{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883417"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2883417","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οικογενειακές στρατηγικές και πολιτική στο Βυζάντιο τον Θ' αιώνα (802-913)","abstract":"Στον ρωμαϊκό κόσμο η οικογένεια υπήρξε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο δομούνταν οι πολιτικές φατρίες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μεταβλήθηκε κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο (330-610), καθώς τα κληρονομικά μέλη της Συγκλήτου αποτελούσαν την ιθύνουσα τάξη της αυτοκρατορίας. Ο κλονισμός της λεγόμενης «συγκλητικής αριστοκρατίας» τον Ζ΄ αιώνα επέτρεψε την ανάδειξη ανδρών ταπεινής καταγωγής, οι οποίοι συγκρότησαν τη νέα γραφειοκρατική ελίτ. Ιδιαίτερο γνώρισμα της τελευταίας υπήρξε η υιοθέτηση επιθέτων, πρακτική η οποία αποκρυσταλλώθηκε τον Θ΄ αιώνα. Για τους Βυζαντινούς η οικογένεια (συγγένεια, γενεά, γένος) περιελάμβανε όλους τους συγγενείς, εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Οι μεν εξ αίματος συγγένειες είναι αυθύπαρκτες και βιολογικές, οι δε εξ αγχιστείας συνάπτονται έπειτα από κοινή απόφαση δύο μερών και είναι κοινωνικές. Η αύξηση του βάρους της οικογένειας στη βυζαντινή κοινωνία τον Θ΄ αιώνα νοηματοδοτεί μία προσπάθεια ανίχνευσης της επίδρασης των οικογενειακών στρατηγικών στην πολιτική την εποχή αυτή. Στο Βυζάντιο υπήρχαν τέσσερις τρόποι δημιουργίας εξ αγχιστείας δεσμών, χάραξης δηλαδή οικογενειακών στρατηγικών: ο γάμος, η αναδοχή, η υιοθεσία και η αδελφοποίηση. Οι γάμοι είναι σαφώς η συνηθέστερη και η καλύτερα καταγεγραμμένη πρακτική, οι αναδοχές ακολουθούν με μία αξιόλογη παρουσία, ενώ οι υιοθεσίες και οι αδελφοποιήσεις απαντούν με πολύ μικρότερη συχνότητα. Οι οικογενειακές στρατηγικές κλήθηκαν συχνά να συμβάλουν στην κατάληψη του θρόνου, όπως συνέβη στις δύο στάσεις που οριοθετούν την παρούσα μελέτη. Το 802-803 ο στρατηγός Βαρδάνης Τούρκος έγινε πεθερός δύο αξιωματικών αποβλέποντας στη στήριξή τους, ενώ το 913 ο Κωνσταντίνος Δούκας, εκπρόσωπος της αναδυόμενης μικρασιατικής στρατιωτικής ελίτ, στασίασε έχοντας την υποστήριξη του πεθερού του. Ωστόσο, το όπλο αυτό αξιοποίησαν και οι αυτοκράτορες για να παγιώσουν την εξουσία τους. Ο Νικηφόρος Α΄ (802-811) και ο Μιχαήλ Β΄ (820-829) νομιμοποίησαν τον σφετερισμό τους μέσα από γάμους με μέλη της Συρικής δυναστείας, ενώ δύο άλλοι αυτοκράτορες, ο Θεόφιλος (829-842) και ο Λέων Στ΄ (886-912), επιδίωξαν να εξασφαλίσουν την πίστη των ισχυρότερων αυλικών συνάπτοντας εξ αγχιστείας δεσμούς μαζί τους. Η ύπαρξη συγγένειας, ωστόσο, δεν εγγυούνταν την πολιτική σύμπλευση των δύο μερών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συμβάτιου, γαμπρού του καίσαρα Βάρδα, ο οποίος δεν δίστασε να λάβει μέρος στη δολοφονία του πεθερού του αποσκοπώντας σε πολιτικά οφέλη. Η λήξη της εικονομαχίας τέμνει τον Θ΄ αιώνα σε δύο περιόδους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ενώ κατά την πρώτη (802-843) οι πηγές αναφέρονται στις συγγένειες έχοντας εστιάσει απόλυτα στην αυτοκρατορική οικογένεια, κατά τη δεύτερη (843-913) το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται σε οικογένειες μακριά από το αυτοκρατορικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στη μικρασιατική ελίτ, φέρνοντας στην επιφάνεια τη νέα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.","abstract_html":"Στον ρωμαϊκό κόσμο η οικογένεια υπήρξε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο δομούνταν οι πολιτικές φατρίες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μεταβλήθηκε κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο (330-610), καθώς τα κληρονομικά μέλη της Συγκλήτου αποτελούσαν την ιθύνουσα τάξη της αυτοκρατορίας. Ο κλονισμός της λεγόμενης «συγκλητικής αριστοκρατίας» τον Ζ΄ αιώνα επέτρεψε την ανάδειξη