{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880112"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880112","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία του ψυχωτικού ασθενή σε κλινικό πλαίσιο","abstract":"Εισαγωγή: Η σχιζοφρένεια είναι μια οικουμενική και διαχρονική νοσολογική οντότητα, η οποία επιδρά στη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει τον συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να περιγράψει αναλυτικά το θεωρητικό υπόβαθρο βάσει του οποίου μπορεί να εφαρμοστεί η ψυχοδυναμική προσέγγιση του ψυχωτικού ασθενή εντός του κλινικού πλαισίου. Υλικό και μέθοδος: Η εργασία βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένων εργασιών σε έγκριτα διεθνή περιοδικά μέσω των μηχανών αναζήτησης ‘PEP WEB’, ‘PubMed’ και βιβλίων στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Αποτελέσματα: Ο ψυχωτικός χαρακτηρίζεται από την αποδιοργάνωση της προσωπικότητάς του και τη χρήση αρχαϊκών μηχανισμών άμυνας (άρνηση, προβολή, προβλητική ταύτιση, σχάση) προκειμένου να ανακουφιστεί από το έντονο άγχος. Ο ασθενής διανύει 3 φάσεις: oξεία, σταθεροποίησης και χρόνια. Oι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι: η βελτίωση των συμπτωμάτων του αρρώστου, η ενίσχυση των δεξιοτήτων και της προσαρμοστικής του ικανότητας, η μείωση των υποτροπών και των επανεισαγωγών, η στήριξη της οικογένειάς του και η ψυχοκοινωνική του αποκατάσταση. Για να επιτευχθούν απαιτείται η δημιουργία θεραπευτικής σχέσης, η οποία εγκαθίσταται από την πρώτη επαφή με τους θεραπευτές και το κλινικό πλαίσιο. Πρός την επίτευξη της θεραπευτικής σχέσης η θεραπευτική ομάδα καλείται να εμπεριέξει, να επεξεργαστεί και να μετασχηματίσει τα οδυνηρά συναισθήματα του ψυχωτικού ασθενή και να αντιμετωπίσει τα μεταβιβαστικά και τα αντιμεταβιβαστικά φαινόμενα. Το κλινικό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει ως συγκρατητικό περιβάλλον για τον ασθενή και τους θεραπευτές. Για να συμβεί αυτό πρέπει να είναι σταθερό τόσο για τον ασθενή όσο και για τους θεραπευτές, να έχει ως κύριο στόχο τη φροντίδα του ασθενή και να εξατομικεύει τη θεραπεία σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ψυχωτικού. Με την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έγιναν προσπάθειες εφαρμογής της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας εντός του κλινικού πλαισίου. Η προσωπική ανάλυση, η εκπαίδευση, η εξωτερική εποπτεία και η έννοια της θεραπευτικής ομάδας φαίνεται ότι συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεραπεία. Από την άλλη δεν απαιτείται βαθιά ψυχαναλυτική γνώση, αρκεί ο θεραπευτής να έχει ψυχική επαφή με τον ασθενή και τους άλλους θεραπευτές υπό τον συντονιστικό ρόλο του επικεφαλής της ομάδας και του επόπτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικό άξονα κάθε θεραπευτικής παρέμβασης αποτελεί το όφελος του ασθενή ανάλογα με τις ανάγκες και τις ικανότητές του. Η λειτουργία του πλαισίου με βάση τον ψυχοδυναμικό τρόπο σκέψης μπορεί να παρέχει στον ασθενή έναν συναισθηματικό χώρο ικανό να κατευνάσει τους φόβους του, να βελτιώσει τα συμπτώματά του και να μειώσει τις υποτροπές. Συμπεράσματα: Με την εφαρμογή του ψυχοδυναμικού μοντέλου εντός του κλινικού πλαισίου ο ψυχωτικός δεν θεωρείται πλέον ένα άτομο με ακατανόητες σκέψεις και χωρίς συναισθήματα. Επιπλέον, η ψυχοδυναμική προσέγγιση έγινε πιό προσιτή τόσο στους ασθενείς όσο και στους θεραπευτές.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η σχιζοφρένεια είναι μια οικουμενική και διαχρονική νοσολογική οντότητα, η οποία επιδρά στη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει τον συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να περιγράψει αναλυτικά το θεωρητικό υπόβαθρο βάσει του οποίου μπορεί να εφαρμοστεί η ψυχοδυναμική προσέγγιση του ψυχωτικού ασθενή εντός του κλινικού πλαισίου. Υλικό και μέθοδος: Η εργασία βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένων εργασιών σε έγκριτα διεθνή περιοδικά μέσω των μηχανών αναζήτησης ‘PEP WEB’, ‘PubMed’ και βιβλίων στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Αποτελέσματα: Ο ψυχωτικός χαρακτηρίζεται από την αποδιοργάνωση της προσωπικότητάς του και τη χρήση αρχαϊκών μηχανισμών άμυνας (άρνηση, προβολή, προβλητική ταύτιση, σχάση) προκειμένου να ανακουφιστεί από το έντονο άγχος. Ο ασθενής διανύει 3 φάσεις: oξεία, σταθεροποίησης και χρόνια. Oι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι: η βελτίωση των συμπτωμάτων του αρρώστου, η ενίσχυση των δεξιοτήτων και της προσαρμοστικής του ικανότητας, η μείωση των υποτροπών και των επανεισαγωγών, η στήριξη της οικογένειάς του και η ψυχοκοινωνική του αποκατάσταση. Για να επιτευχθούν απαιτείται η δημιουργία θεραπευτικής σχέσης, η οποία εγκαθίσταται από την πρώτη επαφή με τους θεραπευτές και το κλινικό πλαίσιο. Πρός την επίτευξη της θεραπευτικής σχέσης η θεραπευτική ομάδα καλείται να εμπεριέξει, να επεξεργαστεί και να μετασχηματίσει τα οδυνηρά συναισθήματα του ψυχωτικού ασθενή και να αντιμετωπίσει τα μεταβιβαστικά και τα αντιμεταβιβαστικά φαινόμενα. Το κλινικό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει ως συγκρατητικό περιβάλλον για τον ασθενή και τους θεραπευτές. Για να συμβεί αυτό πρέπει να είναι σταθερό τόσο για τον ασθενή όσο και για τους θεραπευτές, να έχει ως κύριο στόχο τη φροντίδα του ασθενή και να εξατομικεύει τη θεραπεία σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ψυχωτικού. Με την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έγιναν προσπάθειες εφαρμογής της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας εντός του κλινικού πλαισίου. Η προσωπική ανάλυση, η εκπαίδευση, η εξωτερική εποπτεία και η έννοια της θεραπευτικής ομάδας φαίνεται ότι συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεραπεία. Από την άλλη δεν απαιτείται βαθιά ψυχαναλυτική γνώση, αρκεί ο θεραπευτής να έχει ψυχική επαφή με τον ασθενή και τους άλλους θεραπευτές υπό τον συντονιστικό ρόλο του επικεφαλής της ομάδας και του επόπτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικό άξονα κάθε θεραπευτικής παρέμβασης αποτελεί το όφελος του ασθενή ανάλογα με τις ανάγκες και τις ικανότητές του. Η λειτουργία του πλαισίου με βάση τον ψυχοδυναμικό τρόπο σκέψης μπορεί να παρέχει στον ασθενή έναν συναισθηματικό χώρο ικανό να κατευνάσει τους φόβους του, να βελτιώσει τα συμπτώματά του και να μειώσει τις υποτροπές. Συμπεράσματα: Με την εφαρμογή του ψυχοδυναμικού μοντέλου εντός του κλινικού πλαισίου ο ψυχωτικός δεν θεωρείται πλέον ένα άτομο με ακατανόητες σκέψεις και χωρίς συναισθήματα. Επιπλέον, η ψυχοδυναμική προσέγγιση έγινε πιό προσιτή τόσο στους ασθενείς όσο και στους θεραπευτές.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουτάφη Χρυσάνθη","Moutafi Chrysanthi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880112"],"render_values":[{"text":"uoadl:2880112","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880112","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880112","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2880112","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουτάφη Χρυσάνθη","Moutafi Chrysanthi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880112","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880112"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η σχιζοφρένεια είναι μια οικουμενική και διαχρονική νοσολογική οντότητα, η οποία επιδρά στη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει τον συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να περιγράψει αναλυτικά το θεωρητικό υπόβαθρο βάσει του οποίου μπορεί να εφαρμοστεί η ψυχοδυναμική προσέγγιση του ψυχωτικού ασθενή εντός του κλινικού πλαισίου. Υλικό και μέθοδος: Η εργασία βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένων εργασιών σε έγκριτα διεθνή περιοδικά μέσω των μηχανών αναζήτησης ‘PEP WEB’, ‘PubMed’ και βιβλίων στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Αποτελέσματα: Ο ψυχωτικός χαρακτηρίζεται από την αποδιοργάνωση της προσωπικότητάς του και τη χρήση αρχαϊκών μηχανισμών άμυνας (άρνηση, προβολή, προβλητική ταύτιση, σχάση) προκειμένου να ανακουφιστεί