{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882129"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882129","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ιδιώτης ειδικός επαγγελματίας μέσα από τις απόψεις και τις εμπειρίες γονέων ανάπηρων παιδιών: ζήτημα αναγκαιότητας ή θεραπευτικού εξαναγκασμού;","abstract":"Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ανάπηρων παιδιών οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ως προς την κάλυψη των θεραπευτικών αναγκών των ανάπηρων παιδιών τους να είναι δυσβάσταχτες, κάτι που σχετίζεται με την προσφυγή τους στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία και τη συναλλαγματική σχέση που οικοδομείται μεταξύ τους, δεδομένης της αδυναμίας τους να λάβουν αντίστοιχης ποιότητας υπηρεσίες σε δομές κρατικές. Η παραπάνω βιωμένη κατάσταση αποτελεί απότοκο, κατά τους ίδιους, της κρατικής ανεπάρκειας-αμέλειας στον χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και της αποσπασματικής έως ανύπαρκτης πληροφόρησης που τους παρέχεται, ενώ συγκροτεί μία δύσφορη και οικονομικοπολιτικά μεθοδευμένη πραγματικότητα που καλείται η οικογένεια με ανάπηρο μέλος να αντιμετωπίσει και η οποία διαχέεται στις πολιτικές που αφορούν τον ανάπηρο μαθητή, αλλά και τον ανάπηρο πολίτη συλλήβδην. Ωστόσο, προβληματισμοί εγείρονται σχετικά με την αναγκαιότητα που προβάλλεται εξαρχής όσον αφορά αυτές τις θεραπείες και τη λειτουργία που αυτές επιτελούν, αλλά και τις ανάγκες που καλύπτουν, ενώ αξιοσημείωτη είναι η επιφυλακτική στάση των γονέων απέναντι στους ιδιώτες ειδικούς επαγγελματίες και οι αμφιβολίες που συντηρούνται από πλευράς των ίδιων αναφορικά με τη δεοντολογία αυτών, κυρίως κατόπιν ενός χρονικού διαστήματος αλληλεπίδρασης μαζί τους, προκαλώντας πλήγμα στην εμπειρογνωμοσύνη τους, μη οδηγώντας, όμως, στην αναθεώρηση της ανάγκης προσφυγής σε αυτούς ή στον επαναπροσδιορισμό της χρησιμότητας των θεραπειών και το δεοντολογικό περιτύλιγμα αυτών, ακόμα και όταν ο παράγοντας κόστος είναι επιβαρρυντικός. Στόχος της παρούσας ποιοτικής έρευνας είναι να διερευνήσει, λοιπόν, το λαβυρινθώδες ζήτημα του κατά πόσο η προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία αποτελεί απότοκο της κρατικής ανεπάρκειας ή αποτελεί ένα είδους θεραπευτικού εξαναγκασμού. Μέσα από τη δειγματοληψία μέγιστης ποικιλίας-ανομοιογένειας και χιονοστιβάδας, τη διεξαγωγή ημιδομημένων συνεντεύξεων σε 25 γονείς ανάπηρου/ων παιδιού/ιών, οργανωμένων σε ανάλογο σύλλογο ταξικής πάλης και τη θεματική ανάλυση περιεχομένου, κατόπιν, των λεγομένων τους, αναδείχτηκε πως η βιωμένη κρατική ανεπάρκεια οδήγησε τους γονείς του δείγματος στην προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία, προκειμένου να αναζητήσουν εκεί υπηρεσίες που η πολιτεία δε φρόντιζε να εξασφαλίσει, ενώ η ισχυρή πεποίθηση περί αναγκαιότητας αυτών των υπηρεσιών οδήγησε στην ανοχή των αυθαιρεσιών της ιδιωτικής επαγγελματικής κοινότητας, εννοώντας την εργοδοσία και όχι τους εργαζομένους. Συμπεράσματα, ωστόσο, εξήχθησαν σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης του ανάπηρου παιδιού με βάση το κυρίαρχο κλινικό μοντέλο της αναπηρίας, το οποίο καλλιεργεί περισσότερο την ανάγκη εύρεσης θεραπειών, και στο πώς αυτό συνδέεται με το υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα, τον καπιταλισμό, οδηγώντας στην αποτίμηση των παρεχόμενων κρατικών υπηρεσιών ως ανεπαρκείς, αλλά και σχετικά με την ταυτότητα των ιδιωτικών ειδικών επαγγελματιών, των εργοδοτών και των γονέων στο πλαίσιο του ιδιωτικού χώρου της ειδικής αγωγής και της συναλλαγματικής σχέσης που εκτυλίσσεται, των δυναμικών που αναπτύσσονται μεταξύ τους και