{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880273"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880273","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάπτυξη μεθόδου για την εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής απόδοσης υλικών βασισμένης στην αποικοδόμηση της φαινόλης","abstract":"Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας αναπτύχθηκε, αξιολογήθηκε και εφαρμόσθηκε πρότυπη μέθοδος για την εκτίμηση της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (σε μορφή σκόνης) η οποία βασίζεται στη χρήση της φαινόλης ως μοντέλο ρύπου και στην αποικοδόμησή της παρουσία ενός φωτοκαταλύτη και υπεριώδους ακτινοβολίας (UV-A). Η φωτοκαταλυτική απόδοση του εξεταζόμενου υλικού εκτιμάται με τον παρατηρούμενο ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης υπό καθορισμένες πειραματικές συνθήκες και συγκρίνεται με τον αντίστοιχο ρυθμό αποικοδόμησης φωτοκαταλυτικού υλικού αναφοράς μετρημένου υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση διαφορετικών παραμέτρων στον ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης όπως η συγκέντρωση καταλύτη και η αρχική συγκέντρωση της φαινόλης με χρήση συσκευής φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A. Ως υλικό αναφοράς επιλέχθηκε το οξείδιο του τιτανίου TiO2 NIST SRM 1898 το οποίο διατίθεται εμπορικά από το Ινστιτούτο NIST των ΗΠΑ (National Institute of Standards and Testing). Πραγματοποιήθηκαν πειράματα απουσία ακτινοβολίας ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού αναφοράς, καθώς και πειράματα απουσία καταλύτη ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό απευθείας φωτόλυσης της φαινόλης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για τις πειραματικές συνθήκες της μελέτης, η προσρόφηση της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού ήταν 7.2 % μετά από 30 λεπτά και 10 % μετά από 6 ώρες. Απευθείας φωτόλυση της φαινόλης μέχρι και 7 ώρες, απουσία καταλύτη, είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της αρχικής συγκέντρωσής της σε ποσοστό μικρότερο του 4 %. Επίσης, αύξηση της συγκέντρωσης του καταλύτη έδειξε ότι οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού αποικοδόμησης της φαινόλης μέχρι ενός σημείου προσεγγίζοντας στη συνέχεια ένα πλατώ, ενώ παρόμοια είναι η συμπεριφορά του συστήματος στην περίπτωση αύξησης της αρχικής συγκέντρωσης της φαινόλης για σταθερή συγκέντρωση καταλύτη. Οι βέλτιστες συνθήκες που προσδιορίσθηκαν για τις συγκεντρώσεις καταλύτη και αρχικής συγκέντρωσης φαινόλης με χρήση του συστήματος φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A (Black box) ήταν CTiO2> 100 ppm και Co= 20 ppm, αρκετά κοντά σε αυτές που προτάθηκαν τελικά από την επιτροπή Comité Européen de Normalisation (CEN) TC386/WG3 για την πρότυπη μέθοδο αξιολόγησης της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (CTiO2= 500 ppm, Co= 20 ppm). Σημαντικές παράμετροι της πρότυπης μεθόδου αποτελούν επίσης ο χρόνος προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του καταλύτη (30 min υπό ανάδευση), ο συνολικός όγκος του φωτολυόμενου διαλύματος (100 mL), η ένταση ακτινοβολίας του συστήματος φωτόλυσης (10±5 % W/m2 στην UV-A περιοχή του φάσματος) και η γεωμετρία του φωτοαντιδραστήρα (γυάλινο κυλινδρικό δοχείο διαμέτρου 5 cm και όγκου 100 mL). Προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία της πρότυπης μεθόδου διοργανώθηκε συγκριτική δοκιμή με την συμμετοχή οκτώ (8) εργαστηρίων από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος της δοκιμής ήταν η εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής δραστικότητας ενός εμπορικά διαθέσιμου φωτοκαταλύτη TiO2 (CristalACTiV PC500 TiO2) με τη χρήση υλικού αναφοράς του καταλύτη TiO2 NIST SRM 1898. Η συγκριτική δοκιμή διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Φωτο- Καταλυτικών Διεργασιών και Περιβαλλοντικής Χημείας του ΕΚΕΦΕ «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» και όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν επαρκείς ποσότητες από τους δύο καταλύτες καθώς και αναλυτικό πρωτόκολλο σύμφωνα με την πρότυπη μέθοδο για την διενέργεια των δοκιμών. Για κάθε δοκιμή αποικοδόμησης