από το έντονο άγχος. Ο ασθενής διανύει 3 φάσεις: oξεία, σταθεροποίησης και χρόνια. Oι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι: η βελτίωση των συμπτωμάτων του αρρώστου, η ενίσχυση των δεξιοτήτων και της προσαρμοστικής του ικανότητας, η μείωση των υποτροπών και των επανεισαγωγών, η στήριξη της οικογένειάς του και η ψυχοκοινωνική του αποκατάσταση. Για να επιτευχθούν απαιτείται η δημιουργία θεραπευτικής σχέσης, η οποία εγκαθίσταται από την πρώτη επαφή με τους θεραπευτές και το κλινικό πλαίσιο. Πρός την επίτευξη της θεραπευτικής σχέσης η θεραπευτική ομάδα καλείται να εμπεριέξει, να επεξεργαστεί και να μετασχηματίσει τα οδυνηρά συναισθήματα του ψυχωτικού ασθενή και να αντιμετωπίσει τα μεταβιβαστικά και τα αντιμεταβιβαστικά φαινόμενα. Το κλινικό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει ως συγκρατητικό περιβάλλον για τον ασθενή και τους θεραπευτές. Για να συμβεί αυτό πρέπει να είναι σταθερό τόσο για τον ασθενή όσο και για τους θεραπευτές, να έχει ως κύριο στόχο τη φροντίδα του ασθενή και να εξατομικεύει τη θεραπεία σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ψυχωτικού. Με την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έγιναν προσπάθειες εφαρμογής της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας εντός του κλινικού πλαισίου. Η προσωπική ανάλυση, η εκπαίδευση, η εξωτερική εποπτεία και η έννοια της θεραπευτικής ομάδας φαίνεται ότι συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεραπεία. Από την άλλη δεν απαιτείται βαθιά ψυχαναλυτική γνώση, αρκεί ο θεραπευτής να έχει ψυχική επαφή με τον ασθενή και τους άλλους θεραπευτές υπό τον συντονιστικό ρόλο του επικεφαλής της ομάδας και του επόπτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικό άξονα κάθε θεραπευτικής παρέμβασης αποτελεί το όφελος του ασθενή ανάλογα με τις ανάγκες και τις ικανότητές του. Η λειτουργία του πλαισίου με βάση τον ψυχοδυναμικό τρόπο σκέψης μπορεί να παρέχει στον ασθενή έναν συναισθηματικό χώρο ικανό να κατευνάσει τους φόβους του, να βελτιώσει τα συμπτώματά του και να μειώσει τις υποτροπές. Συμπεράσματα: Με την εφαρμογή του ψυχοδυναμικού μοντέλου εντός του κλινικού πλαισίου ο ψυχωτικός δεν θεωρείται πλέον ένα άτομο με ακατανόητες σκέψεις και χωρίς συναισθήματα. Επιπλέον, η ψυχοδυναμική προσέγγιση έγινε πιό προσιτή τόσο στους ασθενείς όσο και στους θεραπευτές.","Introduction: Schizophrenia is a universal and chronic disorder that affects the overall functioning of the individual. The treatment involves a combination of medication and psychotherapy. Purpose: The purpose of the current study is to describe in detail how the theoretical base of the psychodynamic approach can be applied to the psychotic patient within the clinical setting. Study material and method: The current study is based on the bibliographic reviews of papers published in well-known international journals. The research was conducted via the \"PEP WEB\" and \"PudMed\" search engines and books in Greek and English. Results: The psychotic patient is characterized by personality disorganization and the use of primitive defense mechanisms (denial, projection, projective identification, splitting) in order to alleviate the intense anxiety symptoms. The patient undergoes 3 phases; namely, the acute, the stabilization and the chronic phase. The main therapeutic goals of applied treatment are the following: to improve the symptoms of the patient, to strengthen his/her skills and adaptive capacity, to reduce the risk of relapses and rehospitalization, to support his/her family and to offer psychosocial rehabilitation. To achieve this, a therapeutic relationship is required which is established from the first contact with the therapists and the clinical setting. Through the therapeutic alliance created, the therapeutic group is called upon to contain, process and transform the painful emotions of the psychotic patient and to cope with any transference and countertransference phenomena. The clinical setting can act as restraint mechanism for the