{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878876"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878876","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική μελέτη της εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων μετά από ενδοστοματική ψηφιακή αποτύπωση και αποτύπωση με πολυβυνιλοσιλοξάνη.","abstract":"Εισαγωγή Η σύγχρονη οδοντιατρική είναι μια επιστήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με την τεχνολογική πρόοδο. Σκοπός της παρουσίασης αυτής είναι η αναφορά σε δυνατότητες της νέας τεχνολογίας καθώς και σε περιορισμούς που ανακύπτουν σε σχέση με τις μέχρι τώρα ακολουθούμενες διαδικασίες. Η ψηφιακή εποχή έχει ήδη φέρει σημαντικές αλλαγές στην οδοντιατρική. Η ψηφιακή ενδοστοματική ακτινογραφία, οι υπολογιστική αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης, η διατήρηση ψηφιακού αρχείου ασθενών είναι κάποιες από τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας που έχουν ήδη ενσωματωθεί με επιτυχία στην καθημερνή οδοντιατρική πράξη. Πλέον προσφέρεται και η δυνατότητα διείσδυσης της ψηφιακής τεχνολογίας και στη διαδικασία της αποτύπωσης. Με τα νέα συστήματα ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης έχει πλέον ο οδοντίατρος τη δυνατότητα άμεσου ελέγχου του αποτυπώματος πριν το στείλει στο εργαστήριο. Η χρήση υλικών περιορίζεται όπως και οι χρόνοι παράδοσης των εργασιών. Για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν τα νέα συστήματα απαιτείται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις όπως πρόσβαση στο διαδίκτυο, ηλεκτρονικοί υπολογιστές με μεγάλη επεξεργαστική ισχύ και κατάλληλο λογισμικό. Οι νέες τεχνικές ψηφιακής οδοντιατρικής προσφέρουν αναμφίβολα σημαντικά πλεονεκτήματα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που κατασκευάζονται μετά από κλασική αποτύπωση κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλοσιλοξάνη ή μετά από ψηφιακή αποτύπωση με ενδοστοματικό σύστημα σάρωσης έχουν καλύτερη εφαρμογή στο όριο. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η οριακή εφαρμογή εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων ως αποτέλεσμα της μεθόδου αποτύπωσης και της σειράς κοχλίωσης των εμφυτευματικών κολοβωμάτων. Συγκρίθηκαν μια μέθοδος ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης με μια μέθοδο αποτύπωσης με ελαστικομερές αποτυπωτικό υλικό σε συνδυασμό με την τεχνική κοχλίωσης. Σκοπός Να εξεταστεί η επίδραση δύο διαφορετικών μεθόδων αποτύπωσης στην ακρίβεια της οριακής εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων. Υλικό και Μέθοδος Μελετήθηκε αποτύπωση με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη από συσκευή αυτόματης ανάμιξης (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) (CTM) και αποτύπωση με ενδοστοματικό ψηφιακό σύστημα (I-tero, Cadent Ltd., Israel) (IOS). Το πείραμα εκτελέστηκε σε εκμαγείο άνω γνάθου πραγματικού ασθενή. Κατασκευάστηκαν μεταλλικοί σκελετοί για κοχλιούμενες αποκαταστάσεις επί των εμφυτευμάτων στις θέσεις 11, 14 και 17, των οποίων η εφαρμογή μελετήθηκε με μη καταστροφική μέθοδο. Κατασκευάστηκαν 24 δοκίμια (N=24), 12 για κάθε τεχνική αποτύπωσης, με 2 υποομάδες έκαστη, (n=6) (Α11 και Α17) με βάση την τεχνική κοχλίωσης. Μελετήθηκαν οι παράμετροι τίτλος οριζόντιας διαφοράς στο όριο (FDH), τίτλος κάθετης διαφοράς στο όριο (FDV) και τίτλος κωνικής διαφοράς στο όριο (FDC), που περιγράφουν τη συνολική μέση οριακή εφαρμογή των αποκαταστάσεων. Διεξήχθη δοκιμασία ANOVA (α=0.05) και post-hoc δοκιμασίες Tukey’s. Αποτελέσματα Υπήρχε σημαντική επίδραση της μεθόδου αποτύπωσης στον FDH: F(3,20)=5,558, p<,01, ω=,60 (μεγάλη επίδραση). Επίσης στον FDV: F(3,20)=3,299, p<,05, ω=,15 (μικρή επίδραση), καθώς και FDC: F(3,20)=4,996, p<,05, ω=,58 (μεγάλη επίδραση). Οι post-hoc δοκιμασίες Tukey’s αποκάλυψαν μόνο για τον FDH σημαντικές (p<.05) διαφορές μεταξύ των ομάδων [CTM A11] – [IOS A11] και [IOS A17] καθώς και [CTM A17] – [IOS A11] και [IOS A17]. Συμπεράσματα Με βάση τους περιορισμούς αυτής της εργαστηριακής έρευνας οι αποκαταστάσεις που προέκυψαν και από τις δύο αποτυπωτικές μεθόδους είχαν διαφορά στο όριο. Η μέθοδος αποτύπωσης κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη έδωσε καλύτερα αποτελέσματα.","abstract_html":"Εισαγωγή Η σύγχρονη οδοντιατρική είναι μια επιστήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με την τεχνολογική πρόοδο. Σκοπός της παρουσίασης αυτής είναι η αναφορά σε δυνατότητες της νέας τεχνολογίας καθώς και σε περιορισμούς που ανακύπτουν σε σχέση με τις μέχρι τώρα ακολουθούμενες διαδικασίες. Η ψηφιακή εποχή έχει ήδη φέρει σημαντικές αλλαγές στην οδοντιατρική. Η ψηφιακή ενδοστοματική ακτινογραφία, οι υπολογιστική αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης, η διατήρηση ψηφιακού αρχείου ασθενών είναι κάποιες από τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας που έχουν ήδη ενσωματωθεί με επιτυχία στην καθημερνή οδοντιατρική πράξη. Πλέον προσφέρεται και η δυνατότητα διείσδυσης της ψηφιακής τεχνολογίας και στη διαδικασία της αποτύπωσης. Με τα νέα συστήματα ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης έχει πλέον ο οδοντίατρος τη δυνατότητα άμεσου ελέγχου του αποτυπώματος πριν το στείλει στο εργαστήριο. Η χρήση υλικών περιορίζεται όπως και οι χρόνοι παράδοσης των εργασιών. Για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν τα νέα συστήματα απαιτείται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις όπως πρόσβαση στο διαδίκτυο, ηλεκτρονικοί υπολογιστές με μεγάλη επεξεργαστική ισχύ και κατάλληλο λογισμικό. Οι νέες τεχνικές ψηφιακής οδοντιατρικής προσφέρουν αναμφίβολα σημαντικά πλεονεκτήματα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που κατασκευάζονται μετά από κλασική αποτύπωση κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλοσιλοξάνη ή μετά από ψηφιακή αποτύπωση με ενδοστοματικό σύστημα σάρωσης έχουν καλύτερη εφαρμογή στο όριο. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η οριακή εφαρμογή εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων ως αποτέλεσμα της μεθόδου αποτύπωσης και της σειράς κοχλίωσης των εμφυτευματικών κολοβωμάτων. Συγκρίθηκαν μια μέθοδος ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης με μια μέθοδο αποτύπωσης με ελαστικομερές αποτυπωτικό υλικό σε συνδυασμό με την τεχνική κοχλίωσης. Σκοπός Να εξεταστεί η επίδραση δύο διαφορετικών μεθόδων αποτύπωσης στην ακρίβεια της οριακής εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων. Υλικό και Μέθοδος Μελετήθηκε αποτύπωση με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη από συσκευή αυτόματης ανάμιξης (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) (CTM) και αποτύπωση με ενδοστοματικό ψηφιακό σύστημα (I-tero, Cadent Ltd., Israel) (IOS). Το πείραμα εκτελέστηκε σε εκμαγείο άνω γνάθου πραγματικού ασθενή. Κατασκευάστηκαν μεταλλικοί σκελετοί για κοχλιούμενες αποκαταστάσεις επί των εμφυτευμάτων στις θέσεις 11, 14 και 17, των οποίων η εφαρμογή μελετήθηκε με μη καταστροφική μέθοδο. Κατασκευάστηκαν 24 δοκίμια (N=24), 12 για κάθε τεχνική αποτύπωσης, με 2 υποομάδες έκαστη, (n=6) (Α11 και Α17) με βάση την τεχνική κοχλίωσης. Μελετήθηκαν οι παράμετροι τίτλος οριζόντιας διαφοράς στο όριο (FDH), τίτλος κάθετης διαφοράς στο όριο (FDV) και τίτλος κωνικής διαφοράς στο όριο (FDC), που περιγράφουν τη συνολική μέση οριακή εφαρμογή των αποκαταστάσεων. Διεξήχθη δοκιμασία ANOVA (α=0.05) και post-hoc δοκιμασίες Tukey’s. Αποτελέσματα Υπήρχε σημαντική επίδραση της μεθόδου αποτύπωσης στον FDH: F(3,20)=5,558, p&lt;,01, ω=,60 (μεγάλη επίδραση). Επίσης στον FDV: F(3,20)=3,299, p&lt;,05, ω=,15 (μικρή επίδραση), καθώς και FDC: F(3,20)=4,996, p&lt;,05, ω=,58 (μεγάλη επίδραση). Οι post-hoc δοκιμασίες Tukey’s αποκάλυψαν μόνο για τον FDH σημαντικές (p&lt;.05) διαφορές μεταξύ των ομάδων [CTM A11] – [IOS A11] και [IOS A17] καθώς και [CTM A17] – [IOS A11] και [IOS A17]. Συμπεράσματα Με βάση τους περιορισμούς αυτής της εργαστηριακής έρευνας οι αποκαταστάσεις που προέκυψαν και από τις δύο αποτυπωτικές μεθόδους είχαν διαφορά στο όριο. Η μέθοδος αποτύπωσης κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη έδωσε καλύτερα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βίλλιας Αριστείδης","Villias Aristeidis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878876"],"render_values":[{"text":"uoadl:2878876","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878876","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878876","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2878876","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βίλλιας Αριστείδης","Villias Aristeidis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878876","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878876"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η σύγχρονη οδοντιατρική είναι μια επιστήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με την τεχνολογική πρόοδο. Σκοπός της παρουσίασης αυτής είναι η αναφορά σε δυνατότητες της νέας τεχνολογίας καθώς και σε περιορισμούς που ανακύπτουν σε σχέση με τις μέχρι τώρα ακολουθούμενες διαδικασίες. Η ψηφιακή εποχή έχει ήδη φέρει σημαντικές αλλαγές στην οδοντιατρική. Η ψηφιακή ενδοστοματική ακτινογραφία, οι υπολογιστική αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης, η διατήρηση ψηφιακού αρχείου ασθενών είναι κάποιες από τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας που έχουν ήδη ενσωματωθεί με επιτυχία στην καθημερνή οδοντιατρική πράξη. Πλέον προσφέρεται και η δυνατότητα διείσδυσης της ψηφιακής τεχνολογίας και στη διαδικασία της αποτύπωσης. Με τα νέα συστήματα ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης έχει πλέον ο οδοντίατρος τη δυνατότητα άμεσου ελέγχου του αποτυπώματος πριν το στείλει στο εργαστήριο. Η χρήση υλικών περιορίζεται όπως και οι χρόνοι παράδοσης των εργασιών. Για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν τα νέα συστήματα απαιτείται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις όπως πρόσβαση στο διαδίκτυο, ηλεκτρονικοί υπολογιστές με μεγάλη επεξεργαστική ισχύ και κατάλληλο λογισμικό. Οι νέες τεχνικές ψηφιακής οδοντιατρικής προσφέρουν αναμφίβολα σημαντικά πλεονεκτήματα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που κατασκευάζονται μετά από κλασική αποτύπωση κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλοσιλοξάνη ή μετά από ψηφιακή αποτύπωση με ενδοστοματικό σύστημα σάρωσης έχουν καλύτερη εφαρμογή στο όριο. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η οριακή εφαρμογή εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων ως αποτέλεσμα της μεθόδου αποτύπωσης και της σειράς κοχλίωσης των εμφυτευματικών κολοβωμάτων. Συγκρίθηκαν μια μέθοδος ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης με μια μέθοδο αποτύπωσης με ελαστικομερές αποτυπωτικό υλικό σε συνδυασμό με την τεχνική κοχλίωσης. Σκοπός Να εξεταστεί η επίδραση δύο διαφορετικών μεθόδων αποτύπωσης στην ακρίβεια της οριακής εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων. Υλικό και Μέθοδος Μελετήθηκε αποτύπωση με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη από συσκευή αυτόματης ανάμιξης (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) (CTM) και αποτύπωση με ενδοστοματικό ψηφιακό σύστημα (I-tero, Cadent Ltd., Israel) (IOS). Το πείραμα εκτελέστηκε σε εκμαγείο άνω γνάθου πραγματικού ασθενή. Κατασκευάστηκαν μεταλλικοί σκελετοί για κοχλιούμενες αποκαταστάσεις επί των εμφυτευμάτων στις θέσεις 11, 14 και 17, των οποίων η εφαρμογή μελετήθηκε με μη καταστροφική μέθοδο. Κατασκευάστηκαν 24 δοκίμια (N=24), 12 για κάθε τεχνική αποτύπωσης, με 2 υποομάδες έκαστη, (n=6) (Α11 και Α17) με βάση την τεχνική κοχλίωσης. Μελετήθηκαν οι παράμετροι τίτλος οριζόντιας διαφοράς στο όριο (FDH), τίτλος κάθετης διαφοράς στο όριο (FDV) και τίτλος κωνικής διαφοράς στο όριο (FDC), που περιγράφουν τη συνολική μέση οριακή εφαρμογή των αποκαταστάσεων. Διεξήχθη δοκιμασία ANOVA (α=0.05) και post-hoc δοκιμασίες Tukey’s. Αποτελέσματα Υπήρχε σημαντική επίδραση της μεθόδου αποτύπωσης στον FDH: F(3,20)=5,558, p<,01, ω=,60 (μεγάλη επίδραση). Επίσης στον FDV: F(3,20)=3,299, p<,05, ω=,15 (μικρή επίδραση), καθώς και FDC: F(3,20)=4,996, p<,05, ω=,58 (μεγάλη επίδραση). Οι post-hoc δοκιμασίες Tukey’s αποκάλυψαν μόνο για τον FDH σημαντικές (p<.05) διαφορές μεταξύ των ομάδων [CTM A11] – [IOS A11] και [IOS A17] καθώς και [CTM A17] – [IOS A11] και [IOS A17]. Συμπεράσματα Με βάση τους περιορισμούς αυτής της εργαστηριακής έρευνας οι αποκαταστάσεις που προέκυψαν και από τις δύο αποτυπωτικές μεθόδους είχαν διαφορά στο όριο. Η μέθοδος αποτύπωσης κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη έδωσε καλύτερα αποτελέσματα.","Introduction For implant supported prostheses passive fit is considered an ideal goal, preventing biological and mechanical implications in the future. However, passive fit and zero marginal discrepancy are technically almost impossible to achieve. Additionally, the correlation between the degree of marginal gap and the incidence of clinical implications is yet to be defined. Nonetheless, it is clear that the various clinical and laboratory procedures introduce errors affecting the passivity of fit. These steps include impression techniques, definitive cast production and prosthesis manufacturing. Introduction of intraoral digital impression systems, enabling direct digitization of the oral environment without impression materials, as well as laboratory scanners, digitizing the definitive casts, affected multiple areas of dentistry including implantology. A fully digital approach in prosthetic dentistry is nowadays possible, given the fact that Computer Added Design and Computer Added Manufacturing (CAD-CAM) procedures are widely acceptable over dental laboratories. Several studies have compared the accuracy of intraoral digital systems for crowns and short span prostheses; there is not enough knowledge, however, of the effect of intraoral digital systems on the marginal fit of long span implant supported prostheses. Aim The aim of the current study was to investigate the effect of a conventional and an intraoral digital impression technique, as well as the effect of screw tightening sequence on the marginal fit of screw retained implant supported maxillary half arch prostheses on parallel implants. Materials and Methods This laboratory study was conducted on a simulation cast based on a real patient case. Two impression techniques were compared: The closed tray technique with Monophase Vinyl Polysiloxane from an automix device (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) utilizing perforated commercially available trays (CTM) and the intraoral digital impression technique with the I-Tero™ system (I-tero™, CADENT® Ltd., Israel) (IOS). For every impression technique were produced three metallic frames of screw retained restorations supported by implants at the locations of the maxillary right central incisor (11), first right premolar (14) and second right molar (17). The marginal adaptation of the metallic frames was examined with non destructive methods implementing negative replicas, which were sectioned and studied under light microscope. 