{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878748"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878748","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση εμφάνισης γενετικών πολυμορφισμών του γονιδίου SCN1A μεταξύ ασθενών με γενικευμένες, εστιακές και εστιακές δευτεροπαθώς γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις","abstract":"Η επιληψία είναι μια από τις πιο κοινές χρόνιες νευρολογικές διαταραχές, αφού επηρεάζει το 1 με 2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες και μαζικές εκφορτίσεις εγκεφαλικών νευρώνων που διακόπτουν τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση κατά της Επιληψίας (ILAE), οι επιληπτικές κρίσεις ταξινομούνται κυρίως με βάση τον τύπο έναρξης της κρίσης (γενικευμένης, εστιακής, άγνωστης έναρξης) αλλά και το επίπεδο συνείδησης που επηρεάζεται. Στις γενικευμένες κρίσεις γίνεται προσβολή και των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων με ταυτόχρονη απώλεια συνείδησης, ενώ στις εστιακές κρίσεις οι επιληπτικοί σπασμοί ξεκινούν και περιορίζονται στα νευρωνικά δίκτυα ενός εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Παράλληλα, μια κρίση μπορεί να είναι εστιακή με δευτεροπαθή γενίκευση, δηλαδή να έχει εστιακή έναρξη και να εξελίσσεται σε αμφοτερόπλευρη τονικοκλονική. Σημειακοί νουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί σε γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες-στόχους των αντιεπιληπτικών φαρμάκων έχουν συσχετισθεί με την εμφάνιση επιληψίας, αλλά ελάχιστες είναι οι μελέτες στις οποίες γίνεται διαφοροποίηση της επίδρασης των πολυμορφισμών στις επιμέρους κατηγορίες επιληψίας. Το γονίδιο SCN1A ανήκει σε μία οικογένεια γονιδίων που παρέχουν τις πληροφορίες για τη δημιουργία της α-υπομονάδας μιας συγκεκριμένης ισομορφής τασεοευαίσθητων καναλιών νατρίου (Nav1.1). Τα κανάλια αυτά είναι απαραίτητα για τη δημιουργία και διάδοση των δυναμικών δράσης στα μυϊκά κύτταρα και τους νευρώνες, και κατ' επέκταση για τη διεγερσιμότητα των κυττάρων. Αφού το γονίδιο αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιληπτογένεση, η παρούσα μελέτη εστιάζει στη συσχέτιση δύο πολυμορφισμών του τόσο με την εμφάνιση επιληψίας όσο και με τη διαφοροδιάγνωση μεταξύ διαφορετικών επιληπτικών φαινοτύπων: του rs3812718 (C>T - δημιουργεί μια εναλλακτική θέση ματίσματος) και του rs2298771 (A>G - προκαλεί αντικατάσταση ενός αμινοξέος). Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 52 ασθενείς με γενικευμένη επιληψία και 50 ασθενείς με εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία, οι οποίοι γονοτυπήθηκαν με Real-Time PCR (LightSNiP Assay) για τους πολυμορφισμούς rs2298771 και rs3812718 του γονιδίου SCN1A. Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα για 114 ασθενείς με σύνθετη εστιακή επιληψία από προηγούμενη εργασία και για γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό από τη διαδικτυακή βάση Ensembl. Έγινε ανωνυμοποίηση και αποταυτοποίηση όλων των δειγμάτων, ενώ είχε προηγηθεί ενυπόγραφη συγκατάθεση των ασθενών για τη συμμετοχή τους στη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση έγινε με έλεγχο x2 σε επίπεδο σημαντικότητας 0.05, μέσω του λογισμικού SPSS. Αρχικά, διερευνήθηκε η συσχέτιση των δύο πολυμορφισμών με την εμφάνιση επιληψίας και βρέθηκε ότι οι γονότυποι GG+AG του rs2298771 εμφανίζονται 1,65 φορές συχνότερα από τον AA στους ασθενείς με επιληψία σε σχέση με το γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), με το αλληλόμορφο G να εμφανίζεται 1,36 φορές συχνότερα από το A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). Παράλληλα, ο συνδυασμός γονοτύπων AG/CT των rs2298771/rs3812718 εμφανίζεται 1,65 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο συνολικό δείγμα ασθενών με επιληψία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), ενώ ο συνδυασμός AA/CT εμφανίζεται κατά 1,86 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό σε σχέση με τους επιληπτικούς ασθενείς (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Όσον