patient and the therapists. For this to happen, it must be consistent with both parties involved, it must be patient care-oriented and it must personalize the treatment according to the needs and abilities of the psychotic patient. During the Psychiatric Reform era in Greece, efforts have been made to apply the psychodynamic psychotherapy approach within the clinical setting. Personal analysis, education, external supervision and the concept of group treatment appear to be conducive to the treatment. However, no specialised psychoanalytic knowledge is essential, as long as the therapist develops a psychic contact with the patient as well as the other therapists involved under the supervision of the group leader and the supervisor. It should be highlighted that the keystone of each therapeutic intervention is to benefit the patient according to the latter's needs and capabilities. The psychodynamic way of thinking ought to offer an emotional space that will appease his/her fears, improve the symptoms and decrease the likelihood of any future relapses. Conclusions: By applying the psychodynamic model within the clinical setting, the psychotic patient is no longer considered as an individual with incomprehensible thoughts and lack of emotion. In addition, the psychodynamic approach becomes more accessible to patients and therapists alike."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία του ψυχωτικού ασθενή σε κλινικό πλαίσιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουτάφη Χρυσάνθη","Moutafi Chrysanthi"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η σχιζοφρένεια είναι μια οικουμενική και διαχρονική νοσολογική οντότητα, η οποία επιδρά στη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει τον συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να περιγράψει αναλυτικά το θεωρητικό υπόβαθρο βάσει του οποίου μπορεί να εφαρμοστεί η ψυχοδυναμική προσέγγιση του ψυχωτικού ασθενή εντός του κλινικού πλαισίου. Υλικό και μέθοδος: Η εργασία βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση δημοσιευμένων εργασιών σε έγκριτα διεθνή περιοδικά μέσω των μηχανών αναζήτησης ‘PEP WEB’, ‘PubMed’ και βιβλίων στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Αποτελέσματα: Ο ψυχωτικός χαρακτηρίζεται από την αποδιοργάνωση της προσωπικότητάς του και τη χρήση αρχαϊκών μηχανισμών άμυνας (άρνηση, προβολή, προβλητική ταύτιση, σχάση) προκειμένου να ανακουφιστεί από το έντονο άγχος. Ο ασθενής διανύει 3 φάσεις: oξεία, σταθεροποίησης και χρόνια. Oι βασικοί θεραπευτικοί στόχοι είναι: η βελτίωση των συμπτωμάτων του αρρώστου, η ενίσχυση των δεξιοτήτων και της προσαρμοστικής του ικανότητας, η μείωση των υποτροπών και των επανεισαγωγών, η στήριξη της οικογένειάς του και η ψυχοκοινωνική του αποκατάσταση. Για να επιτευχθούν απαιτείται η δημιουργία θεραπευτικής σχέσης, η οποία εγκαθίσταται από την πρώτη επαφή με τους θεραπευτές και το κλινικό πλαίσιο. Πρός την επίτευξη της θεραπευτικής σχέσης η θεραπευτική ομάδα καλείται να εμπεριέξει, να επεξεργαστεί και να μετασχηματίσει τα οδυνηρά συναισθήματα του ψυχωτικού ασθενή και να αντιμετωπίσει τα μεταβιβαστικά και τα αντιμεταβιβαστικά φαινόμενα. Το κλινικό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει ως συγκρατητικό περιβάλλον για τον ασθενή και τους θεραπευτές. Για να συμβεί αυτό πρέπει να είναι σταθερό τόσο για τον ασθενή όσο και για τους θεραπευτές, να έχει ως κύριο στόχο τη φροντίδα του ασθενή και να εξατομικεύει τη θεραπεία σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ψυχωτικού. Με την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έγιναν προσπάθειες εφαρμογής της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας εντός του κλινικού πλαισίου. Η προσωπική ανάλυση, η εκπαίδευση, η εξωτερική εποπτεία και η έννοια της θεραπευτικής ομάδας φαίνεται ότι συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεραπεία. Από την άλλη δεν απαιτείται βαθιά ψυχαναλυτική γνώση, αρκεί ο θεραπευτής να έχει ψυχική επαφή με τον ασθενή και τους άλλους θεραπευτές υπό τον