{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882962"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2882962","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η θεραπευτική σχέση των παιδιών με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος με τους θεραπευτές τους ως μέσο προαγωγής βέλτιστης θεραπευτικής έκβασης","abstract":"Η θεραπευτική σχέση συνιστά έναν από τους βασικότερους παράγοντες που συνάδουν με την θεραπευτική έκβαση και ως εκ τούτου έχει αποτελέσει αντικείμενο τόσο έρευνας όσο και επιστημονικών αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένδεια ερευνών που να διερευνούν το ρόλο της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ παιδιών με ΔΑΦ και των θεραπευτών τους και του πώς αυτή μπορεί να ερμηνεύσει τα θεραπευτικά οφέλη των παιδιών αυτών. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της έννοιας της «θεραπευτικής σχέσης», όπως αυτή αναπτύσσεται σε παρεμβάσεις βασισμένες στις αρχές της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς για παιδιά με ΔΑΦ. Η διερεύνηση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω της εντόπισης και αξιολόγησης των πρακτικών εκείνων που εφαρμόζονται από θεραπεύτριες σε εξατομικευμένες συνεδρίες με παιδιά με ΔΑΦ, αλλά και μέσω της αξιολόγησης της κλινικής εικόνας και συμπεριφοράς αυτών των παιδιών κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους. Επιλέχθηκαν τέσσερις θεραπεύτριες, με τις δύο από αυτές να έχουν πλούσια κλινική εμπειρία και τις άλλες δύο ελάχιστη, ώστε να μπορέσει να γίνει αντιπαράθεση ανάμεσα στον τρόπο που εφάρμοζαν τις διάφορες πρακτικές, τόσο τις «ζητούμενες», όσο και τις «απευκταίες». Ακόμα αξιολογήθηκε η κλινική εικόνα δύο παιδιών με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών τους συνεδριών με τις συγκεκριμένες θεραπεύτριες. Παρατηρήθηκαν αρκετές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις «προχωρημένες» και «αρχάριες» θεραπεύτριες, όσον αφορά την εφαρμογή των τεχνικών και πρακτικών της ΕΑΣ, με τις πιο έμπειρες θεραπεύτριες να έχουν καλύτερες επιδόσεις σε όλες σχεδόν τις πρακτικές. Παράλληλα, τα δύο παιδιά με ΔΑΦ είχαν πιο πολλές σωστές απαντήσεις, απείχαν περισσότερο από στερεοτυπικές και διασπαστικές συμπεριφορές, ασχολούνταν εποικοδομητικά, δυσανασχετούσαν λιγότερο και εκδήλωναν συναισθήματα χαράς περισσότερο, όταν είχαν θεραπευτικές συνεδρίες με τις έμπειρες θεραπεύτριες. Στην έρευνα έγινε χρήση περιγραφικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία των ευρημάτων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα ανωτέρω ευρήματα της έρευνας μας ωθούν στη διατύπωση της υπόθεσης ότι ανάμεσα στο παιδί με ΔΑΦ και το θεραπευτή του αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη θεραπευτική σχέση, η οποία ενδεχομένως να διαμορφώνεται και να καλλιεργείται περισσότερο μέσα από τη χρήση και εφαρμογή σωστών πρακτικών και τεχνικών.","abstract_html":"Η θεραπευτική σχέση συνιστά έναν από τους βασικότερους παράγοντες που συνάδουν με την θεραπευτική έκβαση και ως εκ τούτου έχει αποτελέσει αντικείμενο τόσο έρευνας όσο και επιστημονικών αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένδεια ερευνών που να διερευνούν το ρόλο της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ παιδιών με ΔΑΦ και των θεραπευτών τους και του πώς αυτή μπορεί να ερμηνεύσει τα θεραπευτικά οφέλη των παιδιών αυτών. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της έννοιας της «θεραπευτικής σχέσης», όπως αυτή αναπτύσσεται σε παρεμβάσεις βασισμένες στις αρχές της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς για παιδιά με ΔΑΦ. Η διερεύνηση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω της εντόπισης και αξιολόγησης των πρακτικών εκείνων που εφαρμόζονται από θεραπεύτριες σε εξατομικευμένες συνεδρίες με παιδιά με ΔΑΦ, αλλά και μέσω της αξιολόγησης της κλινικής εικόνας και συμπεριφοράς αυτών των παιδιών κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους. Επιλέχθηκαν τέσσερις θεραπεύτριες, με τις δύο από αυτές να έχουν πλούσια κλινική εμπειρία και τις άλλες δύο ελάχιστη, ώστε να μπορέσει να γίνει αντιπαράθεση ανάμεσα στον τρόπο που εφάρμοζαν τις διάφορες