ανδρών ταπεινής καταγωγής, οι οποίοι συγκρότησαν τη νέα γραφειοκρατική ελίτ. Ιδιαίτερο γνώρισμα της τελευταίας υπήρξε η υιοθέτηση επιθέτων, πρακτική η οποία αποκρυσταλλώθηκε τον Θ΄ αιώνα. Για τους Βυζαντινούς η οικογένεια (συγγένεια, γενεά, γένος) περιελάμβανε όλους τους συγγενείς, εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Οι μεν εξ αίματος συγγένειες είναι αυθύπαρκτες και βιολογικές, οι δε εξ αγχιστείας συνάπτονται έπειτα από κοινή απόφαση δύο μερών και είναι κοινωνικές. Η αύξηση του βάρους της οικογένειας στη βυζαντινή κοινωνία τον Θ΄ αιώνα νοηματοδοτεί μία προσπάθεια ανίχνευσης της επίδρασης των οικογενειακών στρατηγικών στην πολιτική την εποχή αυτή. Στο Βυζάντιο υπήρχαν τέσσερις τρόποι δημιουργίας εξ αγχιστείας δεσμών, χάραξης δηλαδή οικογενειακών στρατηγικών: ο γάμος, η αναδοχή, η υιοθεσία και η αδελφοποίηση. Οι γάμοι είναι σαφώς η συνηθέστερη και η καλύτερα καταγεγραμμένη πρακτική, οι αναδοχές ακολουθούν με μία αξιόλογη παρουσία, ενώ οι υιοθεσίες και οι αδελφοποιήσεις απαντούν με πολύ μικρότερη συχνότητα. Οι οικογενειακές στρατηγικές κλήθηκαν συχνά να συμβάλουν στην κατάληψη του θρόνου, όπως συνέβη στις δύο στάσεις που οριοθετούν την παρούσα μελέτη. Το 802-803 ο στρατηγός Βαρδάνης Τούρκος έγινε πεθερός δύο αξιωματικών αποβλέποντας στη στήριξή τους, ενώ το 913 ο Κωνσταντίνος Δούκας, εκπρόσωπος της αναδυόμενης μικρασιατικής στρατιωτικής ελίτ, στασίασε έχοντας την υποστήριξη του πεθερού του. Ωστόσο, το όπλο αυτό αξιοποίησαν και οι αυτοκράτορες για να παγιώσουν την εξουσία τους. Ο Νικηφόρος Α΄ (802-811) και ο Μιχαήλ Β΄ (820-829) νομιμοποίησαν τον σφετερισμό τους μέσα από γάμους με μέλη της Συρικής δυναστείας, ενώ δύο άλλοι αυτοκράτορες, ο Θεόφιλος (829-842) και ο Λέων Στ΄ (886-912), επιδίωξαν να εξασφαλίσουν την πίστη των ισχυρότερων αυλικών συνάπτοντας εξ αγχιστείας δεσμούς μαζί τους. Η ύπαρξη συγγένειας, ωστόσο, δεν εγγυούνταν την πολιτική σύμπλευση των δύο μερών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συμβάτιου, γαμπρού του καίσαρα Βάρδα, ο οποίος δεν δίστασε να λάβει μέρος στη δολοφονία του πεθερού του αποσκοπώντας σε πολιτικά οφέλη. Η λήξη της εικονομαχίας τέμνει τον Θ΄ αιώνα σε δύο περιόδους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ενώ κατά την πρώτη (802-843) οι πηγές αναφέρονται στις συγγένειες έχοντας εστιάσει απόλυτα στην αυτοκρατορική οικογένεια, κατά τη δεύτερη (843-913) το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται σε οικογένειες μακριά από το αυτοκρατορικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στη μικρασιατική ελίτ, φέρνοντας στην επιφάνεια τη νέα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωστουράκης Νικόλαος","Kostourakis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883417"],"render_values":[{"text":"uoadl:2883417","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883417","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883417","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2883417","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωστουράκης Νικόλαος","Kostourakis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2883417","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883417"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στον ρωμαϊκό κόσμο η οικογένεια υπήρξε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο δομούνταν οι πολιτικές φατρίες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μεταβλήθηκε κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο (330-610), καθώς τα κληρονομικά μέλη της Συγκλήτου αποτελούσαν την ιθύνουσα τάξη της αυτοκρατορίας. Ο κλονισμός της λεγόμενης «συγκλητικής αριστοκρατίας» τον Ζ΄ αιώνα επέτρεψε την ανάδειξη ανδρών ταπεινής καταγωγής, οι οποίοι συγκρότησαν τη νέα γραφειοκρατική ελίτ. Ιδιαίτερο γνώρισμα της τελευταίας υπήρξε η υιοθέτηση