{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882676"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882676","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΕΛΙΚΟΒΑΚΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΥΛΩΡΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΟΛΙΚΟΥ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟΥ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑΤΟΣ","abstract":"H χρόνια λοίμωξη από́ Ελικοβακτήριο του πυλωρού (Helicobacter pylori, Hp) είναι ο βασικότερος παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου. Στην εξέλιξη και κλινική έκβαση της Hp λοίμωξης συμβάλλουν καθοριστικά οι παράγοντες παθογένειας του βακτηρίου, η γενετικη προδιάθεση του ξενιστή και παράγοντες που αφορύν το βιοτικό επίπεδο και τις διατροφικές συνήθειες. Οι παράγοντες παθογένειας του Ελικοβακτηρίου ομαδοποιούνται σε εκκρινόμενα μόρια (VacA), μεταφερόμενα στο κυτταρόπλασμα του ξενιστή́ (CagA), καθώς και σε μεμβρανικά μόρια (OipA, AlpA/B, T4SS). Μέσω αυτών το H. pylori είναι ικανό́ να απορυθμίζει βιολογικές διαδικασίες όπως την επαγωγή φλεγμονή́ς, τη κυτταρική απόπτωση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση και καταγραφή πολυμορφισμών σε συγκεκριμένα γονίδια παραγόντων παθογένειας κλινικών Hp στελεχών από συμπτωματικούς ασθενείς καθώς και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας όσον αφορά την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλιού έλκους ή μη ελκωτικής δυσπεψίας. Πραγματοποιήθηκε αλληλούχιση ολικού γονιδιώματος (WGS) κλινικών βακτηριακών στελεχών από ασθενείς με γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος (GDU για n=9) και για μη ελκωτική δυσπεψία (NUD n=28) και κατόπιν συγκρότηση των αναγνωσθέντων αλληλουχιών (reads) μέσω de novo assembly σε scaffolds (ικριώματα), τα οποία καταχωρήθηκαν σε βάσεις δεδομένων τύπου Blast, ξεχωριστές για κάθε δείγμα. Ακολούθησε στοίχιση (alignment) βάσει αλληλουχίας αναφοράς του αντίστοιχου γονιδίου παθογένειας και καταγραφή των γονοτύπων και των παρατηρούμενων μεταλλαγών, με χρήση κατάλληλου λογισμικού (Bioedit). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση χ2 για τη συσχέτιση των πολυμορφισμών με την παθολογία των ασθενών (p-value ≤ 0.05). Στα γονίδια που μελετήθηκαν συμπεριλήφθηκε το cagA και είναι γνωστό πως η περιοχή που επηρεάζει την παθογενή ενδοκυττάρια δράση του και εν μέρει καθορίζεται από την φωσφορυλίωση σε επαναλαμβανόμενες αμινοξικές αλληλουχίες του μοτίβου EPIYA βρίσκεται στο καρβοξυτελικό άκρο του. Στην παρούσα μελέτη, είδαμε πως τα cagA- θετικά στελέχη έχουν ισχυρό λοιμοτοξικό δυναμικό και σχετίζονται με όλες τις GDU περιπτώσεις, ενώ εμφανίζονται μόνο στο 37% των NUD περιπτώσεων. Επιπλέον, για τον πολυμορφισμό EPIYA/T του B μοτίβου φωσφορυλίωσης παρατηρήθηκε κυρίως στις περιπτώσεις με NUD. Συνεχίζοντας, μελετήσαμε το γονίδιο vacA, που εμφανίζει μια σειρά από αλληλόμορφα s, m, i και d, τα οποία καθορίζουν την δράση του και έγινε χαρακτηρισμός τόσο των διαφορετικών αλληλομόρφων όσο και της ικανότητας δημιουργίας κενοτοπίων. Παρατηρήσαμε, πως ο γονότυπος s2m2i2 που είναι ο λιγότερο τοξικός εμφανίζεται μόνο στις περιπτώσεις NUD. Επίσης, ο πολυμορφισμός L195S, όπου η υδρόφοβή λευκίνη αντικαθίσταται από την υδρόφιλη σερίνη δεν φαίνεται να σχετίζεται με την κλινική εικόνα (x2=0.4758). Επιπλέον, μελετήσαμε τα γονίδια oipA που διαδραματίζουν ρόλο στην επαγωγή της φλεγμονής, επάγοντας την έκκριση ιντερλευκίνης-8 και χαρακτηρίσαμε τη λειτουργική κατάσταση (ON ή OFF) βάσει των μεταβλητών αριθμών επαναλήψεων CT δινουκλεοτιδίων στην 5’ περιοχή́ του χωρίς όμως να αναδείξουμε συσχέτιση με την παθολογία των ασθενών (x2=3.2807). Το ίδιο παρατηρήθηκε και για το γονίδιο cagG του T4SS το οποίο εμφανίζεται ταυτόχρονα με το cagA σε όλα τα θετικά στελέχη, ωστόσο δεν σχετίζεται ούτε αυτό με την παθολογία (x2=3.7803). Τέλος, μελετήθηκαν και τα γονίδια προσκόλλησης alpA/B, τα οποία λειτουργούν και ως χημειοκίνες επάγοντας την έκκριση IL-8 και IL-6. