{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2879586"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2879586","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H χρήση της αφήγησης στη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα","abstract":"Εισαγωγή: Η χρήση της αφήγησης ως εργαλείο έχει ιδιαίτερη σημασία σε ασθενείς με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα, καθώς δίδεται η ευκαιρία κατανόησης της εμπειρίας που βιώνουν. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η διερεύνηση της χρήσης της αφήγησης ως εργαλείο για την προσέγγιση και τη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων \"Pubmed\" και \"Google Scholar\" για την αναγνώριση μελετών, στην αγγλική και ελληνική γλώσσα μέχρι το Μάρτιο του 2017. Η αναζήτηση βασίσθηκε στη χρήση όρων (λέξεις- κλειδιά): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». Οι μελέτες θεωρήθηκαν επιλέξιμες για την πλήρη εξαγωγή δεδομένων, εφόσον πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης, δηλαδή αναφερόταν συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση της αφήγησης και στη φροντίδα ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα αλλά και συσχέτιση στη χρήση της αφήγησης και στη σχέση επαγγελματία υγείας ασθενούς, ασθενούς και φροντιστή. Δε συμπεριλήφθηκαν μελέτες, στις οποίες δεν υπήρχε σαφής συσχέτισης μεταξύ της χρήσης της αφήγησης και της φροντίδας ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα και μελέτες σε παιδιατρικό πληθυσμό. Αποτελέσματα: Αρχικά εντοπίσθηκαν 86 μελέτες, από τις οποίες μόνο οι 30 πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού και συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση. Οι παλαιότερες μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς με μη κακοήθη νοσήματα, μετέπειτα ερευνητές επικεντρώθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα. Το σύνολο των μελετών με μη κακοήθη νοσήματα, πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία και ακολουθήθηκε η μέθοδος της αφηγηματικής ανάλυσης. Συνολικά περισσότερες μελέτες βρέθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα και το σύνολο αυτών πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, χρησιμοποιώντας ερμηνευτική θεματική ανάλυση περιεχομένου, ερμηνευτική φαινομενολογική ανάλυση και ελεγχόμενες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, στις τελευταίες συμμετείχαν εξειδικευμένοι νοσηλευτές ογκολογίας. Η χρήση της αφήγησης βρέθηκε ότι βοηθά στη διερεύνηση της εμπειρίας της ασθένειας, μέσω της ανάδειξης σημαντικών θεμάτων των ασθενών, καθώς και στη νοηματοδότηση και κατανόησή της. Επίσης, μέσω της αφήγησης, αναδεικνύεται η επίδραση της ασθένειας στις πτυχές της ζωής, στην αποδοχή του κύκλου ζωής και συνεπώς στην εμφάνιση του επικείμενου θανάτου. Ακόμη, η αφήγηση συνδυάστηκε με άλλες δραστηριότητες αναδεικνύοντάς τες, ως εργαλεία διαχείρισης της ασθένειας τόσο για τους ασθενείς που νοσούν, όσο και για τους σημαντικούς άλλους. Η αφήγηση ως θεραπευτική παρέμβαση, βρέθηκε ότι αυξάνει τη ψυχική διάθεση, αυτοπεποίθηση, αυτοαποτελεσματικότητα, ικανοποίηση από τη ζωή και συμβάλλει στην ελάττωση του επιπέδου άγχους και πόνου. Επιπλέον, οι αφηγήσεις των ασθενών χρησιμοποιήθηκαν για την εκτίμηση των αναγκών τους, τον προσδιορισμό των προτεραιοτήτων για την αξιολόγηση και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, δίδοντας στους επαγγελματίες υγείας την ευκαιρία κατανόησης του εσωτερικού φαινομενολογικού κόσμου των ασθενών. Συμπεράσματα: Η αφήγηση της ιστορίας ενός ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα, εξυπηρετεί ένα βαθύτερο σκοπό, το μοίρασμα της εμπειρίας και του συναισθήματος που εκφράζεται ως ανάγκη για οικειότητα και τελικά για απόδοση νοήματος για τον πιθανό θάνατο και τη ζωή εν γένει. Η συνειδητοποίηση του ρόλου των αφηγήσεων ως μέρος του σχεδίου παροχής ολιστικής φροντίδας σε ασθενείς με απειλητικό νόσημα είναι ζωτικής σημασίας, καθώς μπορεί να συλληφθεί το σύνολο των εμπειριών που είναι κεντρικής σημασίας για τη διεπιστημονική ομάδα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η χρήση της αφήγησης ως εργαλείο έχει ιδιαίτερη σημασία σε ασθενείς με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα, καθώς δίδεται η ευκαιρία κατανόησης της εμπειρίας που βιώνουν. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η διερεύνηση της χρήσης της αφήγησης ως εργαλείο για την προσέγγιση και τη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων &quot;Pubmed&quot; και &quot;Google Scholar&quot; για την αναγνώριση μελετών, στην αγγλική και ελληνική γλώσσα μέχρι το Μάρτιο του 2017. Η αναζήτηση βασίσθηκε στη χρήση όρων (λέξεις- κλειδιά): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». Οι μελέτες θεωρήθηκαν επιλέξιμες για την πλήρη εξαγωγή δεδομένων, εφόσον πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης, δηλαδή αναφερόταν συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση της αφήγησης και στη φροντίδα ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα αλλά και συσχέτιση στη χρήση της αφήγησης και στη σχέση επαγγελματία υγείας ασθενούς, ασθενούς και φροντιστή. Δε συμπεριλήφθηκαν μελέτες, στις οποίες δεν υπήρχε σαφής συσχέτισης μεταξύ της χρήσης της αφήγησης και της φροντίδας ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα και μελέτες σε παιδιατρικό πληθυσμό. Αποτελέσματα: Αρχικά εντοπίσθηκαν 86 μελέτες, από τις οποίες μόνο οι 30 πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού και συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση. Οι παλαιότερες μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς με μη κακοήθη νοσήματα, μετέπειτα ερευνητές επικεντρώθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα. Το σύνολο των μελετών με μη κακοήθη νοσήματα, πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία και ακολουθήθηκε η μέθοδος της αφηγηματικής ανάλυσης. Συνολικά περισσότερες μελέτες βρέθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα και το σύνολο αυτών πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, χρησιμοποιώντας ερμηνευτική θεματική ανάλυση περιεχομένου, ερμηνευτική φαινομενολογική ανάλυση και ελεγχόμενες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, στις τελευταίες συμμετείχαν εξειδικευμένοι νοσηλευτές ογκολογίας. Η χρήση της αφήγησης βρέθηκε ότι βοηθά στη διερεύνηση της εμπειρίας της ασθένειας, μέσω της ανάδειξης σημαντικών θεμάτων των ασθενών, καθώς και στη νοηματοδότηση και κατανόησή της. Επίσης, μέσω της αφήγησης, αναδεικνύεται η επίδραση της ασθένειας στις πτυχές της ζωής, στην αποδοχή του κύκλου ζωής και συνεπώς στην εμφάνιση του επικείμενου θανάτου. Ακόμη, η αφήγηση συνδυάστηκε με άλλες δραστηριότητες αναδεικνύοντάς τες, ως εργαλεία διαχείρισης της ασθένειας τόσο για τους ασθενείς που νοσούν, όσο και για τους σημαντικούς άλλους. Η αφήγηση ως θεραπευτική παρέμβαση, βρέθηκε ότι αυξάνει τη ψυχική διάθεση, αυτοπεποίθηση, αυτοαποτελεσματικότητα, ικανοποίηση από τη ζωή και συμβάλλει στην ελάττωση του επιπέδου άγχους και πόνου. Επιπλέον, οι αφηγήσεις των ασθενών χρησιμοποιήθηκαν για την εκτίμηση των αναγκών τους, τον προσδιορισμό των προτεραιοτήτων για την αξιολόγηση και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, δίδοντας στους επαγγελματίες υγείας την ευκαιρία κατανόησης του εσωτερικού φαινομενολογικού κόσμου των ασθενών. Συμπεράσματα: Η αφήγηση της ιστορίας ενός ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα, εξυπηρετεί ένα βαθύτερο σκοπό, το μοίρασμα της εμπειρίας και του συναισθήματος που εκφράζεται ως ανάγκη για οικειότητα και τελικά για απόδοση νοήματος για τον πιθανό θάνατο και τη ζωή εν γένει. Η συνειδητοποίηση του ρόλου των αφηγήσεων ως μέρος του σχεδίου παροχής ολιστικής φροντίδας σε ασθενείς με απειλητικό νόσημα είναι ζωτικής σημασίας, καθώς μπορεί να συλληφθεί το σύνολο των εμπειριών που είναι κεντρικής σημασίας για τη διεπιστημονική ομάδα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βγενοπούλου