αφορά τη διαφοροποίηση μεταξύ των επιληπτικών φαινοτύπων, παρατηρήθηκε μια τάση επικράτησης των γονοτύπων TT+CT του rs3812718 κατά 2,3 φορές στη γενικευμένη επιληψία (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) και του αλληλομόρφου T κατά 1,5 φορά στην εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) σε σχέση με την εστιακή επιληψία. Επομένως, υπάρχει υψηλή συσχέτιση μεταξύ του G αλληλομόρφου του rs2298771 και της εμφάνισης επιληψίας στο δείγμα μας, ενώ το αλληλόμορφο T του rs3812718 φαίνεται να σχετίζεται με την εμπλοκή δικτύων που υπόκεινται της γενίκευσης της επιληπτικής δραστηριότητας, είτε πρωτοπαθώς είτε δευτεροπαθώς. Η αύξηση του αριθμού του δείγματος θα οδηγήσει στην επικύρωση των εξαγόμενων συμπερασμάτων αλλά και πιθανόν στην εύρεση ενός δείκτη διαφοροδιάγνωσης μεταξύ των διάφορων επιληπτικών φαινοτύπων.","abstract_html":"Η επιληψία είναι μια από τις πιο κοινές χρόνιες νευρολογικές διαταραχές, αφού επηρεάζει το 1 με 2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες και μαζικές εκφορτίσεις εγκεφαλικών νευρώνων που διακόπτουν τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση κατά της Επιληψίας (ILAE), οι επιληπτικές κρίσεις ταξινομούνται κυρίως με βάση τον τύπο έναρξης της κρίσης (γενικευμένης, εστιακής, άγνωστης έναρξης) αλλά και το επίπεδο συνείδησης που επηρεάζεται. Στις γενικευμένες κρίσεις γίνεται προσβολή και των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων με ταυτόχρονη απώλεια συνείδησης, ενώ στις εστιακές κρίσεις οι επιληπτικοί σπασμοί ξεκινούν και περιορίζονται στα νευρωνικά δίκτυα ενός εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Παράλληλα, μια κρίση μπορεί να είναι εστιακή με δευτεροπαθή γενίκευση, δηλαδή να έχει εστιακή έναρξη και να εξελίσσεται σε αμφοτερόπλευρη τονικοκλονική. Σημειακοί νουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί σε γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες-στόχους των αντιεπιληπτικών φαρμάκων έχουν συσχετισθεί με την εμφάνιση επιληψίας, αλλά ελάχιστες είναι οι μελέτες στις οποίες γίνεται διαφοροποίηση της επίδρασης των πολυμορφισμών στις επιμέρους κατηγορίες επιληψίας. Το γονίδιο SCN1A ανήκει σε μία οικογένεια γονιδίων που παρέχουν τις πληροφορίες για τη δημιουργία της α-υπομονάδας μιας συγκεκριμένης ισομορφής τασεοευαίσθητων καναλιών νατρίου (Nav1.1). Τα κανάλια αυτά είναι απαραίτητα για τη δημιουργία και διάδοση των δυναμικών δράσης στα μυϊκά κύτταρα και τους νευρώνες, και κατ&#x27; επέκταση για τη διεγερσιμότητα των κυττάρων. Αφού το γονίδιο αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιληπτογένεση, η παρούσα μελέτη εστιάζει στη συσχέτιση δύο πολυμορφισμών του τόσο με την εμφάνιση επιληψίας όσο και με τη διαφοροδιάγνωση μεταξύ διαφορετικών επιληπτικών φαινοτύπων: του rs3812718 (C&gt;T - δημιουργεί μια εναλλακτική θέση ματίσματος) και του rs2298771 (A&gt;G - προκαλεί αντικατάσταση ενός αμινοξέος). Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 52 ασθενείς με γενικευμένη επιληψία και 50 ασθενείς με εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία, οι οποίοι γονοτυπήθηκαν με Real-Time PCR (LightSNiP Assay) για τους πολυμορφισμούς rs2298771 και rs3812718 του γονιδίου SCN1A. Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα για 114 ασθενείς με σύνθετη εστιακή επιληψία από προηγούμενη εργασία και για γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό από τη διαδικτυακή βάση Ensembl. Έγινε ανωνυμοποίηση και αποταυτοποίηση όλων των δειγμάτων, ενώ είχε προηγηθεί ενυπόγραφη συγκατάθεση των ασθενών για τη συμμετοχή τους στη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση έγινε με έλεγχο x2 σε επίπεδο σημαντικότητας 0.05, μέσω του λογισμικού SPSS. Αρχικά, διερευνήθηκε η συσχέτιση των δύο πολυμορφισμών με την εμφάνιση επιληψίας και βρέθηκε ότι οι γονότυποι GG+AG του rs2298771 εμφανίζονται 1,65 φορές συχνότερα από τον AA στους ασθενείς με επιληψία σε σχέση με το γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), με