της φαινόλης, και για κάθε υλικό υπολογίσθηκε η παρατηρούμενη σταθερά ταχύτητας k και υπολογίσθηκε ο λόγος των σταθερών ταχύτητας kC/kN, όπου “C” και “N” αναφέρονται στα δείγματα “Cristal” και “NIST”, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των τιμών kN που προσδιορίστηκαν από όλα τα εργαστήρια είχε εύρος από 0,00270 μέχρι 0,00881 min-1, ο μέσος όρος των τιμών kC είχε εύρος από 0,00086 μέχρι 0,00318 min-1 και ο μέσος όρος των τιμών του λόγου kC/kN για κάθε εργαστήριο είχε εύρος από 0,201 μέχρι 0,742. Εντός κάθε εργαστηρίου η μέθοδος παρήγαγε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα (RSD<20 %) και έδειξε συστηματικά ότι το υλικό TiO2 NIST SRM 1898 είχε υψηλότερη φωτοκαταλυτική απόδοση από τον φωτοκαταλύτη TiO2 CristalACTiV PC500, γεγονός που δηλώνει την δυνατότητα εφαρμογής της μεθόδου για την αξιολόγηση των φωτοκαταλυτικών υλικών. Μεταξύ των συμμετεχόντων εργαστηρίων το σχετικά μεγάλο εύρος των αναφερόμενων τιμών k υποδεικνύει ως πιθανή αιτία διαφορές στην πειραματική διάταξη που χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο, ο λόγος των ρυθμών kC/kN φαίνεται να κανονικοποιεί αυτές τις επιδράσεις, όπως φαίνεται από την καλή συμφωνία των αποτελεσμάτων από τα περισσότερα εργαστήρια. Επομένως, ο λόγος των ρυθμών ks/kf (s: δείγμα, f: υλικό αναφοράς) μπορεί να είναι ο πιο κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση φωτοκαταλυτικών υλικών και για την μεταξύ τους σύγκριση. Τα αποτελέσματα της συγκριτικής δοκιμής συμπεριελήφθησαν σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο με τίτλο «Photocatalysis — Water purification — Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation» που αναπτύχθηκε από την Επιτροπή CEN/TC386/WG3 και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσής του.","abstract_html":"Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας αναπτύχθηκε, αξιολογήθηκε και εφαρμόσθηκε πρότυπη μέθοδος για την εκτίμηση της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (σε μορφή σκόνης) η οποία βασίζεται στη χρήση της φαινόλης ως μοντέλο ρύπου και στην αποικοδόμησή της παρουσία ενός φωτοκαταλύτη και υπεριώδους ακτινοβολίας (UV-A). Η φωτοκαταλυτική απόδοση του εξεταζόμενου υλικού εκτιμάται με τον παρατηρούμενο ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης υπό καθορισμένες πειραματικές συνθήκες και συγκρίνεται με τον αντίστοιχο ρυθμό αποικοδόμησης φωτοκαταλυτικού υλικού αναφοράς μετρημένου υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση διαφορετικών παραμέτρων στον ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης όπως η συγκέντρωση καταλύτη και η αρχική συγκέντρωση της φαινόλης με χρήση συσκευής φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A. Ως υλικό αναφοράς επιλέχθηκε το οξείδιο του τιτανίου TiO2 NIST SRM 1898 το οποίο διατίθεται εμπορικά από το Ινστιτούτο NIST των ΗΠΑ (National Institute of Standards and Testing). Πραγματοποιήθηκαν πειράματα απουσία ακτινοβολίας ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού αναφοράς, καθώς και πειράματα απουσία καταλύτη ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό απευθείας φωτόλυσης της φαινόλης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για τις πειραματικές συνθήκες της μελέτης, η προσρόφηση της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού ήταν 7.2 % μετά από 30 λεπτά και 10 % μετά από 6 ώρες. Απευθείας φωτόλυση της φαινόλης μέχρι και 7 ώρες, απουσία καταλύτη, είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της αρχικής συγκέντρωσής της σε ποσοστό μικρότερο του 4 %. Επίσης, αύξηση της συγκέντρωσης του καταλύτη έδειξε ότι οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού αποικοδόμησης της φαινόλης μέχρι ενός σημείου προσεγγίζοντας στη συνέχεια ένα πλατώ, ενώ παρόμοια είναι η συμπεριφορά του συστήματος στην περίπτωση αύξησης της αρχικής συγκέντρωσης της φαινόλης για σταθερή συγκέντρωση καταλύτη. Οι βέλτιστες συνθήκες που προσδιορίσθηκαν για τις συγκεντρώσεις καταλύτη και αρχικής συγκέντρωσης φαινόλης με χρήση του συστήματος φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A (Black box) ήταν CTiO2&gt; 100 ppm και Co= 20 ppm, αρκετά κοντά σε αυτές