{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881912"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2881912","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σοβαρή αιματολογική νόσος στον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ): φυσική ιστορία, κλινική εικόνα, ανταπόκριση στη θεραπεία και έκβαση στην κοορτή του «Αττικόν»","abstract":"Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού με κλινική και ορολογική ετερογένεια. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη διεγερμένων αυτοδραστικών Β και Τ λεμφοκυττάρων που οδηγούν στην παραγωγή αντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων, τα οποία προκαλούν ιστική βλάβη. Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη και πολυπαραγοντική. Το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων της νόσου είναι ευρύ. Μπορεί να εκδηλωθεί με προσβολή ενός ή περισσότερων οργάνων ή συστημάτων, συνήθως με εξάρσεις και υφέσεις και είναι δυνατό να διαδράμει από ήπια έως πολύ σοβαρή. Ένα από τα συστήματα που προσβάλλει ο ΣΕΛ είναι το αιμοποιητικό με εκδηλώσεις που ενίοτε είναι απειλητικές για τη ζωή του ασθενούς. Η συγκεκριμένη μελέτη περιγράφει τη σοβαρή αιματολογική νόσο του ΣΕΛ όπως αυτή κατεγράφη σε 40 από τους 512 (7,8%) ασθενείς που παρακολουθούνται στη Μονάδα Κλινικής Ανοσολογίας και Ρευματολογίας του ΠΓΝ «Αττικόν» με το γυναικείο φύλο να υπερτερεί (n=34/40). Συχνότερη εκδήλωση αναδείχθηκε η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (n=16/40), ενώ ακολουθούν οι λευκοπενία (ουδετεροπενία) (n=10/40), η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (AIHA) (n=8/40), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) (n=4/40) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) (n=2/40). Ως σοβαρή αιματολογική νόσος ορίζεται στη συγκεκριμένη μελέτη βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας: η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με Hb<8mg/dl (AIHA), η ουδετεροπενία (<1000/mm3), η λεμφοπενία (<500/mm3), η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (<20.000/mm3), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) στα πλαίσια του ΣΕΛ. Βασικός παθοφυσιολογικός μηχανισμός της αιματολογικής νόσου στο συγκεκριμένο νόσημα του συνδετικού ιστού φαίνεται και βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας να αποτελεί η αυτοανοσία και η «επίθεση» των κυκλοφορούντων αυτοαντισωμάτων του ΣΕΛ στα διάφορα συστατικά του αιμοποιητικού συστήματος των συγκεκριμένων ασθενών. Σημαντικό ρόλο στην έγκαιρη διάγνωση και άμεση θεραπευτική παρέμβαση των ασθενών με σοβαρό αιματολογικό ΣΕΛ φαίνεται να διαδραματίζει η συμπτωματολογία αυτών κατά την εμφάνιση των αιματολογικών διαταραχών. Χαρακτηριστικά στη συγκεκριμένη εργασία οι ασθενείς με ITP (37,5%), n=6/16),TTP (75%, n=3/4) και MAS (100%)στα πλαίσια του ΣΕΛ παρουσιάζουν εντονότερη και περισσότερο έκδηλη κλινική συμπτωματολογία στη διάγνωση ή/και στην έξαρση του σοβαρού αιματολογικού ΣΕΛ. Ανάλογη της κλινικοεργαστηριακής κατάστασης των ασθενών με ΣΕΛ και σοβαρή νόσο του αιμοποιητικού, αλλά και με την προσβολή μείζονων οργάνων είναι και η θεραπευτική προσέγγιση αυτών. Ως θεραπεία πρώτης γραμμής των συγκεκριμένων ασθενών χρησιμοποιούνται τα γλυκοκορτικοειδή σε υψηλές δόσεις είτε per os είτε σε ενδοφλέβιες ώσεις. Όλοι οι ασθενείς της κοορτής του «Αττικόν» έλαβαν υψηλές δόσεις κορτικοειδών. Οι ασθενείς με σοβαρή AIHA πέραν των στεροειδών έλαβαν αζαθειοπρίνη (62,5%, n=6/8) και ανασυναδυασμένη γ-σφαιρίνη(n=3/8). Δύο περιστατικά παρουσίαζαν ανθεκτική AIHA στη συνήθη θεραπεία (IV-MP, IVIG, AZΑ) και χρειάστηκε τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής σε κυκλοφωσφαμίδη, rituximab, ενώ ένα εξ αυτών παρουσίασε ύφεση με την χορήγηση ofatumumab. Στη θεραπεία των ασθενών με ITP χρησιμοποιήθηκαν οι παραπάνω θεραπείες με περισσότερο συχνή την χορήγηση της IVIG. Ένα περιστατικό υπεβλήθη σε σπληνεκτομή, ενώ ένα ακόμη περιστατικό παρουσίαζε ανθεκτική ITP και έλαβε ελτροβοπάγη με την οποία επετεύχθει ύφεση, ωστόσο διεκόπη λόγω επεισοδίου πνευμονικής εμβολής. Σε ό,τι αφορά τη θεραπεία των TTP και MAS, χρησιμοποιήθηκαν και σε αυτές τις περιπτώσεις υψηλές δόσεις κορτικοειδών σε συνδυασμό με την πλασμαφαίρεση, την ισχυρή ανοσοκαταστολή (IVIG,CYC, RTX, MMF) και την υποστηρικτική αγωγή (αντιμικροβιακή αγωγή, αυξητικοί παράγοντες των κοκκοκυττάρων). Ωστόσο, παρά τις προωθημένες ανοσοκατασταλτικές θεραπείες εξακολουθούν να υπάρχουν ανθεκτικές περιπτώσεις σοβαρής αιματολογικής νόσου.","abstract_html":"Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού με κλινική και ορολογική ετερογένεια. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη διεγερμένων αυτοδραστικών Β και Τ λεμφοκυττάρων που οδηγούν στην παραγωγή αντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων, τα οποία προκαλούν ιστική βλάβη. Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη και πολυπαραγοντική. Το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων της νόσου είναι ευρύ. Μπορεί να εκδηλωθεί με προσβολή ενός ή περισσότερων οργάνων ή συστημάτων, συνήθως με εξάρσεις και υφέσεις και είναι δυνατό να διαδράμει από ήπια έως πολύ σοβαρή. Ένα από τα συστήματα που προσβάλλει ο ΣΕΛ είναι το αιμοποιητικό με εκδηλώσεις που ενίοτε είναι απειλητικές για τη ζωή του ασθενούς. Η συγκεκριμένη μελέτη περιγράφει τη σοβαρή αιματολογική νόσο του ΣΕΛ όπως αυτή κατεγράφη σε 40 από τους 512 (7,8%) ασθενείς που παρακολουθούνται στη Μονάδα Κλινικής Ανοσολογίας και Ρευματολογίας του ΠΓΝ «Αττικόν» με το γυναικείο φύλο να υπερτερεί (n=34/40). Συχνότερη εκδήλωση αναδείχθηκε η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (n=16/40), ενώ ακολουθούν οι λευκοπενία (ουδετεροπενία) (n=10/40), η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (AIHA) (n=8/40), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) (n=4/40) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) (n=2/40). Ως σοβαρή αιματολογική νόσος ορίζεται στη συγκεκριμένη μελέτη βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας: η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με Hb&lt;8mg/dl (AIHA), η ουδετεροπενία (&lt;1000/mm3), η λεμφοπενία (&lt;500/mm3), η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (&lt;20.000/mm3), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) στα πλαίσια του ΣΕΛ. Βασικός παθοφυσιολογικός μηχανισμός της αιματολογικής νόσου στο συγκεκριμένο νόσημα του συνδετικού ιστού φαίνεται και βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας να αποτελεί η αυτοανοσία και η «επίθεση» των κυκλοφορούντων αυτοαντισωμάτων του ΣΕΛ στα διάφορα συστατικά του αιμοποιητικού συστήματος των συγκεκριμένων ασθενών. Σημαντικό ρόλο στην έγκαιρη διάγνωση και άμεση θεραπευτική παρέμβαση των ασθενών με σοβαρό αιματολογικό ΣΕΛ φαίνεται να διαδραματίζει η συμπτωματολογία αυτών κατά την εμφάνιση των αιματολογικών διαταραχών. Χαρακτηριστικά στη συγκεκριμένη εργασία οι ασθενείς με ITP (37,5%), n=6/16),TTP (75%, n=3/4) και MAS (100%)στα πλαίσια του ΣΕΛ παρουσιάζουν εντονότερη και περισσότερο έκδηλη κλινική συμπτωματολογία στη διάγνωση ή/και στην έξαρση του σοβαρού αιματολογικού ΣΕΛ. Ανάλογη της κλινικοεργαστηριακής κατάστασης των ασθενών με ΣΕΛ και σοβαρή νόσο του αιμοποιητικού, αλλά και με την προσβολή μείζονων οργάνων είναι και