επιθέτων, πρακτική η οποία αποκρυσταλλώθηκε τον Θ΄ αιώνα. Για τους Βυζαντινούς η οικογένεια (συγγένεια, γενεά, γένος) περιελάμβανε όλους τους συγγενείς, εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Οι μεν εξ αίματος συγγένειες είναι αυθύπαρκτες και βιολογικές, οι δε εξ αγχιστείας συνάπτονται έπειτα από κοινή απόφαση δύο μερών και είναι κοινωνικές. Η αύξηση του βάρους της οικογένειας στη βυζαντινή κοινωνία τον Θ΄ αιώνα νοηματοδοτεί μία προσπάθεια ανίχνευσης της επίδρασης των οικογενειακών στρατηγικών στην πολιτική την εποχή αυτή. Στο Βυζάντιο υπήρχαν τέσσερις τρόποι δημιουργίας εξ αγχιστείας δεσμών, χάραξης δηλαδή οικογενειακών στρατηγικών: ο γάμος, η αναδοχή, η υιοθεσία και η αδελφοποίηση. Οι γάμοι είναι σαφώς η συνηθέστερη και η καλύτερα καταγεγραμμένη πρακτική, οι αναδοχές ακολουθούν με μία αξιόλογη παρουσία, ενώ οι υιοθεσίες και οι αδελφοποιήσεις απαντούν με πολύ μικρότερη συχνότητα. Οι οικογενειακές στρατηγικές κλήθηκαν συχνά να συμβάλουν στην κατάληψη του θρόνου, όπως συνέβη στις δύο στάσεις που οριοθετούν την παρούσα μελέτη. Το 802-803 ο στρατηγός Βαρδάνης Τούρκος έγινε πεθερός δύο αξιωματικών αποβλέποντας στη στήριξή τους, ενώ το 913 ο Κωνσταντίνος Δούκας, εκπρόσωπος της αναδυόμενης μικρασιατικής στρατιωτικής ελίτ, στασίασε έχοντας την υποστήριξη του πεθερού του. Ωστόσο, το όπλο αυτό αξιοποίησαν και οι αυτοκράτορες για να παγιώσουν την εξουσία τους. Ο Νικηφόρος Α΄ (802-811) και ο Μιχαήλ Β΄ (820-829) νομιμοποίησαν τον σφετερισμό τους μέσα από γάμους με μέλη της Συρικής δυναστείας, ενώ δύο άλλοι αυτοκράτορες, ο Θεόφιλος (829-842) και ο Λέων Στ΄ (886-912), επιδίωξαν να εξασφαλίσουν την πίστη των ισχυρότερων αυλικών συνάπτοντας εξ αγχιστείας δεσμούς μαζί τους. Η ύπαρξη συγγένειας, ωστόσο, δεν εγγυούνταν την πολιτική σύμπλευση των δύο μερών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συμβάτιου, γαμπρού του καίσαρα Βάρδα, ο οποίος δεν δίστασε να λάβει μέρος στη δολοφονία του πεθερού του αποσκοπώντας σε πολιτικά οφέλη. Η λήξη της εικονομαχίας τέμνει τον Θ΄ αιώνα σε δύο περιόδους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ενώ κατά την πρώτη (802-843) οι πηγές αναφέρονται στις συγγένειες έχοντας εστιάσει απόλυτα στην αυτοκρατορική οικογένεια, κατά τη δεύτερη (843-913) το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται σε οικογένειες μακριά από το αυτοκρατορικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στη μικρασιατική ελίτ, φέρνοντας στην επιφάνεια τη νέα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.","In the Roman world family constituted the core of political factions. This reality was not altered during the early Byzantine period (330-610), as the hereditary members of the Senate comprised the empire’s ruling class. The decay of the so-called “Senatorial aristocracy” in the seventh century made possible the emergence of low-born men, who made up the new bureaucratic elite. This new class was distinguished by the adoption of family names, a practice that was crystallised in the ninth century. For the Byzantines family (συγγένεια, γενεά, γένος) included blood as well as in-law relatives. While blood relations are self-existent and biological, in-law ones are contracted after the common decision of two sides and are social. The increased importance of family in Byzantine society in the ninth century calls for an attempt to investigate the impact of family strategies on politics during that time. In Byzantium there were four ways to forge an in-law bond and thus develop family strategies: marriage, sponsorship, adoption and brother-making. Marriages are the most common and well-recorded practice and sponsorships follow with a significant presence, while adoptions and brother-making appear rarely in the sources. Family strategies were frequently employed in