{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878731"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878731","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Polynomial Interpolation and Numerical Integration","abstract":"Η παρούσα διπλωματική ασχολείται με δυο από τα πιο παλιά και σημαντικά θέματα του τομέα της Αριθμητικής Ανάλυσης και της Θεωρίας Προσέγγισης, την Πολυωνυμικη Παρεμβολή και την Αριθμητική Ολοκλήρωση. Στο πρώτο κομμάτι της εργασίας γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθούν ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση μιας συνεχούς συνάρτησης από ένα πολυώνυμο βαθμού n, το οποίο συμφωνεί με την f σε n+1 σημεία, γνωστό ως το πολυώνυμο παρεμβολής σε αυτά τα σημεία. Στο παρελθόν, υπήρχε η πεποίθηση ότι αυτή η μέθοδος προσέγγισης είναι πάντα επιτυχής καθώς ο αριθμός των σημείων παρεμβολής τείνει στο άπειρο, με την έννοια ότι τείνει στο 0. Θα δείξουμε μερικά γενικά αποτελέσματα που οδηγούν στο θεώρημα του Faber, καθιστώντας αυτήν την πεπoιθηση λάθος. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου, θα δείξουμε τη σημασία των πολυωνύμων Chebychev στην πολυωνυμικη παρεμβολή. Πιο συγκεκριμένα, συνδυάζοντας τις ιδιότητες των κόμβων Chebychev 1ου είδους και το θεώρημα του Jackson μπορούμε να δείξουμε ότι αν η f είναι μια συνάρτηση Lipschitz στο [1, 1], το σφάλμα της παρεμβολής σε κόμβους Chebychev τείνει στο 0. Στο δεύτερο κεφάλαιο, στρέφουμε την προσοχή μας στην Αριθμητική Ολοκλήρωση, συγκεκριμένα σε τύπους εκ παρεμβολής. Αφού αναφέρουμε κάποιες σημαντικές ιδιότητες των τύπων όπως αυτές που αφορούν το βαθμό ακρίβειας και τα βάρη, κάνουμε μια εισαγωγή στους τύπους του Gauss, που έχουν το βέλτιστο βαθμό ακρίβειας ανάμεσα σε όλους τους τύπους εκ παρεμβολής. Αποδεικνύουμε τις ιδιότητες τους σχετικά με το βαθμό ακρίβειας, τη θετικότητα των βαρών και το σφάλμα τους. Η πρωτότυπη εργασία σε αυτή τη διπλωματική, είναι η παρουσίαση δυο νέων τύπων, που αφορούν το ζευγάρωμα της συνάρτησης βάρους Chebychev 2ου είδους με κόμβους 3ου είδους (τύπος (2, 3)) και 4ου είδους (τύπος (2, 4)). Συσχετίζοντας τους με τους τύπους Gauss-Chebychev 3ου και 4ου είδους και χρησιμοποιώντας τη σχέση μεταξύ κόμβων Chebychev 3ου και 4ου είδους μπορούμε να υπολογίσουμε τα βάρη και το βαθμό ακρίβειας των νέων τύπων. Ακόμα, χρησιμοποιώντας μια τεχνική της Συναρτησιακής Ανάλυσης, θεωρώντας το σφάλμα σαν ένα συναρτησιακό, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του. Αποδεικνύοντας ότι αυτές οι συνθήκες ικανοποιούνται, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του σφάλματος στους τύπους (2, 3) και (2, 4). Τέλος, στρέφουμε την προσοχή μας σε συναρτήσεις με ανωμαλίες. Αποδεικνύοντας κάποια σημαντικά αποτελέσματα, καταλήγουμε ότι οι τύποι μας συγκλίνουν για μια συγκεκριμένη κλάση συναρτήσεων με ανωμαλίες. Η εργασία ολοκληρώνεται με κάποια αριθμητικά πειράματα, που συγκρίνουν τους νέους τύπους με τον αντίστοιχο τύπο του Gauss και δείχνουν την ποιότητα των φραγμάτων μας σχετικά με τα σφάλματα.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική ασχολείται με δυο από τα πιο παλιά και σημαντικά θέματα του τομέα της Αριθμητικής Ανάλυσης και της Θεωρίας Προσέγγισης, την Πολυωνυμικη Παρεμβολή και την Αριθμητική Ολοκλήρωση. Στο πρώτο κομμάτι της εργασίας γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθούν ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση μιας συνεχούς συνάρτησης από ένα πολυώνυμο βαθμού n, το οποίο συμφωνεί με την f σε n+1 σημεία, γνωστό ως το πολυώνυμο παρεμβολής σε αυτά τα σημεία. Στο παρελθόν, υπήρχε η πεποίθηση ότι αυτή η μέθοδος προσέγγισης είναι πάντα επιτυχής καθώς ο αριθμός των σημείων παρεμβολής τείνει στο άπειρο, με την έννοια ότι τείνει στο 0. Θα δείξουμε μερικά γενικά αποτελέσματα που οδηγούν στο θεώρημα του Faber, καθιστώντας αυτήν την πεπoιθηση λάθος. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου, θα δείξουμε τη σημασία των πολυωνύμων Chebychev στην πολυωνυμικη παρεμβολή. Πιο συγκεκριμένα, συνδυάζοντας τις ιδιότητες των κόμβων Chebychev 1ου είδους και το θεώρημα του Jackson μπορούμε να δείξουμε ότι αν η f είναι μια συνάρτηση Lipschitz στο [1, 1], το σφάλμα της παρεμβολής σε κόμβους Chebychev τείνει στο 0. Στο δεύτερο κεφάλαιο, στρέφουμε την προσοχή μας στην Αριθμητική Ολοκλήρωση, συγκεκριμένα σε τύπους εκ παρεμβολής. Αφού αναφέρουμε κάποιες σημαντικές ιδιότητες των τύπων όπως αυτές που αφορούν το βαθμό ακρίβειας και τα βάρη, κάνουμε μια εισαγωγή στους τύπους του Gauss, που έχουν το βέλτιστο βαθμό ακρίβειας ανάμεσα σε όλους τους τύπους εκ παρεμβολής. Αποδεικνύουμε τις ιδιότητες τους σχετικά με το βαθμό ακρίβειας, τη θετικότητα των βαρών και το σφάλμα τους. Η πρωτότυπη εργασία σε αυτή τη διπλωματική, είναι η παρουσίαση δυο νέων τύπων, που αφορούν το ζευγάρωμα της συνάρτησης βάρους Chebychev 2ου είδους με κόμβους 3ου είδους (τύπος (2, 3)) και 4ου είδους (τύπος (2, 4)). Συσχετίζοντας τους με τους τύπους Gauss-Chebychev 3ου και 4ου είδους και χρησιμοποιώντας τη σχέση μεταξύ κόμβων Chebychev 3ου και 4ου είδους μπορούμε να υπολογίσουμε τα βάρη και το βαθμό ακρίβειας των νέων τύπων. Ακόμα, χρησιμοποιώντας μια τεχνική της Συναρτησιακής Ανάλυσης, θεωρώντας το σφάλμα σαν ένα συναρτησιακό, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του. Αποδεικνύοντας ότι αυτές οι συνθήκες ικανοποιούνται, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του σφάλματος στους τύπους (2, 3) και (2, 4). Τέλος, στρέφουμε την προσοχή μας σε συναρτήσεις με ανωμαλίες. Αποδεικνύοντας κάποια σημαντικά αποτελέσματα, καταλήγουμε ότι οι τύποι μας συγκλίνουν για μια συγκεκριμένη κλάση συναρτήσεων με ανωμαλίες. Η εργασία ολοκληρώνεται με κάποια αριθμητικά πειράματα, που συγκρίνουν τους νέους τύπους με τον αντίστοιχο τύπο του Gauss και δείχνουν την ποιότητα των φραγμάτων μας σχετικά με τα σφάλματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Λύτρας Ιωσήφ","Lytras Iosif"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:47Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878731"],"render_values":[{"text":"uoadl:2878731","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878731","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878731","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2878731","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λύτρας Ιωσήφ","Lytras Iosif"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878731","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878731"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική ασχολείται με δυο από τα πιο παλιά και σημαντικά θέματα του τομέα της Αριθμητικής Ανάλυσης και της Θεωρίας Προσέγγισης, την Πολυωνυμικη Παρεμβολή και την Αριθμητική Ολοκλήρωση. Στο πρώτο κομμάτι της εργασίας γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθούν ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση μιας συνεχούς συνάρτησης από ένα πολυώνυμο βαθμού n, το οποίο συμφωνεί με την f σε n+1 σημεία, γνωστό ως το πολυώνυμο παρεμβολής σε αυτά τα σημεία. Στο παρελθόν, υπήρχε η πεποίθηση ότι αυτή η μέθοδος προσέγγισης είναι πάντα επιτυχής καθώς ο αριθμός των σημείων παρεμβολής τείνει στο άπειρο, με την έννοια ότι τείνει στο 0. Θα δείξουμε μερικά γενικά αποτελέσματα που οδηγούν στο θεώρημα του Faber, καθιστώντας αυτήν την πεπoιθηση λάθος. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου, θα δείξουμε τη σημασία των πολυωνύμων Chebychev στην πολυωνυμικη παρεμβολή. Πιο συγκεκριμένα, συνδυάζοντας τις ιδιότητες των κόμβων Chebychev 1ου είδους και το θεώρημα του Jackson μπορούμε να δείξουμε ότι αν η f είναι μια συνάρτηση Lipschitz στο [1, 1], το σφάλμα της παρεμβολής σε κόμβους Chebychev τείνει στο 0. Στο δεύτερο κεφάλαιο, στρέφουμε την προσοχή μας στην Αριθμητική Ολοκλήρωση, συγκεκριμένα σε τύπους εκ παρεμβολής. Αφού αναφέρουμε κάποιες σημαντικές ιδιότητες των τύπων όπως αυτές που αφορούν το βαθμό ακρίβειας και τα βάρη, κάνουμε μια εισαγωγή στους τύπους του Gauss, που έχουν το βέλτιστο βαθμό ακρίβειας ανάμεσα σε όλους τους τύπους εκ παρεμβολής. Αποδεικνύουμε τις ιδιότητες τους σχετικά με το βαθμό ακρίβειας, τη θετικότητα των βαρών και το σφάλμα τους. Η πρωτότυπη εργασία σε αυτή τη διπλωματική, είναι η παρουσίαση δυο νέων τύπων, που αφορούν το ζευγάρωμα της συνάρτησης βάρους Chebychev 2ου είδους με κόμβους 3ου είδους (τύπος (2, 3)) και 4ου είδους (τύπος (2, 4)). Συσχετίζοντας τους με τους τύπους Gauss-Chebychev 3ου και 4ου είδους και χρησιμοποιώντας τη σχέση μεταξύ κόμβων Chebychev 3ου και 4ου είδους μπορούμε να υπολογίσουμε τα βάρη και το βαθμό ακρίβειας των νέων τύπων. Ακόμα, χρησιμοποιώντας μια τεχνική της Συναρτησιακής Ανάλυσης, θεωρώντας το σφάλμα σαν ένα συναρτησιακό, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του. Αποδεικνύοντας ότι αυτές οι συνθήκες ικανοποιούνται, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του σφάλματος στους τύπους (2, 3) και (2, 4). Τέλος, στρέφουμε την προσοχή μας σε συναρτήσεις με ανωμαλίες. Αποδεικνύοντας κάποια σημαντικά αποτελέσματα, καταλήγουμε ότι οι τύποι μας συγκλίνουν για μια συγκεκριμένη κλάση συναρτήσεων με ανωμαλίες. Η εργασία ολοκληρώνεται με κάποια αριθμητικά πειράματα, που συγκρίνουν τους νέους τύπους με τον αντίστοιχο τύπο του Gauss και δείχνουν την ποιότητα των φραγμάτων μας σχετικά με τα σφάλματα.","The current thesis deals with two of the most old and important subjects in the ﬁeld of Numerical Analysis and Approximation Theory, Polynomial Interpolation and Numerical Integration. The ﬁrst part of our work tries to deal with questions regarding the approximation of a continuous function by an nth degree polynomial, which agrees with f at n + 1 points, known as the interpolating polynomial at these points. In the past, it was widely believed that this approximation method is always successful as the number of interpolating points increases without bound, in the sense that the error of the approximation tends to zero. However, we will present some general results that lead to Faber theorem, which once and for all proves that this is false. In the second part of this section we will show the importance of Chebychev polynomials in polynomial interpolation. More speciﬁcally, combining the properties of the Chebychev nodes of the ﬁrst kind and Jackson theorem we will be able to show that suppose that f is a Lipschitz function in [−1,1], the error of the interpolation error for the set of Chebychev nodes of the ﬁrst kind converges to zero. In the second section, we will shift our attention to Numerical Integration, particularly to formulas derived from polynomial interpolation, the interpolatory type formulas. After we state some important properties of interpolatory formulas such us properties regarding the degree of exactness and the positivity of the weights, we proceed by introducing Gauss formulas, which have optimal degree of exactness among all interpolating formulas. We prove their properties regarding the optimality of their degree of exactness, the positivity of the