{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881846"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881846","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόκριση των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο μέτριας και σοβαρής βαρύτητας στη θεραπεία: ποσοστά επίτευξης χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης","abstract":"Σκοπός: Ο προσδιορισμός του ποσοστού των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) που επιτυγχάνουν χαμηλή ενεργότητα νόσου και ύφεση μετά από θεραπεία και ο συσχετισμός της ενεργότητας με μόνιμη βλάβη. Μέθοδοι: Μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς με μέτριο προς σοβαρό ΣΕΛ του ΠΓΝ «Αττικόν» που έλαβαν ως θεραπεία κυκλοφωσφαμίδη, μυκοφαινολικό οξύ, αζαθειοπρίνη και μπελιμουμάμπη. Σε 6 χρονικά σημεία κατά την παρακολούθηση 24 μηνών (έναρξη, πρώτος, τρίτος, έκτος, δωδέκατος και εικοστός τέταρτος μήνας) καταγράφηκαν η δόση κορτικοστεροειδών, η γνώμη του θεράποντος ιατρού (physician’s global assessment-PGA), το mSLEDAI2K, η κατάσταση ενεργότητας, οι εξάρσεις, η μόνιμη οργανική βλάβη και οι αλλαγές στη θεραπεία. Αποτελέσματα: 50 γυναίκες και 5 άνδρες μέσης ηλικίας 45 (±12.7) ετών και διάρκεια νόσου 5(±6.2) έτη έλαβαν κυκλοφωσφαμίδη (22), μυκοφαινολικό οξύ (7), αζαθειοπρίνη (10) και μπελιμουμάμπη (16). Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις για την έναρξη θεραπείας ήταν μυοσκελετικές- δερματικές (36.4%, n=20), νεφρικές (30.9%, n=17), πνευμονικές (18.2%, n=10). Τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας-ύφεσης στους 6 μήνες ήταν 40% για την κυκλοφωσφαμίδη, 33.4% για το μυκοφαινολικό, 60% για την αζαθειοπρίνη, 50% για την μπελιμουμάμπη και στους 12 μήνες αντίστοιχα 63.7%, 50%, 50% και 75%. Κατά την παρακολούθηση, 12 από τους 55 ασθενείς άλλαξαν θεραπεία εντός 12 μηνών λόγω αναποτελεσματικότητας, ενώ 40 παρουσίασαν τουλάχιστον μία έξαρση της νόσου με παράλληλη αύξηση του δείκτη μόνιμης οργανικής βλάβης [μέσος αρχικός SDI 0.53 (SD 0.79), μέσος SDI στους 12 μήνες 0.84 (SD 1.04), p=0.003]. Συμπεράσματα: Παρά την πρόοδο στη διάγνωση και τη διαχείριση των ασθενών με ΣΕΛ, τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης μετά από θεραπεία παραμένουν χαμηλά, αφού μόλις οι μισοί ασθενείς επιτυγχάνουν το στόχο. Η απόκτηση μόνιμης βλάβης στο έτος φαίνεται να καθορίζεται από την ενεργότητα κατά την έναρξη (p=0.03).","abstract_html":"Σκοπός: Ο προσδιορισμός του ποσοστού των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) που επιτυγχάνουν χαμηλή ενεργότητα νόσου και ύφεση μετά από θεραπεία και ο συσχετισμός της ενεργότητας με μόνιμη βλάβη. Μέθοδοι: Μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς με μέτριο προς σοβαρό ΣΕΛ του ΠΓΝ «Αττικόν» που έλαβαν ως θεραπεία κυκλοφωσφαμίδη, μυκοφαινολικό οξύ, αζαθειοπρίνη και μπελιμουμάμπη. Σε 6 χρονικά σημεία κατά την παρακολούθηση 24 μηνών (έναρξη, πρώτος, τρίτος, έκτος, δωδέκατος και εικοστός τέταρτος μήνας) καταγράφηκαν η δόση κορτικοστεροειδών, η γνώμη του θεράποντος ιατρού (physician’s global assessment-PGA), το mSLEDAI2K, η κατάσταση ενεργότητας, οι εξάρσεις, η μόνιμη οργανική βλάβη και οι αλλαγές στη θεραπεία. Αποτελέσματα: 50 γυναίκες και 5 άνδρες μέσης ηλικίας 45 (±12.7) ετών και διάρκεια νόσου 5(±6.2) έτη έλαβαν κυκλοφωσφαμίδη (22), μυκοφαινολικό οξύ (7), αζαθειοπρίνη (10) και μπελιμουμάμπη (16). Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις για την έναρξη θεραπείας ήταν μυοσκελετικές- δερματικές (36.4%, n=20), νεφρικές (30.9%, n=17), πνευμονικές (18.2%, n=10). Τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας-ύφεσης στους 6 μήνες ήταν 40% για την κυκλοφωσφαμίδη, 33.4% για το μυκοφαινολικό, 60% για την αζαθειοπρίνη, 50% για την μπελιμουμάμπη και στους 12 μήνες αντίστοιχα 63.7%, 50%, 50% και 75%. Κατά την παρακολούθηση, 12 από τους 55 ασθενείς άλλαξαν θεραπεία εντός 12 μηνών λόγω αναποτελεσματικότητας, ενώ 40 παρουσίασαν τουλάχιστον μία έξαρση της νόσου με παράλληλη αύξηση του δείκτη μόνιμης οργανικής βλάβης [μέσος αρχικός SDI 0.53 (SD 0.79), μέσος SDI στους 12 μήνες 0.84 (SD 1.04), p=0.003]. Συμπεράσματα: Παρά την πρόοδο στη διάγνωση και τη διαχείριση των ασθενών με ΣΕΛ, τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης μετά από θεραπεία παραμένουν χαμηλά, αφού μόλις οι μισοί ασθενείς επιτυγχάνουν το στόχο. Η απόκτηση μόνιμης βλάβης στο έτος φαίνεται να καθορίζεται από την ενεργότητα κατά την έναρξη (p=0.03).","abstract_has_math":false,"creators":["Πιέτα Αντιγόνη","Pieta Antigoni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881846"],"render_values":[{"text":"uoadl:2881846","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881846","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881846","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2881846","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πιέτα Αντιγόνη","Pieta Antigoni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881846","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881846"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Ο προσδιορισμός του ποσοστού των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) που επιτυγχάνουν χαμηλή ενεργότητα νόσου και ύφεση μετά από θεραπεία και ο συσχετισμός της ενεργότητας με μόνιμη βλάβη. Μέθοδοι: Μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς με μέτριο προς σοβαρό ΣΕΛ του ΠΓΝ «Αττικόν» που έλαβαν ως θεραπεία κυκλοφωσφαμίδη, μυκοφαινολικό οξύ, αζαθειοπρίνη και μπελιμουμάμπη. Σε 6 χρονικά σημεία κατά την παρακολούθηση 24 μηνών (έναρξη, πρώτος, τρίτος, έκτος, δωδέκατος και εικοστός τέταρτος μήνας) καταγράφηκαν η δόση κορτικοστεροειδών, η γνώμη του θεράποντος ιατρού (physician’s global assessment-PGA), το mSLEDAI2K, η κατάσταση ενεργότητας, οι εξάρσεις, η μόνιμη οργανική βλάβη και οι αλλαγές στη θεραπεία. Αποτελέσματα: 50 γυναίκες και 5 άνδρες μέσης ηλικίας 45 (±12.7) ετών και διάρκεια νόσου 5(±6.2) έτη έλαβαν κυκλοφωσφαμίδη (22), μυκοφαινολικό οξύ (7), αζαθειοπρίνη (10) και μπελιμουμάμπη (16). Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις για την έναρξη θεραπείας ήταν μυοσκελετικές- δερματικές (36.4%, n=20), νεφρικές (30.9%, n=17), πνευμονικές (18.2%, n=10). Τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας-ύφεσης στους 6 μήνες ήταν 40% για την κυκλοφωσφαμίδη, 33.4% για το μυκοφαινολικό, 60% για την αζαθειοπρίνη, 50% για την μπελιμουμάμπη και στους 12 μήνες αντίστοιχα 63.7%, 50%, 50% και 75%. Κατά την παρακολούθηση, 12 από τους 55 ασθενείς άλλαξαν θεραπεία εντός 12 μηνών λόγω αναποτελεσματικότητας, ενώ 40 παρουσίασαν τουλάχιστον μία έξαρση της νόσου με παράλληλη αύξηση του δείκτη μόνιμης οργανικής βλάβης [μέσος αρχικός SDI 0.53 (SD 0.79), μέσος SDI στους 12 μήνες 0.84 (SD 1.04), p=0.003]. Συμπεράσματα: Παρά την πρόοδο στη διάγνωση και τη διαχείριση των ασθενών με ΣΕΛ, τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης μετά από θεραπεία παραμένουν χαμηλά, αφού μόλις οι μισοί ασθενείς επιτυγχάνουν το στόχο. Η απόκτηση μόνιμης βλάβης στο έτος φαίνεται να καθορίζεται από την ενεργότητα κατά την έναρξη (p=0.03).","Aim: To determine the rates of patients achieving Lupus Low Disease Activity (LLDAS) and remission after induction treatment and correlate disease activity status with damage. Methods: Patients with moderate to severe Systemic Lupus Erythematosus (SLE) were studied regarding their treatment with cyclophosphamide (CYC), mycophenolate mofetil (MMF), azathioprine (AZA), belimumab (BEL). Prednisone analogue dose, physician’s global assessment (PGA), mSLEDAI2K, disease activity status, relapses, irreversible organ damage and treatment changes were recorded at 6 timepoints (baseline, 1st month of treatment, 3rd month, 6th month, 12th month and 24th month). Results: 50 female and 5 male patients, mean age 45 (SD±12.7) years old and mean disease duration 5(SD±6,2) years received CYC (n=22), MMF (n=7), AZA (n=10) and BEL (n=16). Most frequent manifestations for induction treatment were cutaneous-musculoskeletal (36.4%, n=20), renal (30.9%, n=17), pulmonary (18.2%, n=10). Percentages of patients that achieved LLDAS/remission at 6months were 40% for CYC, 33.4% for MMF, 60% for AZA, 50% for BEL and at 12 months 63.7%, 50%, 50%, 75% respectively. During follow-up 12 out of 55 patients changed treatment due to ineffectiveness, 40 patients relapsed at least once while organ damage progressed. Conclusions: Despite advances in diagnosis and treatment of SLE, the LLDAS- remission percentages are still low. Only half patients achieve treatment goals, a situation depicted in accrual of organ damage. Baseline disease activity status seems to define annual organ damage (p=0.003)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόκριση των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο μέτριας και σοβαρής βαρύτητας στη θεραπεία: ποσοστά επίτευξης χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πιέτα Αντιγόνη","Pieta Antigoni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σκοπός: Ο προσδιορισμός του ποσοστού των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) που επιτυγχάνουν χαμηλή ενεργότητα νόσου και ύφεση μετά από θεραπεία και ο συσχετισμός της ενεργότητας με μόνιμη βλάβη. Μέθοδοι: Μελέτη παρατήρησης σε ασθενείς με μέτριο προς σοβαρό ΣΕΛ του ΠΓΝ «Αττικόν» που έλαβαν ως θεραπεία κυκλοφωσφαμίδη, μυκοφαινολικό οξύ, αζαθειοπρίνη και μπελιμουμάμπη. Σε 6 χρονικά σημεία κατά την παρακολούθηση 24 μηνών (έναρξη, πρώτος, τρίτος, έκτος, δωδέκατος και εικοστός τέταρτος μήνας) καταγράφηκαν η δόση κορτικοστεροειδών, η γνώμη του θεράποντος ιατρού (physician’s global assessment-PGA), το mSLEDAI2K, η κατάσταση ενεργότητας, οι εξάρσεις, η μόνιμη οργανική βλάβη και οι αλλαγές στη