order to strengthen a conspiracy that aspired to the throne, as was the case in the two revolts that mark the boundaries of the present study. In 802-803 the general Bardanes Tourkos became father-in-law of two officers, aiming to their support, while in 913 Constantine Doukas, a representative of the nascent Asia minor military elite, rebelled with the support of his father-in-law. Nonetheless, emperors utilized this weapon as well in order to consolidate their power. Nicephoros I (802-811) and Michael II (820-829) legitimized their usurpation through marriages with members of the Syrian dynasty. Two other emperors, Theophilos (829-842) and Leo VI (886-912) opted to ensure the faith of the most influential courtiers by contracting in-law bonds with them. Yet, kinship did not guarantee the political cooperation of the two sides. A telling case is that of Symbatios, son-in-law of Caesar Bardas, who did not hesitate to take part in Bardas’ murder in order to serve his interests. The end of Iconoclasm divides the ninth century to two distinct periods. During the first one (802-843), sources are focused on relatives of the imperial family, yet, during the second (843-913) their interest is drawn to families away from the imperial milieu, particularly to the Asia Minor elite, bringing the new sociopolitical reality to the surface."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οικογενειακές στρατηγικές και πολιτική στο Βυζάντιο τον Θ' αιώνα (802-913)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωστουράκης Νικόλαος","Kostourakis Nikolaos"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στον ρωμαϊκό κόσμο η οικογένεια υπήρξε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο δομούνταν οι πολιτικές φατρίες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μεταβλήθηκε κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο (330-610), καθώς τα κληρονομικά μέλη της Συγκλήτου αποτελούσαν την ιθύνουσα τάξη της αυτοκρατορίας. Ο κλονισμός της λεγόμενης «συγκλητικής αριστοκρατίας» τον Ζ΄ αιώνα επέτρεψε την ανάδειξη ανδρών ταπεινής καταγωγής, οι οποίοι συγκρότησαν τη νέα γραφειοκρατική ελίτ. Ιδιαίτερο γνώρισμα της τελευταίας υπήρξε η υιοθέτηση επιθέτων, πρακτική η οποία αποκρυσταλλώθηκε τον Θ΄ αιώνα. Για τους Βυζαντινούς η οικογένεια (συγγένεια, γενεά, γένος) περιελάμβανε όλους τους συγγενείς, εξ αίματος και εξ αγχιστείας. Οι μεν εξ αίματος συγγένειες είναι αυθύπαρκτες και βιολογικές, οι δε εξ αγχιστείας συνάπτονται έπειτα από κοινή απόφαση δύο μερών και είναι κοινωνικές. Η αύξηση του βάρους της οικογένειας στη βυζαντινή κοινωνία τον Θ΄ αιώνα νοηματοδοτεί μία προσπάθεια ανίχνευσης της επίδρασης των οικογενειακών στρατηγικών στην πολιτική την εποχή αυτή. Στο Βυζάντιο υπήρχαν τέσσερις τρόποι δημιουργίας εξ αγχιστείας δεσμών, χάραξης δηλαδή οικογενειακών στρατηγικών: ο γάμος, η αναδοχή, η υιοθεσία και η αδελφοποίηση. Οι γάμοι είναι σαφώς η συνηθέστερη και η καλύτερα καταγεγραμμένη πρακτική, οι αναδοχές ακολουθούν με μία αξιόλογη παρουσία, ενώ οι υιοθεσίες και οι αδελφοποιήσεις απαντούν με πολύ μικρότερη συχνότητα. Οι οικογενειακές στρατηγικές κλήθηκαν συχνά να συμβάλουν στην κατάληψη του θρόνου, όπως συνέβη στις δύο στάσεις που οριοθετούν την παρούσα μελέτη. Το 802-803 ο στρατηγός Βαρδάνης Τούρκος έγινε πεθερός δύο αξιωματικών αποβλέποντας στη στήριξή τους, ενώ το 913 ο Κωνσταντίνος Δούκας, εκπρόσωπος της αναδυόμενης μικρασιατικής στρατιωτικής ελίτ, στασίασε έχοντας την υποστήριξη του πεθερού του. Ωστόσο, το όπλο αυτό αξιοποίησαν και οι αυτοκράτορες για να παγιώσουν την εξουσία τους. Ο Νικηφόρος Α΄ (802-811) και ο Μιχαήλ Β΄ (820-829) νομιμοποίησαν τον σφετερισμό τους μέσα από γάμους με μέλη της Συρικής δυναστείας, ενώ δύο άλλοι αυτοκράτορες, ο Θεόφιλος (829-842) και ο Λέων Στ΄ (886-912), επιδίωξαν