin deficiency by the b-cells of the pancreas, while the second method mimics the obese type 2 diabetes associated with the metabolic syndrome. SKH-2 (brown) mice in both methods develop type 2 diabetes more rapidly. The second experiment is performed in order to find the optimal way of delivering antidiabetic drugs from the skin. In this context, it is investigated the enhancement of penetration of an antidiabetic drug with the aid of iontophoresis. The repaglinide drug has the appropriate properties for transdermal penetration and is administered for 3 hours by applying a pulsed, alternating and continuous pulsed current of 0.25 mA to the back of normal hairless SKH-2 brown type mice for 10 minutes. It is evaluated the pharmacodynamic profile of repaglinide by measuring the glucose of mice at regular basis up to 3 hours. The continuous pulsed current helps positively repaglinide penetrate the epidermal barrier within an hour and reach the blood vessels to manifest its action. The other types of current cannot help but augment the negative effect of transdermal absorption of this drug. The next step is the study of transdermal drug in diabetic mice in which the skin barrier is more permeable."],"dc:identifier":["uoadl:2878019","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878019"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["«Μελέτη δράσεως διαδερμικών επιθεμάτων ρεπαγλινίδης με χρήση ιοντοφόρησης σε μοντέλο άτριχων μυών»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:41Z"}