24 replicas were created. There were 2 subgroups of samples for each impression technique (CTM, IOS) depending on the screw tightening sequence (A11: 11, 17, 14 and A17: 17, 11, 14). In total, there were 4 groups with 6 samples each (CTM A11, CTM A17, IOS A11, IOS A17). The marginal adaptation of the frames was quantitatively evaluated with 3 indices: Horizontal Discrepancy Title (FDH), Vertical Discrepancy Title (FDV), Conical Discrepancy Title (FDC). These were calculated on the means of the measurements of the horizontal, the vertical and the conical marginal discrepancy respectively. The conical marginal discrepancy was geometrically defined at the conical part of the internal hexagon of the implant system (Seven™, MIS®) that was used. Data were statistically at the SPSS software, with one-way ANOVA (a=.05) and post-hoc Tukey’s tests. Results There was a significant effect of the impression technique combined with the screw tightening sequence on the FDH: F(3,20)=5.558, p<.01, ω=.60, on the FDV: F(3,20)=3.299, p<.05, ω=.15 and on the FDC: F(3,20)=4.996, p<.05, ω=.58. The post-hoc Tukey’s tests revealed significant differences only for the FDH (p<.05) between the groups CTM A11– IOS A11, CTM A11-IOS A17, as well as CTM A17 – IOS A11 and CTM A17-IOS A17. Conclusions Within the limitations of this study it was concluded that all the studied combinations of impression techniques and screw tightening sequences resulted in marginal discrepancies. The closed tray impression technique with addition silicone gave better results, while the screw tightening sequence does not seem to affect the framework adaptation on the implants. Clinical relevance The digital intraoral scanning systems have undoubtedly a lot of advantages; however, regarding implementation of such systems in implant dentistry one should proceed with caution as not acceptable fit levels might result."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική μελέτη της εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων μετά από ενδοστοματική ψηφιακή αποτύπωση και αποτύπωση με πολυβυνιλοσιλοξάνη."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βίλλιας Αριστείδης","Villias Aristeidis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή Η σύγχρονη οδοντιατρική είναι μια επιστήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με την τεχνολογική πρόοδο. Σκοπός της παρουσίασης αυτής είναι η αναφορά σε δυνατότητες της νέας τεχνολογίας καθώς και σε περιορισμούς που ανακύπτουν σε σχέση με τις μέχρι τώρα ακολουθούμενες διαδικασίες. Η ψηφιακή εποχή έχει ήδη φέρει σημαντικές αλλαγές στην οδοντιατρική. Η ψηφιακή ενδοστοματική ακτινογραφία, οι υπολογιστική αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης, η διατήρηση ψηφιακού αρχείου ασθενών είναι κάποιες από τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας που έχουν ήδη ενσωματωθεί με επιτυχία στην καθημερνή οδοντιατρική πράξη. Πλέον προσφέρεται και η δυνατότητα διείσδυσης της ψηφιακής τεχνολογίας και στη διαδικασία της αποτύπωσης. Με τα νέα συστήματα ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης έχει πλέον ο οδοντίατρος τη δυνατότητα άμεσου ελέγχου του αποτυπώματος πριν το στείλει στο εργαστήριο. Η χρήση υλικών περιορίζεται όπως και οι χρόνοι παράδοσης των εργασιών. Για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν τα νέα συστήματα απαιτείται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις όπως πρόσβαση στο διαδίκτυο, ηλεκτρονικοί υπολογιστές με μεγάλη επεξεργαστική ισχύ και κατάλληλο λογισμικό. Οι νέες τεχνικές ψηφιακής οδοντιατρικής προσφέρουν αναμφίβολα σημαντικά πλεονεκτήματα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που κατασκευάζονται μετά από κλασική αποτύπωση κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλοσιλοξάνη ή μετά από ψηφιακή αποτύπωση με ενδοστοματικό σύστημα σάρωσης έχουν καλύτερη εφαρμογή στο όριο. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η οριακή εφαρμογή εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων ως αποτέλεσμα της μεθόδου αποτύπωσης και της σειράς κοχλίωσης των εμφυτευματικών κολοβωμάτων. Συγκρίθηκαν μια μέθοδος ενδοστοματικής ψηφιακής αποτύπωσης με μια μέθοδο αποτύπωσης με ελαστικομερές αποτυπωτικό υλικό σε συνδυασμό με την τεχνική κοχλίωσης. Σκοπός Να εξεταστεί η επίδραση δύο διαφορετικών μεθόδων αποτύπωσης στην ακρίβεια της οριακής εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων. Υλικό και Μέθοδος Μελετήθηκε αποτύπωση με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη από συσκευή αυτόματης ανάμιξης (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) (CTM) και αποτύπωση με ενδοστοματικό ψηφιακό σύστημα (I-tero, Cadent Ltd., Israel) (IOS). Το πείραμα εκτελέστηκε σε εκμαγείο άνω γνάθου πραγματικού ασθενή. Κατασκευάστηκαν μεταλλικοί σκελετοί για κοχλιούμενες αποκαταστάσεις επί των εμφυτευμάτων στις θέσεις 11, 14 και 17, των οποίων η εφαρμογή μελετήθηκε με μη καταστροφική μέθοδο. Κατασκευάστηκαν 24 δοκίμια (N=24), 12 για κάθε τεχνική αποτύπωσης, με 2 υποομάδες έκαστη, (n=6) (Α11 και Α17) με βάση την τεχνική κοχλίωσης. Μελετήθηκαν οι παράμετροι τίτλος οριζόντιας διαφοράς στο όριο (FDH), τίτλος κάθετης διαφοράς στο όριο (FDV) και τίτλος κωνικής διαφοράς στο όριο (FDC), που περιγράφουν τη συνολική μέση οριακή εφαρμογή των αποκαταστάσεων. Διεξήχθη δοκιμασία ANOVA (α=0.05) και post-hoc δοκιμασίες Tukey’s. Αποτελέσματα Υπήρχε σημαντική επίδραση της μεθόδου αποτύπωσης στον FDH: F(3,20)=5,558, p<,01, ω=,60 (μεγάλη επίδραση). Επίσης στον FDV: F(3,20)=3,299, p<,05, ω=,15 (μικρή επίδραση), καθώς και FDC: F(3,20)=4,996, p<,05, ω=,58 (μεγάλη επίδραση). Οι post-hoc δοκιμασίες Tukey’s αποκάλυψαν μόνο για τον FDH σημαντικές (p<.05) διαφορές μεταξύ των ομάδων [CTM A11] – [IOS A11] και [IOS A17] καθώς και [CTM A17] – [IOS A11] και [IOS A17]. Συμπεράσματα Με βάση τους περιορισμούς αυτής της εργαστηριακής έρευνας οι αποκαταστάσεις που προέκυψαν και από τις δύο αποτυπωτικές μεθόδους είχαν διαφορά στο όριο. Η μέθοδος αποτύπωσης κλειστού δισκαρίου με μονοφασική πολυβυνιλσιλοξάνη έδωσε καλύτερα αποτελέσματα.","Introduction For implant supported prostheses passive fit is considered an ideal goal, preventing biological and mechanical implications in the future. However, passive fit and zero marginal discrepancy are technically almost impossible to achieve. Additionally, the correlation between the degree of marginal gap and the incidence of clinical implications is yet to be defined. Nonetheless, it is clear that the various clinical and laboratory procedures introduce errors affecting the passivity of fit. These steps include impression techniques, definitive cast production and prosthesis manufacturing. Introduction of intraoral digital impression systems, enabling direct digitization of the oral environment without impression materials, as well as laboratory scanners, digitizing the definitive casts, affected multiple areas of dentistry including implantology. A fully digital approach in prosthetic dentistry is nowadays possible, given the fact that Computer Added Design and Computer Added Manufacturing (CAD-CAM) procedures are widely acceptable over dental laboratories. Several studies have compared