{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881613"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881613","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι εκδραματίσεις ως εργαλείο στην κατανόηση της οριακής παθολογίας","abstract":"Η συγκεκριμένη κλινική έρευνα στοχεύει στην απεικόνιση της έννοιας της εκδραμάτισης και στο να συμβάλλει στη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η εργασία αυτή σκοπεύει να συνδέσει θεωρητικές προσεγγίσεις με κλινικές πρακτικές για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η μεθοδολογία που ακολουθείται είναι ποιοτική και συνδυάζει στοιχεία εννοιολογικής και κλινικής έρευνας, εστιάζοντας στη μελέτη περιστατικού (case study). Η σύνδεση της έννοιας της εκδραμάτισης με τα εν λόγω περιστατικά θα γίνει μέσα από την αναγνώριση του φαινομένου ως χαρακτηριστικού της ψυχοθεραπείας ατόμων με οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Η βασική υπόθεση που εξετάζουμε είναι η συσχέτιση μεταξύ αρχαϊκού άγχους - όπως αυτό προκαλείται από τον φόβο εγγύτητας/αποχωρισμού - με ενέργειες εκδραμάτισης. Το βασικό ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι εάν ο φόβος εγγύτητας που βιώνεται κατα διαστήματα στη σχέση με τη θεραπεύτρια είχε ως συνέπεια εκδραματίσεις. Συνολικός μας στόχος είναι να μελετηθεί σε βάθος το φαινόμενο της εκδραμάτισης εντός μιας ψυχοδυναμικής θεραπείας, χρησιμοποιώντας κλινικό υλικό κυρίως απο ένα συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο παρουσιάζει οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Καθώς στη θεραπεία τέτοιων ασθενών οι εκδραματίσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας, η κατανόησή τους είναι μείζονος σημασίας για την εξέλιξη της θεραπείας. Ένας ορισμός της εκδραμάτισης είναι ο εξής: “μια σύνθετη, στοχευμένη, εγω-συντονική δράση, η οποία σχετίζεται με μερικώς απωθημένες και αναβιωμένες ασυνείδητες ενορμήσεις, ή μνήμες και συναισθήματα. Οφείλουμε να τη διαφοροποιήσουμε από την άμεση κινητική εκφόρτιση των ενορμητικών εντάσεων. Ως εκδράματιση δεν εννοούμε μόνο την σωματική κίνηση αλλά και τον λόγο, όταν αυτός δεν χρησιμοποιείται για επικοινωνία” (Rexford, 1978). Η εκδραμάτιση περιγράφεται ως “δράση με ασυνείδητα κίνητρα, στη θέση της μνήμης, της σκέψης ή της συναίσθησης οδυνηρών πραγμάτων. Έχει αναφερθεί ότι τα άτομα τα οποία εκδραματίζουν, παρουσιάζουν δυσλειτουργίες ή αδυναμίες του Εγώ, ελάχιστη ικανότητα για μετουσίωση και φαντασία, έλλειψη ανοχής στη ματαίωση, ανικανότητα να επιτύχουν σταθερότητα του αντικειμένου και συγχυσμένη ταύτιση με το αντικειμενο” (Rexford,1978 σελ. 250). Άλλοι συγγραφείς εστιάζουν στη ναρκισσιστική της φύση και τη σχέση της με την παρανοϊκή σχιζοειδή θέση, στη χρήση μηχανισμών σχάσης και προβολής και ως επίδραση της ρήξης στην σχέση μητέρας-βρέφους κατά τα πρώτα δυο χρόνια (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al. 1970). Το άγχος αποχωρισμού ως προέλευση της εκδραμάτισης έχει συζητηθεί από αρκετούς ψυχαναλυτές, όπως οι Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968), Gaddini (1982). Μελετώντας, όμως, το κλινικό υλικό, συμπεραίνουμε ότι ένα μέρος των εκδραματίσεων των οριακών ασθενών συσχετίζεται τόσο με το άγχος αποχωρισμού όσο και με τον φόβο εγγύτητας. Μπορούμε να πούμε ότι ο φόβος εγγύτητας και το άγχος αποχωρισμού είναι αλληλένδετα στοιχεία, ιδιαίτερα ως προς την κλινική ομάδα που μας απασχολεί. Προτείνω την προσέγγιση της εκδραμάτισης ως ένα αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι της αναλυτικής διαδικασίας. Χωρίς την εις βάθος κατανόηση της σημασίας της εκδραμάτισης- είτε σε γενικό