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως σε όλα τα απομονωμένα στελέχη στην θέση 47 της αμινοξικής αλληλουχίας του γονιδίου, φέρουν το αμινοξύ αλανίνη η οποία είναι χαρακτηριστική για τα Ανατολικού τύπου στελέχη, ενώ για του Δυτικού τύπου είναι το αμινοξύ θρεονίνη, υποδηλώνοντας πιθανό ανασυνδιασμό. Τα συμπεράσματα μας, καταδεικνύουν την αξία της μεθόδου Ανάγνωσης Αλληλουχίας Πλήρους Γονιδιώματος (WGS) στη μελέτη μικρο-οργανισμών, όπως το H. pylori, η εκρίζωση του οποίου αποτελεί ζήτημα δημόσια υγείας και προβληματισμό για τους επιστήμονες, λόγω του υψηλού ποσοστού αντοχής του στα αντιβιοτικά.","abstract_html":"H χρόνια λοίμωξη από́ Ελικοβακτήριο του πυλωρού (Helicobacter pylori, Hp) είναι ο βασικότερος παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου. Στην εξέλιξη και κλινική έκβαση της Hp λοίμωξης συμβάλλουν καθοριστικά οι παράγοντες παθογένειας του βακτηρίου, η γενετικη προδιάθεση του ξενιστή και παράγοντες που αφορύν το βιοτικό επίπεδο και τις διατροφικές συνήθειες. Οι παράγοντες παθογένειας του Ελικοβακτηρίου ομαδοποιούνται σε εκκρινόμενα μόρια (VacA), μεταφερόμενα στο κυτταρόπλασμα του ξενιστή́ (CagA), καθώς και σε μεμβρανικά μόρια (OipA, AlpA/B, T4SS). Μέσω αυτών το H. pylori είναι ικανό́ να απορυθμίζει βιολογικές διαδικασίες όπως την επαγωγή φλεγμονή́ς, τη κυτταρική απόπτωση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση και καταγραφή πολυμορφισμών σε συγκεκριμένα γονίδια παραγόντων παθογένειας κλινικών Hp στελεχών από συμπτωματικούς ασθενείς καθώς και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας όσον αφορά την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλιού έλκους ή μη ελκωτικής δυσπεψίας. Πραγματοποιήθηκε αλληλούχιση ολικού γονιδιώματος (WGS) κλινικών βακτηριακών στελεχών από ασθενείς με γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος (GDU για n=9) και για μη ελκωτική δυσπεψία (NUD n=28) και κατόπιν συγκρότηση των αναγνωσθέντων αλληλουχιών (reads) μέσω de novo assembly σε scaffolds (ικριώματα), τα οποία καταχωρήθηκαν σε βάσεις δεδομένων τύπου Blast, ξεχωριστές για κάθε δείγμα. Ακολούθησε στοίχιση (alignment) βάσει αλληλουχίας αναφοράς του αντίστοιχου γονιδίου παθογένειας και καταγραφή των γονοτύπων και των παρατηρούμενων μεταλλαγών, με χρήση κατάλληλου λογισμικού (Bioedit). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση χ2 για τη συσχέτιση των πολυμορφισμών με την παθολογία των ασθενών (p-value ≤ 0.05). Στα γονίδια που μελετήθηκαν συμπεριλήφθηκε το cagA και είναι γνωστό πως η περιοχή που επηρεάζει την παθογενή ενδοκυττάρια δράση του και εν μέρει καθορίζεται από την φωσφορυλίωση σε επαναλαμβανόμενες αμινοξικές αλληλουχίες του μοτίβου EPIYA βρίσκεται στο καρβοξυτελικό άκρο του. Στην παρούσα μελέτη, είδαμε πως τα cagA- θετικά στελέχη έχουν ισχυρό λοιμοτοξικό δυναμικό και σχετίζονται με όλες τις GDU περιπτώσεις, ενώ εμφανίζονται μόνο στο 37% των NUD περιπτώσεων. Επιπλέον, για τον πολυμορφισμό EPIYA/T του B μοτίβου φωσφορυλίωσης παρατηρήθηκε κυρίως στις περιπτώσεις με NUD. Συνεχίζοντας, μελετήσαμε το γονίδιο vacA, που εμφανίζει μια σειρά από αλληλόμορφα s, m, i και d, τα οποία καθορίζουν την δράση του και έγινε χαρακτηρισμός τόσο των διαφορετικών αλληλομόρφων όσο και της ικανότητας δημιουργίας κενοτοπίων. Παρατηρήσαμε, πως ο γονότυπος s2m2i2 που είναι ο λιγότερο τοξικός εμφανίζεται μόνο στις