Ιωάννα","Vgenopoulou Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2879586"],"render_values":[{"text":"uoadl:2879586","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2879586","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2879586","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2879586","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βγενοπούλου Ιωάννα","Vgenopoulou Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2879586","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2879586"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η χρήση της αφήγησης ως εργαλείο έχει ιδιαίτερη σημασία σε ασθενείς με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα, καθώς δίδεται η ευκαιρία κατανόησης της εμπειρίας που βιώνουν. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η διερεύνηση της χρήσης της αφήγησης ως εργαλείο για την προσέγγιση και τη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων \"Pubmed\" και \"Google Scholar\" για την αναγνώριση μελετών, στην αγγλική και ελληνική γλώσσα μέχρι το Μάρτιο του 2017. Η αναζήτηση βασίσθηκε στη χρήση όρων (λέξεις- κλειδιά): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». Οι μελέτες θεωρήθηκαν επιλέξιμες για την πλήρη εξαγωγή δεδομένων, εφόσον πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης, δηλαδή αναφερόταν συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση της αφήγησης και στη φροντίδα ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα αλλά και συσχέτιση στη χρήση της αφήγησης και στη σχέση επαγγελματία υγείας ασθενούς, ασθενούς και φροντιστή. Δε συμπεριλήφθηκαν μελέτες, στις οποίες δεν υπήρχε σαφής συσχέτισης μεταξύ της χρήσης της αφήγησης και της φροντίδας ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα και μελέτες σε παιδιατρικό πληθυσμό. Αποτελέσματα: Αρχικά εντοπίσθηκαν 86 μελέτες, από τις οποίες μόνο οι 30 πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού και συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση. Οι παλαιότερες μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς με μη κακοήθη νοσήματα, μετέπειτα ερευνητές επικεντρώθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα. Το σύνολο των μελετών με μη κακοήθη νοσήματα, πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία και ακολουθήθηκε η μέθοδος της αφηγηματικής ανάλυσης. Συνολικά περισσότερες μελέτες βρέθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα και το σύνολο αυτών πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, χρησιμοποιώντας ερμηνευτική θεματική ανάλυση περιεχομένου, ερμηνευτική φαινομενολογική ανάλυση και ελεγχόμενες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, στις τελευταίες συμμετείχαν εξειδικευμένοι νοσηλευτές ογκολογίας. Η χρήση της αφήγησης βρέθηκε ότι βοηθά στη διερεύνηση της εμπειρίας της ασθένειας, μέσω της ανάδειξης σημαντικών θεμάτων των ασθενών, καθώς και στη νοηματοδότηση και κατανόησή της. Επίσης, μέσω της αφήγησης, αναδεικνύεται η επίδραση της ασθένειας στις πτυχές της ζωής, στην αποδοχή του κύκλου ζωής και συνεπώς στην εμφάνιση του επικείμενου θανάτου. Ακόμη, η αφήγηση συνδυάστηκε με άλλες δραστηριότητες αναδεικνύοντάς τες, ως εργαλεία διαχείρισης της ασθένειας τόσο για τους ασθενείς που νοσούν, όσο και για τους σημαντικούς άλλους. Η αφήγηση ως θεραπευτική παρέμβαση, βρέθηκε ότι αυξάνει τη ψυχική διάθεση, αυτοπεποίθηση, αυτοαποτελεσματικότητα, ικανοποίηση από τη ζωή και συμβάλλει στην ελάττωση του επιπέδου άγχους και πόνου. Επιπλέον, οι αφηγήσεις των ασθενών χρησιμοποιήθηκαν για την εκτίμηση των αναγκών τους, τον προσδιορισμό των προτεραιοτήτων για την αξιολόγηση και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, δίδοντας στους επαγγελματίες υγείας την ευκαιρία κατανόησης του εσωτερικού φαινομενολογικού κόσμου των ασθενών. Συμπεράσματα: Η αφήγηση της ιστορίας ενός ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα, εξυπηρετεί ένα βαθύτερο σκοπό, το μοίρασμα της εμπειρίας και του συναισθήματος που εκφράζεται ως ανάγκη για οικειότητα και τελικά για απόδοση