weights and the error of the formula. The original work in this thesis is the presentation of a new quadrature formula, which involves the pairing of the Chebychev weight function of the second kind with Chebychev nodes of the third kind (called the (2,3) formula) and Chebychev nodes of the fourth kind (called the (2,4) formula). By relating them to the Chebychev Gauss formula of the third kind and using the correlation between Chebychev nodes of the third and fourth kind, we are able to ﬁnd the weights and the degree of exactness of the formula. In addition, using a functional analysis technique, by viewing the error as a functional, under speciﬁc hypotheses, one can compute the norm of the error functional. Proving that such conditions are satisﬁed in our case, we explicitly compute the error norm of the (2,3) and (2,4) formulas. Finally, we shift our attention to functions with singularities. After proving some impor tant theorems, we derive that our formulas converge for a speciﬁc class of singular functions. The thesis concludes with some experiments, which compare the new formulas with the corresponding Gauss formula and demonstrate the quality of our error bounds."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Polynomial Interpolation and Numerical Integration"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λύτρας Ιωσήφ","Lytras Iosif"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική ασχολείται με δυο από τα πιο παλιά και σημαντικά θέματα του τομέα της Αριθμητικής Ανάλυσης και της Θεωρίας Προσέγγισης, την Πολυωνυμικη Παρεμβολή και την Αριθμητική Ολοκλήρωση. Στο πρώτο κομμάτι της εργασίας γίνεται μια προσπάθεια να απαντηθούν ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση μιας συνεχούς συνάρτησης από ένα πολυώνυμο βαθμού n, το οποίο συμφωνεί με την f σε n+1 σημεία, γνωστό ως το πολυώνυμο παρεμβολής σε αυτά τα σημεία. Στο παρελθόν, υπήρχε η πεποίθηση ότι αυτή η μέθοδος προσέγγισης είναι πάντα επιτυχής καθώς ο αριθμός των σημείων παρεμβολής τείνει στο άπειρο, με την έννοια ότι τείνει στο 0. Θα δείξουμε μερικά γενικά αποτελέσματα που οδηγούν στο θεώρημα του Faber, καθιστώντας αυτήν την πεπoιθηση λάθος. Στο δεύτερο μέρος του κεφαλαίου, θα δείξουμε τη σημασία των πολυωνύμων Chebychev στην πολυωνυμικη παρεμβολή. Πιο συγκεκριμένα, συνδυάζοντας τις ιδιότητες των κόμβων Chebychev 1ου είδους και το θεώρημα του Jackson μπορούμε να δείξουμε ότι αν η f είναι μια συνάρτηση Lipschitz στο [1, 1], το σφάλμα της παρεμβολής σε κόμβους Chebychev τείνει στο 0. Στο δεύτερο κεφάλαιο, στρέφουμε την προσοχή μας στην Αριθμητική Ολοκλήρωση, συγκεκριμένα σε τύπους εκ παρεμβολής. Αφού αναφέρουμε κάποιες σημαντικές ιδιότητες των τύπων όπως αυτές που αφορούν το βαθμό ακρίβειας και τα βάρη, κάνουμε μια εισαγωγή στους τύπους του Gauss, που έχουν το βέλτιστο βαθμό ακρίβειας ανάμεσα σε όλους τους τύπους εκ παρεμβολής. Αποδεικνύουμε τις ιδιότητες τους σχετικά με το βαθμό ακρίβειας, τη θετικότητα των βαρών και το σφάλμα τους. Η πρωτότυπη εργασία σε αυτή τη διπλωματική, είναι η παρουσίαση δυο νέων τύπων, που αφορούν το ζευγάρωμα της συνάρτησης βάρους Chebychev 2ου είδους με κόμβους 3ου είδους (τύπος (2, 3)) και 4ου είδους (τύπος (2, 4)). Συσχετίζοντας τους με τους τύπους Gauss-Chebychev 3ου και 4ου είδους και χρησιμοποιώντας τη σχέση μεταξύ κόμβων Chebychev 3ου και 4ου είδους μπορούμε να υπολογίσουμε τα βάρη και το βαθμό ακρίβειας των νέων τύπων. Ακόμα, χρησιμοποιώντας μια τεχνική της Συναρτησιακής Ανάλυσης, θεωρώντας το σφάλμα σαν ένα συναρτησιακό, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του. Αποδεικνύοντας ότι αυτές οι συνθήκες ικανοποιούνται, μπορούμε