που προτάθηκαν τελικά από την επιτροπή Comité Européen de Normalisation (CEN) TC386/WG3 για την πρότυπη μέθοδο αξιολόγησης της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (CTiO2= 500 ppm, Co= 20 ppm). Σημαντικές παράμετροι της πρότυπης μεθόδου αποτελούν επίσης ο χρόνος προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του καταλύτη (30 min υπό ανάδευση), ο συνολικός όγκος του φωτολυόμενου διαλύματος (100 mL), η ένταση ακτινοβολίας του συστήματος φωτόλυσης (10±5 % W/m2 στην UV-A περιοχή του φάσματος) και η γεωμετρία του φωτοαντιδραστήρα (γυάλινο κυλινδρικό δοχείο διαμέτρου 5 cm και όγκου 100 mL). Προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία της πρότυπης μεθόδου διοργανώθηκε συγκριτική δοκιμή με την συμμετοχή οκτώ (8) εργαστηρίων από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος της δοκιμής ήταν η εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής δραστικότητας ενός εμπορικά διαθέσιμου φωτοκαταλύτη TiO2 (CristalACTiV PC500 TiO2) με τη χρήση υλικού αναφοράς του καταλύτη TiO2 NIST SRM 1898. Η συγκριτική δοκιμή διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Φωτο- Καταλυτικών Διεργασιών και Περιβαλλοντικής Χημείας του ΕΚΕΦΕ «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» και όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν επαρκείς ποσότητες από τους δύο καταλύτες καθώς και αναλυτικό πρωτόκολλο σύμφωνα με την πρότυπη μέθοδο για την διενέργεια των δοκιμών. Για κάθε δοκιμή αποικοδόμησης της φαινόλης, και για κάθε υλικό υπολογίσθηκε η παρατηρούμενη σταθερά ταχύτητας k και υπολογίσθηκε ο λόγος των σταθερών ταχύτητας kC/kN, όπου “C” και “N” αναφέρονται στα δείγματα “Cristal” και “NIST”, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των τιμών kN που προσδιορίστηκαν από όλα τα εργαστήρια είχε εύρος από 0,00270 μέχρι 0,00881 min-1, ο μέσος όρος των τιμών kC είχε εύρος από 0,00086 μέχρι 0,00318 min-1 και ο μέσος όρος των τιμών του λόγου kC/kN για κάθε εργαστήριο είχε εύρος από 0,201 μέχρι 0,742. Εντός κάθε εργαστηρίου η μέθοδος παρήγαγε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα (RSD&lt;20 %) και έδειξε συστηματικά ότι το υλικό TiO2 NIST SRM 1898 είχε υψηλότερη φωτοκαταλυτική απόδοση από τον φωτοκαταλύτη TiO2 CristalACTiV PC500, γεγονός που δηλώνει την δυνατότητα εφαρμογής της μεθόδου για την αξιολόγηση των φωτοκαταλυτικών υλικών. Μεταξύ των συμμετεχόντων εργαστηρίων το σχετικά μεγάλο εύρος των αναφερόμενων τιμών k υποδεικνύει ως πιθανή αιτία διαφορές στην πειραματική διάταξη που χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο, ο λόγος των ρυθμών kC/kN φαίνεται να κανονικοποιεί αυτές τις επιδράσεις, όπως φαίνεται από την καλή συμφωνία των αποτελεσμάτων από τα περισσότερα εργαστήρια. Επομένως, ο λόγος των ρυθμών ks/kf (s: δείγμα, f: υλικό αναφοράς) μπορεί να είναι ο πιο κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση φωτοκαταλυτικών υλικών και για την μεταξύ τους σύγκριση. Τα αποτελέσματα της συγκριτικής δοκιμής συμπεριελήφθησαν σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο με τίτλο «Photocatalysis — Water purification — Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation» που αναπτύχθηκε από την Επιτροπή CEN/TC386/WG3 και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσής του.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπρινός Χαράλαμπος-Ταξιάρχης","Lamprinos Charalampos-Taxiarchis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880273"],"render_values":[{"text":"uoadl:2880273","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880273","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880273","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2880273","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπρινός Χαράλαμπος-Ταξιάρχης","Lamprinos Charalampos-Taxiarchis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880273","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880273"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας αναπτύχθηκε, αξιολογήθηκε και εφαρμόσθηκε πρότυπη μέθοδος για την εκτίμηση της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (σε μορφή σκόνης) η οποία βασίζεται στη χρήση