{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883376"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883376","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"οι σχέσεις βυζαντίου και σταυροφορικών κρατιδίων κατά την περίοδο 1148-1187","abstract":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζονται οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Βυζάντιο και στα σταυροφορικά κρατίδια της Συροπαλαιστίνης την περίοδο από το πέρας της Β΄ Σταυροφορίας μέχρι και τη μάχη στα Κέρατα του Χαττίν. Στην εισαγωγή γίνεται αναφορά στα όρια της χριστιανικής οικουμένης και πώς αυτά επηρεάστηκαν τον 11ο αιώνα, ενώ παρουσιάζονται και οι βασικές πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγγραφή της εργασίας. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζονται οι αλλαγές στην παπική ιδεολογία και η επιρροή που αυτή είχε στην διαμόρφωση του σταυροφορικού κινήματος. Έπειτα, αναφέρονται συνοπτικά τα γεγονότα της Α΄ Σταυροφορίας που οδήγησαν στην ίδρυση των λατινικών κρατιδίων της Ανατολής, καθώς και οι πρώτες προστριβές μεταξύ του Βυζαντίου και του πριγκηπάτου της Αντιοχείας. Το επόμενο κεφάλαιο ασχολείται με τη βασιλεία του Ιωάννη Κομνηνού και πιο συγκεκριμένα με τις δύο εκστρατείες του στην Αντιόχεια, με απώτερο σκοπό να γίνει καλύτερα κατανοητή η θέση στην οποία βρέθηκε ο Μανουήλ όταν ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν παραλείπεται και η αντιμετώπιση της Β΄ Σταυροφορίας από τον νέο αυτοκράτορα, καθώς η αποτυχία των Σταυροφόρων να επανακτήσουν την Έδεσσα ή να κατακτήσουν την Δαμασκό ήταν καθοριστική. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά τα γεγονότα που αφορούν τις σχέσεις της αυτοκρατορίας με όλα τα σταυροφορικά κρατίδια μέχρι το 1163. Την περίοδο αυτή, ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνος, προσπάθησε να συσφίξει τις σχέσεις του κράτους του με το Βυζάντιο, επηρεασμένος σαφώς από την έκβαση της Β΄ Σταυροφορίας και την ισχυροποίηση των μουσουλμάνων γειτόνων του. Για το λόγο αυτό, για πρώτη φορά στην ιστορία του βασιλείου, νυμφεύθηκε μία βυζαντινή. Ο Μανουήλ από την πλευρά του, αφού απέδειξε την ισχύ του στην Αντιόχεια, αρκέστηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Βαλδουίνου επί των άλλων λατινικών κρατιδίων. Επιπλέον, επισημοποίησε τις εξαιρετικές σχέσεις Βυζαντίου-Ιερουσαλήμ με νύφη που επέλεξε από την Αντιόχεια. Αμέσως μετά το θάνατο του Βαλδουίνου, ο αδερφός του και διάδοχός του, ο Αμάλριχος, προσπάθησε να αλλάξει την πολιτική του προκατόχου του χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Βυζάντιο και Ιερουσαλήμ έκαναν κοινή εκστρατεία στην Αίγυπτο, ενώ το 1171 ο Αμάλριχος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ. Ο διάδοχός του, ο Βαλδουίνος Δ΄ συνέχισε τη συνεργασία με το Βυζάντιο αλλά τα σχέδια για μία νέα εκστρατεία στην Αίγυπτο δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ο θάνατος του Μανουήλ το 1180 και κυρίως η άνοδος του Ανδρονίκου το 1182 σηματοδότησαν το τέλος της συνεργασίας. Οι Βυζαντινοί συμμάχησαν με τον Σαλαδίνο, ο οποίος το 1187 επέφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στα σταυροφορικά κρατίδια. Γίνεται σαφές πως ο Μανουήλ υπήρξε ο πυλώνας της σύμπλευσης των δύο πλευρών και η απώλειά του ήταν καθοριστική για τη ρήξη που ακολούθησε.","abstract_html":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζονται οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Βυζάντιο και στα σταυροφορικά κρατίδια της Συροπαλαιστίνης την περίοδο από το πέρας της Β΄ Σταυροφορίας μέχρι και τη μάχη στα Κέρατα του Χαττίν. Στην εισαγωγή γίνεται αναφορά στα όρια της χριστιανικής οικουμένης και πώς αυτά επηρεάστηκαν τον 11ο αιώνα, ενώ παρουσιάζονται και οι βασικές πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγγραφή της εργασίας. