{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880826"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2880826","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μετα-μεταγγισιακές συνέπειες της αποθηκευτικής βλάβης του ερυθροκυττάρου","abstract":"Τα ερυθροκύτταρα, όπως και τα αιμοπετάλια, υπόκεινται σε ένα σύνολο αλλοιώσεων και βλαβών κατά την αποθήκευσή τους εκτός σώματος. Το σύνολο αυτό ονομάζεται αποθηκευτική βλάβη και επηρεάζει τη μορφολογία αλλά και τη λειτουργία του ερυθροκυττάρου, μέσω μεμβρανικών (καρβονυλίωση πρωτεϊνών), μηχανικών (αλλαγή σχήματος σε σφαιροεχινοκυτταρικό) και βιοχημικών (μείωση ATP και πτώση pH) αλλοιώσεων. Τα ερυθροκύτταρα που αποθηκεύονται με σκοπό τη μετάγγισή τους, παρουσιάζουν συχνά έναν πρώιμο φαινότυπο γήρανσης που μπορεί να τα καταστήσει επιδεκτικότερα σε εκκαθάριση στο σώμα του δέκτη. Η αποδοτικότητα της μετάγγισης συνηθίζεται να υπολογίζεται βάσει της αιμόλυσης εντός του ασκού και της ανάκτησης των ερυθροκυττάρων 24 ώρες μετά τη μετάγγιση. Η αποθηκευτική ικανότητα των ερυθροκυττάρων σχετίζεται με τη διάρκεια και το συντηρητικό διάλυμα (όγκος και σύνθεση) της αποθήκευσης, τη λευκαφαίρεση, το είδος του πλαστικοποιητή που χρησιμοποιείται στον ασκό και τη διακύμανση των χαρακτηριστικών διαφορετικών αιμοδοτών σε γενετικό και μη επίπεδο. Το φύλο, οι μεταλλαγές στην αιμοσφαιρίνη (στίγμα β-Μεσογειακής αναιμίας) και σε μεταβολικά ένζυμα (G6PD), το κάπνισμα και η ηλικία αποτελούν ένα μικρό μέρος του συνόλου των χαρακτηριστικών του αιμοδότη που φαίνεται να επηρεάζουν την απόκριση των ερυθροκυττάρων στο αποθηκευτικό στρες και την αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Επίσης, δεν είναι αμελητέα και η συνεισφορά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του δέκτη στην έκβαση της μετάγγισης, κάτι που καθιστά μη ευνοϊκούς κάποιους συνδυασμούς δότη-δέκτη. Σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας και η μεθοδολογία που ακολουθήσαμε ήταν: (α) Η μελέτη της επίδρασης της θερμοκρασίας του σώματος αλλά και του πλάσματος του δέκτη σε αποθηκευμένα ερυθροκύτταρα πρώιμης (ημέρας 2), μέσης (ημέρας 21) και προχωρημένης (ημέρας 42) αποθήκευσης κατά τις πρώτες ώρες μετά την ανάμιξη μέσω ενός in vitro μοντέλου προσωμοίωσης της μετάγγισης. Χρησιμοποιήθηκε δείγμα από 7 μονάδες μετάγγισης συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε διάλυμα CPD-SAGM το οποίο αναμίχθηκε με πλάσμα 27 υγιών αιμοδοτών και επωάστηκε στους 37°C. Τα ανασυσταμένα δείγματα 2 μονάδων με 5 αιμοδότες μελετήθηκαν ανά τρίωρα διαστήματα εντός του εικοσιτετραώρου ενώ στα υπόλοιπα οι πειραματικές διαδικασίες διεξήχθηκαν μόνο στο πέρας του 24-ώρου. Μετρήθηκαν η αιμόλυση με και χωρίς εξωγενείς (οσμωτική και μηχανική) καταπονήσεις καθώς και η παραγωγή δραστικών ριζών οξυγόνου (ROS) με και χωρίς την επίδραση οξειδωτικών παραγόντων. (β) Ο συγκριτικός έλεγχος των αιματολογικών και βιοχημικών χαρακτηριστικών φρέσκου (μη-αποθηκευμένου) αίματος ετερόζυγων για β-Μεσογειακή αναιμία και αιμοδοτών-μαρτύρων. Συλλέχθηκε αίμα από 204 υγιείς, τακτικούς αιμοδότες και μετρήθηκαν διάφορες αιματολογικές (γενικοί δείκτες ερυθροκυττάρων κ.α.), φυσιολογικές (π.χ. οσμωτική ευθραυστότητα ερυθροκυττάρων) και βιοχημικές (χοληστερόλη, ουρικό οξύ, ηλεκτρολύτες κ.α.) παράμετροι. Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος της εργασίας, η αιμόλυση και η επιδεκτικότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων σε εξωγενείς αιμολυτικές καταπονήσεις παρουσιάστηκαν χαμηλότερες παρουσία πλάσματος, με εξαίρεση τη μηχανική αιμόλυση. Στην περίπτωση της τελευταίας παρατηρήθηκε πρώιμη αύξηση του δείκτη μηχανικής ευθραυστότητας, ιδιαίτερα στα κύτταρα μέσης ηλικίας, και το πλάσμα επιδείνωνε τη μηχανικη κατάσταση των κυττάρων. Όσον αφορά στο οξειδωτικό πρότυπο, οι ROS βρέθηκε να αυξάνονται αρκετά άμεσα μετά την ανάμιξη των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων με το υγιές πλάσμα, το οποίο ανάλογα με τον χρόνο αποθήκευσης και το μοριακό στόχο του οξειδωτικού που χρησιμοποιείται μπορεί να έχει είτε προστατευτικό, είτε προ-οξειδωτικό ρόλο. Συμπερασματικά, δεν είναι λίγες οι παράμετροι που διέφεραν σημαντικά μετά την προσομοίωση της μετάγγισης, τόσο σε σχέση με την κατάσταση στη μονάδα μετάγγισης, όσο και σε σχέση με την κλασσική μέτρηση στο πέρας του πρώτου εικοσιτετραώρου μετά τη μετάγγιση. Όσον αφορά στο δεύτερο κομμάτι της εργασίας, οι ετερόζυγοι φορείς β-μεσογειακής αναιμίας που πληρούν τα κριτήρια αιμοδοσίας φάνηκε να αποτελούν μη αμελητέο ποσοστό επί του συνόλου των εθελοντών. Εμφάνισαν αρκετές ομοιότητες με το γενικό πληθυσμό, διέφεραν όμως σε ορισμένα χαρακτηριστικά της ερυθροκυτταρικής φυσιολογίας, όπως είναι η ανθεκτικότητα στην αιμόλυση. Η διαφορική δικτύωση αιμολυτικών και οξειδοαναγωγικών παραμέτρων που αναδείχθηκε, ενδέχεται να είναι σημαντική όσον αφορά στην ακόλουθη αποθήκευση του προς μετάγγιση αίματος και να σχετίζεται με την επιδεκτικότητά τους στο στρες της αποθήκευσης.","abstract_html":"Τα ερυθροκύτταρα, όπως και τα αιμοπετάλια, υπόκεινται σε ένα σύνολο αλλοιώσεων και βλαβών κατά την αποθήκευσή τους εκτός σώματος. Το σύνολο αυτό ονομάζεται αποθηκευτική βλάβη και επηρεάζει τη μορφολογία αλλά και τη λειτουργία του ερυθροκυττάρου, μέσω μεμβρανικών (καρβονυλίωση πρωτεϊνών), μηχανικών (αλλαγή σχήματος σε σφαιροεχινοκυτταρικό) και βιοχημικών (μείωση ATP και πτώση pH) αλλοιώσεων. Τα ερυθροκύτταρα που αποθηκεύονται με σκοπό τη μετάγγισή τους, παρουσιάζουν συχνά έναν πρώιμο φαινότυπο γήρανσης που μπορεί να τα καταστήσει επιδεκτικότερα σε εκκαθάριση στο σώμα του δέκτη. Η αποδοτικότητα της μετάγγισης συνηθίζεται να υπολογίζεται βάσει της αιμόλυσης εντός του ασκού και της ανάκτησης των ερυθροκυττάρων 24 ώρες μετά τη μετάγγιση. Η αποθηκευτική ικανότητα των ερυθροκυττάρων σχετίζεται με τη διάρκεια και το συντηρητικό διάλυμα (όγκος και σύνθεση) της αποθήκευσης, τη λευκαφαίρεση, το είδος του πλαστικοποιητή που χρησιμοποιείται στον ασκό και τη διακύμανση των χαρακτηριστικών διαφορετικών αιμοδοτών σε γενετικό και μη επίπεδο. Το φύλο, οι μεταλλαγές στην αιμοσφαιρίνη (στίγμα β-Μεσογειακής αναιμίας) και σε μεταβολικά ένζυμα (G6PD), το κάπνισμα και η ηλικία αποτελούν ένα μικρό μέρος του συνόλου των χαρακτηριστικών του αιμοδότη που φαίνεται να επηρεάζουν την απόκριση των ερυθροκυττάρων στο αποθηκευτικό στρες και την αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Επίσης, δεν είναι αμελητέα και η συνεισφορά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του δέκτη στην έκβαση της μετάγγισης, κάτι που καθιστά μη ευνοϊκούς κάποιους συνδυασμούς δότη-δέκτη. Σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας και η μεθοδολογία που ακολουθήσαμε ήταν: (α) Η μελέτη της επίδρασης της θερμοκρασίας του σώματος αλλά και του πλάσματος του δέκτη σε αποθηκευμένα ερυθροκύτταρα πρώιμης (ημέρας 2), μέσης (ημέρας 21) και προχωρημένης (ημέρας 42) αποθήκευσης κατά τις πρώτες ώρες μετά την ανάμιξη μέσω ενός in vitro μοντέλου προσωμοίωσης της μετάγγισης. Χρησιμοποιήθηκε δείγμα από 7 μονάδες μετάγγισης συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε διάλυμα