πλαίσιο είτε όπως παρουσιάζεται από συγκεκριμένα άτομα- δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη αντίληψη των διαδραματιζόμενων ψυχικών γεγονότων. Οι εκδραματίσεις οφείλουν να αναγνωρίζονται, να κατανοούνται, να αναλύονται και να ερμηνεύονται, όπως όλα τα υπόλοιπα ψυχικά παράγωγα. Η κάθε περίπτωση εκδραμάτισης είναι απόρροια της σχέσης αναλυτή-αναλυόμενου και έτσι μπορεί να θεωρηθεί ως μια διαδικασία που περιλαμβάνει δύο μετέχοντες. Στην εργασία αυτήν αναλύουμε τον ρόλο της θεραπευτικής σχέσης υπο το παραπάνω πρίσμα, και συγκεκριμένα, εξετάζουμε την αντιμεταβίβαση του αναλυτή και το πώς αυτή αλληλεπιδρά με τις εκδραματίσεις του ασθενούς.","abstract_html":"Η συγκεκριμένη κλινική έρευνα στοχεύει στην απεικόνιση της έννοιας της εκδραμάτισης και στο να συμβάλλει στη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η εργασία αυτή σκοπεύει να συνδέσει θεωρητικές προσεγγίσεις με κλινικές πρακτικές για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η μεθοδολογία που ακολουθείται είναι ποιοτική και συνδυάζει στοιχεία εννοιολογικής και κλινικής έρευνας, εστιάζοντας στη μελέτη περιστατικού (case study). Η σύνδεση της έννοιας της εκδραμάτισης με τα εν λόγω περιστατικά θα γίνει μέσα από την αναγνώριση του φαινομένου ως χαρακτηριστικού της ψυχοθεραπείας ατόμων με οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Η βασική υπόθεση που εξετάζουμε είναι η συσχέτιση μεταξύ αρχαϊκού άγχους - όπως αυτό προκαλείται από τον φόβο εγγύτητας/αποχωρισμού - με ενέργειες εκδραμάτισης. Το βασικό ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι εάν ο φόβος εγγύτητας που βιώνεται κατα διαστήματα στη σχέση με τη θεραπεύτρια είχε ως συνέπεια εκδραματίσεις. Συνολικός μας στόχος είναι να μελετηθεί σε βάθος το φαινόμενο της εκδραμάτισης εντός μιας ψυχοδυναμικής θεραπείας, χρησιμοποιώντας κλινικό υλικό κυρίως απο ένα συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο παρουσιάζει οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Καθώς στη θεραπεία τέτοιων ασθενών οι εκδραματίσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας, η κατανόησή τους είναι μείζονος σημασίας για την εξέλιξη της θεραπείας. Ένας ορισμός της εκδραμάτισης είναι ο εξής: “μια σύνθετη, στοχευμένη, εγω-συντονική δράση, η οποία σχετίζεται με μερικώς απωθημένες και αναβιωμένες ασυνείδητες ενορμήσεις, ή μνήμες και συναισθήματα. Οφείλουμε να τη διαφοροποιήσουμε από την άμεση κινητική εκφόρτιση των ενορμητικών εντάσεων. Ως εκδράματιση δεν εννοούμε μόνο την σωματική κίνηση αλλά και τον λόγο, όταν αυτός δεν χρησιμοποιείται για επικοινωνία” (Rexford, 1978). Η εκδραμάτιση περιγράφεται ως “δράση με ασυνείδητα κίνητρα, στη θέση της μνήμης, της σκέψης ή της συναίσθησης οδυνηρών πραγμάτων. Έχει αναφερθεί ότι τα άτομα τα οποία εκδραματίζουν, παρουσιάζουν δυσλειτουργίες ή αδυναμίες του Εγώ, ελάχιστη ικανότητα για μετουσίωση και φαντασία, έλλειψη ανοχής στη ματαίωση, ανικανότητα να επιτύχουν σταθερότητα του αντικειμένου και συγχυσμένη ταύτιση με το αντικειμενο” (Rexford,1978 σελ. 250). Άλλοι συγγραφείς εστιάζουν στη ναρκισσιστική της φύση και τη σχέση της με την παρανοϊκή σχιζοειδή θέση, στη χρήση μηχανισμών σχάσης και προβολής και ως επίδραση της ρήξης στην σχέση μητέρας-βρέφους κατά τα πρώτα δυο χρόνια (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al. 1970). Το άγχος αποχωρισμού ως προέλευση της εκδραμάτισης έχει συζητηθεί από αρκετούς ψυχαναλυτές, όπως οι Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968), Gaddini (1982). Μελετώντας, όμως, το κλινικό υλικό, συμπεραίνουμε ότι ένα μέρος των εκδραματίσεων των οριακών ασθενών