πώς αυτή η αλληλεπίδραση με τους όρους που και της συνθήκες, που λαμβάνει χώρα, επηρεάζει το ανάπηρο παιδί και τον ανάπηρο πολίτη, γενικότερα. Αυτό που αναδείχτηκε, υπό το πολιτικό, κοινωνικό και υλιστικό πρίσμα που εξετάστηκαν τα ευρήματα, είναι πως η ιατροκατευθυνόμενη προσέγγιση της αναπηρίας αποτελεί απότοκο, αλλά και εδραιωμένα καταλυτικό, ενισχυόμενο και καλλιεργούμενο συστατικό της χάραξης πολιτικών για την αναπηρία του ευρύτερου καπιταλιστικού συστήματος που ενδυναμώνει το συγκεκριμένο μοντέλο της αναπηρίας προς χάριν της ενίσχυσης της εξουσίας του ιδιωτικού τομέα της ειδικής αγωγής και, συνεπώς, του κεφαλαίου, και της συντήρησης του παραγκωνισμού της αναπηρικής κοινότητας, ενώ οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης κι επαναπροσδιορισμό της κατηγορίας της αναπηρίας στην καπιταλιστική συνθήκη αλλά και των ζητημάτων γύρω από την κατοχή γνώσης περί αναπηρίας.","abstract_html":"Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ανάπηρων παιδιών οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ως προς την κάλυψη των θεραπευτικών αναγκών των ανάπηρων παιδιών τους να είναι δυσβάσταχτες, κάτι που σχετίζεται με την προσφυγή τους στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία και τη συναλλαγματική σχέση που οικοδομείται μεταξύ τους, δεδομένης της αδυναμίας τους να λάβουν αντίστοιχης ποιότητας υπηρεσίες σε δομές κρατικές. Η παραπάνω βιωμένη κατάσταση αποτελεί απότοκο, κατά τους ίδιους, της κρατικής ανεπάρκειας-αμέλειας στον χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και της αποσπασματικής έως ανύπαρκτης πληροφόρησης που τους παρέχεται, ενώ συγκροτεί μία δύσφορη και οικονομικοπολιτικά μεθοδευμένη πραγματικότητα που καλείται η οικογένεια με ανάπηρο μέλος να αντιμετωπίσει και η οποία διαχέεται στις πολιτικές που αφορούν τον ανάπηρο μαθητή, αλλά και τον ανάπηρο πολίτη συλλήβδην. Ωστόσο, προβληματισμοί εγείρονται σχετικά με την αναγκαιότητα που προβάλλεται εξαρχής όσον αφορά αυτές τις θεραπείες και τη λειτουργία που αυτές επιτελούν, αλλά και τις ανάγκες που καλύπτουν, ενώ αξιοσημείωτη είναι η επιφυλακτική στάση των γονέων απέναντι στους ιδιώτες ειδικούς επαγγελματίες και οι αμφιβολίες που συντηρούνται από πλευράς των ίδιων αναφορικά με τη δεοντολογία αυτών, κυρίως κατόπιν ενός χρονικού διαστήματος αλληλεπίδρασης μαζί τους, προκαλώντας πλήγμα στην εμπειρογνωμοσύνη τους, μη οδηγώντας, όμως, στην αναθεώρηση της ανάγκης προσφυγής σε αυτούς ή στον επαναπροσδιορισμό της χρησιμότητας των θεραπειών και το δεοντολογικό περιτύλιγμα αυτών, ακόμα και όταν ο παράγοντας κόστος είναι επιβαρρυντικός. Στόχος της παρούσας ποιοτικής έρευνας είναι να διερευνήσει, λοιπόν, το λαβυρινθώδες ζήτημα του κατά πόσο η προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία αποτελεί απότοκο της κρατικής ανεπάρκειας ή αποτελεί ένα είδους θεραπευτικού εξαναγκασμού. Μέσα από τη δειγματοληψία μέγιστης ποικιλίας-ανομοιογένειας και χιονοστιβάδας, τη διεξαγωγή ημιδομημένων συνεντεύξεων σε 25 γονείς ανάπηρου/ων παιδιού/ιών, οργανωμένων σε ανάλογο σύλλογο ταξικής πάλης και τη θεματική ανάλυση περιεχομένου, κατόπιν, των λεγομένων τους, αναδείχτηκε πως η βιωμένη κρατική ανεπάρκεια οδήγησε τους γονείς του δείγματος στην προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία, προκειμένου να αναζητήσουν εκεί υπηρεσίες που η πολιτεία δε φρόντιζε να εξασφαλίσει, ενώ η ισχυρή πεποίθηση περί αναγκαιότητας αυτών των υπηρεσιών οδήγησε στην ανοχή των αυθαιρεσιών της ιδιωτικής επαγγελματικής κοινότητας, εννοώντας την εργοδοσία και όχι τους εργαζομένους. Συμπεράσματα, ωστόσο, εξήχθησαν σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης του ανάπηρου παιδιού με βάση το κυρίαρχο κλινικό μοντέλο της αναπηρίας, το οποίο καλλιεργεί περισσότερο την ανάγκη εύρεσης θεραπειών, και στο πώς αυτό συνδέεται με το υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα, τον καπιταλισμό, οδηγώντας στην αποτίμηση των παρεχόμενων κρατικών υπηρεσιών ως ανεπαρκείς, αλλά και σχετικά με την ταυτότητα των ιδιωτικών ειδικών επαγγελματιών, των εργοδοτών και των γονέων στο πλαίσιο του ιδιωτικού χώρου της ειδικής αγωγής και της συναλλαγματικής σχέσης που εκτυλίσσεται, των δυναμικών που αναπτύσσονται μεταξύ τους και πώς αυτή η αλληλεπίδραση με τους όρους που και της συνθήκες, που λαμβάνει χώρα, επηρεάζει το ανάπηρο παιδί και τον ανάπηρο πολίτη, γενικότερα. Αυτό που αναδείχτηκε, υπό το πολιτικό, κοινωνικό και υλιστικό πρίσμα που εξετάστηκαν τα ευρήματα, είναι πως η ιατροκατευθυνόμενη προσέγγιση της αναπηρίας αποτελεί απότοκο, αλλά και εδραιωμένα καταλυτικό, ενισχυόμενο και καλλιεργούμενο συστατικό της χάραξης πολιτικών για την αναπηρία του ευρύτερου καπιταλιστικού συστήματος που ενδυναμώνει το συγκεκριμένο μοντέλο της αναπηρίας προς χάριν της ενίσχυσης της εξουσίας του ιδιωτικού τομέα της ειδικής αγωγής και, συνεπώς, του κεφαλαίου, και της συντήρησης του παραγκωνισμού της αναπηρικής κοινότητας, ενώ οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης κι επαναπροσδιορισμό της κατηγορίας της αναπηρίας στην καπιταλιστική συνθήκη αλλά και των ζητημάτων γύρω από την κατοχή γνώσης περί αναπηρίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μερεντίτης Νικόλαος","Merentitis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:03Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882129"],"render_values":[{"text":"uoadl:2882129","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882129","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882129","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2882129","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μερεντίτης Νικόλαος","Merentitis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882129","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882129"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ανάπηρων παιδιών οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ως προς την κάλυψη των θεραπευτικών αναγκών των ανάπηρων παιδιών τους να είναι δυσβάσταχτες, κάτι που σχετίζεται με την προσφυγή τους στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία και τη συναλλαγματική σχέση που οικοδομείται μεταξύ τους, δεδομένης της αδυναμίας τους να λάβουν αντίστοιχης ποιότητας υπηρεσίες σε δομές κρατικές. Η παραπάνω βιωμένη κατάσταση αποτελεί απότοκο, κατά τους ίδιους, της κρατικής ανεπάρκειας-αμέλειας στον χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και της αποσπασματικής έως ανύπαρκτης πληροφόρησης που τους παρέχεται, ενώ συγκροτεί μία δύσφορη και οικονομικοπολιτικά μεθοδευμένη πραγματικότητα που καλείται η οικογένεια με ανάπηρο μέλος να αντιμετωπίσει και η οποία διαχέεται στις πολιτικές που αφορούν τον ανάπηρο μαθητή, αλλά και τον ανάπηρο πολίτη συλλήβδην. Ωστόσο, προβληματισμοί εγείρονται σχετικά με την αναγκαιότητα που προβάλλεται εξαρχής όσον αφορά αυτές τις θεραπείες και τη λειτουργία που αυτές επιτελούν, αλλά και τις ανάγκες που καλύπτουν, ενώ αξιοσημείωτη είναι η επιφυλακτική στάση των γονέων απέναντι στους ιδιώτες ειδικούς επαγγελματίες και οι αμφιβολίες που συντηρούνται από πλευράς των ίδιων αναφορικά με τη δεοντολογία αυτών, κυρίως κατόπιν ενός χρονικού διαστήματος αλληλεπίδρασης μαζί τους, προκαλώντας πλήγμα στην εμπειρογνωμοσύνη τους, μη οδηγώντας, όμως, στην αναθεώρηση