CPD-SAGM το οποίο αναμίχθηκε με πλάσμα 27 υγιών αιμοδοτών και επωάστηκε στους 37°C. Τα ανασυσταμένα δείγματα 2 μονάδων με 5 αιμοδότες μελετήθηκαν ανά τρίωρα διαστήματα εντός του εικοσιτετραώρου ενώ στα υπόλοιπα οι πειραματικές διαδικασίες διεξήχθηκαν μόνο στο πέρας του 24-ώρου. Μετρήθηκαν η αιμόλυση με και χωρίς εξωγενείς (οσμωτική και μηχανική) καταπονήσεις καθώς και η παραγωγή δραστικών ριζών οξυγόνου (ROS) με και χωρίς την επίδραση οξειδωτικών παραγόντων. (β) Ο συγκριτικός έλεγχος των αιματολογικών και βιοχημικών χαρακτηριστικών φρέσκου (μη-αποθηκευμένου) αίματος ετερόζυγων για β-Μεσογειακή αναιμία και αιμοδοτών-μαρτύρων. Συλλέχθηκε αίμα από 204 υγιείς, τακτικούς αιμοδότες και μετρήθηκαν διάφορες αιματολογικές (γενικοί δείκτες ερυθροκυττάρων κ.α.), φυσιολογικές (π.χ. οσμωτική ευθραυστότητα ερυθροκυττάρων) και βιοχημικές (χοληστερόλη, ουρικό οξύ, ηλεκτρολύτες κ.α.) παράμετροι. Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος της εργασίας, η αιμόλυση και η επιδεκτικότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων σε εξωγενείς αιμολυτικές καταπονήσεις παρουσιάστηκαν χαμηλότερες παρουσία πλάσματος, με εξαίρεση τη μηχανική αιμόλυση. Στην περίπτωση της τελευταίας παρατηρήθηκε πρώιμη αύξηση του δείκτη μηχανικής ευθραυστότητας, ιδιαίτερα στα κύτταρα μέσης ηλικίας, και το πλάσμα επιδείνωνε τη μηχανικη κατάσταση των κυττάρων. Όσον αφορά στο οξειδωτικό πρότυπο, οι ROS βρέθηκε να αυξάνονται αρκετά άμεσα μετά την ανάμιξη των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων με το υγιές πλάσμα, το οποίο ανάλογα με τον χρόνο αποθήκευσης και το μοριακό στόχο του οξειδωτικού που χρησιμοποιείται μπορεί να έχει είτε προστατευτικό, είτε προ-οξειδωτικό ρόλο. Συμπερασματικά, δεν είναι λίγες οι παράμετροι που διέφεραν σημαντικά μετά την προσομοίωση της μετάγγισης, τόσο σε σχέση με την κατάσταση στη μονάδα μετάγγισης, όσο και σε σχέση με την κλασσική μέτρηση στο πέρας του πρώτου εικοσιτετραώρου μετά τη μετάγγιση. Όσον αφορά στο δεύτερο κομμάτι της εργασίας, οι ετερόζυγοι φορείς β-μεσογειακής αναιμίας που πληρούν τα κριτήρια αιμοδοσίας φάνηκε να αποτελούν μη αμελητέο ποσοστό επί του συνόλου των εθελοντών. Εμφάνισαν αρκετές ομοιότητες με το γενικό πληθυσμό, διέφεραν όμως σε ορισμένα χαρακτηριστικά της ερυθροκυτταρικής φυσιολογίας, όπως είναι η ανθεκτικότητα στην αιμόλυση. Η διαφορική δικτύωση αιμολυτικών και οξειδοαναγωγικών παραμέτρων που αναδείχθηκε, ενδέχεται να είναι σημαντική όσον αφορά στην ακόλουθη αποθήκευση του προς μετάγγιση αίματος και να σχετίζεται με την επιδεκτικότητά τους στο στρες της αποθήκευσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασιάδη Αλκμήνη","Anastasiadi Alkmini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:58Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880826"],"render_values":[{"text":"uoadl:2880826","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880826","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880826","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2880826","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασιάδη Αλκμήνη","Anastasiadi Alkmini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2880826","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880826"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ερυθροκύτταρα, όπως και τα αιμοπετάλια, υπόκεινται σε ένα σύνολο αλλοιώσεων και βλαβών κατά την αποθήκευσή τους εκτός σώματος. Το σύνολο αυτό ονομάζεται αποθηκευτική βλάβη και επηρεάζει τη μορφολογία αλλά και τη λειτουργία του ερυθροκυττάρου, μέσω μεμβρανικών (καρβονυλίωση πρωτεϊνών), μηχανικών (αλλαγή σχήματος σε σφαιροεχινοκυτταρικό) και βιοχημικών (μείωση ATP και πτώση pH) αλλοιώσεων. Τα ερυθροκύτταρα που αποθηκεύονται με σκοπό τη μετάγγισή τους, παρουσιάζουν συχνά έναν πρώιμο φαινότυπο γήρανσης που μπορεί να τα καταστήσει επιδεκτικότερα σε εκκαθάριση στο σώμα του δέκτη. Η αποδοτικότητα της μετάγγισης συνηθίζεται να υπολογίζεται βάσει της αιμόλυσης εντός του ασκού και της ανάκτησης των ερυθροκυττάρων 24 ώρες μετά τη μετάγγιση. Η αποθηκευτική ικανότητα των ερυθροκυττάρων σχετίζεται με τη διάρκεια και το συντηρητικό διάλυμα (όγκος και σύνθεση) της αποθήκευσης, τη λευκαφαίρεση, το είδος του πλαστικοποιητή που χρησιμοποιείται στον ασκό και τη διακύμανση των χαρακτηριστικών διαφορετικών αιμοδοτών σε γενετικό και μη επίπεδο. Το φύλο, οι μεταλλαγές στην αιμοσφαιρίνη (στίγμα β-Μεσογειακής αναιμίας) και σε μεταβολικά ένζυμα (G6PD), το κάπνισμα και η ηλικία αποτελούν ένα μικρό μέρος του συνόλου των χαρακτηριστικών του αιμοδότη που φαίνεται να επηρεάζουν την απόκριση των ερυθροκυττάρων στο αποθηκευτικό στρες και την αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Επίσης, δεν είναι αμελητέα και η συνεισφορά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του δέκτη στην έκβαση της μετάγγισης, κάτι που καθιστά μη ευνοϊκούς κάποιους συνδυασμούς δότη-δέκτη. Σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας και η μεθοδολογία που ακολουθήσαμε ήταν: (α) Η μελέτη της επίδρασης της θερμοκρασίας του σώματος αλλά και του πλάσματος του δέκτη σε αποθηκευμένα ερυθροκύτταρα πρώιμης (ημέρας 2), μέσης (ημέρας 21) και προχωρημένης (ημέρας 42) αποθήκευσης κατά τις πρώτες ώρες μετά την ανάμιξη μέσω ενός in vitro μοντέλου προσωμοίωσης της μετάγγισης. Χρησιμοποιήθηκε δείγμα από 7 μονάδες μετάγγισης συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε διάλυμα CPD-SAGM το οποίο αναμίχθηκε με πλάσμα 27 υγιών αιμοδοτών και επωάστηκε στους 37°C. Τα ανασυσταμένα δείγματα 2 μονάδων με 5 αιμοδότες μελετήθηκαν ανά τρίωρα διαστήματα εντός του εικοσιτετραώρου ενώ στα υπόλοιπα οι πειραματικές διαδικασίες διεξήχθηκαν μόνο στο πέρας του 24-ώρου. Μετρήθηκαν η αιμόλυση με και χωρίς εξωγενείς (οσμωτική και μηχανική) καταπονήσεις καθώς και η παραγωγή δραστικών ριζών οξυγόνου (ROS) με και χωρίς την επίδραση οξειδωτικών παραγόντων. (β) Ο συγκριτικός έλεγχος των αιματολογικών και βιοχημικών χαρακτηριστικών φρέσκου (μη-αποθηκευμένου) αίματος ετερόζυγων για β-Μεσογειακή αναιμία και αιμοδοτών-μαρτύρων. Συλλέχθηκε αίμα από 204 υγιείς, τακτικούς αιμοδότες και μετρήθηκαν διάφορες αιματολογικές (γενικοί δείκτες ερυθροκυττάρων κ.α.), φυσιολογικές (π.χ. οσμωτική ευθραυστότητα ερυθροκυττάρων) και βιοχημικές (χοληστερόλη, ουρικό οξύ, ηλεκτρολύτες κ.α.) παράμετροι. Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος της εργασίας, η αιμόλυση και η επιδεκτικότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων σε εξωγενείς αιμολυτικές καταπονήσεις παρουσιάστηκαν χαμηλότερες παρουσία πλάσματος, με εξαίρεση τη μηχανική αιμόλυση. Στην περίπτωση της τελευταίας παρατηρήθηκε πρώιμη αύξηση του δείκτη μηχανικής ευθραυστότητας, ιδιαίτερα στα κύτταρα μέσης ηλικίας, και το πλάσμα επιδείνωνε τη μηχανικη κατάσταση των κυττάρων. Όσον αφορά στο οξειδωτικό πρότυπο, οι ROS βρέθηκε να αυξάνονται αρκετά άμεσα μετά την ανάμιξη των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων με το υγιές πλάσμα, το οποίο ανάλογα με τον χρόνο αποθήκευσης και το μοριακό στόχο του οξειδωτικού που χρησιμοποιείται μπορεί να έχει είτε προστατευτικό, είτε προ-οξειδωτικό