συσχετίζεται τόσο με το άγχος αποχωρισμού όσο και με τον φόβο εγγύτητας. Μπορούμε να πούμε ότι ο φόβος εγγύτητας και το άγχος αποχωρισμού είναι αλληλένδετα στοιχεία, ιδιαίτερα ως προς την κλινική ομάδα που μας απασχολεί. Προτείνω την προσέγγιση της εκδραμάτισης ως ένα αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι της αναλυτικής διαδικασίας. Χωρίς την εις βάθος κατανόηση της σημασίας της εκδραμάτισης- είτε σε γενικό πλαίσιο είτε όπως παρουσιάζεται από συγκεκριμένα άτομα- δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη αντίληψη των διαδραματιζόμενων ψυχικών γεγονότων. Οι εκδραματίσεις οφείλουν να αναγνωρίζονται, να κατανοούνται, να αναλύονται και να ερμηνεύονται, όπως όλα τα υπόλοιπα ψυχικά παράγωγα. Η κάθε περίπτωση εκδραμάτισης είναι απόρροια της σχέσης αναλυτή-αναλυόμενου και έτσι μπορεί να θεωρηθεί ως μια διαδικασία που περιλαμβάνει δύο μετέχοντες. Στην εργασία αυτήν αναλύουμε τον ρόλο της θεραπευτικής σχέσης υπο το παραπάνω πρίσμα, και συγκεκριμένα, εξετάζουμε την αντιμεταβίβαση του αναλυτή και το πώς αυτή αλληλεπιδρά με τις εκδραματίσεις του ασθενούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Μακρή Χλόη","Makri Chloe"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881613"],"render_values":[{"text":"uoadl:2881613","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881613","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881613","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2881613","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μακρή Χλόη","Makri Chloe"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881613","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881613"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η συγκεκριμένη κλινική έρευνα στοχεύει στην απεικόνιση της έννοιας της εκδραμάτισης και στο να συμβάλλει στη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η εργασία αυτή σκοπεύει να συνδέσει θεωρητικές προσεγγίσεις με κλινικές πρακτικές για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η μεθοδολογία που ακολουθείται είναι ποιοτική και συνδυάζει στοιχεία εννοιολογικής και κλινικής έρευνας, εστιάζοντας στη μελέτη περιστατικού (case study). Η σύνδεση της έννοιας της εκδραμάτισης με τα εν λόγω περιστατικά θα γίνει μέσα από την αναγνώριση του φαινομένου ως χαρακτηριστικού της ψυχοθεραπείας ατόμων με οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Η βασική υπόθεση που εξετάζουμε είναι η συσχέτιση μεταξύ αρχαϊκού άγχους - όπως αυτό προκαλείται από τον φόβο εγγύτητας/αποχωρισμού - με ενέργειες εκδραμάτισης. Το βασικό ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι εάν ο φόβος εγγύτητας που βιώνεται κατα διαστήματα στη σχέση με τη θεραπεύτρια είχε ως συνέπεια εκδραματίσεις. Συνολικός μας στόχος είναι να μελετηθεί σε βάθος το φαινόμενο της εκδραμάτισης εντός μιας ψυχοδυναμικής θεραπείας, χρησιμοποιώντας κλινικό υλικό κυρίως απο ένα συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο παρουσιάζει οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Καθώς στη θεραπεία τέτοιων ασθενών οι εκδραματίσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας, η κατανόησή τους είναι μείζονος σημασίας για την εξέλιξη της θεραπείας. Ένας ορισμός της εκδραμάτισης είναι ο εξής: “μια σύνθετη, στοχευμένη, εγω-συντονική δράση, η οποία σχετίζεται με μερικώς απωθημένες και αναβιωμένες ασυνείδητες ενορμήσεις, ή μνήμες και συναισθήματα. Οφείλουμε να τη διαφοροποιήσουμε από την άμεση κινητική εκφόρτιση των ενορμητικών εντάσεων. Ως εκδράματιση δεν εννοούμε μόνο την σωματική κίνηση αλλά και τον λόγο, όταν αυτός δεν χρησιμοποιείται για