περιπτώσεις NUD. Επίσης, ο πολυμορφισμός L195S, όπου η υδρόφοβή λευκίνη αντικαθίσταται από την υδρόφιλη σερίνη δεν φαίνεται να σχετίζεται με την κλινική εικόνα (x2=0.4758). Επιπλέον, μελετήσαμε τα γονίδια oipA που διαδραματίζουν ρόλο στην επαγωγή της φλεγμονής, επάγοντας την έκκριση ιντερλευκίνης-8 και χαρακτηρίσαμε τη λειτουργική κατάσταση (ON ή OFF) βάσει των μεταβλητών αριθμών επαναλήψεων CT δινουκλεοτιδίων στην 5’ περιοχή́ του χωρίς όμως να αναδείξουμε συσχέτιση με την παθολογία των ασθενών (x2=3.2807). Το ίδιο παρατηρήθηκε και για το γονίδιο cagG του T4SS το οποίο εμφανίζεται ταυτόχρονα με το cagA σε όλα τα θετικά στελέχη, ωστόσο δεν σχετίζεται ούτε αυτό με την παθολογία (x2=3.7803). Τέλος, μελετήθηκαν και τα γονίδια προσκόλλησης alpA/B, τα οποία λειτουργούν και ως χημειοκίνες επάγοντας την έκκριση IL-8 και IL-6. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως σε όλα τα απομονωμένα στελέχη στην θέση 47 της αμινοξικής αλληλουχίας του γονιδίου, φέρουν το αμινοξύ αλανίνη η οποία είναι χαρακτηριστική για τα Ανατολικού τύπου στελέχη, ενώ για του Δυτικού τύπου είναι το αμινοξύ θρεονίνη, υποδηλώνοντας πιθανό ανασυνδιασμό. Τα συμπεράσματα μας, καταδεικνύουν την αξία της μεθόδου Ανάγνωσης Αλληλουχίας Πλήρους Γονιδιώματος (WGS) στη μελέτη μικρο-οργανισμών, όπως το H. pylori, η εκρίζωση του οποίου αποτελεί ζήτημα δημόσια υγείας και προβληματισμό για τους επιστήμονες, λόγω του υψηλού ποσοστού αντοχής του στα αντιβιοτικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Λυγνός Βασίλειος","Lygnos Vassilis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882676"],"render_values":[{"text":"uoadl:2882676","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882676","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882676","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2882676","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λυγνός Βασίλειος","Lygnos Vassilis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882676","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882676"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H χρόνια λοίμωξη από́ Ελικοβακτήριο του πυλωρού (Helicobacter pylori, Hp) είναι ο βασικότερος παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου. Στην εξέλιξη και κλινική έκβαση της Hp λοίμωξης συμβάλλουν καθοριστικά οι παράγοντες παθογένειας του βακτηρίου, η γενετικη προδιάθεση του ξενιστή και παράγοντες που αφορύν το βιοτικό επίπεδο και τις διατροφικές συνήθειες. Οι παράγοντες παθογένειας του Ελικοβακτηρίου ομαδοποιούνται σε εκκρινόμενα μόρια (VacA), μεταφερόμενα στο κυτταρόπλασμα του ξενιστή́ (CagA), καθώς και σε μεμβρανικά μόρια (OipA, AlpA/B, T4SS). Μέσω αυτών το H. pylori είναι ικανό́ να απορυθμίζει βιολογικές διαδικασίες όπως την επαγωγή φλεγμονή́ς, τη κυτταρική απόπτωση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση και καταγραφή πολυμορφισμών σε συγκεκριμένα γονίδια παραγόντων παθογένειας κλινικών Hp στελεχών από συμπτωματικούς ασθενείς καθώς και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας όσον αφορά την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλιού έλκους ή μη ελκωτικής δυσπεψίας. Πραγματοποιήθηκε αλληλούχιση ολικού γονιδιώματος (WGS) κλινικών βακτηριακών στελεχών από ασθενείς με γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος (GDU για n=9) και για μη ελκωτική δυσπεψία (NUD n=28) και κατόπιν συγκρότηση των αναγνωσθέντων αλληλουχιών (reads) μέσω de novo assembly σε scaffolds (ικριώματα), τα οποία καταχωρήθηκαν σε βάσεις δεδομένων τύπου Blast, ξεχωριστές για κάθε δείγμα. Ακολούθησε στοίχιση (alignment) βάσει αλληλουχίας αναφοράς του αντίστοιχου γονιδίου παθογένειας και καταγραφή των γονοτύπων και των παρατηρούμενων μεταλλαγών, με χρήση κατάλληλου λογισμικού (Bioedit). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση χ2 για τη συσχέτιση των πολυμορφισμών με την παθολογία των ασθενών (p-value ≤ 0.05). Στα γονίδια που μελετήθηκαν συμπεριλήφθηκε το cagA και είναι γνωστό πως η περιοχή που επηρεάζει την παθογενή ενδοκυττάρια δράση του και εν μέρει καθορίζεται από την φωσφορυλίωση σε επαναλαμβανόμενες αμινοξικές αλληλουχίες του μοτίβου EPIYA βρίσκεται στο καρβοξυτελικό άκρο του. Στην παρούσα μελέτη, είδαμε πως τα cagA- θετικά στελέχη έχουν ισχυρό λοιμοτοξικό δυναμικό και σχετίζονται με όλες τις GDU περιπτώσεις, ενώ εμφανίζονται μόνο στο 37% των NUD περιπτώσεων. Επιπλέον, για τον πολυμορφισμό EPIYA/T του B μοτίβου φωσφορυλίωσης παρατηρήθηκε κυρίως στις περιπτώσεις με NUD. Συνεχίζοντας, μελετήσαμε το γονίδιο vacA, που εμφανίζει μια σειρά από αλληλόμορφα s, m, i και d, τα οποία καθορίζουν την δράση του και έγινε χαρακτηρισμός τόσο των διαφορετικών αλληλομόρφων όσο και της ικανότητας δημιουργίας κενοτοπίων. Παρατηρήσαμε, πως ο γονότυπος s2m2i2 που είναι ο λιγότερο τοξικός εμφανίζεται μόνο στις περιπτώσεις NUD. Επίσης, ο πολυμορφισμός L195S, όπου η υδρόφοβή λευκίνη αντικαθίσταται από την υδρόφιλη σερίνη δεν φαίνεται να σχετίζεται με την κλινική εικόνα (x2=0.4758). Επιπλέον, μελετήσαμε τα γονίδια oipA που διαδραματίζουν ρόλο στην επαγωγή της φλεγμονής, επάγοντας την έκκριση ιντερλευκίνης-8 και χαρακτηρίσαμε τη λειτουργική κατάσταση (ON ή OFF) βάσει των μεταβλητών αριθμών επαναλήψεων CT δινουκλεοτιδίων στην 5’ περιοχή́ του χωρίς όμως να αναδείξουμε συσχέτιση με την παθολογία των ασθενών (x2=3.2807). Το ίδιο παρατηρήθηκε και για το γονίδιο cagG του T4SS το οποίο εμφανίζεται ταυτόχρονα με το cagA σε όλα τα θετικά στελέχη, ωστόσο δεν σχετίζεται ούτε αυτό με την παθολογία (x2=3.7803). Τέλος, μελετήθηκαν και τα γονίδια προσκόλλησης alpA/B, τα οποία λειτουργούν και ως χημειοκίνες επάγοντας την έκκριση IL-8 και IL-6. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως σε όλα τα απομονωμένα στελέχη στην θέση 47 της αμινοξικής αλληλουχίας του γονιδίου, φέρουν το αμινοξύ αλανίνη η οποία είναι χαρακτηριστική για τα Ανατολικού τύπου στελέχη, ενώ για του Δυτικού τύπου είναι το αμινοξύ θρεονίνη, υποδηλώνοντας πιθανό ανασυνδιασμό. Τα συμπεράσματα μας, καταδεικνύουν την αξία της μεθόδου Ανάγνωσης Αλληλουχίας Πλήρους Γονιδιώματος (WGS) στη μελέτη μικρο-οργανισμών, όπως το H. pylori, η εκρίζωση του οποίου αποτελεί ζήτημα δημόσια υγείας και προβληματισμό για τους επιστήμονες, λόγω του υψηλού ποσοστού αντοχής του στα αντιβιοτικά.","Chronic infection with Helicobacter pylori (H. pylori, Hp) is the major risk factor for developing gastric cancer. The pathogenic factors of the bacterium, the genetic predisposition of the host, and factors related to living standards and dietary habits are key contributors to the development and clinical outcome of Hp infection. Helicobacter pylori virulence factors are grouped into secreted molecules (VacA), those transferred to the host cytoplasm (CagA), as well as, membrane molecules (OipA, AlpA/B, T4SS). Through them H. pylori is capable of regulating biological processes such as inflammation, apoptosis and cell proliferation. The aim of the present study was to investigate and record polymorphisms in specific genes of pathogenic Hp strains from symptomatic patients and to correlate them with the severity of the clinical picture of gastroduodenal ulcer or non-ulcer dyspepsia. Whole genome sequencing (WGS) of clinical bacterial strains with gastroduodenal ulcer (GDU, n = 9) and non-ulcer dyspepsia (NUD, n = 28) sequences was performed and