{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882144"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882144","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλινική και μοριακή συσχέτιση της παχυσαρκίας/ ινσουλινοαντίστασης με τις ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου: Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας","abstract":"Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με περισσότερους από 1,9 δισεκατομμύρια ενήλικες να χαρακτηρίζονται ως υπέρβαροι. Παράλληλα με την αύξηση της επίπτωσης της παχυσαρκίας, η επίπτωση των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ) αυξάνει παγκοσμίως. Παραδοσιακά οι ασθενείς με ΙΦΝΕ θεωρούνταν χαμηλού σωματικού βάρους, πρόσφατα όμως δεδομένα δείχνουν πως ακολουθούν το γενικό πληθυσμό. Ο λιπώδης ιστός αναγνωρίζεται ως ενδοκρινές όργανο, που εκκρίνει πληθώρα πεπτιδίων, όπως η λεπτίνη, η ρεζιστίνη, η βισφατίνη. Ο υπερτροφικός λιπώδης ιστός, αποτελούμενος από λιποκύτταρα που υφίστανται οξειδωτικό στρες απορρυθμίζεται όσον αφορά τη φυσιολογική έκκριση των παραπάνω μορίων, ενώ επιπλέον εκκρίνει προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις παράγοντες. Ένας τέτοιος λιπώδης ιστός συμμετέχει σε μια χαμηλής έντασης αλλά χρόνια και συστηματική φλεγμονή, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε «λιποτοξικότητα» και αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον έχει αποδειχθεί πως τα λιποκύτταρα «συνομιλούν» με το ανοσιακό σύστημα παίζοντας σημαντικό ρόλο σε ανοσιακές αποκρίσεις. Ως κύριος παθοφυσιολογικός μηχανισμός ανάπτυξης των ΙΦΝΕ έχει προταθεί η υπεραντιδραστικότητα του εντερικού βλεννογόνου και η επακόλουθη φλεγμονή. Ο ίδιος ο Burrill Crohn μελετώντας την ομώνυμη νόσο είχε παρατηρήσει «τοπική υπερτοφία του λιπώδους ιστού πέριξ του φλεγμαίνοντος εντέρου». Πρόσφατα δεδομένα καταδεικνύουν πως τόσο πεπτίδια που εκκρίνονται από το λιπώδη ιστό όσο και προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις κυτταροκίνες παίζουν ενεργό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη των ΙΦΝΕ. Επιπλέον, η «εντερική δυσβίωση», σε επίπεδο εντερικού μικροβιώματος, προτείνεται ως κοινός παθογενετικός παράγοντας αρκετών νοσολογικών οντοτήτων μεταξύ των οποίων ο διαβήτης, η παχυσαρκία και οι ΙΦΝΕ. Τέλος, αθροιζόμενα κλινικά δεδομένα συσχετίζουν τη βαριατρική χειρουργική με την ανάπτυξη ΙΦΝΕ, ωστόσο αυτές οι συσχετίσεις χρήζουν περαιτέρω τεκμηρίωσης .","abstract_html":"Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με περισσότερους από 1,9 δισεκατομμύρια ενήλικες να χαρακτηρίζονται ως υπέρβαροι. Παράλληλα με την αύξηση της επίπτωσης της παχυσαρκίας, η επίπτωση των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ) αυξάνει παγκοσμίως. Παραδοσιακά οι ασθενείς με ΙΦΝΕ θεωρούνταν χαμηλού σωματικού βάρους, πρόσφατα όμως δεδομένα δείχνουν πως ακολουθούν το γενικό πληθυσμό. Ο λιπώδης ιστός αναγνωρίζεται ως ενδοκρινές όργανο, που εκκρίνει πληθώρα πεπτιδίων, όπως η λεπτίνη, η ρεζιστίνη, η βισφατίνη. Ο υπερτροφικός λιπώδης ιστός, αποτελούμενος από λιποκύτταρα που υφίστανται οξειδωτικό στρες απορρυθμίζεται όσον αφορά τη φυσιολογική έκκριση των παραπάνω μορίων, ενώ επιπλέον εκκρίνει προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις παράγοντες. Ένας τέτοιος λιπώδης ιστός συμμετέχει σε μια χαμηλής έντασης αλλά χρόνια και συστηματική φλεγμονή, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε «λιποτοξικότητα» και αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον έχει αποδειχθεί πως τα λιποκύτταρα «συνομιλούν» με το ανοσιακό σύστημα παίζοντας σημαντικό ρόλο σε ανοσιακές αποκρίσεις. Ως κύριος παθοφυσιολογικός μηχανισμός ανάπτυξης των ΙΦΝΕ έχει προταθεί η υπεραντιδραστικότητα του εντερικού βλεννογόνου και η επακόλουθη φλεγμονή. Ο ίδιος ο Burrill Crohn μελετώντας την ομώνυμη νόσο είχε παρατηρήσει «τοπική υπερτοφία του λιπώδους ιστού πέριξ του φλεγμαίνοντος εντέρου». Πρόσφατα δεδομένα καταδεικνύουν πως τόσο πεπτίδια που εκκρίνονται από το λιπώδη ιστό όσο και προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις κυτταροκίνες παίζουν ενεργό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη των ΙΦΝΕ. Επιπλέον, η «εντερική δυσβίωση», σε επίπεδο εντερικού μικροβιώματος, προτείνεται ως κοινός παθογενετικός παράγοντας αρκετών νοσολογικών οντοτήτων μεταξύ των οποίων ο διαβήτης, η παχυσαρκία και οι