επικοινωνία” (Rexford, 1978). Η εκδραμάτιση περιγράφεται ως “δράση με ασυνείδητα κίνητρα, στη θέση της μνήμης, της σκέψης ή της συναίσθησης οδυνηρών πραγμάτων. Έχει αναφερθεί ότι τα άτομα τα οποία εκδραματίζουν, παρουσιάζουν δυσλειτουργίες ή αδυναμίες του Εγώ, ελάχιστη ικανότητα για μετουσίωση και φαντασία, έλλειψη ανοχής στη ματαίωση, ανικανότητα να επιτύχουν σταθερότητα του αντικειμένου και συγχυσμένη ταύτιση με το αντικειμενο” (Rexford,1978 σελ. 250). Άλλοι συγγραφείς εστιάζουν στη ναρκισσιστική της φύση και τη σχέση της με την παρανοϊκή σχιζοειδή θέση, στη χρήση μηχανισμών σχάσης και προβολής και ως επίδραση της ρήξης στην σχέση μητέρας-βρέφους κατά τα πρώτα δυο χρόνια (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al. 1970). Το άγχος αποχωρισμού ως προέλευση της εκδραμάτισης έχει συζητηθεί από αρκετούς ψυχαναλυτές, όπως οι Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968), Gaddini (1982). Μελετώντας, όμως, το κλινικό υλικό, συμπεραίνουμε ότι ένα μέρος των εκδραματίσεων των οριακών ασθενών συσχετίζεται τόσο με το άγχος αποχωρισμού όσο και με τον φόβο εγγύτητας. Μπορούμε να πούμε ότι ο φόβος εγγύτητας και το άγχος αποχωρισμού είναι αλληλένδετα στοιχεία, ιδιαίτερα ως προς την κλινική ομάδα που μας απασχολεί. Προτείνω την προσέγγιση της εκδραμάτισης ως ένα αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι της αναλυτικής διαδικασίας. Χωρίς την εις βάθος κατανόηση της σημασίας της εκδραμάτισης- είτε σε γενικό πλαίσιο είτε όπως παρουσιάζεται από συγκεκριμένα άτομα- δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη αντίληψη των διαδραματιζόμενων ψυχικών γεγονότων. Οι εκδραματίσεις οφείλουν να αναγνωρίζονται, να κατανοούνται, να αναλύονται και να ερμηνεύονται, όπως όλα τα υπόλοιπα ψυχικά παράγωγα. Η κάθε περίπτωση εκδραμάτισης είναι απόρροια της σχέσης αναλυτή-αναλυόμενου και έτσι μπορεί να θεωρηθεί ως μια διαδικασία που περιλαμβάνει δύο μετέχοντες. Στην εργασία αυτήν αναλύουμε τον ρόλο της θεραπευτικής σχέσης υπο το παραπάνω πρίσμα, και συγκεκριμένα, εξετάζουμε την αντιμεταβίβαση του αναλυτή και το πώς αυτή αλληλεπιδρά με τις εκδραματίσεις του ασθενούς.","This clinical research aims to illustrate a concept and to contribute to a deeper understanding of the phenomenon of acting-out. An in-depth attempt is made to approach the subject both conceptually and clinically, aiming at a better understanding of the phenomenon. The methodology followed is qualitative and combines elements of conceptual and clinical research, focusing on our case study. The concept of acting out will be linked to clinical practice through recognition of the phenomenon as central to the psychotherapeutic process, with individuals who display borderline personality elements. The main hypothesis we examine is the correlation of archaic anxiety- as this is caused by fear of proximity / separation - with the subsequent acting out of the patient. Our main concern is whether the fear of proximity that the patient experiences in her relationship with the therapist has resulted in subsequent instances of acting out. Our overall goal is to study in depth the phenomenon of acting out within a psychodynamic therapy, using clinical material from a specific case, where the patient presents borderline personality elements. Since in the treatment of such patients acting out becomes an integral part of the healing process, understanding the phenomenon is of major importance for the course of treatment. This study aims to connect theoretical approaches with clinical practice, in order to better understand the phenomenon. A