της φαινόλης ως μοντέλο ρύπου και στην αποικοδόμησή της παρουσία ενός φωτοκαταλύτη και υπεριώδους ακτινοβολίας (UV-A). Η φωτοκαταλυτική απόδοση του εξεταζόμενου υλικού εκτιμάται με τον παρατηρούμενο ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης υπό καθορισμένες πειραματικές συνθήκες και συγκρίνεται με τον αντίστοιχο ρυθμό αποικοδόμησης φωτοκαταλυτικού υλικού αναφοράς μετρημένου υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση διαφορετικών παραμέτρων στον ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης όπως η συγκέντρωση καταλύτη και η αρχική συγκέντρωση της φαινόλης με χρήση συσκευής φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A. Ως υλικό αναφοράς επιλέχθηκε το οξείδιο του τιτανίου TiO2 NIST SRM 1898 το οποίο διατίθεται εμπορικά από το Ινστιτούτο NIST των ΗΠΑ (National Institute of Standards and Testing). Πραγματοποιήθηκαν πειράματα απουσία ακτινοβολίας ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού αναφοράς, καθώς και πειράματα απουσία καταλύτη ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό απευθείας φωτόλυσης της φαινόλης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για τις πειραματικές συνθήκες της μελέτης, η προσρόφηση της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού ήταν 7.2 % μετά από 30 λεπτά και 10 % μετά από 6 ώρες. Απευθείας φωτόλυση της φαινόλης μέχρι και 7 ώρες, απουσία καταλύτη, είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της αρχικής συγκέντρωσής της σε ποσοστό μικρότερο του 4 %. Επίσης, αύξηση της συγκέντρωσης του καταλύτη έδειξε ότι οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού αποικοδόμησης της φαινόλης μέχρι ενός σημείου προσεγγίζοντας στη συνέχεια ένα πλατώ, ενώ παρόμοια είναι η συμπεριφορά του συστήματος στην περίπτωση αύξησης της αρχικής συγκέντρωσης της φαινόλης για σταθερή συγκέντρωση καταλύτη. Οι βέλτιστες συνθήκες που προσδιορίσθηκαν για τις συγκεντρώσεις καταλύτη και αρχικής συγκέντρωσης φαινόλης με χρήση του συστήματος φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A (Black box) ήταν CTiO2> 100 ppm και Co= 20 ppm, αρκετά κοντά σε αυτές που προτάθηκαν τελικά από την επιτροπή Comité Européen de Normalisation (CEN) TC386/WG3 για την πρότυπη μέθοδο αξιολόγησης της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (CTiO2= 500 ppm, Co= 20 ppm). Σημαντικές παράμετροι της πρότυπης μεθόδου αποτελούν επίσης ο χρόνος προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του καταλύτη (30 min υπό ανάδευση), ο συνολικός όγκος του φωτολυόμενου διαλύματος (100 mL), η ένταση ακτινοβολίας του συστήματος φωτόλυσης (10±5 % W/m2 στην UV-A περιοχή του φάσματος) και η γεωμετρία του φωτοαντιδραστήρα (γυάλινο κυλινδρικό δοχείο διαμέτρου 5 cm και όγκου 100 mL). Προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία της πρότυπης μεθόδου διοργανώθηκε συγκριτική δοκιμή με την συμμετοχή οκτώ (8) εργαστηρίων από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος της δοκιμής ήταν η εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής δραστικότητας ενός εμπορικά διαθέσιμου φωτοκαταλύτη TiO2 (CristalACTiV PC500 TiO2) με τη χρήση υλικού αναφοράς του καταλύτη TiO2 NIST SRM 1898. Η συγκριτική δοκιμή διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Φωτο- Καταλυτικών Διεργασιών και Περιβαλλοντικής Χημείας του ΕΚΕΦΕ «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» και όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν επαρκείς ποσότητες από τους δύο καταλύτες καθώς και αναλυτικό πρωτόκολλο σύμφωνα με την πρότυπη μέθοδο για την διενέργεια των δοκιμών. Για κάθε δοκιμή αποικοδόμησης της φαινόλης, και για κάθε υλικό υπολογίσθηκε η παρατηρούμενη σταθερά ταχύτητας k και υπολογίσθηκε ο λόγος των σταθερών ταχύτητας kC/kN, όπου “C” και “N” αναφέρονται στα δείγματα “Cristal” και “NIST”, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των τιμών kN που προσδιορίστηκαν από όλα τα εργαστήρια είχε εύρος από 0,00270 μέχρι 0,00881 min-1, ο μέσος όρος των τιμών kC είχε εύρος από 0,00086 μέχρι 0,00318 min-1 και ο μέσος όρος των τιμών του λόγου kC/kN για κάθε εργαστήριο είχε εύρος από 0,201 μέχρι 0,742. Εντός κάθε εργαστηρίου η μέθοδος