της ανάγκης προσφυγής σε αυτούς ή στον επαναπροσδιορισμό της χρησιμότητας των θεραπειών και το δεοντολογικό περιτύλιγμα αυτών, ακόμα και όταν ο παράγοντας κόστος είναι επιβαρρυντικός. Στόχος της παρούσας ποιοτικής έρευνας είναι να διερευνήσει, λοιπόν, το λαβυρινθώδες ζήτημα του κατά πόσο η προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία αποτελεί απότοκο της κρατικής ανεπάρκειας ή αποτελεί ένα είδους θεραπευτικού εξαναγκασμού. Μέσα από τη δειγματοληψία μέγιστης ποικιλίας-ανομοιογένειας και χιονοστιβάδας, τη διεξαγωγή ημιδομημένων συνεντεύξεων σε 25 γονείς ανάπηρου/ων παιδιού/ιών, οργανωμένων σε ανάλογο σύλλογο ταξικής πάλης και τη θεματική ανάλυση περιεχομένου, κατόπιν, των λεγομένων τους, αναδείχτηκε πως η βιωμένη κρατική ανεπάρκεια οδήγησε τους γονείς του δείγματος στην προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία, προκειμένου να αναζητήσουν εκεί υπηρεσίες που η πολιτεία δε φρόντιζε να εξασφαλίσει, ενώ η ισχυρή πεποίθηση περί αναγκαιότητας αυτών των υπηρεσιών οδήγησε στην ανοχή των αυθαιρεσιών της ιδιωτικής επαγγελματικής κοινότητας, εννοώντας την εργοδοσία και όχι τους εργαζομένους. Συμπεράσματα, ωστόσο, εξήχθησαν σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης του ανάπηρου παιδιού με βάση το κυρίαρχο κλινικό μοντέλο της αναπηρίας, το οποίο καλλιεργεί περισσότερο την ανάγκη εύρεσης θεραπειών, και στο πώς αυτό συνδέεται με το υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα, τον καπιταλισμό, οδηγώντας στην αποτίμηση των παρεχόμενων κρατικών υπηρεσιών ως ανεπαρκείς, αλλά και σχετικά με την ταυτότητα των ιδιωτικών ειδικών επαγγελματιών, των εργοδοτών και των γονέων στο πλαίσιο του ιδιωτικού χώρου της ειδικής αγωγής και της συναλλαγματικής σχέσης που εκτυλίσσεται, των δυναμικών που αναπτύσσονται μεταξύ τους και πώς αυτή η αλληλεπίδραση με τους όρους που και της συνθήκες, που λαμβάνει χώρα, επηρεάζει το ανάπηρο παιδί και τον ανάπηρο πολίτη, γενικότερα. Αυτό που αναδείχτηκε, υπό το πολιτικό, κοινωνικό και υλιστικό πρίσμα που εξετάστηκαν τα ευρήματα, είναι πως η ιατροκατευθυνόμενη προσέγγιση της αναπηρίας αποτελεί απότοκο, αλλά και εδραιωμένα καταλυτικό, ενισχυόμενο και καλλιεργούμενο συστατικό της χάραξης πολιτικών για την αναπηρία του ευρύτερου καπιταλιστικού συστήματος που ενδυναμώνει το συγκεκριμένο μοντέλο της αναπηρίας προς χάριν της ενίσχυσης της εξουσίας του ιδιωτικού τομέα της ειδικής αγωγής και, συνεπώς, του κεφαλαίου, και της συντήρησης του παραγκωνισμού της αναπηρικής κοινότητας, ενώ οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης κι επαναπροσδιορισμό της κατηγορίας της αναπηρίας στην καπιταλιστική συνθήκη αλλά και των ζητημάτων γύρω από την κατοχή γνώσης περί αναπηρίας.","It is often reported by parents of disabled children that the financial difficulties they face in meeting the therapeutic needs of their disabled children are unbearable, which is related to their resort to the private professional and the exchange relationship that is built between them, given the weakness to receive equivalent quality services in state structures. The aforementioned lived situation is, in their own words, a consequence of the state's inadequate-negligence in the area of special education but also of the fragmented to non-existent information provided to them, and constitutes a difficult and economically unbearable reality that the family with a disabled member is called upon to face and which diffuses in policies concerning both the disabled student and the disabled citizen. However, concerns are raised about the necessity at first place for these treatments and the function