η θεραπευτική προσέγγιση αυτών. Ως θεραπεία πρώτης γραμμής των συγκεκριμένων ασθενών χρησιμοποιούνται τα γλυκοκορτικοειδή σε υψηλές δόσεις είτε per os είτε σε ενδοφλέβιες ώσεις. Όλοι οι ασθενείς της κοορτής του «Αττικόν» έλαβαν υψηλές δόσεις κορτικοειδών. Οι ασθενείς με σοβαρή AIHA πέραν των στεροειδών έλαβαν αζαθειοπρίνη (62,5%, n=6/8) και ανασυναδυασμένη γ-σφαιρίνη(n=3/8). Δύο περιστατικά παρουσίαζαν ανθεκτική AIHA στη συνήθη θεραπεία (IV-MP, IVIG, AZΑ) και χρειάστηκε τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής σε κυκλοφωσφαμίδη, rituximab, ενώ ένα εξ αυτών παρουσίασε ύφεση με την χορήγηση ofatumumab. Στη θεραπεία των ασθενών με ITP χρησιμοποιήθηκαν οι παραπάνω θεραπείες με περισσότερο συχνή την χορήγηση της IVIG. Ένα περιστατικό υπεβλήθη σε σπληνεκτομή, ενώ ένα ακόμη περιστατικό παρουσίαζε ανθεκτική ITP και έλαβε ελτροβοπάγη με την οποία επετεύχθει ύφεση, ωστόσο διεκόπη λόγω επεισοδίου πνευμονικής εμβολής. Σε ό,τι αφορά τη θεραπεία των TTP και MAS, χρησιμοποιήθηκαν και σε αυτές τις περιπτώσεις υψηλές δόσεις κορτικοειδών σε συνδυασμό με την πλασμαφαίρεση, την ισχυρή ανοσοκαταστολή (IVIG,CYC, RTX, MMF) και την υποστηρικτική αγωγή (αντιμικροβιακή αγωγή, αυξητικοί παράγοντες των κοκκοκυττάρων). Ωστόσο, παρά τις προωθημένες ανοσοκατασταλτικές θεραπείες εξακολουθούν να υπάρχουν ανθεκτικές περιπτώσεις σοβαρής αιματολογικής νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Φλούδα Σοφία","Flouda Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881912"],"render_values":[{"text":"uoadl:2881912","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881912","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881912","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2881912","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φλούδα Σοφία","Flouda Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2881912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881912"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού με κλινική και ορολογική ετερογένεια. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη διεγερμένων αυτοδραστικών Β και Τ λεμφοκυττάρων που οδηγούν στην παραγωγή αντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων, τα οποία προκαλούν ιστική βλάβη. Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη και πολυπαραγοντική. Το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων της νόσου είναι ευρύ. Μπορεί να εκδηλωθεί με προσβολή ενός ή περισσότερων οργάνων ή συστημάτων, συνήθως με εξάρσεις και υφέσεις και είναι δυνατό να διαδράμει από ήπια έως πολύ σοβαρή. Ένα από τα συστήματα που προσβάλλει ο ΣΕΛ είναι το αιμοποιητικό με εκδηλώσεις που ενίοτε είναι απειλητικές για τη ζωή του ασθενούς. Η συγκεκριμένη μελέτη περιγράφει τη σοβαρή αιματολογική νόσο του ΣΕΛ όπως αυτή κατεγράφη σε 40 από τους 512 (7,8%) ασθενείς που παρακολουθούνται στη Μονάδα Κλινικής Ανοσολογίας και Ρευματολογίας του ΠΓΝ «Αττικόν» με το γυναικείο φύλο να υπερτερεί (n=34/40). Συχνότερη εκδήλωση αναδείχθηκε η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (n=16/40), ενώ ακολουθούν οι λευκοπενία (ουδετεροπενία) (n=10/40), η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (AIHA) (n=8/40), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) (n=4/40) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) (n=2/40). Ως σοβαρή αιματολογική νόσος ορίζεται στη συγκεκριμένη μελέτη βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας: η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με Hb<8mg/dl (AIHA), η ουδετεροπενία (<1000/mm3), η λεμφοπενία (<500/mm3), η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (<20.000/mm3), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) στα