νοήματος για τον πιθανό θάνατο και τη ζωή εν γένει. Η συνειδητοποίηση του ρόλου των αφηγήσεων ως μέρος του σχεδίου παροχής ολιστικής φροντίδας σε ασθενείς με απειλητικό νόσημα είναι ζωτικής σημασίας, καθώς μπορεί να συλληφθεί το σύνολο των εμπειριών που είναι κεντρικής σημασίας για τη διεπιστημονική ομάδα.","Introduction: The use of narration as a tool to patients suffering life-threatening diseases, is of great importance as it provides them with the opportunity to deeply understand the experience they go through. The purpose of this review is to highlight the role of narratives in treating patients with life- threatening diseases. Methods: A research was conducted on the electronic database \"Pubmed\" and \"Google Scholar\" to find relevant studies that were published in English and Greek by March 2017. The research in the above-mentioned electronic databases was based on the use of terms (keywords): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». The studies were considered eligible for full acquired data, if they met the inclusion criteria. Namely a correlation was made between the use of narration and the care of a patient with a life-threatening disease. In addition to this, a correlation with the use of narrative in the relationship of a health professional and a patient, patient and caregiver was conducted. However, no studies were included, in which there was no accurate and clear indication of the existing relation between the use of narration and the care of the patient suffering a life-threatening disease. Moreover, studies concerning the use of narrative in the pediatric population were excluded. From the online search 86 studies were identified, of which only 30 were included in the review, following the implementation of the inclusion and exclusion criteria initially set. Results: Early studies on the use of narrative were conducted in patients with non-malignant diseases, later researchers focused on the use of narrative in patients with malignant diseases. All non-malignant studies were conducted in England and a method of narrative analysis was followed. Most of the studies found were for patients with malignant disease and all of them were conducted in the United States using interpretative thematic content analysis, phenomenological interpretation and controlled randomized clinical trials, with specialist oncology nurses involved. The findings of the studies show that the use of narration helps to investigate the experience of the illness by highlighting important issues of patients as well as making deep understanding of the illness. In addition to this, through narration it is revealed the effect of illness on aspects of life, life cycle acceptance, and consequently the emergence of imminent death. Furthermore, the narration was combined with other activities as a means of managing the illness, both for patients who are ill and for others involved in the case. Narration as a therapeutic intervention has been found to enhance mood, self-confidence, self-efficacy, life satisfaction, and reduce the level of anxiety and pain. Lastly, patients' narratives were used to assess their needs, identify priorities for evaluation and improve the quality of health services provided, giving health professionals the opportunity to understand the patients' internal phenomenological world. Conclusions: The narration of a patient suffering a life-threatening disease, who experiences imminent death and the disturbance of his autobiography seems to serve a deeper purpose, the sharing of experience and emotion expressed as a need for intimacy and ultimately for meaning about the possible death and life in general. Thus, it is vital to realize the role of narratives as part of the holistic care plan for patients with a threatening disease, since it is possible to capture all the experiences that are central to the interdisciplinary team."