the accuracy of intraoral digital systems for crowns and short span prostheses; there is not enough knowledge, however, of the effect of intraoral digital systems on the marginal fit of long span implant supported prostheses. Aim The aim of the current study was to investigate the effect of a conventional and an intraoral digital impression technique, as well as the effect of screw tightening sequence on the marginal fit of screw retained implant supported maxillary half arch prostheses on parallel implants. Materials and Methods This laboratory study was conducted on a simulation cast based on a real patient case. Two impression techniques were compared: The closed tray technique with Monophase Vinyl Polysiloxane from an automix device (Variotime Dynamix Monophase, Heraeus Kulzer GmbH, Germany) utilizing perforated commercially available trays (CTM) and the intraoral digital impression technique with the I-Tero™ system (I-tero™, CADENT® Ltd., Israel) (IOS). For every impression technique were produced three metallic frames of screw retained restorations supported by implants at the locations of the maxillary right central incisor (11), first right premolar (14) and second right molar (17). The marginal adaptation of the metallic frames was examined with non destructive methods implementing negative replicas, which were sectioned and studied under light microscope. 24 replicas were created. There were 2 subgroups of samples for each impression technique (CTM, IOS) depending on the screw tightening sequence (A11: 11, 17, 14 and A17: 17, 11, 14). In total, there were 4 groups with 6 samples each (CTM A11, CTM A17, IOS A11, IOS A17). The marginal adaptation of the frames was quantitatively evaluated with 3 indices: Horizontal Discrepancy Title (FDH), Vertical Discrepancy Title (FDV), Conical Discrepancy Title (FDC). These were calculated on the means of the measurements of the horizontal, the vertical and the conical marginal discrepancy respectively. The conical marginal discrepancy was geometrically defined at the conical part of the internal hexagon of the implant system (Seven™, MIS®) that was used. Data were statistically at the SPSS software, with one-way ANOVA (a=.05) and post-hoc Tukey’s tests. Results There was a significant effect of the impression technique combined with the screw tightening sequence on the FDH: F(3,20)=5.558, p<.01, ω=.60, on the FDV: F(3,20)=3.299, p<.05, ω=.15 and on the FDC: F(3,20)=4.996, p<.05, ω=.58. The post-hoc Tukey’s tests revealed significant differences only for the FDH (p<.05) between the groups CTM A11– IOS A11, CTM A11-IOS A17, as well as CTM A17 – IOS A11 and CTM A17-IOS A17. Conclusions Within the limitations of this study it was concluded that all the studied combinations of impression techniques and screw tightening sequences resulted in marginal discrepancies. The closed tray impression technique with addition silicone gave better results, while the screw tightening sequence does not seem to affect the framework adaptation on the implants. Clinical relevance The digital intraoral scanning systems have undoubtedly a lot of advantages; however, regarding implementation of such systems in implant dentistry one should proceed with caution as not acceptable fit levels might result."],"dc:identifier":["uoadl:2878876","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878876"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συγκριτική μελέτη της εφαρμογής εκτεταμένων κοχλιούμενων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων μετά από ενδοστοματική ψηφιακή αποτύπωση και αποτύπωση με πολυβυνιλοσιλοξάνη."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:48Z"}