ΙΦΝΕ. Τέλος, αθροιζόμενα κλινικά δεδομένα συσχετίζουν τη βαριατρική χειρουργική με την ανάπτυξη ΙΦΝΕ, ωστόσο αυτές οι συσχετίσεις χρήζουν περαιτέρω τεκμηρίωσης .","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδάτος Σταμάτης","Papadatos Stamatis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882144"],"render_values":[{"text":"uoadl:2882144","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882144","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882144","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2882144","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδάτος Σταμάτης","Papadatos Stamatis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882144","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882144"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με περισσότερους από 1,9 δισεκατομμύρια ενήλικες να χαρακτηρίζονται ως υπέρβαροι. Παράλληλα με την αύξηση της επίπτωσης της παχυσαρκίας, η επίπτωση των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ) αυξάνει παγκοσμίως. Παραδοσιακά οι ασθενείς με ΙΦΝΕ θεωρούνταν χαμηλού σωματικού βάρους, πρόσφατα όμως δεδομένα δείχνουν πως ακολουθούν το γενικό πληθυσμό. Ο λιπώδης ιστός αναγνωρίζεται ως ενδοκρινές όργανο, που εκκρίνει πληθώρα πεπτιδίων, όπως η λεπτίνη, η ρεζιστίνη, η βισφατίνη. Ο υπερτροφικός λιπώδης ιστός, αποτελούμενος από λιποκύτταρα που υφίστανται οξειδωτικό στρες απορρυθμίζεται όσον αφορά τη φυσιολογική έκκριση των παραπάνω μορίων, ενώ επιπλέον εκκρίνει προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις παράγοντες. Ένας τέτοιος λιπώδης ιστός συμμετέχει σε μια χαμηλής έντασης αλλά χρόνια και συστηματική φλεγμονή, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε «λιποτοξικότητα» και αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον έχει αποδειχθεί πως τα λιποκύτταρα «συνομιλούν» με το ανοσιακό σύστημα παίζοντας σημαντικό ρόλο σε ανοσιακές αποκρίσεις. Ως κύριος παθοφυσιολογικός μηχανισμός ανάπτυξης των ΙΦΝΕ έχει προταθεί η υπεραντιδραστικότητα του εντερικού βλεννογόνου και η επακόλουθη φλεγμονή. Ο ίδιος ο Burrill Crohn μελετώντας την ομώνυμη νόσο είχε παρατηρήσει «τοπική υπερτοφία του λιπώδους ιστού πέριξ του φλεγμαίνοντος εντέρου». Πρόσφατα δεδομένα καταδεικνύουν πως τόσο πεπτίδια που εκκρίνονται από το λιπώδη ιστό όσο και προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις κυτταροκίνες παίζουν ενεργό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη των ΙΦΝΕ. Επιπλέον, η «εντερική δυσβίωση», σε επίπεδο εντερικού μικροβιώματος, προτείνεται ως κοινός παθογενετικός παράγοντας αρκετών νοσολογικών οντοτήτων μεταξύ των οποίων ο διαβήτης, η παχυσαρκία και οι ΙΦΝΕ. Τέλος, αθροιζόμενα κλινικά δεδομένα συσχετίζουν τη βαριατρική χειρουργική με την ανάπτυξη ΙΦΝΕ, ωστόσο αυτές οι συσχετίσεις χρήζουν περαιτέρω τεκμηρίωσης .","Obesity is a major public health problem as more than 1.9 billion adults are overweight or obese. As obesity rates climb, the incidence of Inflamatory bowel disease (IBD) is rising worldwide, despite the fact that IBD patients were traditionally considered to be lean. The adipose tissue is considered to be an endocrine organ, which secretes a variety of peptides, such as leptin, resistin, visfatin. This normal secretion is disrupted when adipose tissue becomes hypertrophic, consisting of adipocytes under oxidative stress. These adipocytes additionally secrete proinflammatory and inflammatory molecules participating in low intensity but chronic and systemic inflammation, which in turn leads to \"lipotoxicity\" and insulin resistance. Moreover it has been shown that adipocytes \"crosstalk\" with the immune system by playing an important role in immune response. Hyperactivity of the intestinal mucosa and subsequent inflammation are considered to be the main pathophysiological mechanism of IBD pathogenesis. Describing Crohn’s disease, Burrill Crohn himself, had observed \"local adipose tissue around the inflammatory bowel\". Recent data show that both peptides secreted by adipose tissue and proinflammatory and inflammatory cytokines play an active role in the pathogenesis and development of IBD. With reference to gut microbiome, dysbiosis has been proposed as a common pathogenic factor in several pathological entities, including diabetes, obesity and IBD. Finally, accumulated evidence correlate