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζονται οι αλλαγές στην παπική ιδεολογία και η επιρροή που αυτή είχε στην διαμόρφωση του σταυροφορικού κινήματος. Έπειτα, αναφέρονται συνοπτικά τα γεγονότα της Α΄ Σταυροφορίας που οδήγησαν στην ίδρυση των λατινικών κρατιδίων της Ανατολής, καθώς και οι πρώτες προστριβές μεταξύ του Βυζαντίου και του πριγκηπάτου της Αντιοχείας. Το επόμενο κεφάλαιο ασχολείται με τη βασιλεία του Ιωάννη Κομνηνού και πιο συγκεκριμένα με τις δύο εκστρατείες του στην Αντιόχεια, με απώτερο σκοπό να γίνει καλύτερα κατανοητή η θέση στην οποία βρέθηκε ο Μανουήλ όταν ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν παραλείπεται και η αντιμετώπιση της Β΄ Σταυροφορίας από τον νέο αυτοκράτορα, καθώς η αποτυχία των Σταυροφόρων να επανακτήσουν την Έδεσσα ή να κατακτήσουν την Δαμασκό ήταν καθοριστική. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά τα γεγονότα που αφορούν τις σχέσεις της αυτοκρατορίας με όλα τα σταυροφορικά κρατίδια μέχρι το 1163. Την περίοδο αυτή, ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνος, προσπάθησε να συσφίξει τις σχέσεις του κράτους του με το Βυζάντιο, επηρεασμένος σαφώς από την έκβαση της Β΄ Σταυροφορίας και την ισχυροποίηση των μουσουλμάνων γειτόνων του. Για το λόγο αυτό, για πρώτη φορά στην ιστορία του βασιλείου, νυμφεύθηκε μία βυζαντινή. Ο Μανουήλ από την πλευρά του, αφού απέδειξε την ισχύ του στην Αντιόχεια, αρκέστηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Βαλδουίνου επί των άλλων λατινικών κρατιδίων. Επιπλέον, επισημοποίησε τις εξαιρετικές σχέσεις Βυζαντίου-Ιερουσαλήμ με νύφη που επέλεξε από την Αντιόχεια. Αμέσως μετά το θάνατο του Βαλδουίνου, ο αδερφός του και διάδοχός του, ο Αμάλριχος, προσπάθησε να αλλάξει την πολιτική του προκατόχου του χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Βυζάντιο και Ιερουσαλήμ έκαναν κοινή εκστρατεία στην Αίγυπτο, ενώ το 1171 ο Αμάλριχος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ. Ο διάδοχός του, ο Βαλδουίνος Δ΄ συνέχισε τη συνεργασία με το Βυζάντιο αλλά τα σχέδια για μία νέα εκστρατεία στην Αίγυπτο δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ο θάνατος του Μανουήλ το 1180 και κυρίως η άνοδος του Ανδρονίκου το 1182 σηματοδότησαν το τέλος της συνεργασίας. Οι Βυζαντινοί συμμάχησαν με τον Σαλαδίνο, ο οποίος το 1187 επέφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στα σταυροφορικά κρατίδια. Γίνεται σαφές πως ο Μανουήλ υπήρξε ο πυλώνας της σύμπλευσης των δύο πλευρών και η απώλειά του ήταν καθοριστική για τη ρήξη που ακολούθησε.","abstract_has_math":false,"creators":["Σβύρος Σταύρος","Svyros Stavros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:12Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883376"],"render_values":[{"text":"uoadl:2883376","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883376","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883376","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2883376","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σβύρος Σταύρος","Svyros Stavros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883376"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζονται οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Βυζάντιο και στα σταυροφορικά κρατίδια της Συροπαλαιστίνης την περίοδο από το πέρας της Β΄ Σταυροφορίας μέχρι και τη μάχη στα Κέρατα του Χαττίν. Στην εισαγωγή γίνεται αναφορά στα όρια της χριστιανικής οικουμένης και πώς αυτά επηρεάστηκαν τον 11ο αιώνα, ενώ παρουσιάζονται και οι βασικές πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγγραφή της εργασίας. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζονται οι αλλαγές στην παπική ιδεολογία και η επιρροή που αυτή είχε στην διαμόρφωση του σταυροφορικού κινήματος. Έπειτα, αναφέρονται συνοπτικά τα γεγονότα της Α΄ Σταυροφορίας που οδήγησαν στην ίδρυση των λατινικών κρατιδίων της Ανατολής, καθώς και οι πρώτες προστριβές μεταξύ του Βυζαντίου και του πριγκηπάτου της Αντιοχείας. Το επόμενο κεφάλαιο ασχολείται με τη βασιλεία του Ιωάννη Κομνηνού και πιο συγκεκριμένα με τις δύο εκστρατείες του στην Αντιόχεια, με απώτερο σκοπό να γίνει καλύτερα κατανοητή η θέση στην οποία βρέθηκε ο Μανουήλ όταν ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν παραλείπεται και η αντιμετώπιση της Β΄ Σταυροφορίας από τον νέο αυτοκράτορα, καθώς η αποτυχία των Σταυροφόρων να επανακτήσουν την Έδεσσα ή να κατακτήσουν την Δαμασκό ήταν καθοριστική. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά τα γεγονότα που αφορούν τις σχέσεις της αυτοκρατορίας με όλα τα σταυροφορικά κρατίδια μέχρι το 1163. Την περίοδο αυτή, ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνος, προσπάθησε να συσφίξει τις σχέσεις του κράτους του με το Βυζάντιο, επηρεασμένος σαφώς από την έκβαση της Β΄ Σταυροφορίας και την ισχυροποίηση των μουσουλμάνων γειτόνων του. Για το λόγο αυτό, για πρώτη φορά στην ιστορία του βασιλείου, νυμφεύθηκε μία βυζαντινή. Ο Μανουήλ από την πλευρά του, αφού απέδειξε την ισχύ του στην Αντιόχεια, αρκέστηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Βαλδουίνου επί των άλλων λατινικών κρατιδίων. Επιπλέον, επισημοποίησε τις εξαιρετικές σχέσεις Βυζαντίου-Ιερουσαλήμ με νύφη που επέλεξε από την Αντιόχεια. Αμέσως μετά το θάνατο του Βαλδουίνου, ο αδερφός του και διάδοχός του, ο Αμάλριχος, προσπάθησε να αλλάξει την πολιτική του προκατόχου του χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Βυζάντιο και Ιερουσαλήμ έκαναν κοινή εκστρατεία στην Αίγυπτο, ενώ το 1171 ο Αμάλριχος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ. Ο διάδοχός του, ο Βαλδουίνος Δ΄ συνέχισε τη συνεργασία με το Βυζάντιο αλλά τα σχέδια για μία νέα εκστρατεία στην Αίγυπτο δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ο θάνατος του Μανουήλ το 1180 και κυρίως η άνοδος του Ανδρονίκου το 1182 σηματοδότησαν το τέλος της συνεργασίας. Οι Βυζαντινοί συμμάχησαν με τον Σαλαδίνο, ο οποίος το 1187 επέφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στα σταυροφορικά κρατίδια. Γίνεται σαφές πως ο Μανουήλ υπήρξε ο πυλώνας της σύμπλευσης των δύο πλευρών και η απώλειά του ήταν καθοριστική για τη ρήξη που ακολούθησε.","The present thesis examines the relations that were established and developed between Byzantium and the Crusader States of Syria-Palestine in the period after the Second Crusade up until the battle of Hattin. In the introduction, there is an overview of the bounds of the christian world and how they were affected in the 11th century. Concurrently, the primary sources that were used for the writing of the thesis are presented. In the first chapter, the changes of the papal ideology and the influence which it had in shaping the crusading movement are examined. Afterwards, the events of the First Crusade which led to the foundation of the latin states of the East, as well as the first frictions between the empire and the principality of Antioch are briefly mentioned. The next chapter deals with the reign of John Comnenus and in particular with his two campaigns in Antioch in order to better understand the situation in which Manuel found himself when he took the reins of the empire. Within this context, the dealing of the Second Crusade on behalf of the new emperor is not omitted, since the failure of the Crusaders to either reclaim Edessa or capture Damascus was crucial. Later on, the events that concern the relations between the empire and all the crusader states until 1163 are thoroughly and diligently examined. During this time period, the king of