ρόλο. Συμπερασματικά, δεν είναι λίγες οι παράμετροι που διέφεραν σημαντικά μετά την προσομοίωση της μετάγγισης, τόσο σε σχέση με την κατάσταση στη μονάδα μετάγγισης, όσο και σε σχέση με την κλασσική μέτρηση στο πέρας του πρώτου εικοσιτετραώρου μετά τη μετάγγιση. Όσον αφορά στο δεύτερο κομμάτι της εργασίας, οι ετερόζυγοι φορείς β-μεσογειακής αναιμίας που πληρούν τα κριτήρια αιμοδοσίας φάνηκε να αποτελούν μη αμελητέο ποσοστό επί του συνόλου των εθελοντών. Εμφάνισαν αρκετές ομοιότητες με το γενικό πληθυσμό, διέφεραν όμως σε ορισμένα χαρακτηριστικά της ερυθροκυτταρικής φυσιολογίας, όπως είναι η ανθεκτικότητα στην αιμόλυση. Η διαφορική δικτύωση αιμολυτικών και οξειδοαναγωγικών παραμέτρων που αναδείχθηκε, ενδέχεται να είναι σημαντική όσον αφορά στην ακόλουθη αποθήκευση του προς μετάγγιση αίματος και να σχετίζεται με την επιδεκτικότητά τους στο στρες της αποθήκευσης.","All cells, including red blood cells (RBCs) undergo a series of alterations and lesions during their ex vivo storage. Concerning RBCs, these changes are collectively reffered to as RBC storage lesion. Storage lesions can be categorized into membrane (protein carbonylation), mechanical (transformation into spheroechinocytes) and biochemical (ATP depletion and drop of pH) changes that affect the morphology and function of RBCs. Stored RBCs usually present a premature senescent phenotype, which can be responsible for their early clearance post transfusion. Blood banking’s gold standards, that indicate the effectiveness of the transfusion, are the end of storage hemolysis of RBCs and their 24h recovery in vivo. RBC storage capability is related to the duration and the preservative solution (volume and composition) of storage, performance or not of leukoreduction, the type of the plasticizer used in the blood bag and donor variation in both genetical and not background. Sex, hemoglobin mutations (b-thalassaemia heterozygotes), deficiencies in enzymatic activities (G6PD), smoking and age are just some of the many donor characteristics that affect RBC storage capacity and post-transfusion recovery. Moreover, recipient characteristics cannot be overlooked since they too play a role in transfusion outcome. It seems that not all donor/recipient combinations are ideal. The aim of this thesis was: (a) The study of the effect of body temperature as well as of recipient plasma upon RBCs of early (day 2), middle (day 21) and late (day 42) storage in several time intervals during the first 24 hours (24h) post mixing, using an in vitro model of transfusion. Packed RBCs of 7 CPD-SAGM blood bags were reconstituted with healthy plasma collected by 27 volunteers and incubated at 37°C. Reconstituted samples of 2 blood bags’ RBCs and 5 donors’ plasma were studied for several time intervals during 24 hours post-mixing, whereas the rest only at the end of the 24h incubation. Hemolysis with and without exogenous (osmotic and mechanical) stimuli, as well as ROS levels with or without stimulation by oxidants were measured. (b) The comparative examination of the hematological and biochemical features of fresh (non-stored) blood from regular blood donors with or without beta-thalassaemia traits before blood processing for transfusion purposes. 