πλαίσια του ΣΕΛ. Βασικός παθοφυσιολογικός μηχανισμός της αιματολογικής νόσου στο συγκεκριμένο νόσημα του συνδετικού ιστού φαίνεται και βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας να αποτελεί η αυτοανοσία και η «επίθεση» των κυκλοφορούντων αυτοαντισωμάτων του ΣΕΛ στα διάφορα συστατικά του αιμοποιητικού συστήματος των συγκεκριμένων ασθενών. Σημαντικό ρόλο στην έγκαιρη διάγνωση και άμεση θεραπευτική παρέμβαση των ασθενών με σοβαρό αιματολογικό ΣΕΛ φαίνεται να διαδραματίζει η συμπτωματολογία αυτών κατά την εμφάνιση των αιματολογικών διαταραχών. Χαρακτηριστικά στη συγκεκριμένη εργασία οι ασθενείς με ITP (37,5%), n=6/16),TTP (75%, n=3/4) και MAS (100%)στα πλαίσια του ΣΕΛ παρουσιάζουν εντονότερη και περισσότερο έκδηλη κλινική συμπτωματολογία στη διάγνωση ή/και στην έξαρση του σοβαρού αιματολογικού ΣΕΛ. Ανάλογη της κλινικοεργαστηριακής κατάστασης των ασθενών με ΣΕΛ και σοβαρή νόσο του αιμοποιητικού, αλλά και με την προσβολή μείζονων οργάνων είναι και η θεραπευτική προσέγγιση αυτών. Ως θεραπεία πρώτης γραμμής των συγκεκριμένων ασθενών χρησιμοποιούνται τα γλυκοκορτικοειδή σε υψηλές δόσεις είτε per os είτε σε ενδοφλέβιες ώσεις. Όλοι οι ασθενείς της κοορτής του «Αττικόν» έλαβαν υψηλές δόσεις κορτικοειδών. Οι ασθενείς με σοβαρή AIHA πέραν των στεροειδών έλαβαν αζαθειοπρίνη (62,5%, n=6/8) και ανασυναδυασμένη γ-σφαιρίνη(n=3/8). Δύο περιστατικά παρουσίαζαν ανθεκτική AIHA στη συνήθη θεραπεία (IV-MP, IVIG, AZΑ) και χρειάστηκε τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής σε κυκλοφωσφαμίδη, rituximab, ενώ ένα εξ αυτών παρουσίασε ύφεση με την χορήγηση ofatumumab. Στη θεραπεία των ασθενών με ITP χρησιμοποιήθηκαν οι παραπάνω θεραπείες με περισσότερο συχνή την χορήγηση της IVIG. Ένα περιστατικό υπεβλήθη σε σπληνεκτομή, ενώ ένα ακόμη περιστατικό παρουσίαζε ανθεκτική ITP και έλαβε ελτροβοπάγη με την οποία επετεύχθει ύφεση, ωστόσο διεκόπη λόγω επεισοδίου πνευμονικής εμβολής. Σε ό,τι αφορά τη θεραπεία των TTP και MAS, χρησιμοποιήθηκαν και σε αυτές τις περιπτώσεις υψηλές δόσεις κορτικοειδών σε συνδυασμό με την πλασμαφαίρεση, την ισχυρή ανοσοκαταστολή (IVIG,CYC, RTX, MMF) και την υποστηρικτική αγωγή (αντιμικροβιακή αγωγή, αυξητικοί παράγοντες των κοκκοκυττάρων). Ωστόσο, παρά τις προωθημένες ανοσοκατασταλτικές θεραπείες εξακολουθούν να υπάρχουν ανθεκτικές περιπτώσεις σοβαρής αιματολογικής νόσου.","Systemic lupus erythematosus (SLE) is a chronic multisystemic autoimmune connective disease with clinical and serological heterogeneity. It is characterized by the presence of stimulated autoreactive B and T lymphocytes that lead to the production of antibodies and immune complexes, which cause tissue damage. The etiology of the disease is unknown and multifactorial. The range of clinical manifestations of the disease is wide. It can occur with an attack of one or more organs or systems, usually with outbreaks and recessions, and can range from mild to very severe. One of the systems affected by SLE is hematopoietic with events that are sometimes life threatening. This study describes the severe hematologic disease of SLE as recorded in 40 of the 512 (7.8%) patients monitored at the Clinical Immunology and Rheumatology Unit of Attikon with the female sex predominating (n = 34/40 ). The most common manifestations were autoimmune thrombocytopenia (ITP) (n = 16/40), followed by leukopenia (neutropenia) (n = 10/40), autoimmune hemolytic anemia (AIHA) (n = 8/40), and thrombotic thrombocytopenia. purple (TTP) (n = 4/40) and haemophagocytic syndrome (MAS) (n = 2/40). Severe haematological