πρακτικές, τόσο τις «ζητούμενες», όσο και τις «απευκταίες». Ακόμα αξιολογήθηκε η κλινική εικόνα δύο παιδιών με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών τους συνεδριών με τις συγκεκριμένες θεραπεύτριες. Παρατηρήθηκαν αρκετές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις «προχωρημένες» και «αρχάριες» θεραπεύτριες, όσον αφορά την εφαρμογή των τεχνικών και πρακτικών της ΕΑΣ, με τις πιο έμπειρες θεραπεύτριες να έχουν καλύτερες επιδόσεις σε όλες σχεδόν τις πρακτικές. Παράλληλα, τα δύο παιδιά με ΔΑΦ είχαν πιο πολλές σωστές απαντήσεις, απείχαν περισσότερο από στερεοτυπικές και διασπαστικές συμπεριφορές, ασχολούνταν εποικοδομητικά, δυσανασχετούσαν λιγότερο και εκδήλωναν συναισθήματα χαράς περισσότερο, όταν είχαν θεραπευτικές συνεδρίες με τις έμπειρες θεραπεύτριες. Στην έρευνα έγινε χρήση περιγραφικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία των ευρημάτων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα ανωτέρω ευρήματα της έρευνας μας ωθούν στη διατύπωση της υπόθεσης ότι ανάμεσα στο παιδί με ΔΑΦ και το θεραπευτή του αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη θεραπευτική σχέση, η οποία ενδεχομένως να διαμορφώνεται και να καλλιεργείται περισσότερο μέσα από τη χρήση και εφαρμογή σωστών πρακτικών και τεχνικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Ράτση Μαρία","Ratsi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:09Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882962"],"render_values":[{"text":"uoadl:2882962","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882962","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882962","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2882962","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ράτση Μαρία","Ratsi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2882962","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882962"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θεραπευτική σχέση συνιστά έναν από τους βασικότερους παράγοντες που συνάδουν με την θεραπευτική έκβαση και ως εκ τούτου έχει αποτελέσει αντικείμενο τόσο έρευνας όσο και επιστημονικών αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένδεια ερευνών που να διερευνούν το ρόλο της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ παιδιών με ΔΑΦ και των θεραπευτών τους και του πώς αυτή μπορεί να ερμηνεύσει τα θεραπευτικά οφέλη των παιδιών αυτών. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της έννοιας της «θεραπευτικής σχέσης», όπως αυτή αναπτύσσεται σε παρεμβάσεις βασισμένες στις αρχές της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς για παιδιά με ΔΑΦ. Η διερεύνηση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω της εντόπισης και αξιολόγησης των πρακτικών εκείνων που εφαρμόζονται από θεραπεύτριες σε εξατομικευμένες συνεδρίες με παιδιά με ΔΑΦ, αλλά και μέσω της αξιολόγησης της κλινικής εικόνας και συμπεριφοράς αυτών των παιδιών κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους. Επιλέχθηκαν τέσσερις θεραπεύτριες, με τις δύο από αυτές να έχουν πλούσια κλινική εμπειρία και τις άλλες δύο ελάχιστη, ώστε να μπορέσει να γίνει αντιπαράθεση ανάμεσα στον τρόπο που εφάρμοζαν τις διάφορες πρακτικές, τόσο τις «ζητούμενες», όσο και τις «απευκταίες». Ακόμα αξιολογήθηκε η κλινική εικόνα δύο παιδιών με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών τους συνεδριών με τις συγκεκριμένες θεραπεύτριες. Παρατηρήθηκαν αρκετές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις «προχωρημένες» και «αρχάριες» θεραπεύτριες, όσον αφορά την εφαρμογή των τεχνικών και πρακτικών της ΕΑΣ, με τις πιο έμπειρες θεραπεύτριες να έχουν καλύτερες επιδόσεις σε όλες σχεδόν τις πρακτικές. Παράλληλα, τα δύο παιδιά με ΔΑΦ είχαν πιο πολλές σωστές απαντήσεις, απείχαν περισσότερο από στερεοτυπικές και διασπαστικές συμπεριφορές, ασχολούνταν εποικοδομητικά, δυσανασχετούσαν λιγότερο και εκδήλωναν συναισθήματα χαράς περισσότερο, όταν είχαν θεραπευτικές συνεδρίες με τις έμπειρες θεραπεύτριες. Στην έρευνα έγινε χρήση περιγραφικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία των ευρημάτων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα ανωτέρω ευρήματα της έρευνας μας ωθούν στη διατύπωση της υπόθεσης ότι ανάμεσα στο παιδί με ΔΑΦ και το θεραπευτή του αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη θεραπευτική σχέση, η οποία ενδεχομένως να διαμορφώνεται και να καλλιεργείται περισσότερο μέσα από τη χρήση και εφαρμογή σωστών πρακτικών και τεχνικών.","Building a therapeutic relationship is one of the most basic components for optimal therapeutic outcomes and thus it has drawn great research interest, as well as scientific controversy, over the years. Nevertheless, there is a need of studies assessing the role of therapeutic relationship between children with ASD and their therapists and moreover how this therapeutic relationship can influence the effectiveness of an ABA treatment for children with ASD. The purpose of the present study was to explore the concept of “therapeutic relationship” as it develops in interventions for children with ASD that are based on the principles of Applied Behavior Analysis. This was carried out by identifying and evaluating those treatment variables that are implemented by therapists in individualized sessions with children with ASD and also by evaluating the clinical picture and behavior of these children during those sessions. Four therapists were selected, two of which had extensive clinical experience, whilst the other two had minimal clinical experience. This was decided so that a comparison could be made between the therapists as to how they applied the various practices, both “desirable” and “undesirable”. The clinical picture of the two children with ASD was also evaluated during their therapeutic sessions with these four therapists. There have been several differences found between the “experienced” and “inexperienced” therapists as to how they implement the various treatment techniques and practices. The experienced therapists performed better in almost all treatment variables, in comparison with the inexperienced ones. At the same time, the two children with ASD had more correct responses, abstained from stereotypical and disruptive behaviors, engaged in on-task behavior and felt less discomfort and more happiness, when having therapeutic sessions with the experienced therapists. Descriptive statistics were used in this research. The reliability of the findings was tested by independent observers. The above findings of our research prompt the hypothesis that a child with ASD and his/her therapist can develop a special therapeutic relationship, which may be further shaped and established through the proper use and application of practices and techniques, that derived from Applied Behavior Analysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η θεραπευτική σχέση των παιδιών με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος με τους θεραπευτές τους ως μέσο προαγωγής βέλτιστης θεραπευτικής έκβασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ράτση Μαρία","Ratsi Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η θεραπευτική σχέση συνιστά έναν από τους βασικότερους παράγοντες που συνάδουν με την θεραπευτική έκβαση και ως εκ τούτου έχει αποτελέσει αντικείμενο τόσο έρευνας όσο και επιστημονικών αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένδεια ερευνών που να διερευνούν το ρόλο της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ παιδιών με ΔΑΦ και των θεραπευτών τους και του πώς αυτή μπορεί να ερμηνεύσει τα θεραπευτικά οφέλη των παιδιών αυτών. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της έννοιας της «θεραπευτικής σχέσης», όπως αυτή αναπτύσσεται σε παρεμβάσεις βασισμένες στις αρχές της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς για παιδιά με ΔΑΦ. Η διερεύνηση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω της εντόπισης και αξιολόγησης των πρακτικών εκείνων που εφαρμόζονται από θεραπεύτριες σε εξατομικευμένες συνεδρίες με παιδιά με ΔΑΦ, αλλά και μέσω της αξιολόγησης της κλινικής εικόνας και συμπεριφοράς αυτών των παιδιών κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους. Επιλέχθηκαν τέσσερις θεραπεύτριες, με τις δύο από αυτές να έχουν πλούσια