παρήγαγε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα (RSD<20 %) και έδειξε συστηματικά ότι το υλικό TiO2 NIST SRM 1898 είχε υψηλότερη φωτοκαταλυτική απόδοση από τον φωτοκαταλύτη TiO2 CristalACTiV PC500, γεγονός που δηλώνει την δυνατότητα εφαρμογής της μεθόδου για την αξιολόγηση των φωτοκαταλυτικών υλικών. Μεταξύ των συμμετεχόντων εργαστηρίων το σχετικά μεγάλο εύρος των αναφερόμενων τιμών k υποδεικνύει ως πιθανή αιτία διαφορές στην πειραματική διάταξη που χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο, ο λόγος των ρυθμών kC/kN φαίνεται να κανονικοποιεί αυτές τις επιδράσεις, όπως φαίνεται από την καλή συμφωνία των αποτελεσμάτων από τα περισσότερα εργαστήρια. Επομένως, ο λόγος των ρυθμών ks/kf (s: δείγμα, f: υλικό αναφοράς) μπορεί να είναι ο πιο κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση φωτοκαταλυτικών υλικών και για την μεταξύ τους σύγκριση. Τα αποτελέσματα της συγκριτικής δοκιμής συμπεριελήφθησαν σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο με τίτλο «Photocatalysis — Water purification — Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation» που αναπτύχθηκε από την Επιτροπή CEN/TC386/WG3 και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσής του.","In the present work, a test method was developed to evaluate the performance of photocatalytric materials (in powder form) in water purification by measuring phenol degradation under illumination with ultraviolet light (UV-A). The photocatalytic performance of the tested material is assessed by the observed rate of phenol degradation at specified experimental conditions as determined by HPLC and compared to the corresponding phenol observed rate of photocatalytic reference material measured under the same experimental conditions. Initially, the effect of different parameters on the phenol degradation rate was studied, such as catalyst concentration and initial concentration of phenol using a UV-A ultraviolet photolysis aparatus. TiO2 NIST SRM 1898 titanium oxide was used as reference material and it was commercially available from the National Institute of Standards and Testing (NIST). Experiments were performed in the absence of light to estimate the percentage of phenol adsorption to the surface of the reference material, as well as experiments in the absence of a catalyst to estimate the percentage of phenol direct photolysis. The results showed that for the experimental conditions of the study, phenol adsorption on the surface of the photocatalyst was 7.2 % after 30 minutes and 10 % after 6 hours. Direct photolysis of phenol for up to 7 hours, in the absence of a catalyst, resulted in a reduction in its initial concentration of less than 4 %. Also, an increase in the catalyst concentration has shown that it leads to an increase in the phenol degradation rate up to a point approaching a plateau, while the behavior of the system is similar in the case of an increase in the initial phenol concentration for a fixed catalyst concentration. The determined optimal conditions for the catalyst concentration and phenol initial concentration using a UV-A photolysis system (Black box) are CTiO2 > 100 ppm and Co = 20 ppm which are close enough to those proposed from the CEN TC386 / WG3 Committee (CTiO2 = 500 ppm, Co = 20 ppm). Other important parameters for the standard test method are also the phenol adsorption time on the surface of the catalyst (30 min with stirring), the total photolysed solution volume (100 mL), the photolysis system's radiation intensity (10 ± 5 % W/m2 in the UV-A range of the spectrum) and the photoreactor geometry (glass cylindrical vessel 5 cm in diameter and 100 mL volume). In order to test the reliability of the test method, an interlaboratory trial was organized with the participation of eight (8) laboratories from different European countries. The objective of the test was to assess the photocatalytic activity of a commercially available TiO2 photocatalyst (CristalACTiV PC500 TiO2) using as reference material TiO2 catalyst NIST SRM 1898. The interlaboratory test was organized by the Laboratory of Photo- Catalytic Processes and