{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878881"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2878881","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της έκφρασης του ενζύμου IDO-1 σε οστικές αλλοιώσεις των γνάθων στη νόσο κυττάρων Langerhans","abstract":"Εισαγωγή: Η ιστιοκυττάρωση από κύτταρα Langerhans (LCH) είναι μία αιματολογική νόσος που χαρακτηρίζεται από αθροίσεις κυττάρων δενδριτικής προέλευσης που προσομοιάζουν με κύτταρα Langerhans. Ο ακριβής κυτταρικός πληθυσμός από τον οποίο προέρχεται και η αιτιοπαθογένεια της νόσου παραμένουν άγνωστα. Μεταλλάξεις του γονιδίου BRAF και ενεργοποίηση του ERK μονοπατιού καταδεικνύουν μια μάλλον νεοπλασματικής φύσης νόσο, χωρίς να θεωρείται κακοήθης. Η κλινική της εικόνα ποικίλει από μονήρεις βλάβες σε πολυσυστηματική προσβολή και διαφέρει σημαντικά στα παιδιά και τους ενήλικες. Στη θεραπεία της χρησιμοποιούνται πολλοί αντινεοπλασματικοί παράγοντες. Το IDO είναι ένα ένζυμο που καταλύει τον μεταβολισμό της τρυπτοφάνης σε κυνουρενίνη. Τα κύτταρα που εκφράζουν IDO καταστέλλουν τη φυσική και επίκτιτη ανοσία για να προάγουν την ανοχή. Η ιντερφερόνη τύπου Ι (ΙFΝ-Ι) και τύπου II (ΙFΝ-ΙΙ) που παράγονται σε θέσεις φλεγμονής ή από ενεργοποιημένα κύτταρα του ανοσοποιητικού είναι ισχυροί επαγωγείς του ενζύμου IDO επειδή το γονίδιο του IDO περιέχει στοιχεία απόκρισης σε IFNs. Η αυξημένη έκφραση IDO από δενδριτικά κύτταρα (DCs) έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η δραστηριότητα του ενζύμου μετατρέπει τα ώριμα DC σε αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APCs) ανοσοανοχής που καταστέλλουν τα εκτελεστικά Τ κύτταρα και προάγουν τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα (Tregs), προωθώντας έτσι την ανοσολογική ανοχή. Σκοπός: Η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του ενζύμου IDO σε οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH. Υλικό και Μέθοδος: Η παρούσα μελέτη είναι μια αναδρομική μελέτη σε υλικό βιοψιών και αφορά σε περιπτώσεις ιστοτεμαχίων που προέρχονταν από μερική βιοψία ενδοστοματικών αλλοιώσεων για διάγνωση της LCH. Η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με S100 και CD1a. Η διερεύνηση για την έκφραση του IDO έγινε με ανοσοϊστοχημική χρώση επί ιστολογικών τομών. Αποτελέσματα: Όλα τα περιστατικά είχαν θετική χρώση για το IDO. Τόσο τα νεοπλασματικά κύτταρα της νόσου όσο και κύτταρα του στρώματος βρέθηκαν θετικά για το ένζυμο. Συμπέρασμα: Το IDO εκφράζεται στις οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH και είναι πιθανό να συμβάλει στην αναστολή της ανοσιακής απάντησης έναντι στη νόσο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ιστιοκυττάρωση από κύτταρα Langerhans (LCH) είναι μία αιματολογική νόσος που χαρακτηρίζεται από αθροίσεις κυττάρων δενδριτικής προέλευσης που προσομοιάζουν με κύτταρα Langerhans. Ο ακριβής κυτταρικός πληθυσμός από τον οποίο προέρχεται και η αιτιοπαθογένεια της νόσου παραμένουν άγνωστα. Μεταλλάξεις του γονιδίου BRAF και ενεργοποίηση του ERK μονοπατιού καταδεικνύουν μια μάλλον νεοπλασματικής φύσης νόσο, χωρίς να θεωρείται κακοήθης. Η κλινική της εικόνα ποικίλει από μονήρεις βλάβες σε πολυσυστηματική προσβολή και διαφέρει σημαντικά στα παιδιά και τους ενήλικες. Στη θεραπεία της χρησιμοποιούνται πολλοί αντινεοπλασματικοί παράγοντες. Το IDO είναι ένα ένζυμο που καταλύει τον μεταβολισμό της τρυπτοφάνης σε κυνουρενίνη. Τα κύτταρα που εκφράζουν IDO καταστέλλουν τη φυσική και επίκτιτη ανοσία για να προάγουν την ανοχή. Η ιντερφερόνη τύπου Ι (ΙFΝ-Ι) και τύπου II (ΙFΝ-ΙΙ) που παράγονται σε θέσεις φλεγμονής ή από ενεργοποιημένα κύτταρα του ανοσοποιητικού είναι ισχυροί