then reads (scaffolding) were performed via de novo assembly, which were entered into Blast databases, separate for each sample. Alignment followed by reference sequence of the corresponding pathogenic gene and recording of genotypes and observed mutations, using appropriate software (Bioedit). In addition, a statistical analysis of χ2 was performed to correlate the polymorphisms with the pathology of the patients (p-value ≤ 0.05). CagA gene known to exert its pathogenic intracellular activity partially through tyrosine phosphorylation at repeated amino acid sequences of the EPIYA motif located at its carboxyl terminus. In the present study, we found that cagA-positive strains have strong virulence potential and are associated with all GDU cases, with only 37% of NUD cases occurring. In addition, the EPIYA/T polymorphism of the EPIYA-B phosphorylation motif was observed mainly in cases with NUD. Furthermore, we studied the vacA gene, which exhibits a series of alleles s, m, i and d, which determine its activity and characterize both the different alleles and the ability to form vacuoles. We observed that the least toxic s2m2i2 genotype occurs only in NUD cases. Also, the L195S polymorphism, where hydrophobic leucine is replaced by hydrophilic serine does not appear to be related to the clinical picture (x2 = 0.4758). Furthermore, we studied the oipA gene that plays a role in the induction of inflammation by inducing secretion of interleukin 8 and characterized its status modified (ON or OFF) by variable numbers of dinucleotide repeat CTs in its 5 'region of patients (x2 = 3,2807) and the cagG gene of T4SS that is encoded simultaneously with cagA in all positive strains, but this is not related to pathology either (x2 = 3,7803). Finally, alpA/B adhesion genes, which also function as chemokines inducing IL-8 and IL-6 secretion, have been studied, of particular interest being that in all isolates at position 47 of their amino acid sequence, they carry the amino acid alanine, which is characteristic for Eastern-type strains, while for Western-type it is the amino acid threonine, suggesting possible recombination. Finally, the findings demonstrate the value of the Whole Genome Sequencing (WGS) method in studying micro-organisms such as H. pylori, whose eradication is a public health issue due to the ever rising antibiotic resistance levels among infected individuals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΕΛΙΚΟΒΑΚΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΥΛΩΡΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΟΛΙΚΟΥ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟΥ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑΤΟΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λυγνός Βασίλειος","Lygnos Vassilis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["H χρόνια λοίμωξη από́ Ελικοβακτήριο του πυλωρού (Helicobacter pylori, Hp) είναι ο βασικότερος παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου. Στην εξέλιξη και κλινική έκβαση της Hp λοίμωξης συμβάλλουν καθοριστικά οι παράγοντες παθογένειας του βακτηρίου, η γενετικη προδιάθεση του ξενιστή και παράγοντες που αφορύν το βιοτικό επίπεδο και τις διατροφικές συνήθειες. Οι παράγοντες παθογένειας του Ελικοβακτηρίου ομαδοποιούνται σε εκκρινόμενα μόρια (VacA), μεταφερόμενα στο κυτταρόπλασμα του ξενιστή́ (CagA), καθώς και σε μεμβρανικά μόρια (OipA, AlpA/B, T4SS). Μέσω αυτών το H. pylori είναι ικανό́ να απορυθμίζει βιολογικές διαδικασίες όπως την επαγωγή φλεγμονή́ς, τη κυτταρική απόπτωση και τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση και καταγραφή πολυμορφισμών σε συγκεκριμένα