disease is defined in this study based on international literature: autoimmune hemolytic anemia with Hb <8mg / dl (AIHA), neutropenia (<1000 / mm3), lymphopenia (<500 / mm3), autoimmune thrombocytopenia (ITP) ) (<20,000 / mm3), thrombotic thrombocytopenic purpura (TTP) and hemophagocyte syndrome (MAS) within SLE. The underlying pathophysiological mechanism of hematologic disease in this particular connective tissue disease also appears to be based on international literature on the autoimmunity and \"attack\" of circulating autoantibodies to SLE in the various components of the bloodstream of these patients. An important role in the early diagnosis and immediate treatment of patients with severe hematologic SLE seems to play a part in their symptomatology during the onset of hematologic disorders. Characteristics in this task are patients with ITP (37.5%, n = 6/16), TTP (75%, n = 3/4) and MAS (100%) within SLE presenting a more severe and more prominent clinical symptomatology. in the diagnosis and / or exacerbation of severe haematological SLE. The therapeutic approach is similar to the clinical-laboratory condition of patients with SLE and severe haematopoietic disease, as well as major organ infiltration. The first-line treatment of these patients is glucocorticoids at high doses either per os or intravenous thrusts. All Attikon cohort patients received high doses of corticosteroids. Patients with severe AIHA in addition to steroids received azathioprine (62.5%, n = 6/8) and recombinant γ-globin (n = 3/8). Two cases showed persistent AIHA in standard therapy (IV-MP, IVIG, AZA) and cyclophosphamide modification, rituximab, was required and one of them showed remission with administration ofatumumab. The above treatments have been used in the treatment of patients with ITP with more frequent administration of IVIG. One case underwent splenectomy, while another case was resistant to ITP and received trabeculae with recession, but was stopped due to an episode of pulmonary embolism. Regarding the treatment of TTP and MAS, high doses of corticosteroids were also used in these cases in combination with plasmapheresis, strong immunosuppression (IVIG, CYC, RTX, MMF) and supportive treatment (antimicrobial treatment, growth factors of granulocytes). However, despite advanced immunosuppressive therapies,there are persistent cases of severe haematological disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σοβαρή αιματολογική νόσος στον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ): φυσική ιστορία, κλινική εικόνα, ανταπόκριση στη θεραπεία και έκβαση στην κοορτή του «Αττικόν»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φλούδα Σοφία","Flouda Sofia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού με κλινική και ορολογική ετερογένεια. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη διεγερμένων αυτοδραστικών Β και Τ λεμφοκυττάρων που οδηγούν στην παραγωγή αντισωμάτων και ανοσοσυμπλεγμάτων, τα οποία προκαλούν ιστική βλάβη. Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη και πολυπαραγοντική. Το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων της νόσου είναι ευρύ. Μπορεί να εκδηλωθεί με προσβολή ενός ή περισσότερων οργάνων ή συστημάτων, συνήθως με εξάρσεις και υφέσεις και είναι δυνατό να διαδράμει από ήπια έως πολύ σοβαρή. Ένα από τα συστήματα που προσβάλλει ο ΣΕΛ είναι το αιμοποιητικό με εκδηλώσεις που ενίοτε είναι απειλητικές για τη ζωή του ασθενούς. Η συγκεκριμένη μελέτη περιγράφει τη σοβαρή αιματολογική νόσο του ΣΕΛ όπως αυτή κατεγράφη σε 40 από τους 512 (7,8%) ασθενείς που παρακολουθούνται στη Μονάδα