they perform, as well as the needs they cover, while the parents' cautious attitude towards private special professionals and the doubts maintained by them of their own ethics are eminent, mainly after a period of interaction with them, damaging their propaganda of expertise, but not leading to a review of the need of recourse to them or to the redefinition of the usefulness of the treatments and their ethical surface, even when the cost factor is compounding. The purpose of the present qualitative research is therefore to investigate the labyrinthine question of whether resorting to a private professional is a result of state failure or a form of therapeutic coercion. Through sampling maximum diversity-heterogeneity and avalanche, conducting semi-structured interviews with 25 parents of disabled child/children, organized in a congruous class struggle association and thematic content analysis, thereafter, the parents of the sample resorted to a private professional to seek services there that the state did not care to provide, while a strong belief in the need for such services it has led to the tolerance of the private business community's arbitrariness, meaning employers and not employees. Conclusions, however, were drawn on how to approach the disabled child based on the dominant clinical model of disability, which cultivates the need for more treatment, and how this relates to the existing economic and political system, capitalism, leading to the valuation of the state services provided as inadequate, but also about the identity of private professionals, employers and parents in the private space of special education and the exchange relationship that unfolds, the dynamics that are developed between them and how this interaction with the terms and conditions that takes place affects the disabled child and the disabled citizen in general. What has emerged, in the political, social and material contexts of the findings, is that the medical-driven approach to disability is a profound, yet well-established catalytic, reinforced, and nurtured component of disability policy-making in the wider capitalist system that strengthens that specific disability model, towards for the empowerment of the private sector of special education and, therefore, of the capital, and to maintain the displacement of the disability community while leading to the need for a review and the redefinition of the category of disability in the capitalist treaty, but, also, the issues surrounding the possession of the knowledge of disability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ιδιώτης ειδικός επαγγελματίας μέσα από τις απόψεις και τις εμπειρίες γονέων ανάπηρων παιδιών: ζήτημα αναγκαιότητας ή θεραπευτικού εξαναγκασμού;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μερεντίτης Νικόλαος","Merentitis Nikolaos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ανάπηρων παιδιών οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ως προς την κάλυψη των θεραπευτικών αναγκών των ανάπηρων παιδιών τους να είναι δυσβάσταχτες, κάτι που σχετίζεται με την προσφυγή τους στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία και τη συναλλαγματική σχέση που οικοδομείται μεταξύ τους, δεδομένης της αδυναμίας τους να λάβουν αντίστοιχης ποιότητας υπηρεσίες σε δομές κρατικές. Η παραπάνω βιωμένη κατάσταση αποτελεί απότοκο, κατά τους ίδιους, της κρατικής ανεπάρκειας-αμέλειας στον χώρο της ειδικής αγωγής αλλά και της αποσπασματικής έως ανύπαρκτης πληροφόρησης που τους παρέχεται, ενώ συγκροτεί μία δύσφορη και οικονομικοπολιτικά μεθοδευμένη