γονίδια παραγόντων παθογένειας κλινικών Hp στελεχών από συμπτωματικούς ασθενείς καθώς και η συσχέτισή τους με τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας όσον αφορά την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλιού έλκους ή μη ελκωτικής δυσπεψίας. Πραγματοποιήθηκε αλληλούχιση ολικού γονιδιώματος (WGS) κλινικών βακτηριακών στελεχών από ασθενείς με γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος (GDU για n=9) και για μη ελκωτική δυσπεψία (NUD n=28) και κατόπιν συγκρότηση των αναγνωσθέντων αλληλουχιών (reads) μέσω de novo assembly σε scaffolds (ικριώματα), τα οποία καταχωρήθηκαν σε βάσεις δεδομένων τύπου Blast, ξεχωριστές για κάθε δείγμα. Ακολούθησε στοίχιση (alignment) βάσει αλληλουχίας αναφοράς του αντίστοιχου γονιδίου παθογένειας και καταγραφή των γονοτύπων και των παρατηρούμενων μεταλλαγών, με χρήση κατάλληλου λογισμικού (Bioedit). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση χ2 για τη συσχέτιση των πολυμορφισμών με την παθολογία των ασθενών (p-value ≤ 0.05). Στα γονίδια που μελετήθηκαν συμπεριλήφθηκε το cagA και είναι γνωστό πως η περιοχή που επηρεάζει την παθογενή ενδοκυττάρια δράση του και εν μέρει καθορίζεται από την φωσφορυλίωση σε επαναλαμβανόμενες αμινοξικές αλληλουχίες του μοτίβου EPIYA βρίσκεται στο καρβοξυτελικό άκρο του. Στην παρούσα μελέτη, είδαμε πως τα cagA- θετικά στελέχη έχουν ισχυρό λοιμοτοξικό δυναμικό και σχετίζονται με όλες τις GDU περιπτώσεις, ενώ εμφανίζονται μόνο στο 37% των NUD περιπτώσεων. Επιπλέον, για τον πολυμορφισμό EPIYA/T του B μοτίβου φωσφορυλίωσης παρατηρήθηκε κυρίως στις περιπτώσεις με NUD. Συνεχίζοντας, μελετήσαμε το γονίδιο vacA, που εμφανίζει μια σειρά από αλληλόμορφα s, m, i και d, τα οποία καθορίζουν την δράση του και έγινε χαρακτηρισμός τόσο των διαφορετικών αλληλομόρφων όσο και της ικανότητας δημιουργίας κενοτοπίων. Παρατηρήσαμε, πως ο γονότυπος s2m2i2 που είναι ο λιγότερο τοξικός εμφανίζεται μόνο στις περιπτώσεις NUD. Επίσης, ο πολυμορφισμός L195S, όπου η υδρόφοβή λευκίνη αντικαθίσταται από την υδρόφιλη σερίνη δεν φαίνεται να σχετίζεται με την κλινική εικόνα (x2=0.4758). Επιπλέον, μελετήσαμε τα γονίδια oipA που διαδραματίζουν ρόλο στην επαγωγή της φλεγμονής, επάγοντας την έκκριση ιντερλευκίνης-8 και χαρακτηρίσαμε τη λειτουργική κατάσταση (ON ή OFF) βάσει των μεταβλητών αριθμών επαναλήψεων CT δινουκλεοτιδίων στην 5’ περιοχή́ του χωρίς όμως να αναδείξουμε συσχέτιση με την παθολογία των ασθενών (x2=3.2807). Το ίδιο παρατηρήθηκε και για το γονίδιο cagG του T4SS το οποίο εμφανίζεται ταυτόχρονα με το cagA σε όλα τα θετικά στελέχη, ωστόσο δεν σχετίζεται ούτε αυτό με την παθολογία (x2=3.7803). Τέλος, μελετήθηκαν και τα γονίδια προσκόλλησης alpA/B, τα οποία λειτουργούν και ως χημειοκίνες επάγοντας την έκκριση IL-8 και IL-6. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως σε όλα τα απομονωμένα στελέχη στην θέση 47 της αμινοξικής αλληλουχίας του γονιδίου, φέρουν το αμινοξύ αλανίνη η οποία είναι χαρακτηριστική για τα Ανατολικού τύπου στελέχη, ενώ για του Δυτικού τύπου είναι το αμινοξύ θρεονίνη, υποδηλώνοντας πιθανό ανασυνδιασμό. Τα συμπεράσματα μας, καταδεικνύουν την αξία της μεθόδου Ανάγνωσης Αλληλουχίας Πλήρους Γονιδιώματος (WGS) στη μελέτη μικρο-οργανισμών, όπως το H. pylori, η εκρίζωση του οποίου αποτελεί ζήτημα δημόσια υγείας και προβληματισμό για τους επιστήμονες, λόγω του υψηλού ποσοστού αντοχής του στα αντιβιοτικά.","Chronic infection with Helicobacter pylori (H. pylori, Hp) is the major risk factor for developing gastric cancer. The pathogenic factors of the bacterium, the genetic predisposition of the host, and factors related to living standards and dietary habits are key contributors