επαγωγείς του ενζύμου IDO επειδή το γονίδιο του IDO περιέχει στοιχεία απόκρισης σε IFNs. Η αυξημένη έκφραση IDO από δενδριτικά κύτταρα (DCs) έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η δραστηριότητα του ενζύμου μετατρέπει τα ώριμα DC σε αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APCs) ανοσοανοχής που καταστέλλουν τα εκτελεστικά Τ κύτταρα και προάγουν τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα (Tregs), προωθώντας έτσι την ανοσολογική ανοχή. Σκοπός: Η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του ενζύμου IDO σε οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH. Υλικό και Μέθοδος: Η παρούσα μελέτη είναι μια αναδρομική μελέτη σε υλικό βιοψιών και αφορά σε περιπτώσεις ιστοτεμαχίων που προέρχονταν από μερική βιοψία ενδοστοματικών αλλοιώσεων για διάγνωση της LCH. Η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με S100 και CD1a. Η διερεύνηση για την έκφραση του IDO έγινε με ανοσοϊστοχημική χρώση επί ιστολογικών τομών. Αποτελέσματα: Όλα τα περιστατικά είχαν θετική χρώση για το IDO. Τόσο τα νεοπλασματικά κύτταρα της νόσου όσο και κύτταρα του στρώματος βρέθηκαν θετικά για το ένζυμο. Συμπέρασμα: Το IDO εκφράζεται στις οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH και είναι πιθανό να συμβάλει στην αναστολή της ανοσιακής απάντησης έναντι στη νόσο.","abstract_has_math":false,"creators":["Κιοσπές Παναγιώτης","Kiospes Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878881"],"render_values":[{"text":"uoadl:2878881","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878881","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878881","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2878881","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κιοσπές Παναγιώτης","Kiospes Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2878881","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878881"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ιστιοκυττάρωση από κύτταρα Langerhans (LCH) είναι μία αιματολογική νόσος που χαρακτηρίζεται από αθροίσεις κυττάρων δενδριτικής προέλευσης που προσομοιάζουν με κύτταρα Langerhans. Ο ακριβής κυτταρικός πληθυσμός από τον οποίο προέρχεται και η αιτιοπαθογένεια της νόσου παραμένουν άγνωστα. Μεταλλάξεις του γονιδίου BRAF και ενεργοποίηση του ERK μονοπατιού καταδεικνύουν μια μάλλον νεοπλασματικής φύσης νόσο, χωρίς να θεωρείται κακοήθης. Η κλινική της εικόνα ποικίλει από μονήρεις βλάβες σε πολυσυστηματική προσβολή και διαφέρει σημαντικά στα παιδιά και τους ενήλικες. Στη θεραπεία της χρησιμοποιούνται πολλοί αντινεοπλασματικοί παράγοντες. Το IDO είναι ένα ένζυμο που καταλύει τον μεταβολισμό της τρυπτοφάνης σε κυνουρενίνη. Τα κύτταρα που εκφράζουν IDO καταστέλλουν τη φυσική και επίκτιτη ανοσία για να προάγουν την ανοχή. Η ιντερφερόνη τύπου Ι (ΙFΝ-Ι) και τύπου II (ΙFΝ-ΙΙ) που παράγονται σε θέσεις φλεγμονής ή από ενεργοποιημένα κύτταρα του ανοσοποιητικού είναι ισχυροί επαγωγείς του ενζύμου IDO επειδή το γονίδιο του IDO περιέχει στοιχεία απόκρισης σε IFNs. Η αυξημένη έκφραση IDO από δενδριτικά κύτταρα (DCs) έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η δραστηριότητα του ενζύμου μετατρέπει τα ώριμα DC σε αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APCs) ανοσοανοχής που καταστέλλουν τα εκτελεστικά Τ κύτταρα και προάγουν τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα (Tregs), προωθώντας έτσι την ανοσολογική ανοχή. Σκοπός: Η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του ενζύμου IDO σε οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH. Υλικό και Μέθοδος: Η παρούσα μελέτη είναι μια αναδρομική μελέτη σε υλικό