{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880038"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880038","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της θολερότητας των νερών της Μεσογείου στη δυναμική και τα χαρακτηριστικά της (με χρήση αριθμητικών προσομοιώσεων)","abstract":"Στόχος της εργασίας είναι η κατανόηση της επίδρασης της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα φυσικά χαρακτηριστικά και στην δυναμική της Μεσογείου θάλασσας, με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου. Το ωκεανογραφικό μοντέλο έχει οριζόντια χωρική ανάλυση 1/12° × 1/12°, η οποία είναι αντίστοιχης τάξης με την ακτίνα αποδιαμόρφωσης Rossby στην περιοχή. Για να κατανοήσουμε την επίδραση της θολερότητας στην Μεσόγειο πραγματοποιήθηκαν 2 πειράματα. Στο πρώτο, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα στην περιοχή μελέτης είναι σταθερή και ίση με την ελάχιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type I κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 23 m. Στο δεύτερο πείραμα, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα είναι σταθερή και ίση με την μέγιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type III κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 7.9 m. Με βάση τα αποτελέσματα, παρατηρούμε ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας οδηγεί σε μείωση του βάθους του στρώματος ανάμιξης κατά 11 m σε ετήσια βάση (μείωση ~27%), ενώ τον χειμώνα η μείωση είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς φτάνει τα 40 m (μείωση ~44%). Η θερμοκρασία του επιφανειακού στρώματος, το οποίο συμπίπτει με το βάθος απόσβεσης για τα water type III κατά Jerlov (0-8 m) ελαττώνεται κατά 0.23 ºC, η λεκάνη σε ολόκληρο τον όγκο της ψύχεται κατά 0.84 ºC, ενώ οι απώλειες θερμότητας ελαττώνονται κατά 1 W/m2. Η στρωμάτωση γίνεται εντονότερη, με αποτέλεσμα οι κατακόρυφες κινήσεις να εξασθενούν (μείωση του συντελεστή vertical eddy viscosity κατά 60% τον χειμώνα) και οι οριζόντιες κινήσεις να ενισχύονται. Η εισροή Ατλαντικών νερών μέσω του Γιβραλτάρ αυξάνεται κατά 0.1 Sv (αύξηση ~12%).","abstract_html":"Στόχος της εργασίας είναι η κατανόηση της επίδρασης της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα φυσικά χαρακτηριστικά και στην δυναμική της Μεσογείου θάλασσας, με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου. Το ωκεανογραφικό μοντέλο έχει οριζόντια χωρική ανάλυση 1/12° × 1/12°, η οποία είναι αντίστοιχης τάξης με την ακτίνα αποδιαμόρφωσης Rossby στην περιοχή. Για να κατανοήσουμε την επίδραση της θολερότητας στην Μεσόγειο πραγματοποιήθηκαν 2 πειράματα. Στο πρώτο, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα στην περιοχή μελέτης είναι σταθερή και ίση με την ελάχιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type I κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 23 m. Στο δεύτερο πείραμα, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα είναι σταθερή και ίση με την μέγιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type III κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 7.9 m. Με βάση τα αποτελέσματα, παρατηρούμε ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας οδηγεί σε μείωση του βάθους του στρώματος ανάμιξης κατά 11 m σε ετήσια βάση (μείωση ~27%), ενώ τον χειμώνα η μείωση είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς φτάνει τα 40 m (μείωση ~44%). Η θερμοκρασία του επιφανειακού στρώματος, το οποίο συμπίπτει με το βάθος απόσβεσης για τα water type III κατά Jerlov (0-8 m) ελαττώνεται κατά 0.23 ºC, η λεκάνη σε ολόκληρο τον όγκο της ψύχεται κατά 0.84 ºC, ενώ οι απώλειες θερμότητας ελαττώνονται κατά 1 W/m2. Η στρωμάτωση γίνεται εντονότερη, με αποτέλεσμα οι κατακόρυφες κινήσεις να εξασθενούν (μείωση του συντελεστή vertical eddy viscosity κατά 60% τον χειμώνα) και οι οριζόντιες κινήσεις να ενισχύονται. Η εισροή Ατλαντικών νερών μέσω του Γιβραλτάρ αυξάνεται κατά 0.1 Sv (αύξηση ~12%).","abstract_has_math":false,"creators":["Παπανδρέου Άγγελος","Papandreou Angelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880038"],"render_values":[{"text":"uoadl:2880038","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880038","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880038","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2880038","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπανδρέου Άγγελος","Papandreou Angelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880038","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880038"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος της εργασίας είναι η κατανόηση της επίδρασης της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα φυσικά χαρακτηριστικά και στην δυναμική της Μεσογείου θάλασσας, με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου. Το ωκεανογραφικό μοντέλο έχει οριζόντια χωρική ανάλυση 1/12° × 1/12°, η οποία είναι αντίστοιχης τάξης με την ακτίνα αποδιαμόρφωσης Rossby στην περιοχή. Για να κατανοήσουμε την επίδραση της θολερότητας στην Μεσόγειο πραγματοποιήθηκαν 2 πειράματα. Στο πρώτο, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα στην περιοχή μελέτης είναι σταθερή και ίση με την ελάχιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type I κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 23 m. Στο δεύτερο πείραμα, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα είναι σταθερή και ίση με την μέγιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type III κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 7.9 m. Με βάση τα αποτελέσματα, παρατηρούμε ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας οδηγεί σε μείωση του βάθους του στρώματος ανάμιξης κατά 11 m σε ετήσια βάση (μείωση ~27%), ενώ τον χειμώνα η μείωση είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς φτάνει τα 40 m (μείωση ~44%). Η θερμοκρασία του επιφανειακού στρώματος, το οποίο συμπίπτει με το βάθος απόσβεσης για τα water type III κατά Jerlov (0-8 m) ελαττώνεται κατά 0.23 ºC, η λεκάνη σε ολόκληρο τον όγκο της ψύχεται κατά 0.84 ºC, ενώ οι απώλειες θερμότητας ελαττώνονται κατά 1 W/m2. Η στρωμάτωση γίνεται εντονότερη, με αποτέλεσμα οι κατακόρυφες κινήσεις να εξασθενούν (μείωση του συντελεστή vertical eddy viscosity κατά 60% τον χειμώνα) και οι οριζόντιες κινήσεις να ενισχύονται. Η εισροή Ατλαντικών νερών μέσω του Γιβραλτάρ αυξάνεται κατά 0.1 Sv (αύξηση ~12%).","The goal of this work, is to investigate the effects of surface water turbidity in the physical characteristics and dynamical processes of the Mediterranean Sea, using an ocean numerical model. The spatial resolution of the model is set to 1/12° × 1/12°, being able to resolve the Rossby radius of deformation in the region. In this study we carried out two experiments, where in the first one, the water turbidity is minimum and is considered for clear waters in the ocean, i.e. water type I according to Jerlov, with attenuation depth of 23 m and in the second experiment is considered maximum in the ocean, i.e. water type III according to Jerlov, with attenuation depth of 7.9 m. Results show that increased surface water turbidity has a measurable impact in the Mediterranean Sea dynamics. For instance, the mixed layer depth decreases by about 11 m at an annual basis (decrease of 27%) and by about 40 m (decrease of 44%) during winter. The upper ocean layer of 0-8 m, corresponding also to the attenuation depth for type III waters, becomes colder by 0.23 ºC, whilst the whole Mediterranean basin becomes colder by 0.84 ºC and the heat loss to the atmosphere is decreased by 1 W/m2. Stratification is intensified for the highly turbid experiment, leading to decreased vertical mixing (vertical eddy viscosity decreases by 60% during winter) and increased mean kinetic energy. Inflow of Atlantic waters though the Gibraltar strait increases by 0.1 Sv (increase of ~12%)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της