to the development and clinical outcome of Hp infection. Helicobacter pylori virulence factors are grouped into secreted molecules (VacA), those transferred to the host cytoplasm (CagA), as well as, membrane molecules (OipA, AlpA/B, T4SS). Through them H. pylori is capable of regulating biological processes such as inflammation, apoptosis and cell proliferation. The aim of the present study was to investigate and record polymorphisms in specific genes of pathogenic Hp strains from symptomatic patients and to correlate them with the severity of the clinical picture of gastroduodenal ulcer or non-ulcer dyspepsia. Whole genome sequencing (WGS) of clinical bacterial strains with gastroduodenal ulcer (GDU, n = 9) and non-ulcer dyspepsia (NUD, n = 28) sequences was performed and then reads (scaffolding) were performed via de novo assembly, which were entered into Blast databases, separate for each sample. Alignment followed by reference sequence of the corresponding pathogenic gene and recording of genotypes and observed mutations, using appropriate software (Bioedit). In addition, a statistical analysis of χ2 was performed to correlate the polymorphisms with the pathology of the patients (p-value ≤ 0.05). CagA gene known to exert its pathogenic intracellular activity partially through tyrosine phosphorylation at repeated amino acid sequences of the EPIYA motif located at its carboxyl terminus. In the present study, we found that cagA-positive strains have strong virulence potential and are associated with all GDU cases, with only 37% of NUD cases occurring. In addition, the EPIYA/T polymorphism of the EPIYA-B phosphorylation motif was observed mainly in cases with NUD. Furthermore, we studied the vacA gene, which exhibits a series of alleles s, m, i and d, which determine its activity and characterize both the different alleles and the ability to form vacuoles. We observed that the least toxic s2m2i2 genotype occurs only in NUD cases. Also, the L195S polymorphism, where hydrophobic leucine is replaced by hydrophilic serine does not appear to be related to the clinical picture (x2 = 0.4758). Furthermore, we studied the oipA gene that plays a role in the induction of inflammation by inducing secretion of interleukin 8 and characterized its status modified (ON or OFF) by variable numbers of dinucleotide repeat CTs in its 5 'region of patients (x2 = 3,2807) and the cagG gene of T4SS that is encoded simultaneously with cagA in all positive strains, but this is not related to pathology either (x2 = 3,7803). Finally, alpA/B adhesion genes, which also function as chemokines inducing IL-8 and IL-6 secretion, have been studied, of particular interest being that in all isolates at position 47 of their amino acid sequence, they carry the amino acid alanine, which is characteristic for Eastern-type strains, while for Western-type it is the amino acid threonine, suggesting possible recombination. Finally, the findings demonstrate the value of the Whole Genome Sequencing (WGS) method in studying micro-organisms such as H. pylori, whose eradication is a public health issue due to the ever rising antibiotic resistance levels among infected individuals."],"dc:identifier":["uoadl:2882676","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882676"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΕΛΙΚΟΒΑΚΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΥΛΩΡΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΟΛΙΚΟΥ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟΥ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑΤΟΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:07Z"}