να εξασφαλίσουν την πίστη των ισχυρότερων αυλικών συνάπτοντας εξ αγχιστείας δεσμούς μαζί τους. Η ύπαρξη συγγένειας, ωστόσο, δεν εγγυούνταν την πολιτική σύμπλευση των δύο μερών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συμβάτιου, γαμπρού του καίσαρα Βάρδα, ο οποίος δεν δίστασε να λάβει μέρος στη δολοφονία του πεθερού του αποσκοπώντας σε πολιτικά οφέλη. Η λήξη της εικονομαχίας τέμνει τον Θ΄ αιώνα σε δύο περιόδους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ενώ κατά την πρώτη (802-843) οι πηγές αναφέρονται στις συγγένειες έχοντας εστιάσει απόλυτα στην αυτοκρατορική οικογένεια, κατά τη δεύτερη (843-913) το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται σε οικογένειες μακριά από το αυτοκρατορικό περιβάλλον, ιδιαίτερα στη μικρασιατική ελίτ, φέρνοντας στην επιφάνεια τη νέα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.","In the Roman world family constituted the core of political factions. This reality was not altered during the early Byzantine period (330-610), as the hereditary members of the Senate comprised the empire’s ruling class. The decay of the so-called “Senatorial aristocracy” in the seventh century made possible the emergence of low-born men, who made up the new bureaucratic elite. This new class was distinguished by the adoption of family names, a practice that was crystallised in the ninth century. For the Byzantines family (συγγένεια, γενεά, γένος) included blood as well as in-law relatives. While blood relations are self-existent and biological, in-law ones are contracted after the common decision of two sides and are social. The increased importance of family in Byzantine society in the ninth century calls for an attempt to investigate the impact of family strategies on politics during that time. In Byzantium there were four ways to forge an in-law bond and thus develop family strategies: marriage, sponsorship, adoption and brother-making. Marriages are the most common and well-recorded practice and sponsorships follow with a significant presence, while adoptions and brother-making appear rarely in the sources. Family strategies were frequently employed in order to strengthen a conspiracy that aspired to the throne, as was the case in the two revolts that mark the boundaries of the present study. In 802-803 the general Bardanes Tourkos became father-in-law of two officers, aiming to their support, while in 913 Constantine Doukas, a representative of the nascent Asia minor military elite, rebelled with the support of his father-in-law. Nonetheless, emperors utilized this weapon as well in order to consolidate their power. Nicephoros I (802-811) and Michael II (820-829) legitimized their usurpation through marriages with members of the Syrian dynasty. Two other emperors, Theophilos (829-842) and Leo VI (886-912) opted to ensure the faith of the most influential courtiers by contracting in-law bonds with them. Yet, kinship did not guarantee the political cooperation of the two sides. A telling case is that of Symbatios, son-in-law of Caesar Bardas, who did not hesitate to take part in Bardas’ murder in order to serve his interests. The end of Iconoclasm divides the ninth century to two distinct periods. During the first one (802-843), sources are focused on relatives of the imperial family, yet, during the second (843-913) their interest is drawn to families away from the imperial milieu, particularly to the Asia Minor elite, bringing the new sociopolitical reality to the surface."],"dc:identifier":["uoadl:2883417","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2883417"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Οικογενειακές στρατηγικές και πολιτική στο Βυζάντιο τον Θ' αιώνα (802-913)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:36:13Z"}