κλινική εμπειρία και τις άλλες δύο ελάχιστη, ώστε να μπορέσει να γίνει αντιπαράθεση ανάμεσα στον τρόπο που εφάρμοζαν τις διάφορες πρακτικές, τόσο τις «ζητούμενες», όσο και τις «απευκταίες». Ακόμα αξιολογήθηκε η κλινική εικόνα δύο παιδιών με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών τους συνεδριών με τις συγκεκριμένες θεραπεύτριες. Παρατηρήθηκαν αρκετές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις «προχωρημένες» και «αρχάριες» θεραπεύτριες, όσον αφορά την εφαρμογή των τεχνικών και πρακτικών της ΕΑΣ, με τις πιο έμπειρες θεραπεύτριες να έχουν καλύτερες επιδόσεις σε όλες σχεδόν τις πρακτικές. Παράλληλα, τα δύο παιδιά με ΔΑΦ είχαν πιο πολλές σωστές απαντήσεις, απείχαν περισσότερο από στερεοτυπικές και διασπαστικές συμπεριφορές, ασχολούνταν εποικοδομητικά, δυσανασχετούσαν λιγότερο και εκδήλωναν συναισθήματα χαράς περισσότερο, όταν είχαν θεραπευτικές συνεδρίες με τις έμπειρες θεραπεύτριες. Στην έρευνα έγινε χρήση περιγραφικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία των ευρημάτων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα ανωτέρω ευρήματα της έρευνας μας ωθούν στη διατύπωση της υπόθεσης ότι ανάμεσα στο παιδί με ΔΑΦ και το θεραπευτή του αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη θεραπευτική σχέση, η οποία ενδεχομένως να διαμορφώνεται και να καλλιεργείται περισσότερο μέσα από τη χρήση και εφαρμογή σωστών πρακτικών και τεχνικών.","Building a therapeutic relationship is one of the most basic components for optimal therapeutic outcomes and thus it has drawn great research interest, as well as scientific controversy, over the years. Nevertheless, there is a need of studies assessing the role of therapeutic relationship between children with ASD and their therapists and moreover how this therapeutic relationship can influence the effectiveness of an ABA treatment for children with ASD. The purpose of the present study was to explore the concept of “therapeutic relationship” as it develops in interventions for children with ASD that are based on the principles of Applied Behavior Analysis. This was carried out by identifying and evaluating those treatment variables that are implemented by therapists in individualized sessions with children with ASD and also by evaluating the clinical picture and behavior of these children during those sessions. Four therapists were selected, two of which had extensive clinical experience, whilst the other two had minimal clinical experience. This was decided so that a comparison could be made between the therapists as to how they applied the various practices, both “desirable” and “undesirable”. The clinical picture of the two children with ASD was also evaluated during their therapeutic sessions with these four therapists. There have been several differences found between the “experienced” and “inexperienced” therapists as to how they implement the various treatment techniques and practices. The experienced therapists performed better in almost all treatment variables, in comparison with the inexperienced ones. At the same time, the two children with ASD had more correct responses, abstained from stereotypical and disruptive behaviors, engaged in on-task behavior and felt less discomfort and more happiness, when having therapeutic sessions with the experienced therapists. Descriptive statistics were used in this research. The reliability of the findings was tested by independent observers. The above findings of our research prompt the hypothesis that a child with ASD and his/her therapist can develop a special therapeutic relationship, which may be further shaped and established through the proper use and application of practices and techniques, that derived from Applied Behavior Analysis."],"dc:identifier":["uoadl:2882962","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2882962"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η θεραπευτική σχέση των παιδιών με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος με τους θεραπευτές τους ως μέσο προαγωγής βέλτιστης θεραπευτικής έκβασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:09Z"}