Environmental Chemistry of NCSR \"DEMOKRITOS\" and all participants received sufficient quantities of the two catalysts as well as a detailed protocol according to the standard test method. For each degradation test of phenol, for each material the observed constant k was calculated and the ratio of the observed constants kC / kN, where \"C\" and \"N\" refer to \"Cristal\" and \"NIST\" samples respectively, was calculated. The average kN values determined by all laboratories ranged from 0.00270 to 0.00881 min-1, the average of the kC values ranged from 0.00086 to 0.00318 min-1 and the average ratio kC / kN for each laboratory ranged from 0.201 to 0.742. Within each laboratory, the method produced reproducible results (RSD <20 %) and showed systematically that the TiO2 NIST SRM 1898 material had a higher photocatalytic yield than the TiO2 CristalACTiV PC500 photocatalyst, indicating the possibility of applying the test method for the evaluation of photocatalytic materials. Among the participating laboratories, the relatively large range of reported k values indicates potential differences in the used experimental set up. However, the ratio of kC / kN rates seems to normalize these effects, indicated by the results of most laboratories which are in agreement. Therefore, the ratio ks / kf (s: sample, f: reference material) may be the most appropriate indicator and can be used for comparisons and evaluation of test tresults between laboratories. The results of the interlaboratory test were included in the European Standard entitled \"Photocatalysis - Water purification - Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation\" developed by the CEN / TC386 / WG3 Commission and which is under publication."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάπτυξη μεθόδου για την εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής απόδοσης υλικών βασισμένης στην αποικοδόμηση της φαινόλης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπρινός Χαράλαμπος-Ταξιάρχης","Lamprinos Charalampos-Taxiarchis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας αναπτύχθηκε, αξιολογήθηκε και εφαρμόσθηκε πρότυπη μέθοδος για την εκτίμηση της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (σε μορφή σκόνης) η οποία βασίζεται στη χρήση της φαινόλης ως μοντέλο ρύπου και στην αποικοδόμησή της παρουσία ενός φωτοκαταλύτη και υπεριώδους ακτινοβολίας (UV-A). Η φωτοκαταλυτική απόδοση του εξεταζόμενου υλικού εκτιμάται με τον παρατηρούμενο ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης υπό καθορισμένες πειραματικές συνθήκες και συγκρίνεται με τον αντίστοιχο ρυθμό αποικοδόμησης φωτοκαταλυτικού υλικού αναφοράς μετρημένου υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση διαφορετικών παραμέτρων στον ρυθμό αποικοδόμησης της φαινόλης όπως η συγκέντρωση καταλύτη και η αρχική συγκέντρωση της φαινόλης με χρήση συσκευής φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A. Ως υλικό αναφοράς επιλέχθηκε το οξείδιο του τιτανίου TiO2 NIST SRM 1898 το οποίο διατίθεται εμπορικά από το Ινστιτούτο NIST των ΗΠΑ (National Institute of Standards and Testing). Πραγματοποιήθηκαν πειράματα απουσία ακτινοβολίας ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού αναφοράς, καθώς και πειράματα απουσία καταλύτη ώστε να εκτιμηθεί το ποσοστό απευθείας φωτόλυσης της φαινόλης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι για τις πειραματικές συνθήκες της μελέτης, η προσρόφηση της φαινόλης στην επιφάνεια του υλικού ήταν 7.2 % μετά από 30 λεπτά και 10 % μετά από 6 ώρες. Απευθείας φωτόλυση της φαινόλης μέχρι και 7 ώρες, απουσία καταλύτη, είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της αρχικής συγκέντρωσής της σε ποσοστό μικρότερο του 4 %. Επίσης, αύξηση της συγκέντρωσης του καταλύτη έδειξε ότι οδηγεί σε αύξηση του ρυθμού αποικοδόμησης της φαινόλης μέχρι ενός σημείου προσεγγίζοντας στη συνέχεια ένα πλατώ, ενώ παρόμοια είναι η συμπεριφορά του συστήματος στην περίπτωση αύξησης της αρχικής συγκέντρωσης της φαινόλης για σταθερή συγκέντρωση καταλύτη. Οι βέλτιστες συνθήκες που προσδιορίσθηκαν για τις συγκεντρώσεις καταλύτη και αρχικής συγκέντρωσης φαινόλης με