το αλληλόμορφο G να εμφανίζεται 1,36 φορές συχνότερα από το A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). Παράλληλα, ο συνδυασμός γονοτύπων AG/CT των rs2298771/rs3812718 εμφανίζεται 1,65 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο συνολικό δείγμα ασθενών με επιληψία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), ενώ ο συνδυασμός AA/CT εμφανίζεται κατά 1,86 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό σε σχέση με τους επιληπτικούς ασθενείς (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Όσον αφορά τη διαφοροποίηση μεταξύ των επιληπτικών φαινοτύπων, παρατηρήθηκε μια τάση επικράτησης των γονοτύπων TT+CT του rs3812718 κατά 2,3 φορές στη γενικευμένη επιληψία (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) και του αλληλομόρφου T κατά 1,5 φορά στην εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) σε σχέση με την εστιακή επιληψία. Επομένως, υπάρχει υψηλή συσχέτιση μεταξύ του G αλληλομόρφου του rs2298771 και της εμφάνισης επιληψίας στο δείγμα μας, ενώ το αλληλόμορφο T του rs3812718 φαίνεται να σχετίζεται με την εμπλοκή δικτύων που υπόκεινται της γενίκευσης της επιληπτικής δραστηριότητας, είτε πρωτοπαθώς είτε δευτεροπαθώς. Η αύξηση του αριθμού του δείγματος θα οδηγήσει στην επικύρωση των εξαγόμενων συμπερασμάτων αλλά και πιθανόν στην εύρεση ενός δείκτη διαφοροδιάγνωσης μεταξύ των διάφορων επιληπτικών φαινοτύπων.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσικρικά Δανάη","Tsikrika Danae"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:47Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878748"],"render_values":[{"text":"uoadl:2878748","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878748","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878748","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2878748","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσικρικά Δανάη","Tsikrika Danae"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878748","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878748"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επιληψία είναι μια από τις πιο κοινές χρόνιες νευρολογικές διαταραχές, αφού επηρεάζει το 1 με 2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες και μαζικές εκφορτίσεις εγκεφαλικών νευρώνων που διακόπτουν τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση κατά της Επιληψίας (ILAE), οι επιληπτικές κρίσεις ταξινομούνται κυρίως με βάση τον τύπο έναρξης της κρίσης (γενικευμένης, εστιακής, άγνωστης έναρξης) αλλά και το επίπεδο συνείδησης που επηρεάζεται. Στις γενικευμένες κρίσεις γίνεται προσβολή και των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων με ταυτόχρονη απώλεια συνείδησης, ενώ στις εστιακές κρίσεις οι επιληπτικοί σπασμοί ξεκινούν και περιορίζονται στα νευρωνικά δίκτυα ενός εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Παράλληλα, μια κρίση μπορεί να είναι εστιακή με δευτεροπαθή γενίκευση, δηλαδή να έχει εστιακή έναρξη και να εξελίσσεται σε αμφοτερόπλευρη τονικοκλονική. Σημειακοί νουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί σε γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες-στόχους των αντιεπιληπτικών φαρμάκων έχουν συσχετισθεί με την εμφάνιση επιληψίας, αλλά ελάχιστες είναι οι μελέτες στις οποίες γίνεται διαφοροποίηση της επίδρασης των πολυμορφισμών στις επιμέρους κατηγορίες επιληψίας. Το γονίδιο SCN1A ανήκει σε μία οικογένεια γονιδίων που παρέχουν τις πληροφορίες για τη δημιουργία της α-υπομονάδας μιας συγκεκριμένης ισομορφής τασεοευαίσθητων καναλιών νατρίου (Nav1.1). Τα κανάλια αυτά είναι απαραίτητα για τη δημιουργία και διάδοση των δυναμικών δράσης στα μυϊκά κύτταρα και τους νευρώνες, και κατ' επέκταση για τη διεγερσιμότητα των κυττάρων. Αφού το γονίδιο αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιληπτογένεση, η παρούσα μελέτη εστιάζει στη συσχέτιση δύο πολυμορφισμών του τόσο με την εμφάνιση επιληψίας όσο και με τη διαφοροδιάγνωση μεταξύ διαφορετικών επιληπτικών φαινοτύπων: του rs3812718 (C>T - δημιουργεί μια εναλλακτική θέση ματίσματος) και του rs2298771 (A>G - προκαλεί αντικατάσταση ενός αμινοξέος). Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 52 ασθενείς με γενικευμένη επιληψία και 50 ασθενείς με εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία, οι οποίοι γονοτυπήθηκαν με Real-Time PCR (LightSNiP Assay) για τους πολυμορφισμούς rs2298771 και rs3812718 του γονιδίου SCN1A. Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα για 114 ασθενείς με σύνθετη εστιακή επιληψία από προηγούμενη εργασία και για γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό από τη διαδικτυακή βάση Ensembl. Έγινε ανωνυμοποίηση και αποταυτοποίηση όλων των δειγμάτων, ενώ είχε προηγηθεί ενυπόγραφη συγκατάθεση των ασθενών για τη συμμετοχή τους στη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση έγινε με έλεγχο x2 σε επίπεδο σημαντικότητας 0.05, μέσω του λογισμικού SPSS. Αρχικά, διερευνήθηκε η συσχέτιση των δύο πολυμορφισμών με την εμφάνιση επιληψίας και βρέθηκε ότι οι γονότυποι GG+AG του rs2298771 εμφανίζονται 1,65 φορές συχνότερα από τον AA στους ασθενείς με επιληψία σε σχέση με το γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), με το αλληλόμορφο G να εμφανίζεται 1,36 φορές συχνότερα από το A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). Παράλληλα, ο συνδυασμός γονοτύπων AG/CT των rs2298771/rs3812718 εμφανίζεται 1,65 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο συνολικό δείγμα ασθενών με επιληψία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), ενώ ο συνδυασμός AA/CT εμφανίζεται κατά 1,86 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό σε σχέση με τους επιληπτικούς ασθενείς (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Όσον αφορά τη διαφοροποίηση μεταξύ των επιληπτικών φαινοτύπων, παρατηρήθηκε μια τάση επικράτησης των γονοτύπων TT+CT του rs3812718 κατά 2,3 φορές στη γενικευμένη επιληψία (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) και του αλληλομόρφου T κατά 1,5 φορά στην εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) σε σχέση με την εστιακή επιληψία. Επομένως, υπάρχει υψηλή συσχέτιση μεταξύ του G αλληλομόρφου του rs2298771 και της εμφάνισης επιληψίας στο δείγμα μας, ενώ το αλληλόμορφο T του rs3812718 φαίνεται να σχετίζεται με την εμπλοκή δικτύων που υπόκεινται της γενίκευσης της επιληπτικής δραστηριότητας, είτε πρωτοπαθώς είτε δευτεροπαθώς. Η αύξηση του αριθμού του δείγματος θα οδηγήσει στην επικύρωση των εξαγόμενων συμπερασμάτων αλλά και πιθανόν στην εύρεση ενός δείκτη διαφοροδιάγνωσης μεταξύ των διάφορων επιληπτικών φαινοτύπων.","Epilepsy is one of the most common chronic neurological disorders, since it affects 1 to 2% of the world's population. It is characterized by repeated, unpredictable, abnormal and massive discharges of neurons that disrupt the normal brain function. According to the International League Against Epilepsy (ILAE), the key criterion for the classification of seizures is the type of onset (generalized, focal, unknown onset) and the level of consciousness that is affected. In generalized seizures, epileptic activity spreads to both brain hemispheres with loss of consciousness, whereas in focal seizures it is confined to the neural networks of one brain hemisphere. Moreover, an epileptic seizure can be focal secondarily generalized, with a focal onset and development into a bilateral tonic-clonic seizure. Single nucleotide polymorphisms in genes that encode target proteins of antiepileptic drugs have been associated with epilepsy, but there are only a few studies that differentiate the effect of polymorphisms on different epilepsy groups. The SCN1A gene belongs to a family of genes that provides instructions for generating the α-subunit of a sodium channel’s isoform, which is called Nav1.1. These channels are necessary for the production and dissemination of action potentials in muscle cells and neurons, and therefore they play a crucial role on cell excitability. Since