definition of acting out is the following: ‘a complex, targeted, ego-syntonic action, which is related to partially repressed and revived unconscious impulses or memories and emotions. We have to differentiate it from the direct kinetic discharge of intense tensions: as acting out we consider not only physical acts but also speech - when it is not used for communication \"(Rexford, 1978). Acting out is described as \"an action with unconscious motives - in the place of memory, thought or the consciousness of painful things. It has been reported that the individuals who act out exhibit dysfunctions or weaknesses of the Ego, minimal ability for sublimation and imagination, lack of frustration tolerance, inability to achieve object permanence and confused identification with the object \"(Rexford, 1978, p. 250) Other writers focus on its narcissistic nature and its relation to the paranoid schizoid position and on the use of splitting and projective mechanisms, as well as the effect of a ruptured mother-infant relationship during the first two years (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al., 1970). Separation anxiety as a source of acting out has been discussed by several psychoanalysts, such as Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968) and Gaddini (1982). By studying the clinical material, we conclude that part of the acting out of borderline patients is associated with both separation anxiety and fear of closeness. We can claim that fear of closeness and separation anxiety are interdependent elements, particularly with regard to the clinical group that we are concerned with. I propose that we approach acting out as a necessary and integral part of the analytical process. Without an in-depth understanding of its importance - either in general terms or as presented by certain individuals - there can be no comprehensive understanding of the psychological events taking place. Τhese acts must be recognized, understood, analyzed and interpreted, like all other mental derivatives. Each case of acting out is a result of the analytic relationship between therapist and patient and therefore can be seen as a process involving two participants. In this paper we analyze the role of the therapeutic relationship in this context, and in particular, we look at the counter-transference of the analyst and how it interacts with the patient's acting out."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι εκδραματίσεις ως εργαλείο στην κατανόηση της οριακής παθολογίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μακρή Χλόη","Makri Chloe"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η συγκεκριμένη κλινική έρευνα στοχεύει στην απεικόνιση της έννοιας της εκδραμάτισης και στο να συμβάλλει στη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η εργασία αυτή σκοπεύει να συνδέσει θεωρητικές προσεγγίσεις με κλινικές πρακτικές για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου. Η μεθοδολογία που ακολουθείται είναι ποιοτική και συνδυάζει στοιχεία εννοιολογικής και κλινικής έρευνας, εστιάζοντας στη μελέτη περιστατικού (case study). Η σύνδεση της έννοιας της εκδραμάτισης με τα εν λόγω περιστατικά θα γίνει μέσα από την αναγνώριση του φαινομένου ως χαρακτηριστικού της ψυχοθεραπείας ατόμων με οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Η βασική υπόθεση που εξετάζουμε είναι η συσχέτιση μεταξύ αρχαϊκού άγχους - όπως αυτό προκαλείται από τον φόβο εγγύτητας/αποχωρισμού - με ενέργειες εκδραμάτισης. Το βασικό ερώτημα που θα μας απασχολήσει είναι εάν ο φόβος εγγύτητας που βιώνεται κατα