πραγματικότητα που καλείται η οικογένεια με ανάπηρο μέλος να αντιμετωπίσει και η οποία διαχέεται στις πολιτικές που αφορούν τον ανάπηρο μαθητή, αλλά και τον ανάπηρο πολίτη συλλήβδην. Ωστόσο, προβληματισμοί εγείρονται σχετικά με την αναγκαιότητα που προβάλλεται εξαρχής όσον αφορά αυτές τις θεραπείες και τη λειτουργία που αυτές επιτελούν, αλλά και τις ανάγκες που καλύπτουν, ενώ αξιοσημείωτη είναι η επιφυλακτική στάση των γονέων απέναντι στους ιδιώτες ειδικούς επαγγελματίες και οι αμφιβολίες που συντηρούνται από πλευράς των ίδιων αναφορικά με τη δεοντολογία αυτών, κυρίως κατόπιν ενός χρονικού διαστήματος αλληλεπίδρασης μαζί τους, προκαλώντας πλήγμα στην εμπειρογνωμοσύνη τους, μη οδηγώντας, όμως, στην αναθεώρηση της ανάγκης προσφυγής σε αυτούς ή στον επαναπροσδιορισμό της χρησιμότητας των θεραπειών και το δεοντολογικό περιτύλιγμα αυτών, ακόμα και όταν ο παράγοντας κόστος είναι επιβαρρυντικός. Στόχος της παρούσας ποιοτικής έρευνας είναι να διερευνήσει, λοιπόν, το λαβυρινθώδες ζήτημα του κατά πόσο η προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία αποτελεί απότοκο της κρατικής ανεπάρκειας ή αποτελεί ένα είδους θεραπευτικού εξαναγκασμού. Μέσα από τη δειγματοληψία μέγιστης ποικιλίας-ανομοιογένειας και χιονοστιβάδας, τη διεξαγωγή ημιδομημένων συνεντεύξεων σε 25 γονείς ανάπηρου/ων παιδιού/ιών, οργανωμένων σε ανάλογο σύλλογο ταξικής πάλης και τη θεματική ανάλυση περιεχομένου, κατόπιν, των λεγομένων τους, αναδείχτηκε πως η βιωμένη κρατική ανεπάρκεια οδήγησε τους γονείς του δείγματος στην προσφυγή στον ιδιώτη ειδικό επαγγελματία, προκειμένου να αναζητήσουν εκεί υπηρεσίες που η πολιτεία δε φρόντιζε να εξασφαλίσει, ενώ η ισχυρή πεποίθηση περί αναγκαιότητας αυτών των υπηρεσιών οδήγησε στην ανοχή των αυθαιρεσιών της ιδιωτικής επαγγελματικής κοινότητας, εννοώντας την εργοδοσία και όχι τους εργαζομένους. Συμπεράσματα, ωστόσο, εξήχθησαν σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης του ανάπηρου παιδιού με βάση το κυρίαρχο κλινικό μοντέλο της αναπηρίας, το οποίο καλλιεργεί περισσότερο την ανάγκη εύρεσης θεραπειών, και στο πώς αυτό συνδέεται με το υπάρχον οικονομικοπολιτικό σύστημα, τον καπιταλισμό, οδηγώντας στην αποτίμηση των παρεχόμενων κρατικών υπηρεσιών ως ανεπαρκείς, αλλά και σχετικά με την ταυτότητα των ιδιωτικών ειδικών επαγγελματιών, των εργοδοτών και των γονέων στο πλαίσιο του ιδιωτικού χώρου της ειδικής αγωγής και της συναλλαγματικής σχέσης που εκτυλίσσεται, των δυναμικών που αναπτύσσονται μεταξύ τους και πώς αυτή η αλληλεπίδραση με τους όρους που και της συνθήκες, που λαμβάνει χώρα, επηρεάζει το ανάπηρο παιδί και τον ανάπηρο πολίτη, γενικότερα. Αυτό που αναδείχτηκε, υπό το πολιτικό, κοινωνικό και υλιστικό πρίσμα που εξετάστηκαν τα ευρήματα, είναι πως η ιατροκατευθυνόμενη προσέγγιση της αναπηρίας αποτελεί απότοκο, αλλά και εδραιωμένα καταλυτικό, ενισχυόμενο και καλλιεργούμενο συστατικό της χάραξης πολιτικών για την αναπηρία του ευρύτερου καπιταλιστικού συστήματος που ενδυναμώνει το συγκεκριμένο μοντέλο της αναπηρίας προς χάριν της ενίσχυσης της εξουσίας του ιδιωτικού τομέα της ειδικής αγωγής και, συνεπώς, του κεφαλαίου, και της συντήρησης του παραγκωνισμού της αναπηρικής κοινότητας, ενώ οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης κι επαναπροσδιορισμό της κατηγορίας της αναπηρίας στην καπιταλιστική συνθήκη αλλά και των ζητημάτων γύρω από την κατοχή γνώσης περί αναπηρίας.","It is often reported by parents of disabled children that the financial difficulties they face in meeting the therapeutic needs of their disabled children are unbearable, which is related to their resort to the private professional