χρήση του συστήματος φωτόλυσης υπεριώδους ακτινοβολίας UV-A (Black box) ήταν CTiO2> 100 ppm και Co= 20 ppm, αρκετά κοντά σε αυτές που προτάθηκαν τελικά από την επιτροπή Comité Européen de Normalisation (CEN) TC386/WG3 για την πρότυπη μέθοδο αξιολόγησης της απόδοσης φωτοκαταλυτικών υλικών (CTiO2= 500 ppm, Co= 20 ppm). Σημαντικές παράμετροι της πρότυπης μεθόδου αποτελούν επίσης ο χρόνος προσρόφησης της φαινόλης στην επιφάνεια του καταλύτη (30 min υπό ανάδευση), ο συνολικός όγκος του φωτολυόμενου διαλύματος (100 mL), η ένταση ακτινοβολίας του συστήματος φωτόλυσης (10±5 % W/m2 στην UV-A περιοχή του φάσματος) και η γεωμετρία του φωτοαντιδραστήρα (γυάλινο κυλινδρικό δοχείο διαμέτρου 5 cm και όγκου 100 mL). Προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία της πρότυπης μεθόδου διοργανώθηκε συγκριτική δοκιμή με την συμμετοχή οκτώ (8) εργαστηρίων από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος της δοκιμής ήταν η εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής δραστικότητας ενός εμπορικά διαθέσιμου φωτοκαταλύτη TiO2 (CristalACTiV PC500 TiO2) με τη χρήση υλικού αναφοράς του καταλύτη TiO2 NIST SRM 1898. Η συγκριτική δοκιμή διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Φωτο- Καταλυτικών Διεργασιών και Περιβαλλοντικής Χημείας του ΕΚΕΦΕ «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ» και όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν επαρκείς ποσότητες από τους δύο καταλύτες καθώς και αναλυτικό πρωτόκολλο σύμφωνα με την πρότυπη μέθοδο για την διενέργεια των δοκιμών. Για κάθε δοκιμή αποικοδόμησης της φαινόλης, και για κάθε υλικό υπολογίσθηκε η παρατηρούμενη σταθερά ταχύτητας k και υπολογίσθηκε ο λόγος των σταθερών ταχύτητας kC/kN, όπου “C” και “N” αναφέρονται στα δείγματα “Cristal” και “NIST”, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των τιμών kN που προσδιορίστηκαν από όλα τα εργαστήρια είχε εύρος από 0,00270 μέχρι 0,00881 min-1, ο μέσος όρος των τιμών kC είχε εύρος από 0,00086 μέχρι 0,00318 min-1 και ο μέσος όρος των τιμών του λόγου kC/kN για κάθε εργαστήριο είχε εύρος από 0,201 μέχρι 0,742. Εντός κάθε εργαστηρίου η μέθοδος παρήγαγε αναπαραγώγιμα αποτελέσματα (RSD<20 %) και έδειξε συστηματικά ότι το υλικό TiO2 NIST SRM 1898 είχε υψηλότερη φωτοκαταλυτική απόδοση από τον φωτοκαταλύτη TiO2 CristalACTiV PC500, γεγονός που δηλώνει την δυνατότητα εφαρμογής της μεθόδου για την αξιολόγηση των φωτοκαταλυτικών υλικών. Μεταξύ των συμμετεχόντων εργαστηρίων το σχετικά μεγάλο εύρος των αναφερόμενων τιμών k υποδεικνύει ως πιθανή αιτία διαφορές στην πειραματική διάταξη που χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο, ο λόγος των ρυθμών kC/kN φαίνεται να κανονικοποιεί αυτές τις επιδράσεις, όπως φαίνεται από την καλή συμφωνία των αποτελεσμάτων από τα περισσότερα εργαστήρια. Επομένως, ο λόγος των ρυθμών ks/kf (s: δείγμα, f: υλικό αναφοράς) μπορεί να είναι ο πιο κατάλληλος δείκτης για την αξιολόγηση φωτοκαταλυτικών υλικών και για την μεταξύ τους σύγκριση. Τα αποτελέσματα της συγκριτικής δοκιμής συμπεριελήφθησαν σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο με τίτλο «Photocatalysis — Water purification — Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation» που αναπτύχθηκε από την Επιτροπή CEN/TC386/WG3 και βρίσκεται στο τελικό στάδιο δημοσίευσής του.","In the present work, a test method was developed to evaluate the performance of photocatalytric materials (in powder form) in water purification by measuring phenol degradation under illumination with ultraviolet light (UV-A). The photocatalytic performance of the tested material is assessed by the observed rate of phenol degradation at specified experimental conditions as determined by HPLC and compared to the corresponding phenol observed rate of photocatalytic reference material measured under the same experimental conditions. Initially, the effect of different parameters on the phenol degradation rate was studied, such as catalyst concentration and initial concentration of phenol using a UV-A ultraviolet photolysis aparatus. TiO2 NIST SRM 1898 titanium oxide was used as reference material and it was commercially available from the