Κλινικής Ανοσολογίας και Ρευματολογίας του ΠΓΝ «Αττικόν» με το γυναικείο φύλο να υπερτερεί (n=34/40). Συχνότερη εκδήλωση αναδείχθηκε η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (n=16/40), ενώ ακολουθούν οι λευκοπενία (ουδετεροπενία) (n=10/40), η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (AIHA) (n=8/40), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) (n=4/40) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) (n=2/40). Ως σοβαρή αιματολογική νόσος ορίζεται στη συγκεκριμένη μελέτη βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας: η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με Hb<8mg/dl (AIHA), η ουδετεροπενία (<1000/mm3), η λεμφοπενία (<500/mm3), η αυτοάνοση θρομβοπενία (ITP) (<20.000/mm3), η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα (TTP) και το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο (MAS) στα πλαίσια του ΣΕΛ. Βασικός παθοφυσιολογικός μηχανισμός της αιματολογικής νόσου στο συγκεκριμένο νόσημα του συνδετικού ιστού φαίνεται και βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας να αποτελεί η αυτοανοσία και η «επίθεση» των κυκλοφορούντων αυτοαντισωμάτων του ΣΕΛ στα διάφορα συστατικά του αιμοποιητικού συστήματος των συγκεκριμένων ασθενών. Σημαντικό ρόλο στην έγκαιρη διάγνωση και άμεση θεραπευτική παρέμβαση των ασθενών με σοβαρό αιματολογικό ΣΕΛ φαίνεται να διαδραματίζει η συμπτωματολογία αυτών κατά την εμφάνιση των αιματολογικών διαταραχών. Χαρακτηριστικά στη συγκεκριμένη εργασία οι ασθενείς με ITP (37,5%), n=6/16),TTP (75%, n=3/4) και MAS (100%)στα πλαίσια του ΣΕΛ παρουσιάζουν εντονότερη και περισσότερο έκδηλη κλινική συμπτωματολογία στη διάγνωση ή/και στην έξαρση του σοβαρού αιματολογικού ΣΕΛ. Ανάλογη της κλινικοεργαστηριακής κατάστασης των ασθενών με ΣΕΛ και σοβαρή νόσο του αιμοποιητικού, αλλά και με την προσβολή μείζονων οργάνων είναι και η θεραπευτική προσέγγιση αυτών. Ως θεραπεία πρώτης γραμμής των συγκεκριμένων ασθενών χρησιμοποιούνται τα γλυκοκορτικοειδή σε υψηλές δόσεις είτε per os είτε σε ενδοφλέβιες ώσεις. Όλοι οι ασθενείς της κοορτής του «Αττικόν» έλαβαν υψηλές δόσεις κορτικοειδών. Οι ασθενείς με σοβαρή AIHA πέραν των στεροειδών έλαβαν αζαθειοπρίνη (62,5%, n=6/8) και ανασυναδυασμένη γ-σφαιρίνη(n=3/8). Δύο περιστατικά παρουσίαζαν ανθεκτική AIHA στη συνήθη θεραπεία (IV-MP, IVIG, AZΑ) και χρειάστηκε τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής σε κυκλοφωσφαμίδη, rituximab, ενώ ένα εξ αυτών παρουσίασε ύφεση με την χορήγηση ofatumumab. Στη θεραπεία των ασθενών με ITP χρησιμοποιήθηκαν οι παραπάνω θεραπείες με περισσότερο συχνή την χορήγηση της IVIG. Ένα περιστατικό υπεβλήθη σε σπληνεκτομή, ενώ ένα ακόμη περιστατικό παρουσίαζε ανθεκτική ITP και έλαβε ελτροβοπάγη με την οποία επετεύχθει ύφεση, ωστόσο διεκόπη λόγω επεισοδίου πνευμονικής εμβολής. Σε ό,τι αφορά τη θεραπεία των TTP και MAS, χρησιμοποιήθηκαν και σε αυτές τις περιπτώσεις υψηλές δόσεις κορτικοειδών σε συνδυασμό με την πλασμαφαίρεση, την ισχυρή ανοσοκαταστολή (IVIG,CYC, RTX, MMF) και την υποστηρικτική αγωγή (αντιμικροβιακή αγωγή, αυξητικοί παράγοντες των κοκκοκυττάρων). Ωστόσο, παρά τις προωθημένες ανοσοκατασταλτικές θεραπείες εξακολουθούν να υπάρχουν ανθεκτικές περιπτώσεις σοβαρής αιματολογικής νόσου.","Systemic lupus erythematosus (SLE) is a chronic multisystemic autoimmune connective disease with clinical and serological heterogeneity. It is characterized by the presence of stimulated autoreactive B and T lymphocytes that lead to the production of antibodies and immune complexes, which cause tissue damage. The etiology of the disease is unknown and multifactorial. The range of