βιοψιών και αφορά σε περιπτώσεις ιστοτεμαχίων που προέρχονταν από μερική βιοψία ενδοστοματικών αλλοιώσεων για διάγνωση της LCH. Η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με S100 και CD1a. Η διερεύνηση για την έκφραση του IDO έγινε με ανοσοϊστοχημική χρώση επί ιστολογικών τομών. Αποτελέσματα: Όλα τα περιστατικά είχαν θετική χρώση για το IDO. Τόσο τα νεοπλασματικά κύτταρα της νόσου όσο και κύτταρα του στρώματος βρέθηκαν θετικά για το ένζυμο. Συμπέρασμα: Το IDO εκφράζεται στις οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH και είναι πιθανό να συμβάλει στην αναστολή της ανοσιακής απάντησης έναντι στη νόσο.","Introduction: Langerhans cell histiocytoses (LCH) is a hematologic disease characterized by accumulation of Langerhans cell-like dendritic cells (DCs). The origin cell and the etiopathogenesis of the disease remain unknown. Mutations of the BRAF gene and activation of the ERK pathway demonstrate a rather neoplasmatic nature, without being considered malignant. Its clinical manifestations vary from single-lesions to multi-system attack and differ significantly between children and adults. Many antineoplastic agents are used for its treatment. IDO is an enzyme which catalyzes the metabolism of tryptophan to kynurenin. IDO-expressing cells suppress innate and adaptive immunity to promote tolerance. Interferon type I (IFN-I) and type II (IFN-II) produced at sites of inflammation or activated immune cells are potent inducers of the IDO enzyme because the IDO gene contains IFNs response elements. Increased expression of IDO by dendritic cells (DCs) is of particular importance because enzyme activity converts mature DCs into tolerogenic APCs that suppress effector T cells and promote regulatory Tregs, thus promoting tolerance. Aim: To investigate the immunohistochemical expression of IDO enzyme in osteolytic lesions of the jaws in LCH. Materials and Methods: This study is a retrospective study of biopsy material and refers to cases of partial biopsies of intraoral lesions for diagnosis of LCH. The diagnosis was confirmed with S100 and CD1a. Investigation for IDO expression was performed by immunohistochemical staining on histological sections. Results: All cases were positive for IDO. Both the neoplastic cells of the disease and the stromal cells were found positive for the enzyme. Conclusion: IDO is expressed in osteolytic lesions of the jaws in LCH and it is likely to contribute to the inhibition of the immune response against the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της έκφρασης του ενζύμου IDO-1 σε οστικές αλλοιώσεις των γνάθων στη νόσο κυττάρων Langerhans"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κιοσπές Παναγιώτης","Kiospes Panagiotis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ιστιοκυττάρωση από κύτταρα Langerhans (LCH) είναι μία αιματολογική νόσος που χαρακτηρίζεται από αθροίσεις κυττάρων δενδριτικής προέλευσης που προσομοιάζουν με κύτταρα Langerhans. Ο ακριβής κυτταρικός πληθυσμός από τον οποίο προέρχεται και η αιτιοπαθογένεια της νόσου παραμένουν άγνωστα. Μεταλλάξεις του γονιδίου BRAF και ενεργοποίηση του ERK μονοπατιού καταδεικνύουν μια μάλλον νεοπλασματικής φύσης νόσο, χωρίς να θεωρείται κακοήθης. Η κλινική της εικόνα ποικίλει από μονήρεις βλάβες σε πολυσυστηματική προσβολή και διαφέρει σημαντικά στα παιδιά και τους ενήλικες. Στη θεραπεία της χρησιμοποιούνται πολλοί αντινεοπλασματικοί παράγοντες. Το IDO είναι ένα ένζυμο που καταλύει τον μεταβολισμό της τρυπτοφάνης σε κυνουρενίνη. Τα κύτταρα που εκφράζουν IDO καταστέλλουν τη φυσική και επίκτιτη ανοσία για να προάγουν την ανοχή. Η