θολερότητας των νερών της Μεσογείου στη δυναμική και τα χαρακτηριστικά της (με χρήση αριθμητικών προσομοιώσεων)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπανδρέου Άγγελος","Papandreou Angelos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στόχος της εργασίας είναι η κατανόηση της επίδρασης της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα φυσικά χαρακτηριστικά και στην δυναμική της Μεσογείου θάλασσας, με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου. Το ωκεανογραφικό μοντέλο έχει οριζόντια χωρική ανάλυση 1/12° × 1/12°, η οποία είναι αντίστοιχης τάξης με την ακτίνα αποδιαμόρφωσης Rossby στην περιοχή. Για να κατανοήσουμε την επίδραση της θολερότητας στην Μεσόγειο πραγματοποιήθηκαν 2 πειράματα. Στο πρώτο, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα στην περιοχή μελέτης είναι σταθερή και ίση με την ελάχιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type I κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 23 m. Στο δεύτερο πείραμα, θεωρούμε ότι η επιφανειακή θολερότητα είναι σταθερή και ίση με την μέγιστη παρατηρούμενη στον ωκεανό, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί σε water type III κατά Jerlov, με μέγιστο βάθος απορρόφησης της ηλιακής ακτινοβολίας τα 7.9 m. Με βάση τα αποτελέσματα, παρατηρούμε ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας οδηγεί σε μείωση του βάθους του στρώματος ανάμιξης κατά 11 m σε ετήσια βάση (μείωση ~27%), ενώ τον χειμώνα η μείωση είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς φτάνει τα 40 m (μείωση ~44%). Η θερμοκρασία του επιφανειακού στρώματος, το οποίο συμπίπτει με το βάθος απόσβεσης για τα water type III κατά Jerlov (0-8 m) ελαττώνεται κατά 0.23 ºC, η λεκάνη σε ολόκληρο τον όγκο της ψύχεται κατά 0.84 ºC, ενώ οι απώλειες θερμότητας ελαττώνονται κατά 1 W/m2. Η στρωμάτωση γίνεται εντονότερη, με αποτέλεσμα οι κατακόρυφες κινήσεις να εξασθενούν (μείωση του συντελεστή vertical eddy viscosity κατά 60% τον χειμώνα) και οι οριζόντιες κινήσεις να ενισχύονται. Η εισροή Ατλαντικών νερών μέσω του Γιβραλτάρ αυξάνεται κατά 0.1 Sv (αύξηση ~12%).","The goal of this work, is to investigate the effects of surface water turbidity in the physical characteristics and dynamical processes of the Mediterranean Sea, using an ocean numerical model. The spatial resolution of the model is set to 1/12° × 1/12°, being able to resolve the Rossby radius of deformation in the region. In this study we carried out two experiments, where in the first one, the water turbidity is minimum and is considered for clear waters in the ocean, i.e. water type I according to Jerlov, with attenuation depth of 23 m and in the second experiment is considered maximum in the ocean, i.e. water type III according to Jerlov, with attenuation depth of 7.9 m. Results show that increased surface water turbidity has a measurable impact in the Mediterranean Sea dynamics. For instance, the mixed layer depth decreases by about 11 m at an annual basis (decrease of 27%) and by about 40 m (decrease of 44%) during winter. The upper ocean layer of 0-8 m, corresponding also to the attenuation depth for type III waters, becomes colder by 0.23 ºC, whilst the whole Mediterranean basin becomes colder by 0.84 ºC and the heat loss to the atmosphere is decreased by 1 W/m2. Stratification is intensified for the highly turbid experiment, leading to decreased vertical mixing (vertical eddy viscosity decreases by 60% during winter) and increased mean kinetic energy. Inflow of Atlantic waters though the Gibraltar strait increases by 0.1 Sv (increase of ~12%)."],"dc:identifier":["uoadl:2880038","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880038"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η επίδραση της θολερότητας των νερών της Μεσογείου στη δυναμική και τα χαρακτηριστικά της (με χρήση αριθμητικών προσομοιώσεων)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z"}