clinical manifestations of the disease is wide. It can occur with an attack of one or more organs or systems, usually with outbreaks and recessions, and can range from mild to very severe. One of the systems affected by SLE is hematopoietic with events that are sometimes life threatening. This study describes the severe hematologic disease of SLE as recorded in 40 of the 512 (7.8%) patients monitored at the Clinical Immunology and Rheumatology Unit of Attikon with the female sex predominating (n = 34/40 ). The most common manifestations were autoimmune thrombocytopenia (ITP) (n = 16/40), followed by leukopenia (neutropenia) (n = 10/40), autoimmune hemolytic anemia (AIHA) (n = 8/40), and thrombotic thrombocytopenia. purple (TTP) (n = 4/40) and haemophagocytic syndrome (MAS) (n = 2/40). Severe haematological disease is defined in this study based on international literature: autoimmune hemolytic anemia with Hb <8mg / dl (AIHA), neutropenia (<1000 / mm3), lymphopenia (<500 / mm3), autoimmune thrombocytopenia (ITP) ) (<20,000 / mm3), thrombotic thrombocytopenic purpura (TTP) and hemophagocyte syndrome (MAS) within SLE. The underlying pathophysiological mechanism of hematologic disease in this particular connective tissue disease also appears to be based on international literature on the autoimmunity and \"attack\" of circulating autoantibodies to SLE in the various components of the bloodstream of these patients. An important role in the early diagnosis and immediate treatment of patients with severe hematologic SLE seems to play a part in their symptomatology during the onset of hematologic disorders. Characteristics in this task are patients with ITP (37.5%, n = 6/16), TTP (75%, n = 3/4) and MAS (100%) within SLE presenting a more severe and more prominent clinical symptomatology. in the diagnosis and / or exacerbation of severe haematological SLE. The therapeutic approach is similar to the clinical-laboratory condition of patients with SLE and severe haematopoietic disease, as well as major organ infiltration. The first-line treatment of these patients is glucocorticoids at high doses either per os or intravenous thrusts. All Attikon cohort patients received high doses of corticosteroids. Patients with severe AIHA in addition to steroids received azathioprine (62.5%, n = 6/8) and recombinant γ-globin (n = 3/8). Two cases showed persistent AIHA in standard therapy (IV-MP, IVIG, AZA) and cyclophosphamide modification, rituximab, was required and one of them showed remission with administration ofatumumab. The above treatments have been used in the treatment of patients with ITP with more frequent administration of IVIG. One case underwent splenectomy, while another case was resistant to ITP and received trabeculae with recession, but was stopped due to an episode of pulmonary embolism. Regarding the treatment of TTP and MAS, high doses of corticosteroids were also used in these cases in combination with plasmapheresis, strong immunosuppression (IVIG, CYC, RTX, MMF) and supportive treatment (antimicrobial treatment, growth factors of granulocytes). However, despite advanced immunosuppressive therapies,there are persistent cases of severe haematological disease."],"dc:identifier":["uoadl:2881912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2881912"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σοβαρή αιματολογική νόσος στον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ): φυσική ιστορία, κλινική εικόνα, ανταπόκριση στη θεραπεία και έκβαση στην κοορτή του «Αττικόν»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:01Z"}