204 healthy blood donors were recruited and several hematological (RBC general indices), physiological (eg osmotic fragility test) and biochemical (measurement of cholesterol, uric acid, electrolytes etc) assays were performed. Concerning the first part of the study, hemolysis and susceptibility of stored RBCs to exogenous hemolysis stresses were in general lower in the presence of plasma compared to the preservation medium, with the exception of mechanical hemolysis. In the latter case, an early increase in the mechanical fragility index was observed, especially in middle-aged RBCs, and plasma deteriorated the mechanical state of the cells. ROS generation seemed to be an early stress response of young and middle-aged RBC to transfusion mimicking conditions, with plasma being either an antioxidant or a prooxidant factor depending on the storage age and the molecular targeting of the exogenous oxidant used. Overall, some parameters vary substantially 24h post-mixing, reaching in the meanwhile levels that differ from the 24h traditional interval measurements and the state inside the blood bag. As for the second part of the study, it was clear that β-thalassaemia heterozygotes comprise a non negligible proportion of the total donor population in Greece. They present many similarities to the general cohort, but differ in some fine characteristics of their RBC physiology, one of them being their resistance to hemolysis. The differential networking of hematological and redox parameters that has emerged might play a critical role in respect to blood processing and storage of these RBCs for transfusion purposes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μετα-μεταγγισιακές συνέπειες της αποθηκευτικής βλάβης του ερυθροκυττάρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασιάδη Αλκμήνη","Anastasiadi Alkmini"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Τα ερυθροκύτταρα, όπως και τα αιμοπετάλια, υπόκεινται σε ένα σύνολο αλλοιώσεων και βλαβών κατά την αποθήκευσή τους εκτός σώματος. Το σύνολο αυτό ονομάζεται αποθηκευτική βλάβη και επηρεάζει τη μορφολογία αλλά και τη λειτουργία του ερυθροκυττάρου, μέσω μεμβρανικών (καρβονυλίωση πρωτεϊνών), μηχανικών (αλλαγή σχήματος σε σφαιροεχινοκυτταρικό) και βιοχημικών (μείωση ATP και πτώση pH) αλλοιώσεων. Τα ερυθροκύτταρα που αποθηκεύονται με σκοπό τη μετάγγισή τους, παρουσιάζουν συχνά έναν πρώιμο φαινότυπο γήρανσης που μπορεί να τα καταστήσει επιδεκτικότερα σε εκκαθάριση στο σώμα του δέκτη. Η αποδοτικότητα της μετάγγισης συνηθίζεται να υπολογίζεται βάσει της αιμόλυσης εντός του ασκού και της ανάκτησης των ερυθροκυττάρων 24 ώρες μετά τη μετάγγιση. Η αποθηκευτική ικανότητα των ερυθροκυττάρων σχετίζεται με τη διάρκεια και το συντηρητικό διάλυμα (όγκος και σύνθεση) της αποθήκευσης, τη λευκαφαίρεση, το είδος του πλαστικοποιητή που χρησιμοποιείται στον ασκό και τη διακύμανση των χαρακτηριστικών διαφορετικών αιμοδοτών σε γενετικό και μη επίπεδο. Το φύλο, οι μεταλλαγές στην αιμοσφαιρίνη (στίγμα β-Μεσογειακής αναιμίας) και σε μεταβολικά ένζυμα (G6PD), το κάπνισμα και η ηλικία αποτελούν ένα μικρό μέρος του συνόλου των χαρακτηριστικών του αιμοδότη που φαίνεται να επηρεάζουν την απόκριση των ερυθροκυττάρων στο αποθηκευτικό στρες και την αποτελεσματικότητα της μετάγγισης. Επίσης, δεν είναι αμελητέα και η συνεισφορά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του δέκτη στην έκβαση της μετάγγισης, κάτι που καθιστά μη ευνοϊκούς κάποιους συνδυασμούς δότη-δέκτη. Σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας και η μεθοδολογία που ακολουθήσαμε ήταν: (α) Η μελέτη της επίδρασης της θερμοκρασίας του σώματος αλλά και του πλάσματος του δέκτη σε αποθηκευμένα ερυθροκύτταρα πρώιμης (ημέρας 2), μέσης (ημέρας 21) και προχωρημένης (ημέρας 42) αποθήκευσης κατά τις πρώτες ώρες