this gene is undoubtedly linked to epileptogenesis, the present study focuses on the association of two genetic polymorphisms of SCN1A with epilepsy and with differential diagnosis between several epileptic phenotypes: rs3812718 (C>T – it creates an alternative splice site) and rs2298771 (A>G – it causes an amino acid substitution). This study involved 52 patients with generalized epilepsy and 50 patients with focal secondarily generalized epilepsy, which were genotyped with Real-Time PCR (LightSNiP Assay) for the rs2298771 and rs3812718 polymorphisms of the SCN1A gene. At the same time, data of 114 patients with complex partial epilepsy were used from a previous study and data of the general european population from the Ensembl website. All participant patients signed an informed consent for the study and their samples were anonymised. Statistical analysis was performed with x2 test (chi-square test) at a significance level of 0.05, via SPSS software. First of all, the possible correlation of the two genetic polymorphisms with epilepsy was investigated and the GG+AG genotypes of rs2298771 were found to be 1.65 times more common than AA in epilepsy patients compared to the general population (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), with G allele appearing 1.36 times more often than A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). At the same time, the genotypic combination AG/CT of rs2298771/rs3812718 was found to be 1.65 times more common in epilepsy patients compared to the general population (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), while the combination AA/CT appeared 1.86 times more often in the general population compared to epileptic patients (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Furthermore, the appearance of the two genetic polymorphisms was compared between different epileptic phenotypes. A prevalence of TT+CT genotypes of rs3812718 was observed 2.3 times more often in generalized epilepsy (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) and 1.5 times more often for T allele in focal secondarily generalized epilepsy (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) compared to focal epilepsy. Therefore, there is a high correlation between the polymorphic G allele of rs2298771 and the appearance of epilepsy in our sample. Moreover, the polymorphic T allele of rs3812718 appears to be associated with the generalization of epileptic activity, either primarily or secondarily. Increasing the number of the sample will not only lead to the validation of these conclusions, but also to the possible discovery of a differential diagnosis marker between the different epileptic phenotypes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση εμφάνισης γενετικών πολυμορφισμών του γονιδίου SCN1A μεταξύ ασθενών με γενικευμένες, εστιακές και εστιακές δευτεροπαθώς γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσικρικά Δανάη","Tsikrika Danae"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η επιληψία είναι μια από τις πιο κοινές χρόνιες νευρολογικές διαταραχές, αφού επηρεάζει το 1 με 2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες, απρόβλεπτες και μαζικές εκφορτίσεις εγκεφαλικών νευρώνων που διακόπτουν τη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση κατά της Επιληψίας (ILAE), οι επιληπτικές κρίσεις ταξινομούνται κυρίως με βάση τον τύπο έναρξης της κρίσης (γενικευμένης, εστιακής, άγνωστης έναρξης) αλλά και το επίπεδο συνείδησης που επηρεάζεται. Στις γενικευμένες κρίσεις γίνεται προσβολή και των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων με ταυτόχρονη απώλεια συνείδησης, ενώ στις εστιακές κρίσεις οι επιληπτικοί σπασμοί ξεκινούν και περιορίζονται στα νευρωνικά δίκτυα ενός εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Παράλληλα, μια κρίση μπορεί να είναι εστιακή με δευτεροπαθή γενίκευση, δηλαδή να έχει εστιακή έναρξη και να εξελίσσεται σε αμφοτερόπλευρη τονικοκλονική. Σημειακοί νουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί σε γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες-στόχους των αντιεπιληπτικών φαρμάκων έχουν συσχετισθεί με την εμφάνιση επιληψίας, αλλά ελάχιστες είναι οι μελέτες στις οποίες γίνεται διαφοροποίηση της επίδρασης των πολυμορφισμών στις επιμέρους κατηγορίες επιληψίας. Το γονίδιο SCN1A ανήκει σε μία οικογένεια γονιδίων που παρέχουν τις πληροφορίες για τη δημιουργία της α-υπομονάδας μιας συγκεκριμένης ισομορφής τασεοευαίσθητων καναλιών νατρίου (Nav1.1). Τα κανάλια αυτά είναι απαραίτητα για τη δημιουργία και διάδοση των δυναμικών δράσης στα μυϊκά κύτταρα και τους νευρώνες, και κατ' επέκταση για τη διεγερσιμότητα των κυττάρων. Αφού το γονίδιο αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιληπτογένεση, η παρούσα μελέτη εστιάζει στη συσχέτιση δύο πολυμορφισμών του τόσο με την εμφάνιση επιληψίας όσο και με τη διαφοροδιάγνωση μεταξύ διαφορετικών επιληπτικών φαινοτύπων: του rs3812718 (C>T - δημιουργεί μια εναλλακτική θέση ματίσματος) και του rs2298771 (A>G - προκαλεί αντικατάσταση ενός αμινοξέος). Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 52 ασθενείς με γενικευμένη επιληψία και 50 ασθενείς με εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία, οι οποίοι γονοτυπήθηκαν με Real-Time PCR (LightSNiP Assay) για τους πολυμορφισμούς rs2298771 και rs3812718 του γονιδίου SCN1A. Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα για 114 ασθενείς με σύνθετη εστιακή επιληψία από προηγούμενη εργασία και για γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό από τη διαδικτυακή βάση Ensembl. Έγινε ανωνυμοποίηση και αποταυτοποίηση όλων των δειγμάτων, ενώ είχε προηγηθεί ενυπόγραφη συγκατάθεση των ασθενών για τη συμμετοχή τους στη μελέτη. Η στατιστική ανάλυση έγινε με έλεγχο x2 σε επίπεδο σημαντικότητας 0.05, μέσω του λογισμικού SPSS. Αρχικά, διερευνήθηκε η συσχέτιση των δύο πολυμορφισμών με την εμφάνιση επιληψίας και βρέθηκε ότι οι γονότυποι GG+AG του rs2298771 εμφανίζονται 1,65 φορές συχνότερα από τον AA στους ασθενείς με επιληψία σε σχέση με το γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), με το αλληλόμορφο G να εμφανίζεται 1,36 φορές συχνότερα από το A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). Παράλληλα, ο συνδυασμός γονοτύπων AG/CT των rs2298771/rs3812718 εμφανίζεται 1,65 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο συνολικό δείγμα ασθενών με επιληψία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), ενώ ο συνδυασμός AA/CT εμφανίζεται κατά 1,86 φορές συχνότερα από τους υπόλοιπους συνδυασμούς στο γενικό ευρωπαϊκό πληθυσμό σε σχέση με τους επιληπτικούς ασθενείς (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Όσον αφορά τη διαφοροποίηση μεταξύ των επιληπτικών φαινοτύπων, παρατηρήθηκε μια τάση επικράτησης των γονοτύπων TT+CT του rs3812718 κατά 2,3 φορές στη γενικευμένη επιληψία (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) και του αλληλομόρφου T κατά 1,5 φορά στην εστιακή δευτεροπαθώς γενικευμένη επιληψία (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) σε σχέση με την εστιακή επιληψία. Επομένως, υπάρχει υψηλή συσχέτιση μεταξύ του G αλληλομόρφου του rs2298771 και της εμφάνισης επιληψίας στο δείγμα μας, ενώ το αλληλόμορφο T του rs3812718 φαίνεται να σχετίζεται με την εμπλοκή δικτύων που υπόκεινται της γενίκευσης της επιληπτικής δραστηριότητας, είτε πρωτοπαθώς είτε δευτεροπαθώς. Η αύξηση του αριθμού του δείγματος θα οδηγήσει στην επικύρωση των εξαγόμενων συμπερασμάτων αλλά και πιθανόν στην εύρεση ενός δείκτη διαφοροδιάγνωσης μεταξύ των διάφορων επιληπτικών φαινοτύπων.","Epilepsy is one of the most common chronic neurological disorders, since it affects 1 to 2% of the world's population. It is characterized by repeated, unpredictable, abnormal and massive discharges of neurons that disrupt the normal brain function. According to the International League Against Epilepsy (ILAE), the key criterion for the classification of seizures is the type of onset (generalized, focal, unknown onset) and the level of consciousness that is affected. In generalized seizures, epileptic activity spreads to both brain hemispheres with loss of consciousness, whereas in focal seizures it is confined to the neural networks of one brain hemisphere. Moreover, an epileptic seizure can be focal secondarily generalized, with a focal onset and development into a bilateral tonic-clonic seizure. Single nucleotide polymorphisms in genes that encode target proteins of antiepileptic drugs have been associated with epilepsy, but there are only a few studies that differentiate the effect of polymorphisms on different epilepsy groups. The SCN1A gene belongs to a family of genes that provides instructions for generating the α-subunit of a sodium channel’s isoform, which is called Nav1.1. These channels are necessary for the production and dissemination of action potentials in muscle cells and neurons, and therefore they play a crucial role on cell excitability. Since this gene is undoubtedly linked to epileptogenesis, the present study focuses on the association of two genetic polymorphisms of SCN1A with epilepsy and with differential diagnosis between several epileptic phenotypes: rs3812718 (C>T – it creates an alternative splice site) and rs2298771 (A>G – it causes an amino acid substitution). This study involved 52 patients with generalized epilepsy and 50 patients with focal secondarily generalized epilepsy, which were genotyped with Real-Time PCR (LightSNiP Assay) for the rs2298771 and rs3812718 polymorphisms of the SCN1A gene. At the same time, data of 114 patients with complex partial epilepsy were used from a previous study and data of the general european population from the Ensembl website. All participant patients signed an informed consent for the study and their samples were anonymised. Statistical analysis was performed with x2 test (chi-square test) at a significance level of 0.05, via SPSS software. First of all, the possible correlation of the two genetic polymorphisms with epilepsy was investigated and the GG+AG genotypes of rs2298771 were found to be 1.65 times more common than AA in epilepsy patients compared to the general population (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,28, p=0,003), with G allele appearing 1.36 times more often than A (OR=1,36, 95%CI=1,07-1,72, p=0,01). At the same time, the genotypic combination AG/CT of rs2298771/rs3812718 was found to be 1.65 times more common in epilepsy patients compared to the general population (OR=1,65, 95%CI=1,19-2,29, p=0,003), while the combination AA/CT appeared 1.86 times more often in the general population compared to epileptic patients (OR=0,537, 1/OR=1,86, 95%CI=0,323-0,892, p=0,015). Furthermore, the appearance of the two genetic polymorphisms was compared between different epileptic phenotypes. A prevalence of TT+CT genotypes of rs3812718 was observed 2.3 times more often in generalized epilepsy (OR=2,3, 95%CI=0,93-5,65, p=0,065) and 1.5 times more often for T allele in focal secondarily generalized epilepsy (OR=1,54, 95%CI=0,96-2,48, p=0,073) compared to focal epilepsy. Therefore, there is a high correlation between the polymorphic G allele of rs2298771 and the appearance of epilepsy in our sample. Moreover, the polymorphic T allele of rs3812718 appears to be associated with the generalization of epileptic activity, either primarily or secondarily. Increasing the number of the sample will not only lead to the validation of these conclusions, but also to the possible discovery of a differential diagnosis marker between the different epileptic phenotypes."],"dc:identifier":["uoadl:2878748","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878748"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σύγκριση εμφάνισης γενετικών πολυμορφισμών του γονιδίου SCN1A μεταξύ ασθενών με γενικευμένες, εστιακές και εστιακές δευτεροπαθώς γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:47Z"}