συντονιστικό ρόλο του επικεφαλής της ομάδας και του επόπτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικό άξονα κάθε θεραπευτικής παρέμβασης αποτελεί το όφελος του ασθενή ανάλογα με τις ανάγκες και τις ικανότητές του. Η λειτουργία του πλαισίου με βάση τον ψυχοδυναμικό τρόπο σκέψης μπορεί να παρέχει στον ασθενή έναν συναισθηματικό χώρο ικανό να κατευνάσει τους φόβους του, να βελτιώσει τα συμπτώματά του και να μειώσει τις υποτροπές. Συμπεράσματα: Με την εφαρμογή του ψυχοδυναμικού μοντέλου εντός του κλινικού πλαισίου ο ψυχωτικός δεν θεωρείται πλέον ένα άτομο με ακατανόητες σκέψεις και χωρίς συναισθήματα. Επιπλέον, η ψυχοδυναμική προσέγγιση έγινε πιό προσιτή τόσο στους ασθενείς όσο και στους θεραπευτές.","Introduction: Schizophrenia is a universal and chronic disorder that affects the overall functioning of the individual. The treatment involves a combination of medication and psychotherapy. Purpose: The purpose of the current study is to describe in detail how the theoretical base of the psychodynamic approach can be applied to the psychotic patient within the clinical setting. Study material and method: The current study is based on the bibliographic reviews of papers published in well-known international journals. The research was conducted via the \"PEP WEB\" and \"PudMed\" search engines and books in Greek and English. Results: The psychotic patient is characterized by personality disorganization and the use of primitive defense mechanisms (denial, projection, projective identification, splitting) in order to alleviate the intense anxiety symptoms. The patient undergoes 3 phases; namely, the acute, the stabilization and the chronic phase. The main therapeutic goals of applied treatment are the following: to improve the symptoms of the patient, to strengthen his/her skills and adaptive capacity, to reduce the risk of relapses and rehospitalization, to support his/her family and to offer psychosocial rehabilitation. To achieve this, a therapeutic relationship is required which is established from the first contact with the therapists and the clinical setting. Through the therapeutic alliance created, the therapeutic group is called upon to contain, process and transform the painful emotions of the psychotic patient and to cope with any transference and countertransference phenomena. The clinical setting can act as restraint mechanism for the patient and the therapists. For this to happen, it must be consistent with both parties involved, it must be patient care-oriented and it must personalize the treatment according to the needs and abilities of the psychotic patient. During the Psychiatric Reform era in Greece, efforts have been made to apply the psychodynamic psychotherapy approach within the clinical setting. Personal analysis, education, external supervision and the concept of group treatment appear to be conducive to the treatment. However, no specialised psychoanalytic knowledge is essential, as long as the therapist develops a psychic contact with the patient as well as the other therapists involved under the supervision of the group leader and the supervisor. It should be highlighted that the keystone of each therapeutic intervention is to benefit the patient according to the latter's needs and capabilities. The psychodynamic way of thinking ought to offer an emotional space that will appease his/her fears, improve the symptoms and decrease the likelihood of any future relapses. Conclusions: By applying the psychodynamic model within the clinical setting, the psychotic patient is no longer considered as an individual with incomprehensible thoughts and lack of emotion. In addition, the psychodynamic approach becomes more accessible to patients and therapists alike."],"dc:identifier":["uoadl:2880112","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880112"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία του ψυχωτικού ασθενή σε κλινικό πλαίσιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z"}