μετά την ανάμιξη μέσω ενός in vitro μοντέλου προσωμοίωσης της μετάγγισης. Χρησιμοποιήθηκε δείγμα από 7 μονάδες μετάγγισης συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε διάλυμα CPD-SAGM το οποίο αναμίχθηκε με πλάσμα 27 υγιών αιμοδοτών και επωάστηκε στους 37°C. Τα ανασυσταμένα δείγματα 2 μονάδων με 5 αιμοδότες μελετήθηκαν ανά τρίωρα διαστήματα εντός του εικοσιτετραώρου ενώ στα υπόλοιπα οι πειραματικές διαδικασίες διεξήχθηκαν μόνο στο πέρας του 24-ώρου. Μετρήθηκαν η αιμόλυση με και χωρίς εξωγενείς (οσμωτική και μηχανική) καταπονήσεις καθώς και η παραγωγή δραστικών ριζών οξυγόνου (ROS) με και χωρίς την επίδραση οξειδωτικών παραγόντων. (β) Ο συγκριτικός έλεγχος των αιματολογικών και βιοχημικών χαρακτηριστικών φρέσκου (μη-αποθηκευμένου) αίματος ετερόζυγων για β-Μεσογειακή αναιμία και αιμοδοτών-μαρτύρων. Συλλέχθηκε αίμα από 204 υγιείς, τακτικούς αιμοδότες και μετρήθηκαν διάφορες αιματολογικές (γενικοί δείκτες ερυθροκυττάρων κ.α.), φυσιολογικές (π.χ. οσμωτική ευθραυστότητα ερυθροκυττάρων) και βιοχημικές (χοληστερόλη, ουρικό οξύ, ηλεκτρολύτες κ.α.) παράμετροι. Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος της εργασίας, η αιμόλυση και η επιδεκτικότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων σε εξωγενείς αιμολυτικές καταπονήσεις παρουσιάστηκαν χαμηλότερες παρουσία πλάσματος, με εξαίρεση τη μηχανική αιμόλυση. Στην περίπτωση της τελευταίας παρατηρήθηκε πρώιμη αύξηση του δείκτη μηχανικής ευθραυστότητας, ιδιαίτερα στα κύτταρα μέσης ηλικίας, και το πλάσμα επιδείνωνε τη μηχανικη κατάσταση των κυττάρων. Όσον αφορά στο οξειδωτικό πρότυπο, οι ROS βρέθηκε να αυξάνονται αρκετά άμεσα μετά την ανάμιξη των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων με το υγιές πλάσμα, το οποίο ανάλογα με τον χρόνο αποθήκευσης και το μοριακό στόχο του οξειδωτικού που χρησιμοποιείται μπορεί να έχει είτε προστατευτικό, είτε προ-οξειδωτικό ρόλο. Συμπερασματικά, δεν είναι λίγες οι παράμετροι που διέφεραν σημαντικά μετά την προσομοίωση της μετάγγισης, τόσο σε σχέση με την κατάσταση στη μονάδα μετάγγισης, όσο και σε σχέση με την κλασσική μέτρηση στο πέρας του πρώτου εικοσιτετραώρου μετά τη μετάγγιση. Όσον αφορά στο δεύτερο κομμάτι της εργασίας, οι ετερόζυγοι φορείς β-μεσογειακής αναιμίας που πληρούν τα κριτήρια αιμοδοσίας φάνηκε να αποτελούν μη αμελητέο ποσοστό επί του συνόλου των εθελοντών. Εμφάνισαν αρκετές ομοιότητες με το γενικό πληθυσμό, διέφεραν όμως σε ορισμένα χαρακτηριστικά της ερυθροκυτταρικής φυσιολογίας, όπως είναι η ανθεκτικότητα στην αιμόλυση. Η διαφορική δικτύωση αιμολυτικών και οξειδοαναγωγικών παραμέτρων που αναδείχθηκε, ενδέχεται να είναι σημαντική όσον αφορά στην ακόλουθη αποθήκευση του προς μετάγγιση αίματος και να σχετίζεται με την επιδεκτικότητά τους στο στρες της αποθήκευσης.","All cells, including red blood cells (RBCs) undergo a series of alterations and lesions during their ex vivo storage. Concerning RBCs, these changes are collectively reffered to as RBC storage lesion. Storage lesions can be categorized into membrane (protein carbonylation), mechanical (transformation into spheroechinocytes) and biochemical (ATP depletion and drop of pH) changes that affect the morphology and function of RBCs. Stored RBCs usually present a premature senescent phenotype, which can be responsible for their early clearance post transfusion. Blood banking’s gold standards, that indicate the effectiveness of the transfusion, are the end of storage hemolysis of RBCs and their 24h recovery in vivo. RBC storage capability is related to the