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H χρήση της αφήγησης στη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βγενοπούλου Ιωάννα","Vgenopoulou Ioanna"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η χρήση της αφήγησης ως εργαλείο έχει ιδιαίτερη σημασία σε ασθενείς με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα, καθώς δίδεται η ευκαιρία κατανόησης της εμπειρίας που βιώνουν. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η διερεύνηση της χρήσης της αφήγησης ως εργαλείο για την προσέγγιση και τη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων \"Pubmed\" και \"Google Scholar\" για την αναγνώριση μελετών, στην αγγλική και ελληνική γλώσσα μέχρι το Μάρτιο του 2017. Η αναζήτηση βασίσθηκε στη χρήση όρων (λέξεις- κλειδιά): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». Οι μελέτες θεωρήθηκαν επιλέξιμες για την πλήρη εξαγωγή δεδομένων, εφόσον πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης, δηλαδή αναφερόταν συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση της αφήγησης και στη φροντίδα ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα αλλά και συσχέτιση στη χρήση της αφήγησης και στη σχέση επαγγελματία υγείας ασθενούς, ασθενούς και φροντιστή. Δε συμπεριλήφθηκαν μελέτες, στις οποίες δεν υπήρχε σαφής συσχέτισης μεταξύ της χρήσης της αφήγησης και της φροντίδας ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα και μελέτες σε παιδιατρικό πληθυσμό. Αποτελέσματα: Αρχικά εντοπίσθηκαν 86 μελέτες, από τις οποίες μόνο οι 30 πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού και συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση. Οι παλαιότερες μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε ασθενείς με μη κακοήθη νοσήματα, μετέπειτα ερευνητές επικεντρώθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα. Το σύνολο των μελετών με μη κακοήθη νοσήματα, πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία και ακολουθήθηκε η μέθοδος της αφηγηματικής ανάλυσης. Συνολικά περισσότερες μελέτες βρέθηκαν σε ασθενείς με κακοήθη νοσήματα και το σύνολο αυτών πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, χρησιμοποιώντας ερμηνευτική θεματική ανάλυση περιεχομένου, ερμηνευτική φαινομενολογική ανάλυση και ελεγχόμενες τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, στις τελευταίες συμμετείχαν εξειδικευμένοι νοσηλευτές ογκολογίας. Η χρήση της αφήγησης βρέθηκε ότι βοηθά στη διερεύνηση της εμπειρίας της ασθένειας, μέσω της ανάδειξης σημαντικών θεμάτων των ασθενών, καθώς και στη νοηματοδότηση και κατανόησή της. Επίσης, μέσω της αφήγησης, αναδεικνύεται η επίδραση της ασθένειας στις πτυχές της ζωής, στην αποδοχή του κύκλου ζωής και συνεπώς στην εμφάνιση του επικείμενου θανάτου. Ακόμη, η αφήγηση συνδυάστηκε με άλλες δραστηριότητες αναδεικνύοντάς τες, ως εργαλεία διαχείρισης της ασθένειας τόσο για τους ασθενείς που νοσούν, όσο και για τους σημαντικούς άλλους. Η αφήγηση ως θεραπευτική παρέμβαση, βρέθηκε ότι αυξάνει τη ψυχική διάθεση, αυτοπεποίθηση, αυτοαποτελεσματικότητα, ικανοποίηση από τη ζωή και συμβάλλει στην ελάττωση του επιπέδου άγχους και πόνου. Επιπλέον, οι αφηγήσεις των ασθενών χρησιμοποιήθηκαν για την εκτίμηση των αναγκών τους, τον προσδιορισμό των προτεραιοτήτων για την αξιολόγηση και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, δίδοντας στους επαγγελματίες υγείας την ευκαιρία κατανόησης του εσωτερικού φαινομενολογικού κόσμου των ασθενών. Συμπεράσματα: Η αφήγηση της ιστορίας ενός ασθενούς με απειλητικό για τη ζωή νόσημα, εξυπηρετεί ένα βαθύτερο σκοπό, το μοίρασμα της εμπειρίας και του συναισθήματος που εκφράζεται ως ανάγκη για οικειότητα και τελικά για απόδοση νοήματος για τον πιθανό θάνατο και τη ζωή εν γένει. Η συνειδητοποίηση του ρόλου των αφηγήσεων ως μέρος του σχεδίου παροχής ολιστικής φροντίδας σε ασθενείς με απειλητικό νόσημα είναι ζωτικής σημασίας, καθώς μπορεί να συλληφθεί το σύνολο των εμπειριών που είναι κεντρικής σημασίας για τη διεπιστημονική ομάδα.","Introduction: The use of narration as a tool to patients suffering