and the exchange relationship that is built between them, given the weakness to receive equivalent quality services in state structures. The aforementioned lived situation is, in their own words, a consequence of the state's inadequate-negligence in the area of special education but also of the fragmented to non-existent information provided to them, and constitutes a difficult and economically unbearable reality that the family with a disabled member is called upon to face and which diffuses in policies concerning both the disabled student and the disabled citizen. However, concerns are raised about the necessity at first place for these treatments and the function they perform, as well as the needs they cover, while the parents' cautious attitude towards private special professionals and the doubts maintained by them of their own ethics are eminent, mainly after a period of interaction with them, damaging their propaganda of expertise, but not leading to a review of the need of recourse to them or to the redefinition of the usefulness of the treatments and their ethical surface, even when the cost factor is compounding. The purpose of the present qualitative research is therefore to investigate the labyrinthine question of whether resorting to a private professional is a result of state failure or a form of therapeutic coercion. Through sampling maximum diversity-heterogeneity and avalanche, conducting semi-structured interviews with 25 parents of disabled child/children, organized in a congruous class struggle association and thematic content analysis, thereafter, the parents of the sample resorted to a private professional to seek services there that the state did not care to provide, while a strong belief in the need for such services it has led to the tolerance of the private business community's arbitrariness, meaning employers and not employees. Conclusions, however, were drawn on how to approach the disabled child based on the dominant clinical model of disability, which cultivates the need for more treatment, and how this relates to the existing economic and political system, capitalism, leading to the valuation of the state services provided as inadequate, but also about the identity of private professionals, employers and parents in the private space of special education and the exchange relationship that unfolds, the dynamics that are developed between them and how this interaction with the terms and conditions that takes place affects the disabled child and the disabled citizen in general. What has emerged, in the political, social and material contexts of the findings, is that the medical-driven approach to disability is a profound, yet well-established catalytic, reinforced, and nurtured component of disability policy-making in the wider capitalist system that strengthens that specific disability model, towards for the empowerment of the private sector of special education and, therefore, of the capital, and to maintain the displacement of the disability community while leading to the need for a review and the redefinition of the category of disability in the capitalist treaty, but, also, the issues surrounding the possession of the knowledge of disability."],"dc:identifier":["uoadl:2882129","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882129"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ο ιδιώτης ειδικός επαγγελματίας μέσα από τις απόψεις και τις εμπειρίες γονέων ανάπηρων παιδιών: ζήτημα αναγκαιότητας ή θεραπευτικού εξαναγκασμού;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:03Z"}