διαστήματα στη σχέση με τη θεραπεύτρια είχε ως συνέπεια εκδραματίσεις. Συνολικός μας στόχος είναι να μελετηθεί σε βάθος το φαινόμενο της εκδραμάτισης εντός μιας ψυχοδυναμικής θεραπείας, χρησιμοποιώντας κλινικό υλικό κυρίως απο ένα συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο παρουσιάζει οριακά στοιχεία προσωπικότητας. Καθώς στη θεραπεία τέτοιων ασθενών οι εκδραματίσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας, η κατανόησή τους είναι μείζονος σημασίας για την εξέλιξη της θεραπείας. Ένας ορισμός της εκδραμάτισης είναι ο εξής: “μια σύνθετη, στοχευμένη, εγω-συντονική δράση, η οποία σχετίζεται με μερικώς απωθημένες και αναβιωμένες ασυνείδητες ενορμήσεις, ή μνήμες και συναισθήματα. Οφείλουμε να τη διαφοροποιήσουμε από την άμεση κινητική εκφόρτιση των ενορμητικών εντάσεων. Ως εκδράματιση δεν εννοούμε μόνο την σωματική κίνηση αλλά και τον λόγο, όταν αυτός δεν χρησιμοποιείται για επικοινωνία” (Rexford, 1978). Η εκδραμάτιση περιγράφεται ως “δράση με ασυνείδητα κίνητρα, στη θέση της μνήμης, της σκέψης ή της συναίσθησης οδυνηρών πραγμάτων. Έχει αναφερθεί ότι τα άτομα τα οποία εκδραματίζουν, παρουσιάζουν δυσλειτουργίες ή αδυναμίες του Εγώ, ελάχιστη ικανότητα για μετουσίωση και φαντασία, έλλειψη ανοχής στη ματαίωση, ανικανότητα να επιτύχουν σταθερότητα του αντικειμένου και συγχυσμένη ταύτιση με το αντικειμενο” (Rexford,1978 σελ. 250). Άλλοι συγγραφείς εστιάζουν στη ναρκισσιστική της φύση και τη σχέση της με την παρανοϊκή σχιζοειδή θέση, στη χρήση μηχανισμών σχάσης και προβολής και ως επίδραση της ρήξης στην σχέση μητέρας-βρέφους κατά τα πρώτα δυο χρόνια (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al. 1970). Το άγχος αποχωρισμού ως προέλευση της εκδραμάτισης έχει συζητηθεί από αρκετούς ψυχαναλυτές, όπως οι Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968), Gaddini (1982). Μελετώντας, όμως, το κλινικό υλικό, συμπεραίνουμε ότι ένα μέρος των εκδραματίσεων των οριακών ασθενών συσχετίζεται τόσο με το άγχος αποχωρισμού όσο και με τον φόβο εγγύτητας. Μπορούμε να πούμε ότι ο φόβος εγγύτητας και το άγχος αποχωρισμού είναι αλληλένδετα στοιχεία, ιδιαίτερα ως προς την κλινική ομάδα που μας απασχολεί. Προτείνω την προσέγγιση της εκδραμάτισης ως ένα αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι της αναλυτικής διαδικασίας. Χωρίς την εις βάθος κατανόηση της σημασίας της εκδραμάτισης- είτε σε γενικό πλαίσιο είτε όπως παρουσιάζεται από συγκεκριμένα άτομα- δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη αντίληψη των διαδραματιζόμενων ψυχικών γεγονότων. Οι εκδραματίσεις οφείλουν να αναγνωρίζονται, να κατανοούνται, να αναλύονται και να ερμηνεύονται, όπως όλα τα υπόλοιπα ψυχικά παράγωγα. Η κάθε περίπτωση εκδραμάτισης είναι απόρροια της σχέσης αναλυτή-αναλυόμενου και έτσι μπορεί να θεωρηθεί ως μια διαδικασία που περιλαμβάνει δύο μετέχοντες. Στην εργασία αυτήν αναλύουμε τον ρόλο της θεραπευτικής σχέσης υπο το παραπάνω πρίσμα, και συγκεκριμένα, εξετάζουμε την αντιμεταβίβαση του αναλυτή και το πώς αυτή αλληλεπιδρά με τις εκδραματίσεις του ασθενούς.","This clinical research aims to illustrate a concept and to contribute to a deeper understanding of the phenomenon of acting-out. An in-depth attempt is made to approach the subject both conceptually and clinically, aiming at a better understanding of the phenomenon. The methodology followed is qualitative and combines elements of conceptual and clinical research, focusing on our case study. The concept of acting out will be linked to clinical practice through recognition of the phenomenon as central to the psychotherapeutic process, with