life-threatening diseases, is of great importance as it provides them with the opportunity to deeply understand the experience they go through. The purpose of this review is to highlight the role of narratives in treating patients with life- threatening diseases. Methods: A research was conducted on the electronic database \"Pubmed\" and \"Google Scholar\" to find relevant studies that were published in English and Greek by March 2017. The research in the above-mentioned electronic databases was based on the use of terms (keywords): «narratives», «narrations», «story-telling», «life-threatening illness», «life- threatening disease», «threatening illness», «threatening disease», «illness narratives», «narrative ethics». The studies were considered eligible for full acquired data, if they met the inclusion criteria. Namely a correlation was made between the use of narration and the care of a patient with a life-threatening disease. In addition to this, a correlation with the use of narrative in the relationship of a health professional and a patient, patient and caregiver was conducted. However, no studies were included, in which there was no accurate and clear indication of the existing relation between the use of narration and the care of the patient suffering a life-threatening disease. Moreover, studies concerning the use of narrative in the pediatric population were excluded. From the online search 86 studies were identified, of which only 30 were included in the review, following the implementation of the inclusion and exclusion criteria initially set. Results: Early studies on the use of narrative were conducted in patients with non-malignant diseases, later researchers focused on the use of narrative in patients with malignant diseases. All non-malignant studies were conducted in England and a method of narrative analysis was followed. Most of the studies found were for patients with malignant disease and all of them were conducted in the United States using interpretative thematic content analysis, phenomenological interpretation and controlled randomized clinical trials, with specialist oncology nurses involved. The findings of the studies show that the use of narration helps to investigate the experience of the illness by highlighting important issues of patients as well as making deep understanding of the illness. In addition to this, through narration it is revealed the effect of illness on aspects of life, life cycle acceptance, and consequently the emergence of imminent death. Furthermore, the narration was combined with other activities as a means of managing the illness, both for patients who are ill and for others involved in the case. Narration as a therapeutic intervention has been found to enhance mood, self-confidence, self-efficacy, life satisfaction, and reduce the level of anxiety and pain. Lastly, patients' narratives were used to assess their needs, identify priorities for evaluation and improve the quality of health services provided, giving health professionals the opportunity to understand the patients' internal phenomenological world. Conclusions: The narration of a patient suffering a life-threatening disease, who experiences imminent death and the disturbance of his autobiography seems to serve a deeper purpose, the sharing of experience and emotion expressed as a need for intimacy and ultimately for meaning about the possible death and life in general. Thus, it is vital to realize the role of narratives as part of the holistic care plan for patients with a threatening disease, since it is possible to capture all the experiences that are central to the interdisciplinary team."],"dc:identifier":["uoadl:2879586","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2879586"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["H χρήση της αφήγησης στη φροντίδα ασθενών με απειλητικά για τη ζωή νοσήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:53Z"}