bariatric surgery with IBD development, but this is a field that demands further research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλινική και μοριακή συσχέτιση της παχυσαρκίας/ ινσουλινοαντίστασης με τις ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου: Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδάτος Σταμάτης","Papadatos Stamatis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με περισσότερους από 1,9 δισεκατομμύρια ενήλικες να χαρακτηρίζονται ως υπέρβαροι. Παράλληλα με την αύξηση της επίπτωσης της παχυσαρκίας, η επίπτωση των ιδιοπαθών φλεγμονωδών νόσων του εντέρου (ΙΦΝΕ) αυξάνει παγκοσμίως. Παραδοσιακά οι ασθενείς με ΙΦΝΕ θεωρούνταν χαμηλού σωματικού βάρους, πρόσφατα όμως δεδομένα δείχνουν πως ακολουθούν το γενικό πληθυσμό. Ο λιπώδης ιστός αναγνωρίζεται ως ενδοκρινές όργανο, που εκκρίνει πληθώρα πεπτιδίων, όπως η λεπτίνη, η ρεζιστίνη, η βισφατίνη. Ο υπερτροφικός λιπώδης ιστός, αποτελούμενος από λιποκύτταρα που υφίστανται οξειδωτικό στρες απορρυθμίζεται όσον αφορά τη φυσιολογική έκκριση των παραπάνω μορίων, ενώ επιπλέον εκκρίνει προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις παράγοντες. Ένας τέτοιος λιπώδης ιστός συμμετέχει σε μια χαμηλής έντασης αλλά χρόνια και συστηματική φλεγμονή, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε «λιποτοξικότητα» και αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον έχει αποδειχθεί πως τα λιποκύτταρα «συνομιλούν» με το ανοσιακό σύστημα παίζοντας σημαντικό ρόλο σε ανοσιακές αποκρίσεις. Ως κύριος παθοφυσιολογικός μηχανισμός ανάπτυξης των ΙΦΝΕ έχει προταθεί η υπεραντιδραστικότητα του εντερικού βλεννογόνου και η επακόλουθη φλεγμονή. Ο ίδιος ο Burrill Crohn μελετώντας την ομώνυμη νόσο είχε παρατηρήσει «τοπική υπερτοφία του λιπώδους ιστού πέριξ του φλεγμαίνοντος εντέρου». Πρόσφατα δεδομένα καταδεικνύουν πως τόσο πεπτίδια που εκκρίνονται από το λιπώδη ιστό όσο και προφλεγμονώδεις και φλεγμονώδεις κυτταροκίνες παίζουν ενεργό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη των ΙΦΝΕ. Επιπλέον, η «εντερική δυσβίωση», σε επίπεδο εντερικού μικροβιώματος, προτείνεται ως κοινός παθογενετικός παράγοντας αρκετών νοσολογικών οντοτήτων μεταξύ των οποίων ο διαβήτης, η παχυσαρκία και οι ΙΦΝΕ. Τέλος, αθροιζόμενα κλινικά δεδομένα συσχετίζουν τη βαριατρική χειρουργική με την ανάπτυξη ΙΦΝΕ, ωστόσο αυτές οι συσχετίσεις χρήζουν περαιτέρω τεκμηρίωσης .","Obesity is a major public health problem as more than 1.9 billion adults are overweight or obese. As obesity rates climb, the incidence of Inflamatory bowel disease (IBD) is rising worldwide, despite the fact that IBD patients were traditionally considered to be lean. The adipose tissue is considered to be an endocrine organ, which secretes a variety of peptides, such as leptin, resistin, visfatin. This normal secretion is disrupted when adipose tissue becomes hypertrophic, consisting of adipocytes under oxidative stress. These adipocytes additionally secrete proinflammatory and inflammatory molecules participating in low intensity but chronic and systemic inflammation, which in turn leads to \"lipotoxicity\" and insulin resistance. Moreover it has been shown that adipocytes \"crosstalk\" with the immune system by playing an important role in immune response. Hyperactivity of the intestinal mucosa and subsequent inflammation are considered to be the main pathophysiological mechanism of IBD pathogenesis. Describing Crohn’s disease, Burrill Crohn himself, had observed \"local adipose tissue around the inflammatory bowel\". Recent data show that both peptides secreted by adipose tissue and proinflammatory and inflammatory cytokines play an active role in the pathogenesis and development of IBD. With reference to gut microbiome, dysbiosis has been proposed as a common pathogenic factor in several pathological entities, including diabetes, obesity and IBD. Finally, accumulated evidence correlate bariatric surgery with IBD development, but this is a field that demands further research."],"dc:identifier":["uoadl:2882144","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882144"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κλινική και μοριακή συσχέτιση της παχυσαρκίας/ ινσουλινοαντίστασης με τις ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου: Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:03Z"}