Jerusalem, Baldwin, clearly influenced by the conclusion of the Second Crusade and the strengthening of his muslim neighbors, tried to tighten the relations between his kingdom and Byzantium. For this reason, he, for the first time in the history of the kingdom, wed a byzantine woman. For his part, Manuel, after proving his might in Antioch, was content with recognizing the suzerainty of Baldwin amongst the other latin states. Furthermore, he formalized the excellent relations of Byzantium-Jerusalem by choosing a bride from Antioch. Right after the death of Baldwin, his brother and heir, Amalrich, tried to change the policy of his predecessor, but to no avail. Byzantium and Jerusalem undertook a joint campaign in Egypt, while in 1171, Amalrich recognized the overlordship of Manuel. His heir, Baldwin IV, continued the cooperation with Byzantium but the plans for a new campaign in Egypt were never made a reality. The death of Manuel in 1180 and, even more so, the ascent of Andronicus to the imperial throne in 1182 marked the end of the cooperation. The Byzantines allied with Saladin, who in 1187 dealt a death blow to the crusader states. It becomes clear that Manuel was instrumental in bringing together the two sides and that his death was decisive in making the breach that followed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["οι σχέσεις βυζαντίου και σταυροφορικών κρατιδίων κατά την περίοδο 1148-1187"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σβύρος Σταύρος","Svyros Stavros"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζονται οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Βυζάντιο και στα σταυροφορικά κρατίδια της Συροπαλαιστίνης την περίοδο από το πέρας της Β΄ Σταυροφορίας μέχρι και τη μάχη στα Κέρατα του Χαττίν. Στην εισαγωγή γίνεται αναφορά στα όρια της χριστιανικής οικουμένης και πώς αυτά επηρεάστηκαν τον 11ο αιώνα, ενώ παρουσιάζονται και οι βασικές πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για τη συγγραφή της εργασίας. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζονται οι αλλαγές στην παπική ιδεολογία και η επιρροή που αυτή είχε στην διαμόρφωση του σταυροφορικού κινήματος. Έπειτα, αναφέρονται συνοπτικά τα γεγονότα της Α΄ Σταυροφορίας που οδήγησαν στην ίδρυση των λατινικών κρατιδίων της Ανατολής, καθώς και οι πρώτες προστριβές μεταξύ του Βυζαντίου και του πριγκηπάτου της Αντιοχείας. Το επόμενο κεφάλαιο ασχολείται με τη βασιλεία του Ιωάννη Κομνηνού και πιο συγκεκριμένα με τις δύο εκστρατείες του στην Αντιόχεια, με απώτερο σκοπό να γίνει καλύτερα κατανοητή η θέση στην οποία βρέθηκε ο Μανουήλ όταν ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν παραλείπεται και η αντιμετώπιση της Β΄ Σταυροφορίας από τον νέο αυτοκράτορα, καθώς η αποτυχία των Σταυροφόρων να επανακτήσουν την Έδεσσα ή να κατακτήσουν την Δαμασκό ήταν καθοριστική. Στη συνέχεια μελετώνται διεξοδικά τα γεγονότα που αφορούν τις σχέσεις της αυτοκρατορίας με όλα τα σταυροφορικά κρατίδια μέχρι το 1163. Την περίοδο αυτή, ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνος, προσπάθησε να συσφίξει τις σχέσεις του κράτους του με το Βυζάντιο, επηρεασμένος σαφώς από την έκβαση της Β΄ Σταυροφορίας και την ισχυροποίηση των μουσουλμάνων γειτόνων του. Για το λόγο αυτό, για πρώτη φορά στην ιστορία του βασιλείου, νυμφεύθηκε μία βυζαντινή. Ο Μανουήλ από την πλευρά του, αφού απέδειξε την ισχύ του στην Αντιόχεια, αρκέστηκε να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Βαλδουίνου επί των άλλων λατινικών κρατιδίων. Επιπλέον, επισημοποίησε τις εξαιρετικές σχέσεις Βυζαντίου-Ιερουσαλήμ με νύφη που επέλεξε από την Αντιόχεια. Αμέσως μετά το θάνατο του Βαλδουίνου, ο αδερφός του και διάδοχός του, ο Αμάλριχος, προσπάθησε να αλλάξει την πολιτική του προκατόχου του χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Βυζάντιο και Ιερουσαλήμ έκαναν κοινή εκστρατεία στην Αίγυπτο, ενώ το 1171 ο Αμάλριχος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ. Ο διάδοχός του, ο Βαλδουίνος Δ΄ συνέχισε τη συνεργασία με το Βυζάντιο αλλά τα σχέδια για μία νέα εκστρατεία στην Αίγυπτο δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ο θάνατος του Μανουήλ το 1180 και κυρίως η άνοδος του Ανδρονίκου το 1182 σηματοδότησαν το τέλος της συνεργασίας. Οι Βυζαντινοί συμμάχησαν με τον Σαλαδίνο, ο οποίος το 1187 επέφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στα σταυροφορικά κρατίδια. Γίνεται σαφές πως ο Μανουήλ υπήρξε ο πυλώνας της σύμπλευσης των δύο πλευρών και η απώλειά του ήταν καθοριστική για τη ρήξη που ακολούθησε.","The present thesis examines the relations that were established and developed between Byzantium and the Crusader States of Syria-Palestine in the period after the Second Crusade up until the battle of Hattin. In the introduction, there is an overview of the bounds of the christian world and how they were affected in the 11th century. Concurrently, the primary sources that were used for the writing of the thesis are presented. In the first chapter, the changes of the papal ideology and the influence which it had in shaping the crusading movement are examined. Afterwards, the events of the First Crusade which led to the foundation of the latin states of the East, as well as the first frictions between the empire and the principality of Antioch are briefly mentioned. The next chapter deals with the reign of John Comnenus and in particular with his two campaigns in Antioch in order to better understand the situation in which Manuel found himself when he took the reins of the empire. Within this context, the dealing of the Second Crusade on behalf of the new emperor is not omitted, since the failure of the Crusaders to either reclaim Edessa or capture Damascus was crucial. Later on, the events that concern the relations between the empire and all the crusader states until 1163 are thoroughly and diligently examined. During this time period, the king of Jerusalem, Baldwin, clearly influenced by the conclusion of the Second Crusade and the strengthening of his muslim neighbors, tried to tighten the relations between his kingdom and Byzantium. For this reason, he, for the first time in the history of the kingdom, wed a byzantine woman. For his part, Manuel, after proving his might in Antioch, was content with recognizing the suzerainty of Baldwin amongst the other latin states. Furthermore, he formalized the excellent relations of Byzantium-Jerusalem by choosing a bride from Antioch. Right after the death of Baldwin, his brother and heir, Amalrich, tried to change the policy of his predecessor, but to no avail. Byzantium and Jerusalem undertook a joint campaign in Egypt, while in 1171, Amalrich recognized the overlordship of Manuel. His heir, Baldwin IV, continued the cooperation with Byzantium but the plans for a new campaign in Egypt were never made a reality. The death of Manuel in 1180 and, even more so, the ascent of Andronicus to the imperial throne in 1182 marked the end of the cooperation. The Byzantines allied with Saladin, who in 1187 dealt a death blow to the crusader states. It becomes clear that Manuel was instrumental in bringing together the two sides and that his death was decisive in making the breach that followed."],"dc:identifier":["uoadl:2883376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883376"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["οι σχέσεις βυζαντίου και σταυροφορικών κρατιδίων κατά την περίοδο 1148-1187"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:12Z"}