duration and the preservative solution (volume and composition) of storage, performance or not of leukoreduction, the type of the plasticizer used in the blood bag and donor variation in both genetical and not background. Sex, hemoglobin mutations (b-thalassaemia heterozygotes), deficiencies in enzymatic activities (G6PD), smoking and age are just some of the many donor characteristics that affect RBC storage capacity and post-transfusion recovery. Moreover, recipient characteristics cannot be overlooked since they too play a role in transfusion outcome. It seems that not all donor/recipient combinations are ideal. The aim of this thesis was: (a) The study of the effect of body temperature as well as of recipient plasma upon RBCs of early (day 2), middle (day 21) and late (day 42) storage in several time intervals during the first 24 hours (24h) post mixing, using an in vitro model of transfusion. Packed RBCs of 7 CPD-SAGM blood bags were reconstituted with healthy plasma collected by 27 volunteers and incubated at 37°C. Reconstituted samples of 2 blood bags’ RBCs and 5 donors’ plasma were studied for several time intervals during 24 hours post-mixing, whereas the rest only at the end of the 24h incubation. Hemolysis with and without exogenous (osmotic and mechanical) stimuli, as well as ROS levels with or without stimulation by oxidants were measured. (b) The comparative examination of the hematological and biochemical features of fresh (non-stored) blood from regular blood donors with or without beta-thalassaemia traits before blood processing for transfusion purposes. 204 healthy blood donors were recruited and several hematological (RBC general indices), physiological (eg osmotic fragility test) and biochemical (measurement of cholesterol, uric acid, electrolytes etc) assays were performed. Concerning the first part of the study, hemolysis and susceptibility of stored RBCs to exogenous hemolysis stresses were in general lower in the presence of plasma compared to the preservation medium, with the exception of mechanical hemolysis. In the latter case, an early increase in the mechanical fragility index was observed, especially in middle-aged RBCs, and plasma deteriorated the mechanical state of the cells. ROS generation seemed to be an early stress response of young and middle-aged RBC to transfusion mimicking conditions, with plasma being either an antioxidant or a prooxidant factor depending on the storage age and the molecular targeting of the exogenous oxidant used. Overall, some parameters vary substantially 24h post-mixing, reaching in the meanwhile levels that differ from the 24h traditional interval measurements and the state inside the blood bag. As for the second part of the study, it was clear that β-thalassaemia heterozygotes comprise a non negligible proportion of the total donor population in Greece. They present many similarities to the general cohort, but differ in some fine characteristics of their RBC physiology, one of them being their resistance to hemolysis. The differential networking of hematological and redox parameters that has emerged might play a critical role in respect to blood processing and storage of these RBCs for transfusion purposes."],"dc:identifier":["uoadl:2880826","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2880826"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μετα-μεταγγισιακές συνέπειες της αποθηκευτικής βλάβης του ερυθροκυττάρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:58Z"}