να υπολογίσουμε τη νόρμα του σφάλματος στους τύπους (2, 3) και (2, 4). Τέλος, στρέφουμε την προσοχή μας σε συναρτήσεις με ανωμαλίες. Αποδεικνύοντας κάποια σημαντικά αποτελέσματα, καταλήγουμε ότι οι τύποι μας συγκλίνουν για μια συγκεκριμένη κλάση συναρτήσεων με ανωμαλίες. Η εργασία ολοκληρώνεται με κάποια αριθμητικά πειράματα, που συγκρίνουν τους νέους τύπους με τον αντίστοιχο τύπο του Gauss και δείχνουν την ποιότητα των φραγμάτων μας σχετικά με τα σφάλματα.","The current thesis deals with two of the most old and important subjects in the ﬁeld of Numerical Analysis and Approximation Theory, Polynomial Interpolation and Numerical Integration. The ﬁrst part of our work tries to deal with questions regarding the approximation of a continuous function by an nth degree polynomial, which agrees with f at n + 1 points, known as the interpolating polynomial at these points. In the past, it was widely believed that this approximation method is always successful as the number of interpolating points increases without bound, in the sense that the error of the approximation tends to zero. However, we will present some general results that lead to Faber theorem, which once and for all proves that this is false. In the second part of this section we will show the importance of Chebychev polynomials in polynomial interpolation. More speciﬁcally, combining the properties of the Chebychev nodes of the ﬁrst kind and Jackson theorem we will be able to show that suppose that f is a Lipschitz function in [−1,1], the error of the interpolation error for the set of Chebychev nodes of the ﬁrst kind converges to zero. In the second section, we will shift our attention to Numerical Integration, particularly to formulas derived from polynomial interpolation, the interpolatory type formulas. After we state some important properties of interpolatory formulas such us properties regarding the degree of exactness and the positivity of the weights, we proceed by introducing Gauss formulas, which have optimal degree of exactness among all interpolating formulas. We prove their properties regarding the optimality of their degree of exactness, the positivity of the weights and the error of the formula. The original work in this thesis is the presentation of a new quadrature formula, which involves the pairing of the Chebychev weight function of the second kind with Chebychev nodes of the third kind (called the (2,3) formula) and Chebychev nodes of the fourth kind (called the (2,4) formula). By relating them to the Chebychev Gauss formula of the third kind and using the correlation between Chebychev nodes of the third and fourth kind, we are able to ﬁnd the weights and the degree of exactness of the formula. In addition, using a functional analysis technique, by viewing the error as a functional, under speciﬁc hypotheses, one can compute the norm of the error functional. Proving that such conditions are satisﬁed in our case, we explicitly compute the error norm of the (2,3) and (2,4) formulas. Finally, we shift our attention to functions with singularities. After proving some impor tant theorems, we derive that our formulas converge for a speciﬁc class of singular functions. The thesis concludes with some experiments, which compare the new formulas with the corresponding Gauss formula and demonstrate the quality of our error bounds."],"dc:identifier":["uoadl:2878731","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878731"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Polynomial Interpolation and Numerical Integration"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:47Z"}