ιντερφερόνη τύπου Ι (ΙFΝ-Ι) και τύπου II (ΙFΝ-ΙΙ) που παράγονται σε θέσεις φλεγμονής ή από ενεργοποιημένα κύτταρα του ανοσοποιητικού είναι ισχυροί επαγωγείς του ενζύμου IDO επειδή το γονίδιο του IDO περιέχει στοιχεία απόκρισης σε IFNs. Η αυξημένη έκφραση IDO από δενδριτικά κύτταρα (DCs) έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η δραστηριότητα του ενζύμου μετατρέπει τα ώριμα DC σε αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APCs) ανοσοανοχής που καταστέλλουν τα εκτελεστικά Τ κύτταρα και προάγουν τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα (Tregs), προωθώντας έτσι την ανοσολογική ανοχή. Σκοπός: Η διερεύνηση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης του ενζύμου IDO σε οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH. Υλικό και Μέθοδος: Η παρούσα μελέτη είναι μια αναδρομική μελέτη σε υλικό βιοψιών και αφορά σε περιπτώσεις ιστοτεμαχίων που προέρχονταν από μερική βιοψία ενδοστοματικών αλλοιώσεων για διάγνωση της LCH. Η διάγνωση επιβεβαιώθηκε με S100 και CD1a. Η διερεύνηση για την έκφραση του IDO έγινε με ανοσοϊστοχημική χρώση επί ιστολογικών τομών. Αποτελέσματα: Όλα τα περιστατικά είχαν θετική χρώση για το IDO. Τόσο τα νεοπλασματικά κύτταρα της νόσου όσο και κύτταρα του στρώματος βρέθηκαν θετικά για το ένζυμο. Συμπέρασμα: Το IDO εκφράζεται στις οστεολυτικές βλάβες των γνάθων στην LCH και είναι πιθανό να συμβάλει στην αναστολή της ανοσιακής απάντησης έναντι στη νόσο.","Introduction: Langerhans cell histiocytoses (LCH) is a hematologic disease characterized by accumulation of Langerhans cell-like dendritic cells (DCs). The origin cell and the etiopathogenesis of the disease remain unknown. Mutations of the BRAF gene and activation of the ERK pathway demonstrate a rather neoplasmatic nature, without being considered malignant. Its clinical manifestations vary from single-lesions to multi-system attack and differ significantly between children and adults. Many antineoplastic agents are used for its treatment. IDO is an enzyme which catalyzes the metabolism of tryptophan to kynurenin. IDO-expressing cells suppress innate and adaptive immunity to promote tolerance. Interferon type I (IFN-I) and type II (IFN-II) produced at sites of inflammation or activated immune cells are potent inducers of the IDO enzyme because the IDO gene contains IFNs response elements. Increased expression of IDO by dendritic cells (DCs) is of particular importance because enzyme activity converts mature DCs into tolerogenic APCs that suppress effector T cells and promote regulatory Tregs, thus promoting tolerance. Aim: To investigate the immunohistochemical expression of IDO enzyme in osteolytic lesions of the jaws in LCH. Materials and Methods: This study is a retrospective study of biopsy material and refers to cases of partial biopsies of intraoral lesions for diagnosis of LCH. The diagnosis was confirmed with S100 and CD1a. Investigation for IDO expression was performed by immunohistochemical staining on histological sections. Results: All cases were positive for IDO. Both the neoplastic cells of the disease and the stromal cells were found positive for the enzyme. Conclusion: IDO is expressed in osteolytic lesions of the jaws in LCH and it is likely to contribute to the inhibition of the immune response against the disease."],"dc:identifier":["uoadl:2878881","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2878881"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της έκφρασης του ενζύμου IDO-1 σε οστικές αλλοιώσεις των γνάθων στη νόσο κυττάρων Langerhans"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:48Z"}