θεραπεία. Αποτελέσματα: 50 γυναίκες και 5 άνδρες μέσης ηλικίας 45 (±12.7) ετών και διάρκεια νόσου 5(±6.2) έτη έλαβαν κυκλοφωσφαμίδη (22), μυκοφαινολικό οξύ (7), αζαθειοπρίνη (10) και μπελιμουμάμπη (16). Οι συχνότερες κλινικές εκδηλώσεις για την έναρξη θεραπείας ήταν μυοσκελετικές- δερματικές (36.4%, n=20), νεφρικές (30.9%, n=17), πνευμονικές (18.2%, n=10). Τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας-ύφεσης στους 6 μήνες ήταν 40% για την κυκλοφωσφαμίδη, 33.4% για το μυκοφαινολικό, 60% για την αζαθειοπρίνη, 50% για την μπελιμουμάμπη και στους 12 μήνες αντίστοιχα 63.7%, 50%, 50% και 75%. Κατά την παρακολούθηση, 12 από τους 55 ασθενείς άλλαξαν θεραπεία εντός 12 μηνών λόγω αναποτελεσματικότητας, ενώ 40 παρουσίασαν τουλάχιστον μία έξαρση της νόσου με παράλληλη αύξηση του δείκτη μόνιμης οργανικής βλάβης [μέσος αρχικός SDI 0.53 (SD 0.79), μέσος SDI στους 12 μήνες 0.84 (SD 1.04), p=0.003]. Συμπεράσματα: Παρά την πρόοδο στη διάγνωση και τη διαχείριση των ασθενών με ΣΕΛ, τα ποσοστά χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης μετά από θεραπεία παραμένουν χαμηλά, αφού μόλις οι μισοί ασθενείς επιτυγχάνουν το στόχο. Η απόκτηση μόνιμης βλάβης στο έτος φαίνεται να καθορίζεται από την ενεργότητα κατά την έναρξη (p=0.03).","Aim: To determine the rates of patients achieving Lupus Low Disease Activity (LLDAS) and remission after induction treatment and correlate disease activity status with damage. Methods: Patients with moderate to severe Systemic Lupus Erythematosus (SLE) were studied regarding their treatment with cyclophosphamide (CYC), mycophenolate mofetil (MMF), azathioprine (AZA), belimumab (BEL). Prednisone analogue dose, physician’s global assessment (PGA), mSLEDAI2K, disease activity status, relapses, irreversible organ damage and treatment changes were recorded at 6 timepoints (baseline, 1st month of treatment, 3rd month, 6th month, 12th month and 24th month). Results: 50 female and 5 male patients, mean age 45 (SD±12.7) years old and mean disease duration 5(SD±6,2) years received CYC (n=22), MMF (n=7), AZA (n=10) and BEL (n=16). Most frequent manifestations for induction treatment were cutaneous-musculoskeletal (36.4%, n=20), renal (30.9%, n=17), pulmonary (18.2%, n=10). Percentages of patients that achieved LLDAS/remission at 6months were 40% for CYC, 33.4% for MMF, 60% for AZA, 50% for BEL and at 12 months 63.7%, 50%, 50%, 75% respectively. During follow-up 12 out of 55 patients changed treatment due to ineffectiveness, 40 patients relapsed at least once while organ damage progressed. Conclusions: Despite advances in diagnosis and treatment of SLE, the LLDAS- remission percentages are still low. Only half patients achieve treatment goals, a situation depicted in accrual of organ damage. Baseline disease activity status seems to define annual organ damage (p=0.003)."],"dc:identifier":["uoadl:2881846","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881846"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Απόκριση των ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο μέτριας και σοβαρής βαρύτητας στη θεραπεία: ποσοστά επίτευξης χαμηλής ενεργότητας και ύφεσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:01Z"}