National Institute of Standards and Testing (NIST). Experiments were performed in the absence of light to estimate the percentage of phenol adsorption to the surface of the reference material, as well as experiments in the absence of a catalyst to estimate the percentage of phenol direct photolysis. The results showed that for the experimental conditions of the study, phenol adsorption on the surface of the photocatalyst was 7.2 % after 30 minutes and 10 % after 6 hours. Direct photolysis of phenol for up to 7 hours, in the absence of a catalyst, resulted in a reduction in its initial concentration of less than 4 %. Also, an increase in the catalyst concentration has shown that it leads to an increase in the phenol degradation rate up to a point approaching a plateau, while the behavior of the system is similar in the case of an increase in the initial phenol concentration for a fixed catalyst concentration. The determined optimal conditions for the catalyst concentration and phenol initial concentration using a UV-A photolysis system (Black box) are CTiO2 > 100 ppm and Co = 20 ppm which are close enough to those proposed from the CEN TC386 / WG3 Committee (CTiO2 = 500 ppm, Co = 20 ppm). Other important parameters for the standard test method are also the phenol adsorption time on the surface of the catalyst (30 min with stirring), the total photolysed solution volume (100 mL), the photolysis system's radiation intensity (10 ± 5 % W/m2 in the UV-A range of the spectrum) and the photoreactor geometry (glass cylindrical vessel 5 cm in diameter and 100 mL volume). In order to test the reliability of the test method, an interlaboratory trial was organized with the participation of eight (8) laboratories from different European countries. The objective of the test was to assess the photocatalytic activity of a commercially available TiO2 photocatalyst (CristalACTiV PC500 TiO2) using as reference material TiO2 catalyst NIST SRM 1898. The interlaboratory test was organized by the Laboratory of Photo- Catalytic Processes and Environmental Chemistry of NCSR \"DEMOKRITOS\" and all participants received sufficient quantities of the two catalysts as well as a detailed protocol according to the standard test method. For each degradation test of phenol, for each material the observed constant k was calculated and the ratio of the observed constants kC / kN, where \"C\" and \"N\" refer to \"Cristal\" and \"NIST\" samples respectively, was calculated. The average kN values determined by all laboratories ranged from 0.00270 to 0.00881 min-1, the average of the kC values ranged from 0.00086 to 0.00318 min-1 and the average ratio kC / kN for each laboratory ranged from 0.201 to 0.742. Within each laboratory, the method produced reproducible results (RSD <20 %) and showed systematically that the TiO2 NIST SRM 1898 material had a higher photocatalytic yield than the TiO2 CristalACTiV PC500 photocatalyst, indicating the possibility of applying the test method for the evaluation of photocatalytic materials. Among the participating laboratories, the relatively large range of reported k values indicates potential differences in the used experimental set up. However, the ratio of kC / kN rates seems to normalize these effects, indicated by the results of most laboratories which are in agreement. Therefore, the ratio ks / kf (s: sample, f: reference material) may be the most appropriate indicator and can be used for comparisons and evaluation of test tresults between laboratories. The results of the interlaboratory test were included in the European Standard entitled \"Photocatalysis - Water purification - Performance of photocatalytic materials by measurement of phenol degradation\" developed by the CEN / TC386 / WG3 Commission and which is under publication."],"dc:identifier":["uoadl:2880273","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880273"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ανάπτυξη μεθόδου για την εκτίμηση της φωτοκαταλυτικής απόδοσης υλικών βασισμένης στην αποικοδόμηση της φαινόλης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:56Z"}