individuals who display borderline personality elements. The main hypothesis we examine is the correlation of archaic anxiety- as this is caused by fear of proximity / separation - with the subsequent acting out of the patient. Our main concern is whether the fear of proximity that the patient experiences in her relationship with the therapist has resulted in subsequent instances of acting out. Our overall goal is to study in depth the phenomenon of acting out within a psychodynamic therapy, using clinical material from a specific case, where the patient presents borderline personality elements. Since in the treatment of such patients acting out becomes an integral part of the healing process, understanding the phenomenon is of major importance for the course of treatment. This study aims to connect theoretical approaches with clinical practice, in order to better understand the phenomenon. A definition of acting out is the following: ‘a complex, targeted, ego-syntonic action, which is related to partially repressed and revived unconscious impulses or memories and emotions. We have to differentiate it from the direct kinetic discharge of intense tensions: as acting out we consider not only physical acts but also speech - when it is not used for communication \"(Rexford, 1978). Acting out is described as \"an action with unconscious motives - in the place of memory, thought or the consciousness of painful things. It has been reported that the individuals who act out exhibit dysfunctions or weaknesses of the Ego, minimal ability for sublimation and imagination, lack of frustration tolerance, inability to achieve object permanence and confused identification with the object \"(Rexford, 1978, p. 250) Other writers focus on its narcissistic nature and its relation to the paranoid schizoid position and on the use of splitting and projective mechanisms, as well as the effect of a ruptured mother-infant relationship during the first two years (Rosenfeld 1964, Bion, 1962, Rexford 1978, Sandler et al., 1970). Separation anxiety as a source of acting out has been discussed by several psychoanalysts, such as Bion (1962), Greenacre (1962), Grinberg (1968) and Gaddini (1982). By studying the clinical material, we conclude that part of the acting out of borderline patients is associated with both separation anxiety and fear of closeness. We can claim that fear of closeness and separation anxiety are interdependent elements, particularly with regard to the clinical group that we are concerned with. I propose that we approach acting out as a necessary and integral part of the analytical process. Without an in-depth understanding of its importance - either in general terms or as presented by certain individuals - there can be no comprehensive understanding of the psychological events taking place. Τhese acts must be recognized, understood, analyzed and interpreted, like all other mental derivatives. Each case of acting out is a result of the analytic relationship between therapist and patient and therefore can be seen as a process involving two participants. In this paper we analyze the role of the therapeutic relationship in this context, and in particular, we look at the counter-transference of the analyst and how it interacts with the patient's acting out."],"dc:identifier":["uoadl:2881613","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881613"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι εκδραματίσεις ως εργαλείο στην κατανόηση της οριακής παθολογίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:00Z"}